Ένας χρόνος… ΛΕΛΕ!!!

Χθες μιλούσα με τον φίλο μου τον Κώστα στο τηλέφωνο. “Δεν ξέρω αν το θυμάσαι“, μου είπε, “αλλά σαν σήμερα για μένα και σαν αύριο για σένα υπάρχει μια πολύ ξεχωριστή επέτειος!“. Εννοείται ότι το θυμόμουν. Ποια επέτειος; Μα, εκείνη της… απόλυσής μας απ’ το στρατό!!!*

Και συμπλήρωνε, λέγοντας: “Αυτό τον ένα χρόνο που είμαι πολίτης, ούτε που τον κατάλαβα πώς πέρασε! Τον αμέσως προηγούμενο, που τον έφαγα στο στρατό, τον… ένιωσα για τα καλά και δεν τον ξεχνάω ποτέ!“. Άδικο έχει;

Σήμερα, πάλι, ενώ ήμουν στο μετρό, απέναντί μου στεκόταν ένας νεοσύλλεκτος. Μπερεδάκι, στολή εξόδου, γυαλισμένες αρβύλες, δίπλα λουκάνικο και βαλίτσα… Κοίτα σύμπτωση!

Δεν είναι κάτι που το ξεχνάς, τελικά, ο στρατός. Κι έχει κι ένα ακόμη περίεργο χαρακτηριστικό: όσο είσαι μέσα, θες να τελειώσει και να φύγεις – όταν τελειώσει, λες στους φίλους σου “μα τι ωραία που περάσαμε στο στρατό!“…

Μπήκα φαντάρος σαν σήμερα, το 2008. Απολύθηκα, πάλι σαν σήμερα, το 2009. 305 Ε.Σ.Σ.Ο.: η τελευταία σειρά που έκανε 12μηνη θητεία…

Πολλές φορές από τη μέρα που απολύθηκα, σκέφτομαι το στρατό. Άσχημες κι ωραίες φάσεις. Και διαπιστώνω ότι θα μπορούσα να τα ‘χα περάσει πολύ καλύτερα… Τι να γίνει!

Περισσότερο σκέφτομαι πάντως όσα είδα κι όσους γνώρισα σ’ αυτούς τους 12 μήνες. Κι αυτό τελικά είναι που μετράει!!! Καλά κουράγια, όσοι μπαίνετε τώρα! Μη στενοχωριέστε: θα τα θυμάστε κάποτε όλ’ αυτά και θα γελάτε!!!

Όπως εμείς, ε “Κιουρία”, “Μήτσαινα”, “Αντώνη”, “Μπουρδού”, κλπ;

*Διαβάστε πώς είχα πανηγυρίσει τον ένα μήνα καθώς και τους έξι μήνες μου ως πολίτης!!!

Η λήξη των χακί

Μέσα σ’ όλες τις συζητήσεις για την κρίση, τα επιδόματα, το ΔΝΤ, κλπ, παραλίγο να ξεχάσω κάτι σπουδαίο… Την τυπική και οριστική αποπομπή μου από οτιδήποτε χακί, σήμερα!

11 Μάη. Έξι μήνες ακριβώς μετά την απόλυσή μου, 11 Νοέμβρη του ’09. Έτσι δε λέει ο νόμος; 6 μήνες μετά την απόλυσή σου, είσαι πλέον και τύποις πολίτης. Και καλά, λέει ο νόμος, στο μεσοδιάστημα απόλυσης-6 μηνών, υπάγεσαι στο στρατό, ακόμα.

Τέλειωσαν αυτά, όμως… 11 Μάη.

Ο γελαστός δεκανεύς

Ένα άλφα κάνει τη διαφορά: Ε.Σ.!!!

Απολύθηκα από τον Ελληνικό Στρατό στις 11 Νοεμβρίου του 2009. Έκανα 12-μηνη θητεία, υπηρετώντας αρχικά στην Κόρινθο, νεοσύλλεκτος ων, κατόπιν στην Αλεξανδρούπολη, και τέλος στο Πετρίτσι Σερρών, απ’ όπου και απολύθηκα. Έχω γράψει αρκετές φορές για τα όσα πέρασα ντυμένος στα χακί, σε άλλα posts τούτου ‘δω του blog…

Τις τελευταίες μέρες συμβαίνουν διάφορα που μου θυμίζουν εντονότατα την στρατιωτική μου θητεία. Όχι ότι ήθελα να την ξεχάσω – τουλάχιστον, όχι ολότελα. Κάποια, τα κρατάω, κάποια, όχι. Φίλοι που μπαίνουν τώρα φαντάροι, φίλοι που μπήκαν και περνούν καλά/άσχημα, τόποι που ακούγονται στις ειδήσεις και τους έζησα από κοντά ως στρατιώτης, τυχαίες συναντήσεις στο δρόμο με πρώην συν-φάνταρους, όλα αυτά με κάνουν και ξαναθυμάμαι, συχνά πυκνά, τη θητεία: εκείνους τους 12 χαμένους μήνες από τη ζωή μου, προσφορά στη μαμά Πατρίδα.

Δε μπορώ να αποφασίσω, όμως, αν αυτά που σκέπτομαι είναι αναθυμίσεις, λόγω των ευχάριστων πραγμάτων που έζησα/είδα/άκουσα/ένιωσα (που ήταν πολλά), ή αναθυμιάσεις, λόγω της μπόχας άλλων πραγμάτων που έζησα/είδα/άκουσα/ένιωσα, εκείνους τους 12 μήνες.

Αυτό το “άλφα” κάνει τη διαφορά: αναθυμίσεις-αναθυμιάσεις…

Σαν σήμερα

Πού ήμουν πέρσι, τέτοια εποχή;

Πού ήμουν πρόπερσι;

Παραπρόπερσι, θυμάμαι; Συνήθως, όχι – ή έστω, πολύ δύσκολα.

ΠΕΡΣΙ: Το πιθανότερο είναι ότι θα ήμουν σε κάποια από τις μυριάδες σκοπιές του στρατοπέδου στην Αλεξανδρούπολη, όπου και υπηρετούσα. Και θα ΄χα κάποιο νούμερο, 2ο, 3ο, ποιος θυμάται τώρα; Ή, πάλι, μπορεί να ΄μουν θαλαμοφύλακας, και να ΄μουν τουλάχιστον στα ζεστά. Τι κρύο κι εκείνο, εκεί πάνω! Παλευόταν “σκέτο”, το κρύο, αλλά όταν φυσούσε, γινόταν αβάσταχτο.

ΠΡΟΠΕΡΣΙ: Έτρωγα άλλο κρύο. Στην Αγγλία, αυτή τη φορά. Αλλά ήταν πιο ευχάριστο. Τέτοιο καιρό, θυμάμαι, γυρίζαμε με τα παιδιά από το μεταπτυχιακό ένα αφιέρωμα στον Στάνλεϋ Μάθιους, για ένα τοπικό ίδρυμα που φέρει το όνομά του – όπου, Στάνλεϋ Μάθιους, το πιο διάσημο ποδοσφαιρικό τέκνο του Stoke. Έπαιξε μπάλα ως τα 50 (!) του, στο υψηλότερο επίπεδο.

ΠΑΡΑΠΡΟΠΕΡΣΙ: Μακριά απ’ το blogging (για κάποιους, ευτυχώς!), το Facebook και τις λοιπές διαδικτυακές ανάγκες, θα πρέπει να έλιωνα σε κάποια καφετέρια, περιμένοντας να έρθει η ώρα να φύγω έξω, έχοντας λίγες βδομάδες νωρίτερα, ορκιστεί, παίρνοντας το πτυχίο μου στη σχολή…

Νιώθω το χρόνο σαν σκόνη. Άμμο. Νερό. Αέρα. Υλικά που τρέχουν, και ούτε που το καταλαβαίνεις για πότε φεύγουν. Απλώς, θυμάσαι, και λες “Έλα ρε, σα χθες μου φαίνεται“! Κλισέ, μα έτσι είναι.

Υ.Γ.1: Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και θυμούνται ποιοι είναι, τελειώνοντας τις καριέρες τους ένδοξα: Ζιντάν. Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και θυμούνται ποιοι είναι, αξιώνοντας να τους χρυσοπληρώνουν για να παίζουν, κουβαλώντας πια μόνο την αύρα του παλιού τους ονόματος: Μπέκαμ. Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και ξεχνούν ποιοι είναι, και νομίζουν ότι έχουν ένδοξη καριέρα, και νομίζουν ότι έχουν αύρα μεγάλου “παίκτου”, που έλεγε κι ο Αλέφαντος. Γειά σου ρε Κάλατς, τερματοφυλακάρα! Που ‘παιξες 115 φορές στην (ποια;…) Ρόντα, άλλες 79 στην Περούτζια και άλλες 38 στη Μίλαν (όταν ο Ντίντα ήταν τραυματίας), και νομίζεις ότι πρέπει σώνει και καλά να παίζεις βασικός στην Καβάλα!!! Τι νομίζουν μερικοί, ήθελα να ΄ξερα;…

Υ.Γ.2: Το ίδιο πάλι στα κανάλια: ακούς τους μεγαλοδημοσιογράφους, “οι αγρότες έχουν δικαιώματα, να τα διεκδικήσουν, ναι, μεν, αλλά… να μην κλείνουν τους δρόμους“, κλπ. Στο ίδιο τροπάρι. Υπογείως, κατακρίνουν τον αγώνα των αγροτών. Όπως έκαναν το ίδιο κάποτε με τους φοιτητές, τους διαδηλωτές, και άλλους…

11/11/2009 – 11/12/2009

Ένας μήνας πολίτης…

Από στρατιωτάκι ακούνητο, αγέλαστο, έγινα ανθρωπάκι ακούνητο κι αγέλαστο (ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να ΄σαι για να εντυπωσιάσεις πιθανούς εργοδότες). Όχι και τόσο μεγάλη διαφορά, ε;

Πριν μπω, η dorothea μου έλεγε για ένα γνωστό της, που είχε απολυθεί εκείνο τον καιρό: αναπολούσε το στρατό! Όχι γιατί του άρεσε, αλλά γιατί ήταν πιο ωραία από τη ζωή που βρήκε έξω…

Ούτε καν θέλω να βάλω τον εαυτό μου σε αυτή τη διαδικασία – να συγκρίνω δηλαδή το έξω με το “μέσα”. Στο The Shawshank Redemption (Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουωρθ, το είδαμε στην Ελλάδα-καμία σχέση οι τίτλοι, έτσι;…), άκουσα τη λέξη ιδρυματισμός: όταν μένεις καιρό σε ένα μέρος, που έχει μάλιστα συγκεκριμένες νόρμες και κανονισμούς, όπως ο στρατός, συνηθίζεις, και δε θες να φύγεις από εκεί με τίποτα… Μπρρρρ!!!

Ε, όχι και “ιδρυματισμένος”! Με τίποτα. Ομολογώ, πάντως, ότι ορισμένες καταστάσεις του στρατού μου λείπουν. Και πάλι, περισσότερο αυτή η νοσταλγία έχει να κάνει με τα άτομα που συναναστρεφόμουν, και με όσα ζήσαμε μαζί (σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον), παρά με το θεσμό τον ίδιο, του στρατού.

Όχι – καλύτερα είναι έξω, εννοείται! Γιατί, “έξω”, αν κάτι δε σ’ αρέσει, έχεις το δικαίωμα να πεις “FUCK OFF!!!” και να γυρίσεις την πλάτη και να φύγεις – να ψάξεις για κάτι καλύτερο, αλλού, με άλλους ανθρώπους… Στο στρατό δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα. Να πεις ένα μεγάλο “Α’ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟ!“, σε όλους και σε όλα, και να σηκωθείς να φύγεις. Σε κρατάνε δέσμιο, στο ανελεύθερο αυτό περιβάλλον.

Έκλεισα ένα μήνα, λοιπόν, έχοντας συμπληρώσει την ηλίθια αυτή υποχρέωσή μου. Και χαίρομαι. Αυτό είναι όλο, τίποτα το τρομερό… 305 ΛΕΛΕ, ένα μήνα μετά.

Αξύριστος μαλλιάς

Σήμερα ήταν μέρα ορκωμοσίας, στο στρατό.

Γεμάτα με στολές εξόδου τα λεωφορεία, το μετρό, οι σταθμοί. Τσάντες στρατιωτικές και στολές εξόδου. Γυαλισμένα άρβυλα και κουρεμένα κεφάλια.

10 μέρες (πολίτης) είναι πολλές;

Μακριά, μη με κολλήσουν μέρες!

Ημέρα κατάταξης σήμερα, στον ελληνικό στρατό. Η 309 Ε.Σ.Σ.Ο. παρουσιάζεται, στα διάφορα κέντρα νεοσυλλέκτων ανά τη χώρα. Τέτοιες στιγμές θυμάμαι τη δική μου μέρα παρουσίασης.. Την Τετάρτη, 11 του μήνα, συμπληρώνονται 12 μήνες από εκείνη τη μέρα – όπερ μεθερμηνευόμενον, ΑΠΟΛΥΟΜΑΙ (και τυπικά)!!!

Aπό εκείνο το μουντό πρωινό (Τρίτη ήταν, αν δεν απατώμαι), άλλαξαν αρκετά. Και πρώτ’ απ’ όλα η θητεία: έγινε 9μηνη – περνώντας από τα στάδια του 11μηνου και του 10μηνου. Δεν “μας έπιασε” βέβαια, την 305, αλλά λίγη πια σημασία έχει. Αυτό που με στενοχωρεί, επίσης, είναι ότι πολλοί φίλοι μου μπαίνουν με τη νέα σειρά, και θα τους χάσω για κάμποσο καιρό.

Και δεν είχε και πολλή πλάκα, κιόλας, να δίνω “οδηγίες” και “συμβουλές” στους “νέους” (φίλους μου) για το στρατό. Με ρώτησαν πολλά. Αλλά λίγο ήθελα να απαντήσω. Που να ξαναγυρίζω τώρα στα παλιά…

Όπως και να ΄χει, αύριο ανεβαίνω πίσω στο στρατόπεδο, Τετάρτη αρπάζω τη “Ροζαλία”, και αποχωρώ, όχι όπως μπήκα, όμως. Η εμπειρία του στρατού άφησε πολλά. Κάτι είν’ κι αυτό, ομολογουμένως – δεν πήγε χαμένος τόσος χρόνος.

Υ.Γ.1: Δε μπορώ πραγματικά να καταλάβω τη συμπεριφορά ορισμένων ατόμων (στο στρατό): είναι καραβύσματα του κερατά, έχουν μπει σε “εύκολο σώμα” (Υγειονομικό, Μηχανικό, κ.ο.κ.), έχουν καρακαβατζωθεί (σε ΣΤΕΠ, σε γραφεία, σε…, σε…, σε…), κάνουν τα χαρτιά τους για κατ’ εξαίρεση μεταθέσεις (δεν κρίνω τα αιτιολογικά τους), και παραπονιούνται και πάλι! Τις προάλλες διάβαζα το status ενός φίλου μου που αποτελεί τέτοια περίπτωση, να παραπονιέται επειδή έμεινε τέσσερις μέρες μέσα (!) στο στρατό… Δε θα μιλήσω για μένα, με το 12μηνό μου και τις δύο παραμεθορίους μου, τις εμπλοκές και τα σκοπέτα μου – ας ρίξουν όλοι αυτοί μια ματιά στο τι πέρασαν άλλα άτομα. Αν στα εύκολα (στρατός) παραπονιόμαστε στην πρώτη δυσκολία, είμαστε στο σωστό δρόμο για τη λάθος νοοτροπία.

Υ.Γ.2: Μετά από 3 αγωνιστικές στην Α1 μπάσκετ, οι δύο τελευταίοι του πίνακα είναι ο Άρης και η ΑΕΚ… Αν είναι δυνατόν..

Υ.Γ.3: Πέρσι, έπιασαν τη μητέρα του Τζων Τέρρυ (captain στην Τσέλσι και βασικός στην Εθνική Αγγλάρας) να κλέβει ρούχα από μαγαζί. Φέτος, “τσίμπησαν” τον πατέρα του να πουλά κοκαϊνη. Και μετά σου λένε, να έχεις πάντα ψηλά τα… γονεϊκά πρότυπα!

Y.Γ.4: Σαν σήμερα γκρεμίστηκε το τείχος στο Βερολίνο. Πολύ μικρός (τότε) για να θυμάμαι, αρκετά μεγάλος (σήμερα) για να καταλαβαίνω!

Υ.Γ.5: Τις προάλλες, σε ένα παρτάκι γενεθλίων, ψάχναμε μ’ ένα φίλο το όνομα ενός Ιρανού διεθνούς, που στα 21 του χρόνια είχε ήδη συμπληρώσει πάνω από 50 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα! Τον βρήκα σήμερα: είναι αυτός!!! 23 ετών, και ήδη 83 φορές διεθνής!!! Δεν ξέρω τα παγκόσμια στατιστικά, αλλά παίζει και να ΄ναι παγκόσμιο ρεκόρ!

Χακί αποτιμήσεις

Στρατιωτικό ημερολόγιο – Ημέρα 353

Από τη Δευτέρα που μας πέρασε, σταμάτησα να μετράω πόσες μέρες μου μένουν. Είχα φτάσει στο “15 κ.σ.“, αλλά πλέον δεν έχει νόημα. Η άδεια απολύσεώς μου είναι πολύ μεγάλη, και μου προσφέρει το προνόμιο να είμαι (κατά τη στρατιωτική ορολογία) εφαπτόμενος: επιστρέφω δηλαδή στο στρατόπεδο ακριβώς τη μέρα που απολύομαι, μόνο για το χαρτί και τις διατυπώσεις. Αυτή είναι η υπ’ αριθμόν 353 ημέρα μου στο στρατό, όπερ σημαίνει, 12 κ.σ. (αν συνέχιζα να μετράω).

Οπότε, εν ολίγοις, ξεμπέρδεψα με αυτήν την υποχρέωση. Η αλήθεια είναι ότι ο νους του στρατιώτη, μετά από τόσους μήνες στα ίδια και τα ίδια, εμποτίζεται με την ιδέα ότι η θητεία του δε θα τελειώσει ποτέ.. Το λένε και οι Ζιγκ Ζαγκ, στον πασίγνωστο “ύμνο” τους για τα φαντάρια: Μου φαίνεται απίστευτο, μα είν’ αληθινό! Όταν είσαι για τόσο πολύ σ’ αυτό το περιβάλλον, μετρώντας μέρες, ποινές και αγγαρείες, αισθάνεσαι ότι δε θα τελειώσει ποτέ, κι ότι μια ζωή θα ΄σαι εκεί μέσα – προφανώς, λάθος αντίληψη. Λάθος μεν, υπαρκτή δε.

Οι φαντάροι, όταν λοιπόν ξεμπερδεύουν από το στρατό, χρησιμοποιούν τη γνωστή αργκό φράση Λ.Ε.Λ.Ε.. Ποιος άραγε να ξέρει πώς και πότε (και οπωσδήποτε από ποιον) εφευρέθηκε αυτή η ειδική φράση; Μακάρι να ΄ξερα. Οι αποδόσεις αυτού του ακρωνυμίου, πάντως, πολλές: άλλος λέει Λέω Επιτέλους Λόγια Ελεύθερα (ή, Ελευθερίας), άλλος λέει Λήξη Ενός Λανθασμένου Έτους, άλλος Λήξη Ενός Λανθασμένου Εξαμήνου (για τους εξαμηνίτες αυτό!), και πολλά άλλα τέτοια ευφυολογήματα. Στη δική μου περίπτωση, θεωρώ ότι το πιο σωστό είναι το Λέω Επιτέλους Λόγια Ελεύθερα. Κυρίως, γιατί αυτό μου έλειψε περισσότερο στο στρατό…

Δε βάζω τον εαυτό μου στην κατηγορία εκείνων που κλαίγονται (ή κλάφτηκαν) για τον/στον στρατό. Θεωρώ, ναρκισσιστικά ίσως, ότι είχα αντοχές. Σίγουρα κάποιες φορές έπιασα τον εαυτό μου να κουράζεται ή να απελπίζεται, αλλά νομίζω ότι περισσότερο αυτό είχε να κάνει με τη διάρκεια της θητείας και την ποσότητα των ημερών που (τότε) απέμεναν, παρά με τα όσα μας έβαζαν να κάνουμε εκεί. Υπήρξαν, άλλωστε, κάποια πράγματα που “προβλέπονται” (για τη θητεία ενός μέσου στρατιώτη, όπως εγώ), τα οποία τα γλίτωσα – ταυτόχρονα, όμως, υπήρξαν και κάποια άλλα που “με έπιασαν”.

Συνεπώς, για τον εαυτό μου και μόνο, θεωρώ ότι έζησα τη θητεία ενός μέσου Έλληνα στρατιώτη. Που ΄χε τις στιγμές της που ξεκουραζόμουν, που κουραζόμουν, που απελπιζόμουν, που έμενα καιρό δίχως άδειες, δίχως εξόδους, με κακό φαγητό, με αντιδικίες με τα άλλα παιδιά, με καραβανάδες ανώτερους που μου έπρηζαν τον έρωτα, κ.ά. Τα συνηθισμένα δηλαδή. Από την πρώτη στιγμή, όταν έμπαινα, εκείνο το βροχερό μουντό πρωινό της 11ης Νοέμβρη 2008, σκεπτόμουν ότι ο στρατός αποκλείεται να είναι κάτι δυσκολότερο απ’ όσα είχα ήδη καταφέρει σαν άτομο και σαν φοιτητής/πολίτης/μαθητής, κλπ. Κι όντως έτσι ήταν. Οι αστειότητες που μας ζητούν στο στρατό (βάρα δυνατά προσοχή, στήθος έξω, δυνατά χτύπα το κοντάκι του όπλου, κ.ά.) είναι ένα τίποτα μπροστά σ’ όλα όσα μπορούμε να καταφέρουμε ή καταφέραμε, λίγο πολύ, ο κάθε ένας φαντάρος στη ζωή του πριν μπούμε σ’ αυτή τη “φυλακή δίχως κάγκελα” (όπως έλεγε ένας φίλος στην τελευταία μου μονάδα). Τι να λέμε τώρα… Οι προσοχές θα μας προβληματίσουν;

Εάν υπάρχει βέβαια κάτι που προβληματίζει στο στρατό, αυτό είναι σίγουρα οι ανώτεροι. Και η συμπεριφορά τους. Ώρες ώρες νόμιζα, στη θητεία μου, ότι αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν πώς απέναντί τους έχουν μια συντεταγμένη ποσότητα όρθιων κομματιών παστουρμά και όχι ανθρώπους (με ψυχές, σώματα, αντιλήψεις, ιδέες, συναισθήματα, όρια) – και δώσ’ του οι αγγαρείες, και δώσ’ του οι επιδείξεις δύναμης, και δώσ’ του το ένα ή το άλλο. Για κάποιους απ’ αυτούς πραγματικά είχα την άποψη ότι συμπεριφέρονται έτσι διότι στη ζωή τους έξω είναι παντελώς πουθενάδες. Και βγάζουν αυτό το κόμπλεξ στο στρατό. Υπήρχαν όμως και ανώτεροι που “σκίστηκα” να εκτελέσω διαταγή τους – διότι έβλεπα ότι με αντιμετωπίζουν σαν άνθρωπο, ότι με ακούν, ότι μπορώ να βασιστώ πάνω τους σ’ εκείνο το δύσκολο περιβάλλον.

Και σ’ αυτό το σημείο πρέπει να πω, ότι το περιβάλλον του στρατού είναι δύσκολο, όχι μόνο για τις δοκιμασίες στα σώματά μας (εγώ πάχυνα πάντως στο στρατό, σημειώνω!), αλλά κυρίως διότι, όπως λένε πολλοί, η λογική σταματά όπου αρχίζει αυτός. Εγώ θα το διορθώσω αυτό, και θα πω ότι ο στρατός έχει λογική – τη δική του! Αυτό τον κάνει δύσκολο, πνευματικά. Αν προσπαθήσεις να επεξεργαστείς με όρους του “έξω” όλα όσα θα ακούς στο στρατό (που ΄χει όρους του “μέσα”, τους δικούς του), ματαιοπονείς. Νόημα δε βγάζεις. Εννοείται ότι δεν έχουν νόημα όλα όσα σου λένε στο στρατό – μόνο εκεί μέσα έχουν.

Αλλάζοντας θέμα, πάντως, ακούω διαρκώς πολλούς φαντάρους (παλιότερους κυρίως) να λένε, όταν απολύονται, “εν τέλει, καλά πέρασα στο στρατό“. Και της δικής μου σειράς πολλά παιδιά το λένε. Κακό; Όχι. Αποδεικτικό στοιχείο στα χέρια όλων εκείνων που λένε ότι ο στρατός πλέον δεν είναι αυτός που ήταν, ότι έχει χαλαρώσει πολύ, ότι έχει έλθει πλέον στα μέτρα των φαντάρων, κλπ; Ίσως. Αν λες ότι πέρασες καλά στο στρατό, πάει να πει ότι εν τέλει δεν ήταν κάτι τρομερό. Έχετε μιλήσει ποτέ με ταξιτζή ή με θείο σας ή με οικογενειακό φίλο, κλπ, για το στρατό; Στάνταρ η θητεία που έκαναν θα σας πουν ότι κυμάνθηκε μεταξύ… 32 και 26 μηνών! Αποδεδειγμένα!!! 🙂 Είτε αποκύημα της φαντασίας τους, λοιπόν (χάριν εντυπωσιασμού), είτε αλήθεια, η ουσία είναι ότι όντως ο στρατός κάποτε ήταν αλλιώς – και μόνο που έμενες τόσο πολύ καιρό μέσα (τουλάχιστον 24 μήνες, δύο χρόνια!), φτάνει. Εδώ δεν την πάλευα ώρες ώρες με το 12μηνο, θα την πάλευα με το δίχρονο;

Σε λίγες μέρες, όταν εγώ θα απολύομαι, θα μπει η επόμενη σειρά. Η 309, αν δεν απατώμαι. Έτσι ήταν, κι έτσι θα ΄ναι ξανά, σ’ αυτόν τον αέναο χακί κύκλο. Φέρνοντας στο νου μου, εν τέλει, τις δικές μου περιπέτειες φορώντας την παραλλαγή, έχω να πω ότι κρατάω πολλά. Πρώτα, τόπους. Μέρη που δε θα πήγαινα (το πιθανότερο) ποτέ μου, τα είδα χάρη στο στρατό. Δεύτερο, ανθρώπους. Παιδιά από όλα τα φάσματα χαρακτήρων, που ποτέ μου δε θα ΄χα συναντήσει, τα βρήκα ντυμένος στα χακί – και δεν μου αρέσει μόνο το ότι βρήκα καλά παιδιά, μου αρέσει επίσης και που συνάντησα άτομα απύθμενης βλακείας, πραγματικούς σκατόψυχους και ύπουλους τύπους. Πήρα μαθήματα κι απ’ αυτούς (κυρίως για να μη γίνω έτσι ποτέ). Και, τρίτον, γνώσεις και δεξιότητες (όσο πάει) – πράγματα που πιστεύω ότι ίσως κάποτε μου φανούν χρήσιμα. Και που είχαν ενδιαφέρον! Και μόνο που έπιασα όπλο και έριξα, επί παραδείγματι, πράγμα που ποτέ δεν είχα κάνει στη ζωή μου (ούτε καν στην Ανάσταση το Πάσχα!), ήταν μια περιπέτεια, κάτι το άκρως ενδιαφέρον!!!

Γι’ αυτό και, αν μπορούσα να συμβουλέψω, κλείνοντας, όλους όσους τώρα μπαίνουν (ή θα μπουν) στο στρατό (“ο στρατός είναι ένα μπουρδέλο, αλλά είναι οργανωμένο αυτό το μπουρδέλο“, όπως κάποτε ένα στέλεχος μου ΄πε), θα τους έλεγα, εκμεταλλευτείτε το. Μην το πάρετε σαν αγγαρεία. Μπορείτε να αποκομίσετε πράγματα. Κερδίστε ό,τι καλύτερο μπορείτε από αυτήν την διαδικασία. Ξέρω, μας κόβεται η ζωή στη μέση, κάνουμε πράγματα άχρηστα για τις ζωές μας, μας πρήζουνε, κλπ. Αλήθεια είναι κι αυτά. Αν το δείτε όμως σαν αγγαρεία, τότε και οι μέρες θα περνάνε δύσκολα, και θα χάσετε πράγματα που ίσως να κερδίζατε αν εκμεταλλευόσασταν τούτο το διάστημά σας στα χακί…Τα δύσκολα, έτσι κι αλλιώς, είναι μετά το στρατό.

Κι όσο για εμάς, λέω…:

305 Λ.Ε.Λ.Ε.!!!

Και καλή μας τύχη!

Λήξη Ενός Λανθασμένου Έτους

http://www.youtube.com/watch?v=aNs8xSuSK6E

Για σήμερα, ούτε Μ’ αρέσει, ούτε τίποτα… Μόνο το παραπάνω βίντεο. Μόνο οι παραπάνω στίχοι!!!

Αρβύλες μπείτε στη γραμμή
κορδόνια στοιχηθείτε
ο Γιώργος απολύεται
να πα’ να γαμηθείτε!!!

16 κ.σ.

Τσάμπιονς Day

ΜΠΑΛΟΜΕΡΑ!!!

Ολυμπιακάρα

Άλλη μια μέρα Τσάμπιονς Λιγκ. Η Σταντάρ Λιέγης είναι το εμπόδιο του Ολυμπιακού για την πρόκριση. Οι Ολλανδοί λένε, πικάροντας τους γείτονές τους, ότι δεν υπάρχει πουθενά στην ιστορία κανένας διάσημος Βέλγος. Αν απόψε όμως ο Ολυμπιακός δεν κερδίσει τη Σταντάρ στο Καραϊσκάκη, εδώ στην Ελλάδα θα μάθουμε καλά κάποιους έστω Βέλγους! (σ.σ. Μακάρι βέβαια την ίδια ώρα οι χρεωκοπημένοι Ολλανδοί της Άλκμααρ να χάσουν από την Άρσεναλ – βολεύει το Θρύλο…).

Αν ο Ολυμπιακός απόψε νικήσει, βάζει γερά θεμέλια πρόκρισης στους «16». Μακάρι… Έστω και χωρίς φορ (Ντιόγκο out, Μήτρογλου in).

(Χακί παρεμβολή)

21 και σήμερα, λέει το «ημερόμετρό» μου. Είναι, λένε, οι πιο απάλευτες μέρες του στρατού, γιατί δεν περνούν εύκολα. Το περίεργο μ’ αυτές, όμως, είναι που ακούς από μακριά κάτι περίεργα κελαϊδίσματα, που τα περίμενες πολύ καιρό – κάποιοι τα ΄χαν ακούσει πριν από σένα, αλλά έφυγαν μακριά κι έτσι δεν σου ‘παν (και άρα δεν ήξερες) πώς μοιάζει ο ήχος τους· όλες τις φορές που κοιτούσες τα βουνά που αγκάλιαζαν το στρατόπεδο ή το γαλανό ουρανό, περίμενες το άκουσμα αυτών των κελαϊδισμάτων, αλλά τώρα πια είναι που αρχίζεις να τ’ ακούς καθαρά.

Είναι που λαλούν τα λελεδόνια

Εθνική Ελλάδος

Από Ιρλανδούς, Ουκρανούς, Βόσνιους και Σλοβένους, σίγουρα δεν προτιμούσα τους Ουκρανούς. Μιλώντας με ποδοσφαιρική λογική, πάντα.

Αλλά και προληπτικός να ‘μουν, πάλι δε θα τους ήθελα: ο μόνος αγώνας της Εθνικής Ελλάδος που ΄χω δει στο γήπεδο, ήταν το Ελλάδα-Ουκρανία 0-1 το 2005, για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2006!!!

Ούτε Ιρλανδούς ήθελα – παραδοσιακά σκληροτράχηλοι και δυσκολοκατάβλητοι. Κάτι πιο βαλκανικό μας ταίριαζε καλύτερα – Σλοβένοι και Βόσνιοι κάνουν ήδη υπέρβαση και μόνο που βρίσκονται στα μπαράζ (αν σκεφτεί κανείς τι ομαδάρες είχαν στους ομίλους τους και τις απέκλεισαν). Όσο για τους Ουκρανούς, έχουν ισχυρό κέντρο, με παίκτες που πραγματικά θαυμάζω, όπως ο αεικίνητος Τίμοστσουκ. Θα περάσει όμως η Ελλάδα, πιστεύω. Αρκεί να έχει στοιχειωδώς σοβαρές γραμμές και ξύπνιο προπονητή.