Οι Βέλγοι (μας)!!!

Οι Ολλανδοί έχουν βρει ένα περιβόητο αστείο για να περιπαίζουν τους γείτονές τους Βέλγους: «δεν υπάρχει κανείς διάσημος Βέλγος», λένε! Αν ρίξουν όμως μια ματιά στο πρωτάθλημά μας, τότε θα διαπιστώσουν ότι έχουμε τουλάχιστον… έναν τέτοιο: τον Κέβιν Μιραλάς, βέβαια, που μετά και τα προχθεσινά του γκολ έφθασε ήδη τα 7 με τη φανέλα του Ολυμπιακού (σε… 10,5 αγώνες, εκκρεμούντος του δευτέρου ημιχρόνου εναντίον του Εργοτέλη, γαρ!) και εντυπωσιάζει!

Ο Κέβιν Μιραλάς

Δράττοντας την ευκαιρία, λοιπόν, οι Αθλητικές Αναδρομές ανέτρεξαν στο παρελθόν και σας παρουσιάζουν ένα ξεχωριστό Top-10 Βέλγων ποδοσφαιριστών που πέρασαν απ’ τα γήπεδά μας (με ορισμένους εξ αυτών να προσφέρουν πολλά στις ομάδες που αγωνίστηκαν). Είναι οι δικοί μας… διάσημοι Βέλγοι!!!

1) Νορντίν Ζμπαρί

Αν είστε οπαδοί του Άρη και διαβάζετε αυτό το κείμενο, τότε με μιας θα σας ήλθε στο νου το όνομα του Ζμπαρί! Ο (μαροκινής καταγωγής) στράικερ ήλθε την περίοδο 2001/02 στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό των «κιτρίνων».

Έπαιξε ελάχιστα (4 αγώνες πρωταθλήματος, 3 Κυπέλλου) και σκόραρε μόλις ένα γκολ, αλλά… τι γκολ! Ήταν το μοναδικό τέρμα του αγώνα Ολυμπιακού-Άρη 0-1 (27-1-2002), που χάρισε στους Θεσσαλονικείς την τελευταία ως τα σήμερα εκτός έδρας νίκη τους επί των Πειραιωτών! Ο Σαϊντ Τσίμπα είχε σεντράρει, και ο Ζμπαρί με γυριστή κεφαλιά είχε παραβιάσει την εστία του Δημήτρη Ελευθερόπουλου.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Βέλγος άσος ξαναήλθε στην Ελλάδα, για λογαριασμό του Εθνικού αυτή τη φορά. Σήμερα (κατά τη Wikipedia) παίζει στην ερασιτεχνική φλαμανδική Χέλντεργκεμ, στα 35 του. Έχει δύο διεθνείς συμμετοχές με τη φανέλα των «κόκκινων διαβόλων» του Βελγίου.

Ο Ζμπαρί πανηγυρίζει... ιπτάμενος το γκολ του εναντίον του Ολυμπιακού!

2) Τζίμι Σμετ

Αλλάζουμε ομάδα, μα όχι και… πόλη, μιας και ο δεξιός μπακ Τζίμι Σμετ φόρεσε (2000/01) τη φανέλα του Ηρακλή!

Άχρωμη, άγευστη και άοσμη η παρουσία του στους «κυανόλευκους». Βρέθηκε πολλές φορές μεταξύ… πάγκου και εξέδρας. Κι όταν μάλιστα τα ηνία της ομάδας ανέλαβε ο Άγγελος Αναστασιάδης, ο Βέλγος αμυντικός αποτέλεσε αμέσως παρελθόν.

Ο Τζίμι Σμετ

3) Μπο Μπενζά

«H Π.Α.Ε. Α.Ε.Λ. 1964 ανακοινώνει την απόκτηση του ποδοσφαιριστή Μπο Μπενζά. Ο Βέλγος διεθνής επιθετικός βρέθηκε σήμερα στην Ελλάδα και υπέγραψε με την ομάδα μας συμβόλαιο διετούς διάρκειας. Ο Μπενζά με την μεγάλη εμπειρία και την ξεχωριστή ποδοσφαιρική του ποιότητα αποτελεί μια ιδιαίτερη σημαντική προσθήκη στο έμψυχο δυναμικό της Α.Ε.Λ.».

Έτσι ανακοίνωσαν οι «βυσσινί», το καλοκαίρι του 2008, την απόκτηση του Μπενζά. Αλίμονο! Ο άτυχος στράικερ ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς, και μάλιστα, αφού έλυσε το συμβόλαιό του με τους Θεσσαλούς (λίγους μήνες αφότου το είχε… υπογράψει!), σταμάτησε και το ποδόσφαιρο, αφού το σώμα του δεν μπορούσε πλέον να αντεπεξέλθει…

Είχε κάνει μια εξαιρετική καριέρα, παίζοντας μεταξύ άλλων με τα χρώματα των Άντερλεχτ, Γαλατάσαραϊ, Σταντάρ Λιέγης, Σπόρτινγκ Λισσαβώνας.

Ο Μπενζά προβάρει τη βυσσινί φανέλα

4) Στεφάν Ντεμόλ

Πόσοι θυμούνται ότι προτού έλθει στη χώρα μας για να προπονήσει το Αιγάλεω και τον ΠΑΣ Γιάννενα (στον πάγκο του οποίου κάθεται αυτή τη στιγμή), ο Στεφάν Ντεμόλ είχε κάνει ένα πέρασμα και ως παίκτης απ’ το πρωτάθλημά μας;

Τη σεζόν 1996/97, ο Βέλγος διεθνής κεντρικός αμυντικός (38 συμμ./1 γκολ) έπαιξε στον Πανιώνιο. Μόλις τρεις φορές, όμως.

Κι αν αναλογιστούμε, λοιπόν, ότι μανατζάροντας το Αιγάλεω το οδήγησε στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ για παρθενική φορά στην ιστορία του, ενώ και στις μέρες μας παρουσιάζει εξαιρετικά δείγματα δουλειάς από την άκρη του πάγκου του ΠΑΣ, τότε καλύτερα να θυμόμαστε τον… προπονητή παρά τον παίκτη Ντεμόλ!

Ο Στεφάν Ντεμόλ

5) Φάντζιο Μπούις

Μπόρεσε να ζήσει την τελευταία χρονιά του Αθηναϊκού στην Α’ Εθνική (2000/01) ο Βέλγος μέσος, αφού τότε ήταν βασικό στέλεχος των «Λόρδων».

Ο 36χρονος άσος σήμερα αγωνίζεται στην ΑΕ Πάφου (Κύπρος), και στη χώρα μας ήλθε πρώτη φορά για λογαριασμό της Νίκης Βόλου το 1998. Ακολούθησε η πολύ καλή θητεία του στον Αθηναϊκό, στον οποίο κέρδισε θέση βασικού και ήταν πολύτιμος για την ομάδα.

Κατόπιν, έπαιξε και σε Κέρκυρα, Άγιο Δημήτριο, Αχαρναϊκό, προτού μετακομίσει στην Κύπρο και γίνει μέλος των ΑΠΟΠ Κινύρα, Δόξας Κατωκοπιάς, ΑΕ Πάφου.

Ο Φάντζιο Μπούις κάτοχος της μπάλας

6) Τζούντι Βαντελανόιτ

Σύγχρονος του Μπούις στον Αθηναϊκό, και μέσος επίσης, ο Βαντελανόιτ έμεινε μόλις μια χρονιά στους «Λόρδους». Κατόπιν, μετεγγράφηκε στην Κέρκυρα, με τη φανέλα της οποίας είχε διαρκέστερη και καλύτερη παρουσία.

Μάλιστα, βοήθησε τα μέγιστα τους «Φαίακες» να προβιβαστούν στην Α’ Εθνική (2004), ενώ πρόλαβε ν’ αγωνιστεί με τη φανέλα τους στο ανώτατο επίπεδο του ποδοσφαίρου μας.

Αγωνίστηκε και στον Πανσερραϊκό.

7) Τριστάν Πέερσμαν

4 φορές διεθνής, αυτός ο ικανότατος τερματοφύλακας κατέφθασε το 2007 στο Ηράκλειο για λογαριασμό του ΟΦΗ, προερχόμενος από την ολλανδική Βίλεμ.

Ο βασικός γκολκίπερ της ομάδας, Μιχάλης Σηφάκης, είχε μόλις φύγει για τον Ολυμπιακό, και ο Πέερσμαν φάνταζε ως ο ιδανικός αντικαταστάτης του. Τελικά, το μόνο που κατάφερε ο πανύψηλος Βέλγος ήταν να χριστεί βασικός ο… Αλέξανδρος Τζόρβας, αφού ο ίδιος δεν ενέπνεε σιγουριά και αποχώρησε από το κρητικό σωματείο δίχως να προσφέρει πολλά.

Το όνομά του επανήλθε στην ελληνική αθλητική ειδησεογραφία τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν ανακοινώθηκε ότι ο ΟΦΗ ήλθε σε συμβιβασμό μαζί του και θα του αποδώσει (σε πέντε ισόποσες δόσεις των 36.600) τα 183.000 ευρώ που (ακόμη) του χρωστάει…

8 ) Ρομπέρτο Μπισκόντι

Ποιος δε θα ‘θελε να έχει στην ομάδα του έναν παίκτη της εμπειρίας του Βέλγου αυτού διεθνούς (13 συμμ.) αμυντικού χαφ;

Όταν λοιπόν το καλοκαίρι του 2008 ο νεοφώτιστος στην Super League Πανθρακικός του Εμίλιο Φερέρα απέκτησε τον καταξιωμένο άλλοτε άσο των Σταντάρ Λιέγης, Σαρλερουά, Αμπερντήν, Γκινγκάμπ, Νις, Μόντσα, οι προσδοκίες που γεννήθηκαν ήταν μεγάλες.

Λίγους μήνες αργότερα, η ομάδα της Κομοτηνής εξέδωσε το ακόλουθο δελτίο Τύπου: «Η διοίκηση της ΠΑΕ Πανθρακικός ανακοινώνει τη λύση της συνεργασίας με τον Βέλγο ποδοσφαιριστή Ρομπέρτο Μπισκόντι. Η συνεργασία λύθηκε “κοινή συναινέσει”, για προσωπικούς του λόγους»…

Ο Βέλγος δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που πήρε απ’ τον συμπατριώτη του τεχνικό, και τράβηξε γι’ άλλες πολιτείες (Βιζέ, Γαλλία).

Σήμερα, τον βρίσκουμε στο ρόστερ της «ταπεινής» βελγικής Σερένγκ (της οποίας τη φανέλα και παλαιότερα φόρεσε ο Μπισκόντι).

Ο Μπισκόντι σε προπόνηση του Πανθρακικού

9) Πατρίκ Ντιμπαλά

Επιθετικός που δεν έχανε την ευκαιρία να σκοράρει, και αποτέλεσε αξιόπιστη λύση στην γραμμή κρούσης τόσο του Αστέρα Τρίπολης, όσο και του Λεβαδειακού καθώς και του ΠΑΣ Γιάννενα (απ’ τον οποίο το περασμένο καλοκαίρι αποτέλεσε παρελθόν).

Κογκολέζικης καταγωγής, αλλά με βελγικό διαβατήριο, ο Ντιμπαλά «έφτιαξε» τ’ όνομά του παίζοντας σε μικρομεσαίες βελγικές ομάδες (Άαλστ, Κόρτρικ, Γάνδη, Μουσκρόν, Εξέλσιορ). Στην Ελλάδα πρωτοήλθε για λογαριασμό του Αστέρα Τρίπολης, το δεύτερο μισό της σεζόν 2006/07. Κατόπιν, αγωνίστηκε για μια διετία στους «πράσινους» της Βοιωτίας, και το 2009 μετακινήθηκε στον «Άγιαξ της Ηπείρου».

Αφότου άφησε τους Γιαννιώτες, ο Βέλγος φορ δοκιμάστηκε στην αγγλική Πρέστον, ενώ και ο Ηρακλής ενδιαφέρθηκε να τον εντάξει στο δυναμικό του.

Ο Ντιμπαλά με τη φανέλα του Λεβαδειακού

10) Έρβιν Λέμενς

Το όνομά του βρίσκεται σε οποιοδήποτε αφιέρωμα ή Top-10 με τίτλο «Οι χειρότερες μετεγγραφές των τελευταίων χρόνων»! Η διετής παραμονή του στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό απέκτησε… cult χαρακτήρα, κι εξ αιτίας της ακόμη και σήμερα ο ίδιος μνημονεύεται απ’ τους φιλάθλους των «ερυθρολεύκων»!

Δεν αγωνίστηκε ούτε… λεπτό σ’ επίσημο παιχνίδι των Πειραιωτών! Χρησιμοποιήθηκε σ’ ένα φιλικό προετοιμασίας το 2005 (όταν και υπέγραψε στον Ολυμπιακό) κόντρα στη Λίβερπουλ: οι… απίστευτες γκάφες του σ’ εκείνον τον αγώνα έπεισαν και τον… πλέον δύσπιστο ότι ο Βέλγος πορτιέρο «δεν έκανε». Δεν του έδειξε κανείς εμπιστοσύνη έκτοτε, τι κι αν είχε χτίσει ένα καλό όνομα, αγωνιζόμενος στις ισπανικές Σανταντέρ και Εσπανιόλ.

Ήταν πάντα… τριτοτέταρτος στους «ερυθρόλευκους», πίσω απ’ τους Νικοπολίδη, Γιάννου, Μπούτινα. Το καλοκαίρι του 2007, όταν κι έλυσε το συμβόλαιό του με τον Ολυμπιακό, μετακινήθηκε στην ολλανδική Βάαλβαϊκ.

Μέχρι τον περασμένο Ιούνιο αγωνιζόταν στη Μπέβερεν της πατρίδας του, την ομάδα που τον ανέδειξε.

Μια... συλλεκτική φωτογραφία του Λέμενς με τη φανέλα του Ολυμπιακού!!!

Υ.Γ.: Εννοείται ότι αν παραλείψαμε κάποιο σημαντικό Βέλγο ποδοσφαιριστή στο ανωτέρω Top-10, μπορείτε με τα σχόλιά σας να μας τον… θυμίσετε εσείς!!!

Μπαίνει χλοοτάπητας σε ελληνικό γήπεδο!!!

Γήπεδο Απόστολος Νικολαϊδης - τότε και τώρα

Το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας (“Γήπεδο Απόστολος Νικολαϊδης“, επισημότερα) είναι από τα πιο ιστορικά, αν όχι το ιστορικότερο, γήπεδα της χώρας μας.

Χτίστηκε το 1922, και κατέχει πολλές πρωτιές. Είναι το πρώτο ελληνικό γήπεδο που απέκτησε κερκίδες (1928), προβολείς (1938), ηλεκτρονικό πίνακα του σκορ, και, τέλος, χλοοτάπητα (1958). Για πολλές δεκαετίες υπήρξε η έδρα της εθνικής μας ομάδας, του Παναθηναϊκού, διάφορων άλλων ελληνικών ομάδων, και βέβαια δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι, πάνω στο τερέν του, έχει γραφτεί “η μισή και πλέον ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου“…

Οι Αθλητικές Αναδρομές σήμερα θα ασχοληθούν με μια από τις… πρωτιές του γηπέδου της Λεωφόρου που προαναφέραμε! Συγκεκριμένα, με τον εγκαινιασμό του χλοοτάπητά του!

Γράφει ο Ανδρέας Μπόμης (Γκολ 2000 – Ένας αιώνας ποδόσφαιρο, Αθήνα, εκδόσεις Πελεκάνος, 2000, σελ. 50): “Τα εγκαίνια του νέου τερέν (σ.σ. με χλοοτάπητα, δηλαδή) έγιναν μ’ ένα φιλικό αγώνα εθνικών ομάδων Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδας-Βελγίου 0-0“.

Στο site Σαν Σήμερα, όμως, στην ανασκόπηση της σημερινής ημέρας (19/11), διαβάζουμε κάτι άλλο (κλικ, εδώ): “Εγκαινιάζεται ο χλοοτάπητας του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με φιλικό αγώνα Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού. Οι ερυθρόλευκοι νικούν 1-0 με γκολ του Ηλία Υφαντή“!

Πέραν του… καταπληκτικού της διεξαγωγής φιλικού (!!!) αγώνα μεταξύ Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, οι πληροφορίες… διίστανται, όπως φαίνεται! Ακόμα, αναφέρεται σε αφιέρωμα του Sportaction (εδώ) ότι “το χορτάρι εγκαινιάστηκε στο αθηναϊκό ντέρμπυ του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ. Τον αγώνα παρακολούθησαν 15.000 φίλοι του ποδοσφαίρου“!!!

Τελικά, τι απ’ όλα ισχύει; Σε κάποια άλλα blogs (όπως εδώ) αναπαράγεται η πληροφορία των εγκαινίων με τον αγώνα

Το γήπεδο της Λεωφόρου επί Κατοχής

των εθνικών ενόπλων δυνάμεων. Μάλιστα, στο κείμενο αυτό αναφέρεται ότι οι πληροφορίες προέρχονται από δημοσίευμα του ΕΘΝΟΣΠΟΡ (19/4/10) – δημοσίευμα, το οποίο ξεκάθαρα αναφέρει ότι ο χλοοτάπητας εγκαινιάστηκε με τον αγώνα των εθνικών ομάδων ενόπλων δυνάμεων…

Συνεπώς, κι εμείς μάλλον οφείλουμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα αυτό.

Λίγα ακόμη ιστορικά στοιχεία για το γήπεδο

Ένα χρόνο μετά την τοποθέτηση του χλοοτάπητα, το 1959, θα εγκαινιαζόταν και το πρώτο κλειστό γυμναστήριο στη χώρα μας, πάλι στο γήπεδο της Λεωφόρου. Αναφερόμαστε, βέβαια, στον περίφημο Τάφο του Ινδού, χωρητικότητας 1.500 θεατών, που βρίσκεται κάτω ακριβώς από τις θύρες 6-7 του γηπέδου.

Το 1984, ο Παναθηναϊκός εγκατέλειψε τη “Λεωφόρο” για χάρη του ΟΑΚΑ. Επέστρεψε σ’ αυτή σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, χρησιμοποιώντας τη για ευρωπαϊκά ματς αλλά και παιχνίδια του εγχώριου πρωταθλήματος και Κυπέλλου. Το 2007, η ομάδα την ξαναχρησιμοποίησε, μόνο όμως για τους αγώνες της σεζόν 2007/08.

Το ρεκόρ προσέλευσης του γηπέδου της Λεωφόρου έλαβε χώρα στον αγώνα ΠΑΟ-Μπάγερν 1-2 (18/10/67), που είχε διεξαχθεί στο πλαίσιο της α’ φάσης του Κυπέλλου Κυπελλούχων εκείνης της σεζόν: 29.665 φίλαθλοι είχαν παρακολουθήσει εκείνη την αναμέτρηση!!!

Το γήπεδο του Παναθηναϊκού

Ο Ρικάρντο Μποτσίνι

Έγραψε κάποτε στο Τρελοποδόσφαιρο ο Stranger ένα αφιέρωμα για τους ποδοσφαιρανθρώπους εκείνους που υπηρέτησαν μόνο μια ομάδα σ’ ολόκληρη την (προπονητική ή/και ποδοσφαιρική) καριέρα τους. Ο Αργεντινός Ρικάρντο Μποτσίνι ανήκει επίσης σε τούτη τη μεγάλη λίστα!

Ο γεννημένος στο Σάρατε (1954) μεσοεπιθετικός έπαιξε 20 ολόκληρα χρόνια ποδόσφαιρο, φορώντας μονάχα τα κόκκινα της Ιντεπεντιέντε.

Ο Ρικάρντο Μποτσίνι

Η καριέρα του έξοχου αυτού “πλέι-μέικερ” άρχισε το 1971. Δεν είχε ευχέρεια στο σκοράρισμα κατά τη διάρκεια της καριέρας του – είχε όμως τη μοναδική ικανότητα να μοιράζει πάσες… “πάρ’ το-βάλ’ το” στους συμπαίκτες του επιθετικούς. Αυτές οι θαυμάσιες, έξυπνες μεταβιβάσεις του, ονομάστηκαν bochinescos: ακόμη και σήμερα, όταν στη χώρα του θέλουν να πουν ότι μια πάσα ήταν ακριβής, αναφέρουν τούτο τον όρο!

Κέρδισε, με τα χρώματα της Ιντεπεντιέντε, τέσσερα Κόπα Λιμπερταδόρες, δύο Διηπειρωτικά, τέσσερα πρωταθλήματα, ενώ εκπροσώπησε την ομάδα του στο Μουντιάλ του 1986, διοργάνωση που, όπως όλοι θυμόμαστε, κατέληξε στα χέρια της Αργεντινής!!!

Ο Μποτσίνι στο Μουντιάλ του '86

Εκτός όμως απ’ το παλμαρέ, εντυπωσιάζουν και οι στατιστικές του Μποτσίνι. Αγωνίστηκε σε 740 αγώνες, σκοράροντας 107 τέρματα!!!

Έπαιξε 11 φορές με την εθνική ομάδα.

Το 2007, 16 χρόνια αφότου άφησε τα γήπεδα, η ταπεινή Μπαράκας Μπολίβαρ (της… 5ης κατηγορίας) διοργάνωσε φιλικό παιχνίδι προς τιμήν του. Στο οποίο όχι μόνο αυτός ο θρύλος του ποδοσφαίρου της χώρας των “γκαούτσος” παρευρέθη, αλλά… αγωνίστηκε κιόλας!

Ο θρυλικός Μπίλυ Γουάιατ

Το μπάσκετ είναι πολύ δημοφιλές στη μακρινή μας Αυστραλία. Κι ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό, είναι η προσφορά του Μπίλυ Γουάιατ (Billy Wyatt) στο να ανέβει επίπεδο το άθλημα στη χώρα αυτή!!!

Μάλιστα, ο μυθικός αυτός παίκτης κατέχει και ένα πολύ ιδιόμορφο ρεκόρ: είναι ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του αυστραλιανού μπάσκετ που επιχείρησε… τζαμπ σουτ σε αγώνα! Πόσο κοινότοπο φαντάζει σήμερα ένα απλό τέτοιο σουτ – όταν αγωνιζόταν ο Γουάιατ, όμως, ήταν… επανάσταση!

Ο Μπίλυ Γουάιατ (στο μέσον της φωτό) εισάγεται στο Hall of Fame του αυστραλιανού μπάσκετ

Ο Μπίλυ Γουάιατ διηγείται πώς κατάφερε να κάνει το πρώτο τζαμπ σουτ του αυστραλιανού μπάσκετ: “Όλα ξεκίνησαν με τον Κεν Ουώτσον (σ.σ. ο ιδρυτής της Τσερτς, προπονητής της ομάδας καθώς και της εθνικής Αυστραλίας). Ήταν ο προπονητής μας και αυτός τα έκανε όλα. Προπονούμασταν τότε όλη μέρα. Πηγαίναμε στο γήπεδο και πειραματιζόμασταν. Τελικά, έμαθα πώς να κάνω το τζαμπ σουτ. Εκείνους τους καιρούς, μόνο κοιτώντας φωτογραφίες μπορούσαμε να μάθουμε πράγματα, δεν είχαμε βίντεο“.

Άλλη εποχή. Άλλο μπάσκετ. Ούτε καν το… τρίποντο δεν είχε θεσμοθετηθεί ακόμη τότε (σ.σ. στο ΝΒΑ το τρίποντο εισήχθη μόλις το… 1979!)…

Ως παίκτης, ο Γουάιατ κατάφερε πολλά. Ήταν μέλος της Μέλμπουρν Τσερτς (που αργότερα θα μετονομαζόταν σε Μέλμπουρν Τάιγκερς), της αρχαιότερης και πιο σεβαστής αυστραλιανής μπασκετικής ομάδας! Μαζί με τον επίσης θρυλικό Λίντσεϊ Γκέιζ (σ.σ. πατέρα του Άντριου Γκέιζ, του καλύτερου Αυστραλού παίκτη όλων των εποχών), συνέθεσαν ένα καταπληκτικό δίδυμο, δίνοντας πάμπολλους πολιτειακούς και εθνικούς τίτλους στην Τσερτς.

Επίσης, ο Γουάιατ είχε τη χαρά να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 (Τόκυο) και του 1972 (Μόναχο) με την Αυστραλία. Μάλιστα, στο πρώτο τουρνουά, παίζοντας συμπαίκτης του Λίντσεϊ Γκέιζ, αναδείχθηκε τοπ-σκόρερ των Boomers (με 20 πόντους μ.ο.)!

Το όνομά του εισήχθη στο Hall of Fame του αυστραλιανού μπάσκετ. Σήμερα, ο σπουδαίος άσος των Τάιγκερς και της εθνικής ομάδας ασχολείται με ένα πολύ διαφορετικό άθλημα: το lawn balls (που μοιάζει με μπόουλινγκ, αλλά σε… χόρτο!). Πήρε και τίτλο μάλιστα σε ένα τουρνουά, το 2005. Με τόση ευστοχία που είχε κάποτε ως μπασκετμπολίστας, δεν είναι ν’ απορεί κανείς που τα καταφέρνει και τώρα τόσο καλά!!!

Όταν… αναστέναξαν τα δίχτυα!

Ξεχωριστή είναι η σημερινή ημέρα για την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση του κόσμου μας, το Τσάμπιονς Λιγκ! Κι αυτό, διότι, σαν σήμερα το 2003, οι Μονακό και Ντεπορτίβο Λα Κορούνια προσέφεραν μια πανδαισία γκολ στο μεταξύ τους παιχνίδι, που όμοιά της δεν είχε δει (κι ούτε από τότε είδε)… φιλάθλου μάτι!!!

Για την τέταρτη αγωνιστική λοιπόν του τρίτου ομίλου εκείνης της διοργάνωσης, οι Μονεγάσκοι υποδέχονταν τους Γαλιθιάνους στο Λουί ΙΙ. Το παιχνίδι εξελίχθηκε σε μονόλογο των γηπεδούχων, αλλά και σε προσωπικό σώου του Κροάτη φορ τους, Ντάντο Πρσο, που σημείωσε τέσσερα τέρματα!!!

Τελικό σκορ, Μονακό-Ντεπορτίβο 8-3!!! Είναι το ματς με τη μεγαλύτερη παραγωγικότητα, στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ!

Πέραν των τεσσάρων τερμάτων του Πρσο, για τη Μονακό σκόραραν και οι Λουντοβίκ Ζιουλί, Γιάροσλαβ Πλάσιλ, Εντουάρ Σισέ και Ζερόμ Ροτέν. Για τους άμοιρους Ισπανούς, δύο τέρματα σημείωσε ο Ντιέγκο Τριστάν, και ένα ο Λιονέλ Σκαλόνι…

Κάντε εδώ κλικ για να δείτε τα γκολ εκείνου του συναρπαστικού αγώνα!

Τελικά, παρά τη βαριά ήττα της, η “Ντέπορ” τερμάτισε δεύτερη στη βαθμολογία, πίσω από την πρωτοπόρο Μονακό (η οποία, λίγους μήνες αργότερα και με τον Άκη Ζήκο βασικό, θα έπαιζε στον τελικό εκείνου του τουρνουά!!!). Τρίτη στον όμιλο τερμάτισε η ολλανδική Αϊντχόφεν, που συνέχισε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Τέταρτη και τελευταία κατετάγη η… ΑΕΚ, με μόλις 2 πόντους!!!

Η “Μάχη των Φύλων”

Είστε φεμινιστές; Φαλλοκράτες, μήπως; Δεν το ξέρουμε. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1973, πάντως, είτε ήσασταν το ένα είτε το άλλο, σίγουρα θα έπρεπε να καρφωθείτε στις οθόνες σας, για να παρακολουθήσετε την Μάχη των Φύλων!!!

Όχι, δεν επρόκειτο για μια νέα χολιγουντιανή υπερπαραγωγή (αν και ο τίτλος παραπέμπει σε μια τέτοια). Ήταν ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους αγώνες τένις όλων των εποχών: αντίπαλοι, μια γυναίκα κι ένας άντρας!

H Mπίλλυ Τζιν Κινγκ

Ενώπιον λοιπόν 30.472 θεατών στο γήπεδο του Χιούστον, αλλά και 40 εκατ. τηλεθεατών (από 36 χώρες), στη μια άκρη του κορτ βρισκόταν ο Μπόμπυ Ριγκς (νικητής του Γουίμπλεντον, το 1940), 55 ετών – στην άλλη, βρισκόταν η Μπίλυ Τζιν Κινγκ, η καλύτερη τενίστρια στον κόσμο εκείνη την εποχή, 27 ετών. Πώς είχαν φτάσει όμως ως εκεί;

Ο Μπόμπυ Ριγκς

Για όλα, φταίει ο Ριγκς! Σε καιρούς όπου έβραζε (και κόχλαζε!) το κίνημα της γυναικείας χειραφέτησης, εκείνος είχε τη… φαεινή ιδέα να προσπαθήσει να αποδείξει την ανδροκρατική ανωτερότητα προκαλώντας σε αγώνα την Νο1 τενίστρια του πλανήτη!!! Οι μπίζνεσμεν… έπιασαν λαβράκι: το ενδιαφέρον του κόσμου για τον αγώνα αποδείχθηκε τεράστιο! Έτσι, ικανοποιήθηκαν και οι άνθρωποι του γηπέδου (επειδή αυτό γέμισε), και οι εταιρείες στοιχημάτων (που… δεν προλάβαιναν να δέχονται πονταρίσματα), αλλά και η τηλεόραση. Φυσικά, μερτικό από τα κέρδη πήραν και οι δύο αθλητές…

Ο Ριγκς, που όχι μόνο είχε προκαλέσει, συνέχισε να… προκαλεί, αφού σε δηλώσεις του πριν τον αγώνα είπε ότι, αν έχανε, θα έπεφτε από μια γέφυρα της Καλιφόρνια!!! Η Κινγκ, πάλι, σοφότερη ίσως (ως γυναίκα που ήταν…), δε μίλησε.

Μπίλλυ Κινγκ και Μπόμπυ Ριγκς πριν τον μεταξύ τους αγώνα

Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, η Μπίλλυ Κινγκ μπήκε στο γήπεδο πάνω σε ένα τεράστιο άρμα, α λα Κλεοπάτρα. Ο δε Μπόμπυ Ριγκς, ήταν ντυμένος σαν Ιάπωνας αυτοκράτορας. Οι δύο αντίπαλοι αντάλλαξαν και δώρα, και το (μιντιακό, αθλητικό, κλπ) σώου, ξεκίνησε!!!

Δύο ώρες και τέσσερα λεπτά αργότερα, το… μεγάλο στόμα του Ριγκς (και των εκατοντάδων υποστηρικτών του) έκλεισε μια για πάντα. Η Κινγκ τον διέλυσε (6-4, 6-3, 6-3), και οι θεατές σίγουρα θα πρόσεξαν ότι ο φαφλατάς τενίστας είχε λαχανιάσει απ’ το… πρώτο μισάωρο! Η νικήτρια, σαφώς πιο έτοιμη και ούσα πάνω στην ακμή της, βέβαια, χτύπησε κάτω σα χταπόδι με τη ρακέτα της τον Ριγκς.

Ο οποίος, αρκέστηκε να δηλώσει μετά τον πολυδιαφημισμένο αγώνα, “εμφανίστηκε πάρα πολύ καλή και ήταν πολύ γρήγορη για μένα“… Η Μπίλυ Κινγκ, που δεν είχε πει πολλά πριν το ματς, αφότου τελείωσε η Μάχη των Φύλων αποδείχθηκε… λαλίστατη, κάνοντας μερικές… “in your face” δηλώσεις: “Ήταν τόσο αργός που δεν μπορούσα να το πιστέψω. Νόμισα πως προσποιείτο. Αυτό που συνέβη σήμερα ήταν αποτέλεσμα δουλειάς 19 χρόνων. Από την ημέρα που δεν μου επέτρεψαν να συμμετάσχω σε φωτογράφηση επειδή δεν φορούσα φούστα, ήθελα να κάνω κάτι για να αλλάξω την κατάσταση που επικρατούσε στο τένις, ώστε άνδρες και γυναίκες να έχουν τα ίδια δικαιώματα

Ο Ριγκς συγχαίρει την Κινγκ μετά το τέλος της Μάχης των Φύλων

Πώς άρχισε η πορεία ενός θρύλου

29 Οκτωβρίου 1960. Λούισβιλ, Κεντάκυ, Η.Π.Α.

Η πόλη βρίσκεται σε αναβρασμό. Ένας σημαντικός αγώνας πυγμαχίας (μποξ) λαμβάνει χώρα.

Στη μια άκρη του ρινγκ, ο Τάνι Χάνσακερ, αρχηγός της Αστυνομίας στη Φαγιετβίλ (Ουέστ Βιρτζίνια).

Στην άλλη άκρη, ο κάτοχος του χρυσού μεταλλίου στην πυγμαχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, που είχαν γίνει μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, ο Κάσιους Κλέι.

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι ο δεύτερος είχε συμμετάσχει ως ερασιτέχνης στην Ολυμπιάδα, αφού τότε δεν επιτρεπόταν (ακόμη) σε επαγγελματίες να διαγωνιστούν. Ο αγώνας εναντίον του Χάνσακερ ήταν ο πρώτος επαγγελματικός αγώνας μποξ στην καριέρα του Κλέι…

Μετά από έξι γύρους, ο αγώνας έλαβε τέλος! Νικητής είχε αναδειχθεί ο Κλέι, στα σημεία!!!

 

Χάνσακερ (αρ.) εναντίον Κλέι (δ.)

 

Μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Κάσιους Κλέι θα ασπαζόταν το Ισλάμ. “Δε θέλω πια να φέρω το όνομα ενός σκλάβου“, θα δήλωνε.

Μετονομάστηκε λοιπόν σε Μοχάμεντ Άλι, που, στα αραβικά, θα πει αγαπητός του Θεού

Κι εκείνος ο αγώνας, ο ξεχασμένος πια, κόντρα στον Χάνσακερ (που έμεινε ιστορικός ακριβώς επειδή ήταν ο πρώτος αντίπαλος του Άλι σε επαγγελματικό αγώνα!), ήταν το ξεκίνημα της πορείας ενός μύθου προς τη δόξα!!!

Ο Ακάσι Σιγκανοσούκε

Πόσα ξέρετε για το σούμο; Αυτό το ιδιαίτερα απαιτητικό ιαπωνικό άθλημα πάλης, το τόσο μακρινό απ’ τη δική μας κουλτούρα; Μάλλον λίγα. Σήμερα, λοιπόν, οι Αθλητικές Αναδρομές θα σας παρουσιάσουν μια ιστορική, εξέχουσα μορφή αυτού του πολύ σημαντικού αθλήματος: τον Ακάσι Σιγκανοσούκε.

Η ίδια η ιστορική ύπαρξη αυτού του ανθρώπου, αμφισβητείται. Η ιστορία, όμως, έγραψε ότι αυτός ήταν ο πρώτος γιοκοζούνα! Τι είναι αυτό; Είναι ο ανώτατος τίτλος που μπορεί να έχει ένας αθλητής του σούμο (κάτι σαν τη “μαύρη ζώνη” στο καράτε…).

Ο Ακάσι Σιγκανοσούκε (ιαπωνιστί: 明石 志賀之助) έζησε από το 1600 ως το 1649, περίπου, ενώ στην Ιαπωνία βασίλευε ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Είχε ύψος, λένε, 2.58 μέτρα (!!!), ενώ ζύγιζε 184 κιλά.

Δεν είχε όμως καταφέρει να κερδίσει τη φήμη μέχρι το 1624. Τότε, έλαβε μέρος σε ένα τουρνουά στη Γιοτσούγια, στο Τόκιο. Κι όλος ο κόσμος μπόρεσε να δει τις φοβερές του ικανότητες. Έγινε αμέσως ο “σταρ” της διοργάνωσης – ήταν η αρχή των σπουδαίων του κατορθωμάτων.

Δύο αιώνες περίπου μετά το θάνατό του, το 1800, ο μύθος του είχε πια γιγαντωθεί. Είχε γίνει πλέον θρυλικός, αφού οι άθλοι του διαδίδονταν από στόμα σε στόμα. Έτσι, όταν το 1900 ο δωδέκατος γιοκοζούνα, Τζινμάκου Κιουγκόρο, αποφάσισε να φτιάξει την λίστα με όλους τους ως τότε γιοκοζούνα της ιστορίας, έβαλε στην πρώτη θέση τον Ακάσι Σιγκανοσούκε!

Το 1789, βέβαια, ο Τανικάζε Κατζινοσούκε έγινε ο πρώτος “αληθινός” γιοκοζούνα, μιας και απέκτησε μια “ειδική άδεια” ώστε να του απονεμηθεί τούτος ο επίζηλος τίτλος. Στη λίστα όμως ακόμη και σήμερα παραμένει ο φοβερός και τρομερός Σιγκανοσούκε.

Ο Ακάσι Σιγκανοσούκε κατατροπώνει ένα αντίπαλό του (έργο του Τσουκιόκα Γιοσιτόσι)

Ο Αλ Έρτερ κατακτά τον κόσμο

Ήταν 15 Οκτωβρίου 1968. Σαν σήμερα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Μεξικού, που έγιναν εκείνη τη χρονιά, ήσαν σ’ εξέλιξη.

Οι αγώνες για το άθλημα της δισκοβολίας είχαν ολοκληρωθεί. Οι κάτοχοι των χρυσού, αργυρού και χάλκινου μεταλλίου, ήταν έτοιμοι ν’ ανέβουν στο βάθρο για να παραλάβουν τα πολύτιμα βραβεία τους.

Αρχικά, ανέβηκε ο (3ος στην κατάταξη) Τσεχοσλοβάκος Λούντβικ Ντάνεκ (επίδοση: 62.92μ.) Κατόπιν, τον ακολούθησε ο (2ος) Γερμανός Λόθαρ Μίλντε (επίδοση: 63.08μ.). Τέλος, τα μεγάφωνα ανακοίνωσαν τον νικητή στο αγώνισμα: με επίδοση 64.78μ., είχε πρωτεύσει ο Αμερικανός Αλ Έρτερ!!!

Η στιγμή είναι μοναδική. Όχι μόνο διότι ο Έρτερ είναι ένας μύθος για τη δισκοβολία. Αλλά, ακριβώς, διότι τη στιγμή που γύρω απ’ το λαιμό του περνούσε το χρυσό μετάλλιο, γινόταν μύθος! Διότι κατακτούσε την τέταρτη συνεχόμενη πρωτιά του στο ίδιο ολυμπιακό αγώνισμα!!!

 

Ο Αλ Έρτερ

 

Μαζί μ’ αυτόν, μόνο ο συμπατριώτης του, Καρλ Λιούις (άλμα εις μήκος) και ο Δανός Πωλ Έλβστρεμ (ιστιοπλοϊα) έχουν κατακτήσει τέσσερα συνεχόμενα χρυσά στο ίδιο αγώνισμα, σ’ ολόκληρη την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων!

Η συλλογή χρυσών είχε ξεκινήσει για τον Έρτερ το 1956 στη Μελβούρνη (επίδοση: 56.36μ.). Ακολούθησε η νίκη του επί ιταλικού εδάφους το 1960 (Ρώμη, επίδοση: 58.43μ.). Η τρίτη του συνεχόμενη επιτυχία ήλθε το 1964, στο Τόκυο (επίδοση: 60.54μ.).

Ο Άλφρεντ Άντολφ Έρτερ Τζούνιορ, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, είχε γεννηθεί το 1936 στη Νέα Υόρκη. Πέθανε το 2007, από καρδιακή ανεπάρκεια. Υπήρξε και ζωγράφος, εκτός από ανυπέρβλητος δισκοβόλος.

 

Το ιστορικό τέταρτο χρυσό μετάλλιο του Αλ Έρτερ

 

Ο ποδοσφαιριστής Αλέξης Κούγιας

Τον έχετε συνηθίσει να “τη λέει” σε όλους, να μπουκάρει σε γήπεδα, να υπερασπίζεται δολοφόνους 15χρονων, να πνίγει μοντέλα, να περηφανεύεται για το ύψος του, να είναι μόνιμος θαμώνας του Αλ Τσαντίρι Νιουζ, κ.λ.π.! Πόσοι όμως από εσάς γνωρίζουν ότι ο Αλέξης Κούγιας (διότι περί ου ο λόγος) υπήρξε ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής; Το σημερινό άρθρο των Αθλητικών Αναδρομών λοιπόν θα σας παρουσιάσει αυτή την πολύ ιδιαίτερη πτυχή του πιο διάσημου (τηλε)ποινικολόγου των καιρών μας!!!

Ο Αλέξης Κούγιας

Ο γεννημένος στην Πετρούπολη Αττικής Κούγιας ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στον τοπικό Άρη. Παραδέχεται κι ο ίδιος, άλλωστε (εδώ) ότι έπαιζε μπάλα από μικρός. Στα 15 του, προωθείται στην πρώτη ομάδα του Άρη, και στα 18 του, τον αποκτά ο Ολυμπιακός Λουτρακίου, που τότε έπαιζε στη Β’ Εθνική!

Σπουδαίο ταλέντο εκείνη την εποχή, ο Κούγιας καλείται στην “Εθνική Ερασιτεχνών” (ένα ιδιότυπο χουντικό κατασκεύασμα). Το 1973, ο προπονητής τότε του Ηρακλή, ο αείμνηστος και σπουδαίος Λάκης Πετρόπουλος, εισηγείται την απόκτηση του Κούγια! Η μετεγγραφή γίνεται, κι ο παίκτης παίρνει πριμ 18 χιλ. ευρώ. Παράλληλα, σπουδάζει στη Νομική.

Στέκεται άτυχος όμως. Την ίδια χρονιά, τον χτυπά φορτηγό στο Κιάτο: μένει 18 μήνες εκτός δράσης. Αποφασίζει να αποσυρθεί από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Γυρίζει στον Ολυμπιακό, παίζει και στον Πέλοπα Κιάτου, αλλά και σε άλλες ομάδες Β’ Εθνικής. Η μεγάλη του ευκαιρία να παίξει σε ομάδα Α’ Εθνικής, όμως, χάθηκε για πάντα…

Σημερινή συνηθισμένη πόζα του Αλέξη Κούγια

Έπαιξε ερασιτεχνικά ως τα 39 του, και παράλληλα συνδέθηκε εξωαγωνιστικά (κρατώντας διάφορα πόστα) με πολλές ομάδες (Αιγάλεω, ΑΕΚ, Άρη Πετρούπολης, Λαμία, Κόρινθος, ΠΑΣ Γιάννενα, Ηρακλής), ενώ χρημάτισε και αντιπρόεδρος της ΕΠΑΕ. Σήμερα είναι πρόεδρος της Παναχαϊκής, και ασχολείται με τη δικηγορία (απ’ την οποία κέρδισε δημοσιότητα πρώτη φορά το 1978, όταν υπερασπίστηκε το Βαγγέλη Ρωχάμη).

Μετά από νίκη του Ηρακλή στο Καραϊσκάκη επί του Ολυμπιακού, σεζόν 1987/88 – ο Κούγιας τότε ήταν αντιπρόσωπος του “Γηραιού” στην ΕΠΑΕ

Σύμφωνα με δική του δήλωση, ο Αλέξης Κούγιας υποστηρίζει τον Παναθηναϊκό.