Σερτς έντζιν

Writer’s block, πάμε στις εύκολες λύσεις!!! Για να δούμε πώς ήρθαν στο blog διάφοροι τύποι.

Πληκτρολόγησαν τις φράσεις:

κοτοπουλο ψητο (μιαμ!)

ακινδυνος γκικας (νοσταλγοί του παρελθόντος)

μακαρονια με κιμα (κάποιος πεινούσε)

makaronia me kima (κάποιος πεινούσε και είχε ξεχάσει να πατήσει Alt-Shift)

λουτζ άθλημα (κάποιος λατρεύει Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες)

αφρικη (τι να πω;…)

ΑΟ Δάφνης – ΑΓΟ Ρεθύμνου youtube (ξέρεις, υπάρχει και το ίδιο το Youtube, κατ’ ευθείαν)

Advertisements
By stokegeo Posted in 1

Αναποφάσιστος

Τελικά, ο καιρός θα αποφασίσει; Κρύο; Βροχή; Ζέστη; Αέρας; Τι απ’ όλα; Ο Μάρτης (Μάρτς γδαρτς) έχει το όνομα, ο (κουτσο)Φλεβάρης τη χάρη, μου φαίνεται.

Να αποφανθεί η Πετρούλα: τι καιρό θα έχουμε;

Το πιο αστείο είναι που κάποιοι, με τέτοιο καιρό, θεωρούν ότι μπορούν να γίνουν ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Και βλέπεις τους παίκτες να τσαλαβουτάνε μέσα στα πισινογήπεδα, ακούς τους σπίκερς να εφευρίσκουν νέα αθλήματα (υδρόσφαιρο, ένυδρο ποδόσφαιρο, κάτι τέτοιο είπε ο χθεσινός ρεπόρτερ του Alpha στο παιχνίδι Ξάνθης-Άρη), έρχεσαι στη θέση του κάθε δύσμοιρου Κόκε και Κιντάνα που σέρνονται μέσα στις λάσπες και τις λιμνούλες… Κι ύστερα σου λέει ο άλλος ότι είναι απλώς 22 εκατομμυριούχοι που κυνηγάνε μια μπάλα: τράβα μέσα στη λασπουριά να χτυπιέσαι…

Καλά πάντως που δεν είμαι τώρα στην Αγγλία, ή στις Σέρρες ή την Αλεξανδρούπολη. Χιόνια και κακό! Ένας χαμός γίνεται!!! Αεροπλάνα ακινητοποιούνται, δρόμοι κόβονται. Τρέλα!!!

Ο μόνος που μπορεί να νικήσει τον καιρό είναι οι αγρότες. Και χαλάζι να πέφτει, δε μετακινούνται αυτοί από εκεί. Η ανάγκη τους δαγκώνει τις φτέρνες, που λέει και ο Γκαλεάνο. Αμετακίνητοι.

Θα κοπούν μισθοί, λέει η κυβέρνηση. Λιτότητα. Σκληρή οικονομική πολιτική. Κάντε υπομονή.

Η βροχή όμως συνεχίζει να λυσσομανά έξω. Άραγε, θα ΄χει ήλιο την αύριο;

307

Σκέψου, δύο Ε.Σ.Σ.Ο. πίσω

σαν σήμερα μάθαινες του στρατού τα ήθη!

Νοσταλγία ή λήθη;

By stokegeo Posted in 1

Πρώτη Μαϊου

Η Πρωτομαγιά φέτος μπήκε με τον καλύτερο τρόπο:

φωτεινή, με ωραίο, γλυκό, ζεστό καιρό, και… στο σπίτι μου!!! 🙂

Καλή Πρωτομαγιά σε όλους! 😀 Καλό μήνα!

Ζήσε Μάη μου!!!

Ζήσε Μάη μου!!!

By stokegeo Posted in 1

Χμμ…

Τα ξημερώματα σήμερα, λέει (Δευτέρας), κάποιοι πυροβόλησαν έναν αστυνομικό, 21 ετών, που νοσηλεύεται (μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το μικρό κομμάτι) στο νοσοκομείο – σε σταθερή, αλλά πάντα σοβαρή κατάσταση.

Οι σφαίρες που τον χτύπησαν, μάλιστα, αποδείχθηκαν ότι είχαν κάτι… ιδιαίτερο: ρίχθηκαν με το ίδιο Καλάσνικοφ, που είχε βάλλει πριν από 1-2 βδομάδες εναντίον της κλούβας των αστυνομικών, στου Γουδή.

Άρα, πιθανώς να ήταν και ο βάλλων, ο ίδιος με τότε…

Κι αναρωτιέμαι, τώρα εγώ: για το παιδί αυτό, τον αστυνομικό εννοώ, θα κλάψει κανείς; Θα στενοχωρηθεί κανείς; Θα “εξεγερθεί” κανείς; Θα βγουν “προοδευτικοί” κι “επαναστάτες” σε όλα τα κανάλια, να ωρύονται και να αναθεματίζουν;

Το παιδί αυτό δεν έχει οικογένεια; Δεν έχει μάνα, πατέρα, συγγενείς, φίλους, σπίτι, το δικό του κόσμο, εν τέλει; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι τώρα δεν ανησυχούν, δεν ξενυχτούν, δεν βιώνουν μια κατάσταση οδύνης και ανείπωτης στενοχώριας;

Δύσκολα, λέω εγώ, όμως, θα δούμε την κινητοποίηση που είδαμε για τον νεαρό Αλέξη Γρηγορόπουλο. Λες και είναι “άγιος” ο ένας, που πήγε να σκοτώσει άνθρωπο, και “κάθαρμα” ο άλλος, που πήγε να σκοτώσει άνθρωπο…

Και, για να προλάβω διάφορους που πιθανώς να νομίσουν ότι είμαι κανένας τύπος που μισεί τον νεαρό Αλέξη Γρηγορόπουλο, ή που δε λογαριάζει το τι έγινε, κλπ, θα δηλώσω το εξής: η οδύνη για το θάνατο του νεαρού μαθητή είναι και για μένα δεδομένη. Απλώς, προσπαθώ να δω λίγο πιο σφαιρικά και αντικειμενικά τα πράγματα. Και πιστεύω ότι για τον νεαρό αστυνομικό (εν ονόματι Διαμαντή Μαντζούνη, παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με το ρεπορτάζ) δε θα “κλάψουν” τόσοι και τόσοι (ούτε θα καταδικάσουν).

Κακώς, κατά τη γνώμη μου…

Υ.Γ.1: Και η τραγωδία συνεχίζεται, στα ματωμένα χώματα.

Υ.Γ.2: Α ρε dorothea.. Είχες δίκιο. “Τι μαύρος, τι λευκός, ο δυνάστης του κόσμου μας δε θα αλλάξει τακτική“. Πόσο λάθος είχα!!! Κι εγώ, και όλοι όσοι αναθαρρήσαμε με την εκλογή Ομπάμα.

Υ.Γ.3: Μα, πόσο κρύο έχει εδώ πάνω; Κόκκινα αυτιά, σκασμένα χέρια, πατούσες σα να τις έχεις ποτίσει με αναισθητικό, και να ΄χεις και οπλοασκήσεις να κάνεις! Έχουμε (πάλι) έξοδο, τουλάχιστον…

Υ.Γ.4: Μ΄ έχει φάει αυτό το στιχάκι, απ΄ το πρωί. Να ΄ναι καλά ο Φοίβος Δεληβοριάς, που το ΄γραψε για όλους εμάς: σε θέλω, σε σκέφτομαι, κι απλώς ονειρεύομαι σε σένα να τελειώνει αυτός ο κάτω κόσμος

310 και σήμερα…

By stokegeo Posted in 1

24

Σήμερα κλείνω 24 χρόνια ζωής.

Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν! Σαν χθες θυμάμαι τον ιδρώτα των Πανελλήνιων του 2002. Σαν χθες θυμάμαι την μεγάλη σιδερένια πόρτα του Γυμνασίου, που την αντίκριζα τόσο εχθρική, όταν απ΄ το Δημοτικό και τους τόσους φίλους βρέθηκα μακριά και δίχως κανέναν, στο Γυμνάσιο. Σαν χθες θυμάμαι την ορκωμοσία στο Πανεπιστήμιο, το ταξίδι στην Αγγλία, το τέλος του σχολείου, την κάθε γνωριμία με τους λίγους καλούς φίλους που ΄χω κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια, το κάθε παιχνίδι που παίξαμε στο θρυλικό μας γήπεδο, με την ομάδα, το πρόσωπο του στρυφνού αλφαμίτη που με υποδέχθηκε στο στρατόπεδο που κατατάχθηκα, και τόσα άλλα…

Σαν χθες γυρίζουν στο νου μου βροχερά απογεύματα, ηλιόλουστες μέρες, χιονισμένα πρωινά, ζεστά και παγωμένα βράδια. Στιγμές και εικόνες, μυρωδιές και ανάσες, καυτά φιλιά σε δωμάτια που έκαιγαν, γλυκές γεύσεις και πικρές εντυπώσεις, η αίσθηση της αλμύρας στο σώμα, συζητήσεις, χαρές και λύπες.

Πραγματικά το πιστεύω ότι οι ζωές όλων μας δεν είναι τίποτε άλλο από μεγάλα παζλ – και ότι το κάθε κομμάτι δεν είναι απλώς κάτι που συμπληρώνει τα υπόλοιπα: είναι κάτι το αναπόσπαστο, το απαραίτητο, το νευραλγικό, το σπουδαιότατο. Είτε ήταν για καλό, είτε ήταν για κακό.

Αν πρέπει να παραδεχτώ κάτι, είναι ότι τα τελευταία 24 χρόνια που ζω, το πιο σταθερό πράγμα που κάνω είναι να γκρινιάζω. Να διαμαρτύρομαι. Για το ένα, το άλλο, το παράλλο.

Όπως επίσης το άλλο σταθερό που έχω είναι ότι διαρκώς μετανιώνω. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, για πράγματα που δεν έκανα – δύσκολο πράγμα να μετανιώνεις διαρκώς. Καλά γι΄ αυτά που έκανες και αποδείχθηκαν «άνθρακες», αλλά όσα δεν έκανες και αργότερα το μετάνιωσες διαρκώς (θα) είναι εκεί να στοιχειώνουν…

Όπως και να ΄χει, όμως, η μέρα των γενεθλίων μου ήρθε ξανά. Πολλοί εκμυστηρεύονται ότι η μέρα αυτή τους προξενεί μελαγχολία. Σε μένα; Κάθε άλλο! Αυτή η μέρα είναι πάντα μέρα γιορτής. Για ένα και μόνο λόγο…

 

Γιατί δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, απ΄ το να παλιώνουμε – και ειδικά, απ΄ το να παλιώνουμε όμορφα, που τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος μια εποχή…

By stokegeo Posted in 1

Ευχή

Κόκκινα Χριστούγεννα ας έχουμε όλοι, αλλά δίχως αίμα!!!

Μόνο κόκκινα, κατακόκκινα, από χαρά, ευτυχία και υγεία!

Καλά Χριστούγεννα!!! Είτε πιστεύετε, είτε όχι (στο ότι έγινε άνθρωπος Εκείνος)…

By stokegeo Posted in 1

Απόψε πήρε άδεια…

Ιδρώνεις… Τα πόδια σου τα νιώθεις να ζεσταίνονται, οι πατούσες και οι φτέρνες σου πονούν, αλλά εσύ δεν πρέπει να σταματήσεις.

ΤΑΚΟΥΝΙ! ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΑΚΟΥΝΙ! ΧΤΥΠΗΣΤΕ ΤΑΚΟΥΝΙ!

Το πρώτο συναίσθημα που σε διακατέχει στο στρατό, είναι το συναίσθημα εκείνο που έχεις όταν είσαι σε εγρήγορση – όχι ακριβώς καχυποψία, άλλωστε οι γύρω σου στην ίδια θέση με σένα είναι. Είναι περισσότερο ένα συναίσθημα του ότι δεν ξέρεις τι θα σου ΄ρθει την επόμενη στιγμή. Είσαι καινούργιος, σε ένα νέο περιβάλλον, και με τόσες νέες φάτσες τριγύρω σου δεν ξέρεις τι να πράξεις.

ΤΕΕΕΕ-ΤΑΡΤΟΣ ΛΟΧΟΣ! ΚΕΦΑΛΗ ΔΕΕΕΕ-ΞΑΤ!

Άσχετα με το τι νιώθεις, όμως, το πρώτο πράγμα που κάνει οποιοσδήποτε φαντάρος είναι να γνωριστεί. Είναι μια αυθόρμητη κίνηση, φυσική και ανθρώπινη. Γνωρίζεσαι με τους γύρω σου, και σε λίγη μόνο ώρα φτάνεις να ΄χεις ένα σωρό ανθρώπους που, πια, “τους ξέρεις”. Το είχε πει άλλωστε κάποιος άγνωστος “σοφός”: όλοι φίλοι είμαστε, απλώς δεν έχουμε γνωριστεί ακόμα…

ΗΜΙ-ΑΝΑΠΑΥΣΙΣ“!

Το φως που διαλύει τα σκοτάδια κάθε πρωί που ξυπνάνε οι φαντάροι έρχεται αργά. Σχεδόν, πιστεύεις ότι δεν θα ΄ρθει ποτέ. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρόνου στον στρατό: είναι όπως η θάλασσα. Η θάλασσα δεν είναι κρύα και δροσερή το καλοκαίρι και ζεστή τις συννεφιασμένες μέρες. Πάντα την ίδια θερμοκρασία έχει – απλώς, εξαρτάται από τις έξω συνθήκες αν θα σου φανεί ζεστότερη ή πιο κρύα. Έτσι κι ο χρόνος στο στρατό: λόγω του ότι πάντα ξυπνάς νωρίς, σου φαίνονται αιώνες οι ώρες. Είναι, π.χ., μόλις 10 το πρωί, κι εσύ νομίζεις ότι είναι μεσημέρι. Ο χρόνος δεν κυλάει πιο αργά, απλώς είναι άλλο το περιβάλλον και οι συνθήκες.

ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΧΕΙΣ ΒΑΛΕΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΜΠΕΡΕ; ΣΑ ΜΑΓΕΙΡΑΣ ΕΙΣΑΙ!

Από τη στιγμή που θα μπεις στο στρατόπεδο, ρίχνεσαι σε μια ζωή όπου δεν έχεις πρωτοβουλία. Πρέπει να κάνεις ό,τι σου λένε οι ανώτεροι. Κι ένας κοινός δόκιμος ακόμα μπορεί να σε διατάζει και να σε κάνει να τρέχεις όλο το απόγευμα, αν κάνεις κάτι που δεν του αρέσει. Δεν είναι αυτό το χειρότερο, όμως, νομίζω. Το χειρότερο στο στρατό είναι που την πληρώνουν όλοι (όλος ο λόχος, όλο το τάγμα, όλο το σύνταγμα) για μερικούς. Όχι, δεν είναι “αντισυναδελφικό” αυτό που λέω. Είναι τρόπος σκέψης, απ΄ ότι φαίνεται. Και είναι σωστός – είναι τρομερό να βλέπει αυτός ο ένας, που δεν πήγε καλά στο βήμα ή που βαριόταν να σηκώσει το χέρι του στην παρέλαση ή που λουφάριζε στην αγγαρεία, κλπ, όλους τους άλλους να ξανακάνουν από την αρχή όλο το βαρετό και κουραστικό πρόγραμμα εξαιτίας του. Και αυτό, τον βάζει σε σκέψεις να καλυτερέψει και να μην το ξανακάνει – είναι όμως επώδυνο.

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΑΣ! ΣΑΝ ΚΟΠΑΔΙ ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΙΣΤΕ!

Έχει όμως και τα καλά του ο στρατός. Όταν είσαι τόσες ώρες τη μέρα με τους ίδιους ανθρώπους, ενώ αργότερα κοιμάσαι μαζί τους, τρως μαζί τους, κλπ, αναπόφευκτα δένεσαι. Αυτό είναι ίσως το καλύτερο πράγμα του στρατού: οι φίλοι που κάνεις. Κι αν είσαι τυχερός και πετύχεις καλά παιδιά, τότε περνάς καλύτερα, συνεννοείσαι και καλύτερα, τη βγάζεις καλύτερα. Λέω ότι στάθηκα τυχερός…

ΚΛΙΝΑΤΕ ΕΠ΄ ΑΡΙΙΙ-ΣΤΡΑΤ!

Πάντως, ένα έχω να πω: είχα τρομάξει από τις περιγραφές που άκουγα για το στρατό. Ότι το φαϊ είναι άθλιο, ότι δεν παλεύονται οι συνθήκες, ότι είναι πολύ βρόμικα (σ.σ. σ΄ αυτό δεν αντιλέγω: οι στρατιωτικές τουαλέτες είναι ό,τι το αηδιαστικότερο, πραγματικά…), και άλλα πολλά. Ένα έχω να πω σ΄ όλους αυτούς: είναι στον άνθρωπο. Εγώ βρήκα καλές συνθήκες, καθαρά όλα, καλοί φίλοι (που ούτε… Ζαζόπουλο ακούν τα βράδια, ούτε ασχημονούν, ούτε τίποτα), καλό φαϊ (λίγο, βέβαια, αλλά καλό), και πάνω απ΄ όλα καλούς αξιωματικούς. Τι να πω, ίσως όσοι τα έλεγαν αυτά να ήταν καλομαθημένοι και βολεμένοι, και τους πείραξε που ζορίστηκαν λίγο. Εμένα δε με πείραξε κάτι, εξόν απ΄ τη βρομιά την ανυπόφερτη.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ! ΠΡΟΥΣΟΥΟΟΟΟ-ΧΙΕΕΕΕ”!

Εν κατακλείδι, η πρώτη βδομάδα στο στρατό δικαίως ονομάζεται “της προσαρμογής”. Γι΄ αυτό και δεν “καμπανιάζεσαι”, και δεν έχεις τόση πίεση, κλπ. Τα δύσκολα ξεκινάνε από την άλλη βδομάδα, που και ποινές θα μετράνε κανονικά, και η αυστηρότητα θα είναι μεγαλύτερη. Δεν είναι τίποτα όμως, ο στρατός. Είναι οι τελευταίες μεγάλες διακοπές στη ζωή του άρρενος πολίτη. Και, λοιπόν, ας τις απολαύσουμε!!!

By stokegeo Posted in 1

Απεργία…

Μαθαίνω, εδώ στα ξένα, ότι πίσω στη χώρα μας όλοι έχουν αρχίσει και απεργούν.. Το είδα κι εγώ ο ίδιος, βέβαια, όταν κατέβηκα (στο αγγλικό Πάσχα, μέσα Μαρτίου, δηλαδή) κάτω. Απεργούσαν τότε οι δημόσιοι υπάλληλοι, αν δεν απατώμαι. Πιο μετά, απεργούσαν οι οδοκαθαριστές. Τώρα, οι βενζινοπώλες. Μεθαύριο, ποιος ξέρει ποιος άλλος θα βρεθεί στους δρόμους να διεκδικήσει όσα πιστεύει ότι δικαιούται…

Και πολύ καλά κάνουν. Και μακάρι να δικαιωθούν…

Γιατί όμως συνεχίζουν και ψηφίζουν, όλοι αυτοί, τα ίδια κόμματα στα οποία αργότερα εναντιώνονται; Δε γίνεται να ψηφίζεις όλο αυτούς που δε μπορούν να σε βοηθήσουν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κλπ), και αργότερα να φωνάζεις και να διαμαρτύρεσαι ξανά και ξανά και ξανά! Δεν πρέπει κάτι να γίνει, επ΄ αυτού;

Μήπως πρώτα να απεργήσουμε εναντίον της ανοησίας, λοιπόν; Όχι της ανοησίας να διεκδικείς. Της ανοησίας να μην αλλάζεις το τοπίο, αλλά μετά να διαμαρτύρεσαι…

Χάλασα και το ωραίο μου σερί, για να ασχοληθώ με τα πολιτικά… Αντί να πανηγυρίζω, μαζί με δεκάδες άλλους Ρώσσους, την τεράστια επιτυχία της Ζενίτ, απέναντι στους αποκρουστικούς Ρέιντζερς, με 2-0, χθες βράδυ, είπα να μιλήσω για τα πολιτικά… Поздравления, зенит!!! Συγχαρητήρια, Ζενίτ!!!

Όχι ότι έκανα καμιά σπουδαία τοποθέτηση, για το θέμα.. Απλώς, έγραψα κάτι που σκέφτηκα. Δεν ανήκω σε καμία παράταξη – δε με εκφράζει καμία. Κι άλλωστε, είμαι του αθλητικού ρεπορτάζ… Θέλω να γράφω για ωραία πράγματα. Για πράγματα που γεμίζουν χαρά τους ανθρώπους, όπως τα σπορ. Άλλο αν καμιά φορά θες να πεις και κάτι διαφορετικό.

Αυτό μου συνέβη σήμερα…

By stokegeo Posted in 1

Γιατί θέλω απόψε να κερδίσει η Ζενίτ!!!

Απόψε (21:45, Mega, για όποιον ενδιαφέρεται) διεξάγεται ο τελικός του 2ου τη τάξει ευρωπαϊκού τροπαίου, στο ποδόσφαιρο: του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Αντίπαλοι, η σκωτσέζικη Ρέιντζερς και η ρωσική Ζενίτ Αγ. Πετρούπολης.

Υπήρξα τεράστιος φαν των Ρέιντζερς από πολύ μικρός. Απ΄ όταν είχαν ακόμα τον Μπριαν Λάουντρουπ και τον Γκασκόιν βασικούς… Πριν από καμιά δεκαετία, δηλαδή (ε, τότε ήμουν εγώ μικρός, ευτυχώς!). Άλλωστε, εφ΄ όσον οι “Τζερς” ονομάζονται και “Διαμαρτυρόμενοι”, θα ήταν ποτέ δυνατό για έναν εκ φύσεως γκρινιάρη (διαμαρτυρόμενο, εν ολίγοις), σαν εμένα, να μην υποστηρίζει τους Διαμαρτυρόμενους; 🙂

Απόψε, όμως, είμαι με τη Ζενίτ. Όπως ήμουν και με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 2005, όταν κατέκτησε εκείνη το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (σ.σ. 1-3 τη Σπόρτινγκ Λισσαβώνας του -βάζελου πια- Ζοσέ Πεσέιρο). Και θα παραθέσω τους 3-4 λόγους μου για αυτή τη στήριξη προς τη Ζενίτ!!!

1. Πάντα είμαι με τις μικρές ομάδες, όταν διεκδικούν κάτι. Μα, δε βαρέθηκαν όλοι να βλέπουν όλο τους ίδιους και τους ίδιους να παίρνουν τρόπαια; Ας δούμε και κανέναν καινούργιο! Ας γραφτεί και το όνομα κάποιου νέου στην λίστα των νικητών. Κάποιου που δεν το ΄χει ξαναπάρει… Όπως έγινε και με την Εθνική μας το 2004, έτσι ας γίνει και τώρα με τη Ζενίτ.

2. Η Ζενίτ έπαιξε, καθ΄ όλη τη διάρκεια του τουρνουά, εξαιρετικό ποδόσφαιρο, με άκρως επιθετικό στυλ, εκείνο που αρέσει στον κόσμο! Και απέκλεισε εξαιρετικές ομάδες για να φτάσει ως εδώ (Βιγιαρεάλ, Μαρσέιγ, Λεβερκούζεν, Μπάγερν Μονάχου)… Η δε Ρέιντζερς, έχοντας… εκπέσει στο ΟΥΕΦΑ (3η στον όμιλό της του Τσάμπιονς Λιγκ), έκανε ευαγγέλιό της το “νίκη μισό-μηδέν” ή “εκμετάλλευση του εκτός έδρας γκολ” ή “κρατάμε γερά και το πάμε στα πέναλτυ”… Ε, θέλει πολύ για να βρεις ποιον θα συμπαθήσεις;

3. Για όλους εμάς που απεχθανόμαστε το γερμανικό ποδόσφαιρο και τις γερμανικές ομάδες, ο φωτεινός πίνακας του σταδίου “Πετρόφσκι” μετά το τέλος του ημιτελικού Ζενίτ – Μπάγερν (4-0) μας αρκεί για να υποστηρίξουμε τη ρωσική ομάδα.

4. Θα υποστηρίξω, επίσης, τη Ζενίτ, διότι με εκνεύρισε αφάνταστα ο τρόπος που αποκλείστηκε ο Παναθηναϊκός από τους Ρέιντζερς στη φάση των “32”: οι Ρέιντζερς δεν είχαν κάνει απολύτως τίποτα, ο ΠΑΟ άξιζε να προκριθεί, όμως οι Σκοτσέζοι εκμεταλλεύτηκαν μια στιγμιαία αδράνεια των “πράσινων”, έβαλαν γκολ και προκρίθηκαν (1-1 στη Λεωφόρο, 0-0 στη Σκοτία, πρόκριση για τους “μπλε”). Ήθελα να προχωρήσει ο ΠΑΟ στη διοργάνωση, να πάρουμε κάνα βαθμό ως χώρα, και αποκλείστηκε από τους κ…φαρδους με αυτό τον τρόπο…

5. Πιστεύω ότι είναι καλύτερο να υποστηρίξω μια ομάδα από ένα πρωτάθλημα που όλο ανεβαίνει και γίνεται ανταγωνιστικό, παρά την ομάδα μιας χώρας με ένα από τα πιο “βαλτωμένα” και “δύο ταχυτήτων” πρωταθλήματα του πλανήτη.

6. Υποστηρίζω τη Ζενίτ και επειδή δεν πιστεύω πολύ στις συμπτώσεις και τους οιωνούς. Η τελευταία φορά που οι Ρέιντζερς σήκωσαν ευρωπαϊκό τρόπαιο ήταν το 1972, νικώντας, στον τελικό του Κυπελλούχων, τότε, την (ρωσική και πάλι!!!) Δυναμό Μόσχας, με 3-2. Και λένε όλοι ότι θα το ξανασηκώσει. Πάμε ρε Ζενιτάρα! Σκίσε τους προληπτικούς!!!

Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, απόψε φροντοφωνάζω:

Идет, зенит!!! (σ.σ. Go, Zenit!)
By stokegeo Posted in 1