Τι ταινία να δει κανείς, και τι να μη δει;

Ένα από τα πολλά θέματα που συζητάμε με την παρέα (εκτός απ’ το γιατί έχασε η Άρσεναλ από τη Μπάρτσα, γιατί η σως είναι καλύτερη απ’ το τζατζίκι στο σουβλάκι, πόσο μαλάκες είμαστε που ψηφίσαμε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, και άλλα τέτοια επικολυρικά) είναι και οι κινηματογραφικές ταινίες.

Συνήθως, οι απόψεις διίστανται (αλλά και τριίστανται, ενίοτε). Από τη μια, βρίσκονται οι “υπέρμαχοι των εφφέ“. Αυτοί που αν η ταινία δεν έχει 20 εκρήξεις/δέκατο του δευτερολέπτου, δε θεωρούν μια ταινία καλή. Αυτοί που αν η ταινία δεν έχει καλά ειδικά εφφέ, δεν είναι ταινία. Ποιες ερμηνείες τώρα και ποιοι ηθοποιοί; Δώσε ‘δω (μ)πιστολίδια, σεξ, πόλεμο, μάχες, ακτίνες λέιζερ, οπτικά εφφέ τελευταίας τεχνολογίας, να χορτάσει το μάτι!

ΙΔΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΥΠΕΡΜΑΧΟ ΤΩΝ ΕΦΦΕ

Ο Πόλεμος των Άστρων (όλα τα πρίκουελς – τις πρώτες, κλασικές ταινίες δεν τις θεωρεί ταινίες, διότι δεν έχουν καλά ειδικά εφφέ)

Από την άλλη, υπάρχουν οι “κουλτουράδες“. Αυτοί που προτιμούν τις ταινίες “με νόημα”. Είναι οι τύποι που έτρεξαν πρώτοι απ’ όλους να δουν τον Κυνόδοντα, είναι οι τύποι που αποθεώνουν κάθε ταινία του Αγγελόπουλου, είναι οι τύποι που προτιμούν κοινωνικές, δραματικές, μεστές νοημάτων ταινίες. Μπορεί βέβαια ο ίδιος ο σκηνοθέτης των ταινιών αυτών να ‘χει κοιμηθεί απ’ όταν ακούστηκε το πρώτο “cut”, όμως οι φίλοι μας δεν πτοούνται! Γουστάρουν “ποιότητα”!

ΙΔΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Όλες αυτές στις οποίες ο πασίγνωστος και λατρεμένος Δημήτρης Δανίκας βάζει από 8 και πάνω όταν βαθμολογεί

Υπάρχουν τέλος και αυτοί οι οποίοι δεν παίρνουν σαφώς το μέρος κάποιας παράταξης. Είναι ακριβώς στη μέση. Τους ικανοποιεί το ίδιο ο Ζωντανός Θρύλος (με τα ζόμπι που κυνηγούσαν το Γουίλ Σμιθ), ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη και η Αμελί. Ξέρουν να κρατούν τα καλά στοιχεία μιας ταινίας, κι επίσης είναι πολύ καλοί στο να διαλέγουν ένα φιλμ που να ταιριάζει με τη διάθεσή τους (έχουν, π.χ., όρεξη για μπαμ-μπουμ: βλέπουν το Transporter, έχουν όρεξη για σκέψη: βλέπουν το Seven Pounds με Γουίλ Σμιθ πάλι).

Οι μόνες ταινίες που δεν αρέσουν σ’ αυτούς τους τύπους, είναι οι “εύκολες”. Τα κλισέ. Το ανύπαρκτο σενάριο. Οι γελοίες ερμηνείες. Ούτε τα εφφέ τους ενοχλούν, ούτε οι ακίνητες εικόνες τύπου Θ. Αγγελόπουλου. Η βλακεία τους ενοχλεί! Εν ολίγοις, ο “σινεχαμαιλέοντας” (όπως ίσως μπορεί να ονομαστεί αυτή η κατηγορία) θέλει απλώς να… βλέπει ταινίες! Τίποτ’ άλλο!!!

ΙΔΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΣΙΝΕΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΑ

Δεν υπάρχει – όλες του αρέσουν (με τις εξαιρέσεις που προείπαμε, βέβαια)

Αυτές οι τρεις (μπορεί να ‘ναι και περισσότερες) ομάδες κινηματογραφόφιλων υπάρχουν στην παρέα μου, και συγκρούονται για το ποια… θα επικρατήσει!

Και δεν ξέρω βέβαια σε ποια ομάδα από τις παραπάνω ανακαλύπτετε εσείς τον εαυτό σας.

Ο “αθλητικατζής”

Καιρός πέρασε από τότε που μιλήσαμε τελευταία φορά για ένα τύπο ανθρώπου σε τούτο ‘δω το blog (τότε ασχοληθήκαμε με τον “κωλοτούμπα”). Σήμερα, θα ασχοληθούμε με τον “αθλητικατζή“, μια τόσο ξεχωριστή και σπουδαία μορφή που ζει τριγύρω μας.

Ο αθλητικατζής (χωρίς εισαγωγικά από ‘δω και έπειτα) γεννιέται με μια μπάλα στα πόδια – κι αν δεν την έχει στα πόδια, την έχει στο μυαλό, αφού τη σκέφτεται όλη την ώρα. Είτε είναι μπάλα ποδοσφαίρου, είτε μπάσκετ, είτε βόλεϋ, είτε χόκεϋ, ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, ο αθλητικατζής ασχολείται μαζί της φανατικά.

Στο σχολείο, έσπερνε το φθόνο στους άρρενες συμμαθητές του: είχε, βλέπετε, συγκεντρώσει πρώτος (και σε χρόνο dt) όλα τα αυτοκόλλητα των άλμπουμ της Panini με τους ποδοσφαιριστές. Κοιτώντας το συμπληρωμένο άλμπουμ, χαϊδεύοντας το αυτοκολλητάκι του Βαγγέλη Κρύου (του Εδεσσαϊκού), ένα περίεργο, γλυκό ρίγος διαπερνούσε την πλάτη του νεαρού αθλητικατζή…

Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, ο αθλητικατζής ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους τους απίστευτα θορυβώδεις και ενοχλητικούς τύπους που, 9 η ώρα το πρωί στο διάλειμμα, προσπαθούσαν να επιλύσουν μεγάλα ζητήματα, όπως “ποια είναι η καλύτερη ομάδα” και “τότε που κερδίσατε πρωτάθλημα με πέναλτυ του Πουλημενόπουλου” και “ναι, αλλά εμείς αποκλείσαμε το 1910 τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ“, και άλλα τέτοια. Καμιά φορά, έπαιζε και καμιά “ψιλή” με τους “αντιπάλους” του. Όταν το προηγούμενο βράδυ, δε, είχε χάσει η ομάδα που υποστήριζαν οι “αντίπαλοί” του (είτε απ’ τη δική του, είτε από οποιαδήποτε άλλη), ο αθλητικατζής την άλλη μέρα ήταν όλο χαρά και πικάριζε δεξιά κι αριστερά τον κόσμο. Χρόνια αργότερα, όταν θα ‘πιανε δουλειά σε ένα σοβαρό αθλητικό ραδιοφωνικό/τηλεοπτικό/έντυπο ΜΜΕ, θα έκανε ακριβώς τα ίδια – απλώς τότε δεν το γνώριζε.

Στο Πανεπιστήμιο, επειδή δεν ξέρεις όσο να ‘ναι τόσο καλά τους γύρω σου, ο αθλητικατζής συγκρατείται. Και πασχίζει να ψάξει για “πυρήνες ομοϊδεατών”. Μόλις τους βρει, αρχίζουν τις ατέρμονες συζητήσεις για τα ίδια περίπου θέματα, απλώς πια με μια περισσότερο intellectual διάθεση. Μαζεύεται με την παρέα και βλέπει αγώνες (πιο ελεύθερα πια λόγω άνεσης χρόνου), δε χάνει αγώνα του Euro, του Μουντιάλ, του Ευρωμπάσκετ, του Μουντοβόλεϋ, κ.ο.κ., ενώ (αν είναι η κλίση του τέτοια) “χώνεται” και σε κάποια δημοσιογραφική δουλειά – εννοείται, αθλητικού περιεχομένου.

Εύκολα μπορεί κανείς να ξεχωρίσει τον αθλητικατζή. Ο τύπος είναι μια κινούμενη εγκυκλοπαίδεια αθλητικών γνώσεων. Γνωρίζει, απ’ το πότε γεννήθηκε ο τρομερός σέντερ φορ της Βενεζουέλας του 1800 μέχρι το πόσα γκολ σημείωσε ο Μπούμπου Καζαμπούμπου, ο φοβερός εκείνος παλιός Κογκολέζος άσος της Μπαρτσελόνα. Και έχει πολύ ιδιαίτερους τρόπους για ν’ αξιοποιεί τις αθλητικές του γνώσεις.

Λ.χ., ο αθλητικατζής ξέρει καταπληκτική γεωγραφία. Αναφέρετε μια χώρα του κόσμου στον αθλητικατζή: είναι ικανός να σας πει τουλάχιστον 10 πόλεις από τη χώρα αυτή (επειδή ξέρει τις ομάδες τους, είτε από δικό του διάβασμα, είτε λόγω του Στοιχήματος, είτε, είτε, είτε…)! Ακόμη, ο αθλητικατζής θυμάται πράγματα, στιγμές, συμβάντα απ’ τη ζωή του, επειδή τα ‘χει συνδέσει με κάποιο αθλητικό γεγονός. Κλασικό παράδειγμα: “Τα είχα φτιάξει με τη Φρόσω τη βραδιά που κερδίσαμε 7-0 την Γιουβέντους για το Κύπελλο Ιντερτότο!!!“.

Συν τοις άλλοις, ο αθλητικατζής παίρνει χαρά από πράγματα που, γι’ άλλους, φαντάζουν παντελώς ασήμαντα. Π.χ., δείτε πόση ικανοποίηση και ενθουσιασμός υπάρχει στα μάτια του αθλητικατζή, όταν ανακαλύπτει πού παίζει τώρα ή τι κάνει τώρα εκείνο το καταπληκτικό πάουερ φόργουορντ που έπαιζε στην αγαπημένη του ομάδα μπάσκετ όταν αυτός ήταν μικρός!

Για όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο αθλητικατζής μόνο ένα πράγμα θα έχει σταθερά στο νου του: το πώς θα ασχολείται με τα αθλητικά (α, και την αγαπημένη του ομάδα).

Γιατί να τον αγαπήσετε: Δεν είναι κακό παιδί. Απλώς, “κολλημένο με τη μπάλα”.

Γιατί να τον μισήσετε: Έτσι κι ακούσει, έστω και σ’ άσχετη φράση, τη λέξη μπάλα, θ’ ανοίξει το στόμα του και δε θα το κλείνει μετά. Υπό προϋποθέσεις, γίνεται αφόρητος!

Υ.Γ.: Οποιαδήποτε ομοιότης με υπαρκτά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι παντελώς συμπτωματική…

Ο κωλοτούμπας

Έχω καιρό να γράψω ένα post στην στήλη “Τύποι ανθρώπων“. Παρατηρώντας χθες τα εξώφυλλα των αθλητικών εφημερίδων, έπεσα πάνω σε ένα τύπο ανθρώπου για τον οποίο δεν είχα μιλήσει. Κι αυτός είναι ο κωλοτούμπας. Δυστυχώς, απαντάται συχνότατα στη χώρα μας.

ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ“, έγραφε η χθεσινή “Πράσινη”. Αφορμή, οι δύο κολλητές ήττες του ΠΑΟ στην Ευρωλίγκα, που παίζει και να τον αφήσουν εκτός φάιναλ φορ. Από τη μια μέρα στην άλλη, οι ήρωες, οι κατακτητές, οι αήττητοι, οι σούπερ, ρίχτηκαν στα πόδια των αλόγων. Ο προπονητής που ΄χει φέρει τέσσερις Ευρωλίγκες (!!!) στη χώρα μας, και οι παίκτες που ΄χουν σαρώσει τους τίτλους τα τελευταία χρόνια, ρίχτηκαν βορά στα λιοντάρια. Δε ντρεπόμαστε λίγο;

Μετά, όμως, στην επόμενη επιτυχία, θα βγούν και θα ζητάνε συγγνώμη. Και θα προσκυνάνε πάλι. Γενικά, όχι μόνο στα αθλητικά, εδώ στην Ελλάδα το ‘χουμ’ αυτό: αποκαθηλώνουμε και αναθεματίζουμε με ρυθμό οπλοπολυβόλου. Και αναθεωρούμε ανασκευάζοντας σε ακόμα ταχύτερο ρυθμό!

Αυτή είναι η κύρια ιδιότητα του κωλοτούμπα.

Ο κωλοτούμπας δεν αντέχει να είναι από κάτω. Θέλει να είναι πάντα στον αφρό, να έχει μονίμως δίκιο σε όλες τις συζητήσεις. Δεν ανέχεται να τον υπερκεράσει κάποιος συζητητής, ή ό,τι άλλο. Γι’ αυτό και είναι κωλοτούμπας: διότι δέχεται να αποκρούει και να αποκηρύσσει απόψεις που μέχρι χθες πίστευε, μόνο και μόνο γιατί τώρα δεν τον συμφέρει να τις πιστεύει.

Έχω την τύχη να έχω ζήσει δίπλα (και) σε ένα τέτοιο άνθρωπο. Μονίμως στον αφρό. Να μην έχει άδικο ποτέ. “Τι; Μα εγώ πιστεύω μαύρο! Πίστευα εγώ ποτέ άσπρο;“.

Ναι. ΧΘΕΣ!!!

Ο κομπλεξικός

Στη ζωή μας συναντάμε διαρκώς ένα σωρό διαφορετικούς τύπους ανθρώπων. Αυτή είναι η μαγεία: να έρχεσαι σ’ επαφή με ανθρώπους που δε μοιάζουν με σένα! Δεν είναι καταπληκτικό; Όχι, δεν είναι! Μαγεία, ναι, πάντα υπάρχει – υπάρχει όμως και κίνδυνος μεγάλος!!! Γιατί;

Διότι, απλούστατα, μπορεί να πέσεις επάνω στον κομπλεξικό! Είναι ένας τύπος που (πιθανώς) μπορείς να συναντήσεις. Και, αλήθεια, αν είναι “συνεπής” προς τις “αξίες” της ιδιότητάς του, δεν θα είναι καθόλου καλή η γνωριμία σας αυτή! Στο κείμενο που ακολουθεί, λοιπόν, θα προσπαθήσουμε να παραθέσουμε μερικά χαρακτηριστικά αυτού του τύπου ανθρώπου (σ.σ. συνεχίζοντας το γέμισμα της νέας κατηγορίας κειμένων “Τύποι ανθρώπων“, η οποία -άτυπα- είχε εγκαινιαστεί με το κείμενο για τα χαρακτηριστικά του φασίστα).

Κατ’  αρχάς, ο κομπλεξικός έχει μια μόνιμη “ξινίλα”. Που τον χάνεις, που τον βρίσκεις, η μούρη του είναι ένας διαρκής μορφασμός δυσαρέσκειας. Σαν να μην βρίσκει χαρά με τίποτα.

Αλήθεια, όμως, βρίσκει; Να το δεύτερο χαρακτηριστικό του: δεν ικανοποιείται εύκολα! Υπάρχουν σίγουρα πράγματα που τον ευχαριστούν και του αρέσει να τα κάνει, αλλά δεν ικανοποιείται, σε γενικές γραμμές, με τίποτα. Όπως λέει ο λαός μας, “το ένα του βρομά και τ΄ άλλο του ξινίζει“. Η γκρίνια, δηλαδή!

Κατά τρίτον, ο κομπλεξικός έχει το σύνδρομο εκείνο, το γνωστό ως “της κατωτερότητας“. Διαρκώς νομίζει ότι οι άλλοι είναι καλύτεροί του – και καλά να το άλλαζε και να το ξεπερνούσε, αλλά δεν το κάνει.

Τέταρτον, ο κομπλεξικός παρατηρεί και ασχολείται διαρκώς με το τι κάνουν οι άλλοι. Σαν να μην τον αγγίζουν οι δικές του δραστηριότητες και ενασχολήσεις, σαν να τις θεωρεί ανάξιες λόγου (και άρα θεωρεί ανούσιο το να γίνεται αυτός καλύτερος), ασχολείται με τους άλλους διαρκώς: κουτσομπολεύει, σχολιάζει, (επι)κρίνει, παίρνει θέση για όλα. Τη δουλειά του δεν την κοιτάζει: οι άλλοι τον απασχολούν. Και βέβαια, το κάνει τόσο καλά αυτό, ώστε γίνεται αρκετά ενοχλητικός.

Ως πέμπτο χαρακτηριστικό του κομπλεξικού, δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την ακράδαντή του πεποίθηση ότι οι επιτυχίες των υπολοίπων (γνωστών του, φίλων του, κλπ) δεν οφείλονται στις προσωπικές τους ικανότητες, στη δουλειά τους, στην προσπάθειά τους, κλπ, αλλά σε εξωγενείς παράγοντες (π.χ. “δοντάκι”, “βύσμα”, συμπάθεια από μέρους του ανώτερου, “λάδωμα”, γνωριμίες, “κονέ”, κλπ: πράγμα βέβαια που δεν είναι ολότελα απίθανο) – εξωγενείς παράγοντες που τις περισσότερες φορές εκείνος δε μπορεί να αξιοποιήσει. Και μέμφεται λοιπόν τους ανθρώπους αυτούς που έτυχαν (δήθεν) ευνοϊκής μεταχείρισης από την τύχη και τις συγκυρίες, και δεν βρίσκει χρόνο ούτε καν να τους συγχαρεί για την επιτυχία τους!!!

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του κομπλεξικού που ΄χω παρατηρήσει, επίσης, και το τοποθετώ ως
έκτο στην λίστα τούτη, είναι η αποστροφή του για την δοκιμή καινούριων πραγμάτων. Εννοώ μ΄ αυτό, ότι ο κομπλεξικός αρέσκεται στο να κάνει διαρκώς τα ίδια και τα ίδια πράγματα, δίχως να δοκιμάζει κάτι νέο, κάτι διαφορετικό. Επιμένει να ασχολείται με τα ίδια και τα ίδια, και απαξιώνει το νέο και το εναλλακτικό.

Το χειρότερο όμως απ΄ όλα τα χαρακτηριστικά του κομπλεξικού, που το άφησα και τελευταίο στην λίστα αυτή, είναι το 7ο κατά σειρά. Και πιστεύω ότι τούτο του το χαρακτηριστικό είναι που τον κάνει και ανυπόφορο. Τα άλλα, λίγο πολύ, μπορεί να τα αντέξει κάποιος (για τη μόνιμη ξινίλα δεν ξέρω, αλλά άντε να δεχτούμε ότι τα καταφέρνει και μ΄ αυτήν κάποιος), αλλά αυτό είναι πραγματικά ο πυρήνας των ιδιοτήτων του: ο κομπλεξικός, λοιπόν, βρίσκει μεγάλη ευχαρίστηση όταν οι γύρω του (φίλοι κυρίως) λυπούνται. Ή είναι δυστυχείς, για κάποιο λόγο. Και μπορείς να τον συναντήσεις δυσαρεστημένο (αυτή είναι η σωστή λέξη), όταν οι φίλοι του ευτυχούν.

Υ.Γ.1: Υπόσχομαι να γράψω και για “καλούς” τύπους ανθρώπου, όχι μόνο για φασίστες και κομπλεξικούς!!! Είναι δέσμευση!

Υ.Γ.2: Μόλις πριν λίγο έκανε πάλι ένα μικρό σεισμό (όπως χθες Κυριακή). Δεν είναι τόσο ο σεισμός – είναι περισσότερο η τρομάρα, μετά απ΄ όσα είχαμε ζήσει το ’99.

Ο φίλος μου ο φασίστας!!!

Ας ξεκινήσω τούτο το κείμενο με μια παραδοχή: κανείς δεν είναι τέλειος.

Έτσι κι εγώ – η (άδικη;…) μοίρα μού έριξε στο δρόμο της ζωής μου ορισμένους φίλους. Οι οποίοι έχουν την (ευγενή και υπέροχη, κατά τους ίδιους) ιδιότητα του φασίστα.

Μα πώς κόλλησες εσύ μ΄ αυτούς;“, θα αναρωτηθείτε, κι έχετε δίκιο. Την ίδια φράση, άλλωστε, μου ΄χε πει κάποτε και ο Stranger, αλλά για τον εαυτό του και για εντελώς άλλο θέμα (“Μα πώς κόλλησα εγώ μαζί σας; Ούτε σ΄ ένα καραόκε δε θέλετε να πάμε!“, έλεγε τότε εκείνος). Τι να γίνει, πιστεύω ότι τους φίλους τους διαλέγουμε. Ίσως η μεγάλη αντίθεση να ‘ναι αυτό που μας ενώνει. Μέχρι που κατάλαβα ότι, ακριβώς αυτή η αντίθεση, είναι που με κάνει εμένα απωθητικό (γι΄ αυτούς)…

Και, πράγματι, αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του αυθεντικού φασίστα. Σιγά σιγά, συγχρωτιζόμενους τούτους τους ανθρώπους, έμαθα πέντε πράγματα: και τώρα, παρουσιάζω μια λίστα με 10 χαρακτηριστικά του φασίστα. Αντέχετε;

Πάμε, νο1: ο αυθεντικός φασίστας δεν ανέχεται το διαφορετικό. Το διαφορετικό τον τρομάζει, και τον απωθεί.

Συνεπεία αυτού (χαρακτηριστικό νο2), απαιτεί (ο τονισμός δεν είναι τυχαίος) να είναι οι γύρω του ίδιοι μ΄ εκείνον. Οι (βρομιάρηδες, άναρχοι, μπαφιάρηδες, άπλυτοι, οπαδοί της δημοκρατίας και της πολυφωνίας, φιλότουρκοι, φιλοπακιστανομπαγκλαντεσιανο-κλπ, κ.ά.) αριστεροί δεν απαιτούν από τον δίπλα τους να είναι ίδιος μ΄ αυτούς (απ΄ όσο βλέπω εγώ, τουλάχιστον, έχοντας επαφές και με τέτοια άτομα)! Καταθέτουν την άποψή τους, αλλά δεν πιέζουν για συμμόρφωση. Κάτι που δεν συμβαίνει με τους φασίστες.

Χαρακτηρίστηκα, λοιπόν, από αυτούς τους φίλους μου πολλάκις για “ανθελληνισμό” (επειδή δε μου άρεσε το τραγούδι της Βίσση στη Eurovision, και πρέπει “πάντα να υποστηρίζουμε παντού την Ελλάδα“), για “φιλοτουρκισμό” (επειδή το αίμα παντού στη γη είναι κόκκινο, όπως τους είπα χαρακτηριστικά), για “αναρχισμό” (επειδή δήλωσα “αριστερός”), για “μπαφιασμό” (εδώ γελάνε..), για “κατοχή της ιδιότητας του προδότη” (για την παραπάνω μου δήλωση περί αίματος), για “αθεϊα” (εμ, είναι κι αυτό: όταν λες ότι οι χριστιανοί εγκλημάτισαν, έσφαξαν, γκρέμισαν ναούς σκέψης, κρέμασαν φιλόσοφους, δολοφόνησαν κόσμο και κοσμάκη, κλπ, είσαι άθεος, τι να γίνει;…), και άλλα πολλά.

Από όλα αυτά, βρήκα και το 3ο, κατά σειρά, χαρακτηριστικό του φασίστα: αν λες ορισμένα πράγματα επικυρωμένα και βγαλμένα μέσα από τα βιβλία και την ιστορία, είσαι προδότης, άθεος, ανθέλλην, φίλος των “εχθρών” μας, και γενικά ανάξιος να ζεις, μιας και απαρνείσαι θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια. Κάτι που ουδέποτε έκανα, φυσικά, αλλά έτσι το είδαν αυτά τα παιδιά.

Προσφέροντάς μου, παράλληλα, το 4ο χαρακτηριστικό του καλού φασίστα: βλέπει ως “εχθρό” του ακόμα και τον ομόφυλο ή τον ομοεθνή, αν τυχόν λέει πράγματα που αντίκεινται σε όσα έχει συνηθίσει, σε όσα έχει βολευτεί, σε όσα τον έχουν διδάξει (και που ποτέ δεν τόλμησε να αμφισβητήσει, βέβαια). Παράλληλα, περνώντας στο 5ο χαρακτηριστικό τούτης της συμπαθούς κατηγορίας ανθρώπων, αυτοί σε βγάζουν και “αδιάβαστο”, διότι δεν διαβάζεις “σωστά” τα βιβλία (όπως τους βολεύει, δηλαδή). Χαρακτηριστική ατάκα: “Μάλλον, Γιώργο, τα πολλά διαβάσματα που ΄χεις κάνει δε σε ωφέλησαν, μιας και δεν κατάφερες να πάρεις τη σωστή εικόνα όσων διάβασες“.

Το 6ο χαρακτηριστικό, όμως, είναι εκείνο που με κάνει και εντυπωσιάζομαι περισσότερο. Γενικά, ο φασίστας είναι γνωστό ότι προτιμά τις άναρθρες κραυγές από τους λογικούς ψίθυρους. Μια ματιά στο πώς μιλάει και εκφράζεται ο γνωστός Άδωνις Γεωργιάδης ή ο (γνωστότερος) Παναγιώτης Ψωμιάδης, θα σας πείσει. Επίσης, ο φασίστας αυτοπαρουσιάζεται ως “ψαγμένος”, διότι γνωρίζει τα πάντα αναφορικά με γελοίες “αλήθειες”, όπως τα κρυφά, λέει, πρωτόκολλα της Σιών, τα φαντάσματα, οι μάγισσες, οι δράκοι, τα ενεργειακά πεδία, οι στοές μέσα στο βράχο της Ακρόπολης, κλπ. Παρεμπιπτόντως, όλα τούτα μπορείτε να τα διαβάσετε σε βιβλία που αποτελούν σπουδαία εκδοτικά εγχειρήματα ανθρώπων που (συμπτωματικά;..) εκλέχθηκαν στη βουλή ως μέλη του ΛΑΟΣ… Και σιχτιρίζει ο φασίστας όλους εκείνους που “μας κρύβουν την αλήθεια” και “μας αφήνουν έρμαια των όσων θέλουν να μας κυριέψουν, με την π..τάνα την παγκοσμιοποίηση”, κλπ.

Ενώ λοιπόν σ΄ όλα αυτά ο φασίστας παρουσιάζεται (πολυ)διαβασμένος και “ψαγμένος”, όταν του παραθέτεις στοιχεία για τη δράση των χουντών ανά τον κόσμο, για τα εγκλήματα των χριστιανών, για τα εγκλήματα της Ελλάδας, κλπ, αμέσως τα… αμφισβητεί ως αναληθή και μιαρά!!! Μυστηριώδη πράγματα…

Καλά, εννοείται ότι το 7ο χαρακτηριστικό του φασίστα είναι η εμμονή του στην γλυκιά περίοδο των συνταγματαρχών και του βασιλιά! Με τα απαραίτητα τσάμικα και κλαρίνα να συνοδεύουν, και με μόνιμο στιχάκι-επωδό “ε ρε μια χούντα που μας χρειάζεται! Κάτω η δημοκρατία!“.

Αναφερόμενος, ακολούθως, στο 8ο χαρακτηριστικό των φασιστών, δεν θα μπορούσα να παραλείψω την πολεμολαγνεία τους και την μεγάλη αξία που δίνουν σε έννοιες όπως πόλεμος, αίμα, μάχη, επίθεση, στρατός, τσαμπουκάς, μαγκιά, κλπ. Όπως επίσης είναι μεγάλη και η εμμονή τους με τους γείτονες Τούρκους, οι οποίοι “όπου να ΄ναι” θα αρχίσουν πόλεμο (ή “έτσι και αρχίσουν πόλεμο τι έχει να γίνει” ή “θα μας επιτεθούν”, κλπ). Την ίδια μοίρα, επιπλέον, επιφυλάσσουν και στους συμπολίτες μας ομοφυλόφιλους, αυτοί οι άνθρωποι. Όχι, δεν εμπλέκεται εδώ η έννοια του Έλληνα – εδώ απλώς εμπλέκεται η απέχθειά τους και η απόρριψή που επιφυλάσσουν στους ομοφυλόφιλους συνανθρώπους τους.

Εδώ θα έλθουμε στο 9ο χαρακτηριστικό του φασίστα: την εμμονή του με την υπεροχή της Ελλάδας. Και προσθέτουν μάλιστα κι άλλη βαρύτητα στην εμμονή τους τούτη, λέγοντας ότι υπερέχουν όλων των άλλων λαών, απλώς και μόνο με την ιδιότητα του Έλληνα! Όχι, δεν τα λέει μόνο ο (γνωστός) Κωνσταντίνος Πλεύρης αυτά: τα λένε και οι φίλοι μου!!! Καλά, εννοείται ότι αλλοεθνείς (συνήθως μειονότητες που ζουν στη χώρα μας, μέσα στην ανέχεια και την φτώχεια, όπως και την εκμετάλλευση) αποτελούν τον μόνιμο στόχο του καλού φασίστα.

Πράγμα, βέβαια, που μας οδηγά ευθύτατα στο 10ο και τελευταίο (της λίστας μου – είναι κι άλλα, πιστέψτε με!) χαρακτηριστικό του φασίστα: την παντελή έλλειψη μνήμης. Η ιστορικότητα από τούτους τους ανθρώπους απουσιάζει παντελώς – ή, για να είμαι ακριβής, ανασύρουν και αναφέρουν ό,τι τους βολεύει, συνήθως. Δεν είπαμε και πριν; Αν αναφέρεσαι σε πράγματα που καταρρίπτουν τα πιστεύω τους, χαρακτηρίζεσαι και “ταμπελοποιείσαι” αμέσως (α, να, βάλτε το σαν 11ο χαρακτηριστικό αυτό, αν θέλετε: την εύκολη ταμπελοποίηση των γύρω, όπως και το “να σε βάζουν στο μάτι” λόγω των απόψεών σου).

Πραγματικά, τρομάζω στη σκέψη ότι, αν όντως ζούσαμε σε ανελεύθερο και χουντικό καθεστώς, αυτά τα άτομα ενδέχεται και να με κατέδιδαν ακόμα, να με χαφιέδιζαν. Λίγο το ΄χετε; Πόσες φορές μου ΄χει περάσει απ΄ το μυαλό!!! Άπειρες!

Πέραν τούτου, όμως, θα κλείσω με δύο τελικές παρατηρήσεις.

Νο1: Η δημοκρατία έχει τούτο το καλό. Όλους τους χωράει. Όλες τις απόψεις. Όλα τα χρώματα. Αν είναι σωστή, σέβεται τα πάντα. Γι΄ αυτό τούτοι οι άνθρωποι βρίσκουν το βήμα (επώνυμοι ή/και ανώνυμοι) και εκθέτουν τις θεωρήσεις τους αυτές. Αν ήταν το δημοκρατικό πολίτευμα σαν το δικό τους, το ολιγαρχικό και ανελεύθερο, ίσως και εκείνοι να έβρισκαν το θάνατο, να εξορίζονταν, να διώχνονταν, να φιμώνονταν, να προπηλακίζονταν, να φυλακίζονταν, κλπ, πρακτικές που οι ίδιοι επεφύλαξαν στους συνανθρώπους τους που διαφωνούσαν μαζί τους. Γι΄ αυτό και γελάω κάθε φορά που ακούω κάποιον από τους φίλους μου φασίστες να βρίζει τη δημοκρατία…

Νο2: Πόσο τρομακτικό είναι να είσαι 23-24 ετών και να είσαι φασίστας; Δεκτό, ο καθένας έχει τις απόψεις του. Είναι όμως σωστό η νεότητα να συμβαδίζει με τον συντηρητισμό και το πισωγύρισμα (γιατί έτσι το βλέπω εγώ) στην περίπτωση κάποιων ανθρώπων;

Όσα διαβάσατε στο παρακάτω κείμενο αφορούν μόνο στους φίλους μου, που υπήρξαν άλλωστε και η αφορμή για να σπάσω τον κανόνα που θέλει να μη γράφω ποτέ δύο κείμενα (ανεξαρτήτως μεγέθους) την ίδια μέρα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα της ελληνικής μας καθημερινότητας (που έχουν αποκτήσει μόνιμο βήμα στα ΜΜΕ, η άποψή τους ακούγεται παντού, ενώ καθορίζουν εύκολα ακόμα και κανόνες και νόρμες συμπεριφοράς, όπως το τι βιβλία θα πρέπει να διαβάζουν τα παιδιά – όχι το “Ζιγκ Ζαγκ στις νεραντζιές“, πάντως!!!) είναι εντελώς συμπτωματική.

Ή όχι;