Ο Ασένχο και οι συμπτώσεις

Οι συμπτώσεις

Είναι τυχαίο, το ότι η φράση Καλός πολίτης έχει 12 γράμματα; Όσοι και οι μήνες θητείας…

Ή, πάλι, το ότι χρειάζεται να σχηματίσεις 12 ακριβώς γραμμές για να γράψεις τα γράμματα της λέξης ΛΕΛΕ;…

55 κ.σ.!!!

Ο  Ασένχο

Ο Σέρχιο Ασένχο είναι 20 ετών, και Ισπανός. Παίζει στην Ατλέτικο Μαδρίτης, και είναι η μεγάλη ελπίδα των Ιβήρων για τη θέση του γκολκίπερ, αφού ο Κασίγιας δε θα παίζει αιωνίως… Και, χθες βράδυ, η μοίρα πήρε τη δική του μορφή, όταν απέναντί του δύο φορές ο Κώστας Χαραλαμπίδης δεν μπόρεσε να σκοράρει, χάνοντας δύο μοναδικές ευκαιρίες για να δώσει τη νίκη στους Κύπριους του ΑΠΟΕΛ απέναντι στους υπεραστέρες της Ατλέτικο, δίπλα στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες (0-0).

Ο Χαβανέζος (άσχετο)

Να πώς θα με έλεγαν, αν ήμουν Χαβανέζος (σύμφωνα με το Βιβλίο των Προσώπων): Akoni Hoapili (DMC)!!!

Θρύλε, γερά!!! (γι’  απόψε…)

NTIFO21_m

Advertisements

Ελληνικός Στρατός είναι…

Ελληνικός Στρατός (aka Έψιλον Σίγμα) είναι…

…η σιωπή τα πρωινά, όταν όλοι πλένονται στους νιπτήρες.

…το κινητό κάποιου που βαράει ενοχλητικά μέσα στη νύχτα, ελέω αφύπνισης…

…ο ιδρώτας στα πρόσωπα στην παρέλαση, ιδίως στο κέντρο.

…η μυρωδιά της χλωρίνης, που ποτίζει τα χέρια στις καθαριότητες.

…η στάχτη που κολλάει στα δάχτυλα, μετά το “γόπινγκ”.

…ο αμίλητος σκοπός/θαλαμοφύλακας/περιπολάρχης, που μόλις ξύπνησε και να πάει να αναλάβει υπηρεσία.

…το φτερούγισμα όταν βλέπεις την αλλαγή σου να καταφτάνει.

…το αίσθημα εκείνο του ανείπωτου μπουκώματος στην ψυχή, όταν περιμένεις την αλλαγή σου κι αυτή καθυστερεί.

…το βλέμμα του καραβανά, κάθε φορά που σου απευθύνει το λόγο.

…η αίσθηση του χαρτιού στο χέρι, όταν αγγίζεις το πρώτο σου αδειόχαρτο.

…το φως στο πρόσωπο, όταν βγαίνεις εξοδούχος…

…και, σε συνέχεια του προηγούμενου, τα κατεβασμένα μούτρα όταν ξαναμπαίνεις μέσα το βράδυ.

…η ατέλειωτη σειρά των ολόιδιων, πανομοιότυπων χακί σιλουετών, όταν όλοι είναι σε παράταξη (για ταγματική/ταξιαρχική, κλπ, αναφορά).

…η ανακάλυψη γνωστών σου στο περιβάλλον αυτό.

…η επιθυμία του φαντάρου να ξυστεί, όταν ο λοχαγός δίνει προσοχή.

…να θέλει ο φαντάρος ΚΨΜ λίγο πριν αρχίσει η εκπαίδευση, κι ενώ είχε ώρες μπροστά του για να πάρει ό,τι ήθελε!!!

…τα δανεικά κι αγύριστα (κυρίως αναφορικά με στυλούς – μη δανείσετε ποτέ στυλό στο στρατό, είναι αμφίβολο αν θα τον ξαναδείτε!).

…το χαμόγελο του βύσματος, που (ξανα)φεύγει με άδεια ενώ εσένα σε πάει τέσσερις-μία.

…οι κοιλιές των παλιότερων στελεχών των μονάδων – δείγμα του πώς αντιλήφθηκαν εξ αρχής το στρατό αυτοί οι χακοφορούντες δημόσιοι υπάλληλοι.

…ο επιλοχίας/αρχιλοχίας/ανθυπασπιστής, κλπ, που θα σου φερθεί σαν άνθρωπος, ανάμεσα σε τόσους και τόσους αλαζόνες και υπερόπτες αξιωματικούς.

…η αίσθηση ότι τη μέρα που ξεκινά, την έχεις ξαναζήσει.

…η αίσθηση της πείνας, όταν φεύγεις από τα μαγειρεία έχοντας μόλις γευματίσει – πάλι το φαϊ ήταν για τα μπάζα!

…η βρόμα/το ροχαλητό/η πολυλογία, κλπ, αυτού που κοιμάται από πάνω σου/δίπλα σου/απέναντί σου/κάτω σου, κλπ.

…τα βλέμματα των φαντάρων στις κοπέλες, και αντίστροφα βέβαια…

…τέλος, η ανάσα. Η ανάσα που βγάζει ο φαντάρος, όταν περνά οριστικά, και αμετάκλητα, την πύλη, και στο χέρι το χαρτί.

62 κ.σ.

Η Βέντσπιλς

81 μέρες. Όχι πολύ – ούτε λίγο.

Είναι σαν τη Βέντσπιλς οι 81 μέρες. Τη λετονική αυτή ομάδα, που έφτασε μακρύτερα από κάθε άλλη “συμπατριώτισσά” της στο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έχασε προχθές από τη Ζυρίχη 0-3 εντός και αποκλείστηκε (πρακτικά) από τους ομίλους. Χάρηκα, δηλαδή, από τη μια, που τα πήγαν καλά οι Λετονοί, αλλά ξενέρωσα γρήγορα με αυτό το εμφατικό μηδέν-τρία.

Χαρά που οι μέρες λιγοστεύουν, λοιπόν – αλλά και ξενέρωμα, που είναι ακόμα αρκετές ως το τέλος…

10 μέρες ανάσα

Σαν φονιάς, τη μαύρη νύχτα ξαγρυπνώ, πίνω δάκρυ, πίνω πρόστυχο καπνό

(Από το Ήλιε μου σε παρακαλώ, του Μάνου Λοϊζου – τραγούδι: Γ. Νταλάρας)

Αυτός ο στίχος ταιριάζει σε φαντάρο: μήπως σα φονιάδες, μέσα στη μαύρη νύχτα, δεν ξενυχτάμε κι εμείς; Ή μήπως δεν πίνουμε κι εμείς τα δάκρυά μας, τα καταπίνουμε, μάλλον, μέχρι να τελειώσει αυτό που ζούμε; Για τον καπνό, δεν το συζητάω: είχα συνάδελφο (απολύθηκε τώρα πια) που έκανε δύο πακέτα τη μέρα…

Το κεφάλι μου, όμως, εγώ, κατάφερα να το ξαναβγάλω από το βαρέλι: 10 μέρες, 10 ανάσες. Μέχρι να το ξαναβουτήξω στο νερό…

Παρεμπιπτόντως, σήμερα είναι ιερή ημέρα: Δύο Αυγούστου, εκατό και σήμερα. Αύριο, η “κατοστάρα” σπάει. Στο χέρι της ήταν; 🙂 Αριθμός διψήφιος, πολίτης υποψήφιος, δε λένε;

Γι΄ αυτό και θα εορτασθεί το γεγονός: με ένα πέρασμα από τη δική μου isla bonita. Τις προσεχείς μέρες!!!

8 μήνες

Η στρατιωτική θητεία είναι, σα να σου αρπάζουν το κεφάλι και να στο βυθίζουν μέσα σε ένα βαρέλι με νερό.

Παίρνεις πρώτα μια ανάσα, προετοιμάζεσαι, κλείνεις τα μάτια, και τους λες να σε βυθίσουν μέσα.

Το κάνουν.

Τότε ανοίγεις τα μάτια, και στον πάτο του βαρελιού αρχίζει και περνά από μπροστά σου, σαν σε ταινία, η ζωή σου στο στρατό.

Ψωροπερήφανοι επιλοχίες, τσαντίλες λοχαγοί, είρωνες ταγματάρχες, “χώστες” λοχίες. Όλη η βορβορώδης σαπίλα που ΄χει μαζέψει ο στρατός, τόσα χρόνια, όλοι οι αργόμισθοι δημοσιοϋπάλληλοι, που ξεσπούν όλα τα κόμπλεξ τους πάνω στους στρατιώτες. Αλλά, και πάλι, ρουφιανάκια φαντάροι, κακότροποι “παλιοί”, τεμπέληδες συνάδελφοι… Όλα τα καλά.

Το ίδιο όμως αργά περνάνε και από μπροστά σου και όλες οι καλές στιγμές: οι πλάκες, οι συζητήσεις, οι γνωριμίες, οι στιγμές γενικά που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις αυτό το σάπιο περιβάλλον, που τίποτα δεν προσφέρει.

Κάποιες φορές νιώθεις ότι ο αέρας σου τελειώνει. Τότε, αρχίζεις να βαράς το βαρέλι, και το αόρατο χέρι που σε βύθισε σε αφήνει να πάρεις μερικές ανάσες για να αντέξεις. Τις ανάσες αυτές τις ονομάζεις άδειες. Κάθε μέρα (άδειας) και μια ανάσα. Για να την παλέψεις.

Και σιγά σιγά, οι μέρες περνούν. Και μια μέρα, βρεγμένος ως το κόκαλο και κουρασμένος, βγάζεις μια για πάντα το κεφάλι από το βαρέλι. Στεγνώνεις τα μαλλιά, βάζεις τζελ, αλλάζεις ρούχα, και βγαίνεις από τη μεγάλη πόρτα την οποία πρωτύτερα είχες διαβεί: “ΖΩΗ” γράφει από πάνω.

Εκεί να δεις βαρέλια που ΄χει…

121 κ.σ.

7 φαιοπράσινοι μήνες

Long time, no hear, θα έλεγαν οι Άγγλοι – πολύ καιρός χωρίς σημάδια ζωής, εναλλακτικά και ελληνικά. Σημαδιακή η μέρα η σημερινή, όμως: πάνω που συμπληρώνω 7 μήνες ακριβώς, ψηφίστηκε οριστικά η απόφαση για τη μείωση της θητείας μας.

Από τότε που είχα μπει εκείνο το ζεστό πρωινό στην Κόρινθο για να καταταγώ, η ίδια ιστορία: θα μειωθεί η θητεία σας, μας λέγανε. Μόνο που επίσης μας λέγανε, “περιμένετε, όχι ακόμα”. Οι μέρες περνούσαν, με τα θαλαμοφυλίκια μου, τα επισκεπτήρια, τα εγερτήριά μου, τα ξυρίσματα και τα γυαλίσματά μου, περιμένοντας (κι εγώ κι οι άλλοι) το περίφημο αυτό φιρμάνι για τη μείωση της θητείας.”Περιμένετε, ακόμα δεν ξέρουμε”.

Ρωτούσαμε από ΄δω, ρωτούσαμε από ΄κει, κανείς δεν ήξερε. Ούτε οι αξιωματικοί του κέντρου, ούτε της μονάδας. Οι μέρες, οι μήνες περνούσαν. Πρωτοχρονιά στη μονάδα, με γαστρεντερίτιδα. Μετά, οι σκοπιές στο βοριά της Αλεξανδρούπολης (από τη ζεστή και υγρή Κόρινθο, στην κρύα Αλεξανδρούπολη), κατόπιν τα ΛΥΒ, το “δεκανίκι” και η πρώτη άδεια – τι γλυκό συναίσθημα: η πρώτη άδεια για το σπίτι… Συνέχεια στα εγερτήρια, στις σκοπιές, φρουρές, δουλειές. Πουθενά η μείωση.

Έφυγε η παραμεθόριος, όπως οι ανάσες που έπαιρνα στην παραλία της Αλεξανδρούπολης, μπροστά απ΄ το γιγάντιό της φάρο. Κι ύστερα ήρθαν οι Σέρρες, και η επίσημη συμπλήρωση επτά μηνών θητείας.

Και τώρα, μετά τις εκλογές, η θητεία μειώνεται!!! Μετά την συντριβή της Ν.Δ. στις εκλογές, η θητεία με μιας μειώθηκε! Το ψήφισμα πέρασε με τη μια, τάκα τάκα που λέμε, και σερβιρίστηκε γαρνιρισμένο στους στρατιώτες με μια δόση πανηγυρικού τόνου! Μόλις έχασαν, οι κυβερνώντες με τη μια άρχισαν να περνάνε τα σχέδιά τους… Η απόλυτη ανάγκη για παραμονή στις καρέκλες τους τούς έκανε να επισπεύσουν τις διαδικασίες.

Και η δύσμοιρη η 305, στην απ’ έξω… Ούτε μείωση, ούτε τίποτα. Κι όπως εύστοχα μου ‘πε φίλος που μπήκε τον Μάιο, τώρα: “Πάλιωσα δύο μήνες σε μια μέρα! (σ.σ. με το ψήφισμα)…

7 μήνες αναμονής, για το τίποτα.

Και συνεχίζουμε…

152 κ.σ.!

(από το www.slang.gr)

Πίπα κώλο εμπλοκή

“Στο στρατό, μια δύσκολη περίοδος όταν οι άδειες είναι ανύπαρκτες, οι υπηρεσίες πολλές, οι έξοδοι μετρημένες, και παράλληλα η μονάδα είναι σε επιφυλακή, έχει έρθει επίσκεψη κάποιος υψηλόβαθμος και γενικά όλοι τρέχουν πανικόβλητοι”.

Καλωσήλθατε στις Σέρρες!!!

(πάλι καλά που ήρθαν κι οι εκλογές και μας έδιωξαν υποχρεωτικά με άδεια για να ψηφίσουμε…)

Στο επανιδείν

Όσοι στρατιώτες φεύγουν απ’ τον Έβρο και μετατίθενται σε άλλες (πιο κοντινές στην πατρική τους εστία) μονάδες, συνήθως λένε ότι γκατζολύονται. Η λέξη παράγεται από τις λέξεις γκάτζα και απολύομαι: όπου, “γκάτζα” (ή γκατζολία), ο Έβρος (και οποιαδήποτε περιοχή στην οποία υπηρετείς και είναι μακριά από το σπίτι σου και δεν έχει να σου προσφέρει τίποτε και συνήθως περνάς άσχημα), και “απολύομαι”, το ρήμα που περιμένουν όλοι οι οπλίτες κάποτε να αρθρώσουν.

Πληροφοριακά, εδώ στον Έβρο, γκάτζο λένε το γάιδαρο. Το λένε όμως τόσο πολύ, που έμεινε ως προσδιοριστικό του μακρινού από το κέντρο τούτου όμορφου τόπου.

Εγώ σήμερα, λοιπόν, γκατζολύθηκα!!! Μετά από πέντε μήνες στον Έβρο, παίρνω μετάθεση. Σέρρες, ο επόμενος σταθμός. Κι όπως πρέπει μετά από κάθε αποχωρισμό, οφείλεις να κοιτάς το μέλλον και αυτό που έρχεται.

Δεν είναι όμως αυτό το παν στο ταξίδι. Εδώ στην Αλεξανδρούπολη, πέντε μήνες από τη ζωή μου τής αφιερώθηκαν. Κι είναι ωραία πόλη! Έχει ζωή, έχει ωραία μέρη να πας, έχει μια παραλία-must για καλοκαιρινό απογευματινό περπάτημα (!), έχει εξαιρετικό ψωμάκι με γύρο (και έξοχα σουβλατζίδικα εν γένει), έχει πλούτο και κράμα ανθρώπων (με τα βουλγάρικα να διαδέχονται τα τούρκικα και με τα ελληνικά να κλείνουν τον κύκλο)… Την έζησα, την ταξίδεψα, την γύρισα όσο μπόρεσα, και ομολογώ, δε θα “με χαλούσε” μια επιστροφή εδώ, καιρό μετά την πολυπόθητή μου απόλυση… Γιατί όχι;

Αντίο, δρόμοι του Βερολίνου, τραγούδησε κάποτε η Τσανακλίδου. Αντίο, δρόμοι της Αλεξανδρούπολης. Μην κλάψετ’ άραγε αν χαθώ στην συννεφιά και τον καπνό, συμπληρώνω – ίσως ξανάρθω!!!

172 και σήμερα…

Χακιβίζιον!!!

Ο Σάκης χθες μας πήγε τελικό για μια ακόμα Γιουροβίζιον. Όχι κάτι για να καυχηθούμε, πρέπει να πω, ως έθνος, αλλά όσο να ΄ναι καλό είναι να συμμετέχουμε σε τελικούς!

Στο στρατό, ανάμεσα σε σκούπες, αλάδωτα G3A3 και σκοπέτα, δεν έχουμε την ευκαιρία να χορέψουμε ή να τραγουδήσουμε σε έξαλλους ρυθμούς. Κι όμως, κάποιοι, κάποτε, έγραψαν τραγούδια για εμάς! Εδώ, λοιπόν, θα παραθέσω δέκα από αυτά, που μου αρέσουν περισσότερο, και που μιλούν για στρατιώτες!!! Και, ψηφίστε ποιο σας αρέσει!!!

Επ' ώμου, ΑΡΜ!!! Το δάχτυλο να ακουμπάει στο φλογοκρύπτη!! Καταλάβατε;

 

 

Επ' ώμου, ΑΡΜ!!! Το δάχτυλο στο φλογοκρύπτη!!! Καταλάβατε;

Υποψήφια τραγούδια

 

1. Ο φαντάρος (Χάρις Αλεξίου – “έλα στην παρέα μας φαντάρε”: απλώς, πασίγνωστο)

2. Υβρεοπομπή (Φοίβος Δεληβοριάς – η βρισιά στον στρατό και η αλληλοταπείνωση, σε ένα εξαιρετικό τραγουδάκι)

3. Το εμβατήριο (Βασίλης Παπακωνσταντίνου – απ’ το Δημοτικό μας το μαθαίνουν)

4. Φανταράκι (Γιώργος Ζαμπέτας – διαχρονικό και αγαπημένο, το πιο χαρωπό φανταρίστικο τραγούδι!!!)

5. Δεν αντέχω [301 και σήμερα] (Goin’ Through – η μια από τις δύο υποψηφιότητες με “χρώμα” του σήμερα)

6. Αεροπλάνα (Βασίλης Καζούλλης – για πολλούς, συγκινητικό και τρυφερό και ίσως πιο άμεσο από το περισσότερο “λόγιο” Διδυμότειχο Μπλουζ)

7. Πάνω στην τρέλλα μου (Βανέσσα Αδαμοπούλου – όχι απλώς μια ποπ επιτυχία, που “έντυσε” μια επιτυχημένη ταινία!)

8. Τα φανταρίστικα (Λουκιανός Κηλαηδόνης – με στίχους γραμμένους από τους ίδιους τους στρατιώτες, η συλλογή αυτή του Κηλαηδόνη είναι ένα αμάλγαμα από στιγμές, συναισθήματα, σκέψεις, ατάκες, των φαντάρων)

9. Απολύομαι (Ζιγκ Ζαγκ – αυτό το ψηφίζω εγώ!)

10. Διδυμότειχο μπλουζ (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – η “λόγια”, όπως είπα και παραπάνω, μουσική κατάθεση που αφορά στο στρατό: πασίγνωστο, εξαιρετικό, δυνατό, “βαρύ” τραγούδι)