Όταν ανακαλύφθηκε… το βόλεϊ!

Σαν σήμερα το… μακρινό 1895 «γεννήθηκε» ένα από τα πιο αγαπητά αθλήματα παγκοσμίως, το βόλεϊ!

Ο «πατέρας» του σπορ είναι ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ), Ουίλιαμ Μόργκαν.

Ο Αμερικανός καθηγητής είχε μελετήσει πολύ καλά το μπάσκετ, το οποίο είχε εφευρεθεί μόλις τρία χρόνια πρωτύτερα από τον… καλό του φίλο, Τζέιμς Νέισμιθ, όμως το θεώρησε εξαιρετικά απαιτητικό για το ευρύ κοινό, και δύσκολο να εξασκηθεί από αθλητές κάποιας ηλικίας.

Ο Μόργκαν έψαχνε για ένα άθλημα το οποίο θα μπορούσε να χαλαρώσει τους αθλητές της ομάδας ράγκμπι, χωρίς τον κίνδυνο τραυματισμού και δίχως υπερπροσπάθεια.

Έτσι, εφηύρε το «Μιντονέτ», το οποίο παιζόταν με πέντε παίκτες, στα πρότυπα του μπάσκετ, και χωρίς συγκεκριμένο τύπο μπάλας, και παρουσιάστηκε σε συνέδριο στο Σπρίνγκφιλντ των ΗΠΑ. Στο ίδιο συνέδριο κάποιος δάσκαλος πρότεινε να αλλάξει το όνομα του αθλήματος σε «βόλεϊ», όπερ και εγένετο!

Το 1897, δε, στο επίσημο καλεντάρι της λέσχης YMCA έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτοι κανονισμοί του νέου σπορ. Τα υπόλοιπα… είναι ιστορία!

ΟΦΗ, βάλε ένα γκολ!

Κανείς στον ΟΦΗ δεν θέλει να θυμάται αυτό που συνέβη στην ομάδα του Ηρακλείου σαν σήμερα το 2002!

Εκείνη την ημέρα οι «μελανόλευκοι» αναδείχθηκαν ισόπαλοι, 0-0, εντός έδρας με τον Πανιώνιο, για τη 16η αγωνιστική της Α’ Εθνικής, μένοντας έτσι για πρώτη φορά στα επαγγελματικά πρωταθλήματα «άσφαιροι» για τρία σερί εντός έδρας ματς!

Δείτε τα highlights εκείνου του παιχνιδιού:

Της «λευκής» ισοπαλίας με τους «κυανέρυθρους» είχαν προηγηθεί για τον ΟΦΗ δύο συνεχόμενες ήττες με το ίδιο σκορ, 0-1, από Ξάνθη (13η αγων.) και Παναθηναϊκό (15η αγων.)!

Για πρώτη φορά ελληνικό ιδιωτικό κανάλι… δείχνει μπάλα!

Σαν σήμερα, το 1989, έλαβε χώρα η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα στην Ελλάδα από ιδιωτικό κανάλι.

Επρόκειτο για το πρώτο ματς του γ’ γύρου του Κυπέλλου Κυπελλούχων μεταξύ Ολυμπιακού και Οσέρ, το οποίο μεταδόθηκε από το MEGA (περιγραφή: Κώστας Βερνίκος).

Η εν λόγω αναμέτρηση έληξε ισόπαλη, 1-1. Η γαλλική ομάδα άνοιξε το σκορ στο 19′ με τον Κάλμαν Κόβατς, ενώ για τους «ερυθρόλευκους» ισοφάρισε στο 30ό λεπτό ο Νίκος Αναστόπουλος.

Για την ιστορία, ο επαναληπτικός του «Αμπέ Ντεσάν» έληξε δίχως σκορ, με τον Ολυμπιακό να μένει έτσι εκτός συνέχειας της διοργάνωσης λόγω του κανονισμού των εκτός έδρας γκολ.

Όταν ο Αθηναϊκός δέχθηκε ξανά τρία γκολ εντός!

Σαν σήμερα το 2001 καταγράφηκε ένα ιδιότυπο ρεκόρ στην ιστορία του Αθηναϊκού στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής.

Εκείνη την ημέρα, στο πλαίσιο της 6ης αγωνιστικής της δεύτερης τη τάξει κατηγορίας του ποδοσφαίρου μας, οι «λόρδοι» ηττήθηκαν με 1-3 μέσα στην έδρα τους από τη Χαλκηδόνα (78′ πέν. Προβίδας – 8′ πέν., 37′ Ζαχαρόπουλος, 64′ Αθανασιάδης).

Αυτή, λοιπόν, ήταν η πρώτη φορά από τη σεζόν 1988/89 που δέχονταν τρία γκολ στο «σπίτι» τους σε ματς Β’ Εθνικής!

Εκείνη τη… μακρινή αγωνιστική περίοδο ήταν ο Χαραυγιακός εκείνος που είχε «φιλοδωρήσει» τον Αθηναϊκό με τρία τέρματα (σ.σ. 3-0) στον Βύρωνα.

Το σύντομο ευρω-ταξίδι του Ακράτητου

Το σημερινό μας αφιέρωμα έχει χρώμα… ασπροπράσινο, όπως η φανέλα του Ακράτητου, και αφορά στην πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα παρουσία του συλλόγου των Άνω Λιοσίων στα Κύπελλα Ευρώπης.

Τη σεζόν 2002/03 η ομάδα τερμάτισε στη 12η θέση της βαθμολογίας της Α’ Εθνική, και, μαζί με το Αιγάλεω, δήλωσε συμμετοχή στο Κύπελλο Ιντερτότο του θέρους του 2003!

Στο πλαίσιο του 2ου γύρου εκείνης της διοργάνωσης, λοιπόν, τέθηκε αντιμέτωπος της φινλανδικής Αλιάνσι σε διπλούς αγώνες.

Και στα δύο ματς με το σωματείο από την πόλη Βάνταα οι «ασπροπράσινοι» παρέταξαν την ομάδα Νέων τους.

Στην πρώτη αναμέτρηση, που διεξήχθη στα Άνω Λιόσια, οι Φινλανδοί επικράτησαν με 1-0 χάρη σε τέρμα του Βραζιλιάνου Αντριάνο Μουνιόζ στο 67′. Να σημειωθεί, ότι στην αρχική ενδεκάδα του Ακράτητου βρισκόταν και ένας παίκτης από την επαγγελματική ομάδα του, ο τερματοφύλακας Γιάννης Ιωαννίδης.

Στον επαναληπτικό, που έλαβε χώρα μία εβδομάδα αργότερα, οι δύο αντίπαλοι αναδείχθηκαν ισόπαλοι δίχως σκορ, με τον Ακράτητο να μένει έτσι εκτός συνέχειας του τουρνουά. Οι ποδοσφαιριστές του, πάντως, το πάλεψαν, δημιούργησαν ευκαιρίες, ωστόσο δεν τις αξιοποίησαν.

Και στις δύο συναντήσεις τον Ακράτητο καθοδήγησε ο (τότε τεχνικός της ομάδας Νέων του και νυν υπεύθυνος σκάουτινγκ του Ατρομήτου) Τόλης Αποστόλου, και όχι ο κόουτς της α’ ομάδας, Ντουμίτρου Ντουμίτριου.

Το έμβλημα της Αλιάνσι

Επίσης, σε αμφότερα τα παιχνίδια συμμετείχαν δύο παίκτες που αργότερα πραγματοποίησαν καλή καριέρα στο επαγγελματικό μας ποδόσφαιρο, καταφέρνοντας μάλιστα να αγωνιστούν και στην Α’ Εθνική: οι αμυντικοί Χρήστος Πιπίνης (που τώρα ανήκει στον Αστέρα Τρίπολης) και Κώστας Παγώνης (το περασμένο καλοκαίρι εντάχθηκε στη Λάρισα, στο παρελθόν έπαιξε σε ΠΑΣ Γιάννινα, Παναχαϊκή, Εθνικό και Θρασύβουλο).

Εθνική Ελλάδας μπάσκετ γυναικών: ο πρώτος αγώνας!!!

Ήταν η 15η Απριλίου του 1958, όταν η εθνική μας ομάδα μπάσκετ γυναικών έδινε τον πρώτο αγώνα της ιστορίας της!!!

Αντίπαλος, ο Λίβανος. Το ματς έλαβε χώρα στην Αθήνα.

Και νικήτρια (μάλλον… εύκολα!) αναδείχθηκε η “γαλανόλευκη”! Με σκορ 68-32.

Οι παίκτριες που στελέχωσαν την εθνική μας ομάδα σε εκείνο το παιχνίδι, ήταν οι εξής: Ζαπονίδου, Σκριβάνου, Βαρελοπούλου, Αρναούτογλου, Κανδιά, Ηρωίδου, Χριστακοπούλου, Πολυμενάκου, Μικελέτη και Κελέρη.

Περίπου δέκα χρόνια αργότερα (το 1967, συγκεκριμένα) θα άρχιζε κι επίσημα το πρώτο πρωτάθλημα μπάσκετ γυναικών (με διοργανώτρια την Ελληνική Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών, ΕΟΑΠ).

Ρατσισμός, σινεμά και ποδόσφαιρο!!!

29 Μαρτίου 2008. Το Σταντ ντε Φρανς του Παρισιού είναι κατάμεστο, και πρόκειται να φιλοξενήσει τον τελικό του Λιγκ Καπ Γαλλίας. Αντιμέτωπες, η (γηπεδούχος, κατά μια έννοια) Παρί Σεν Ζερμέν και η Λανς.

Ο Πορτογάλος Παουλέτα άνοιξε το σκορ για τους πρωτευουσιάνους, προτού απαντήσει ο Καριέρ λίγο μετά την έναρξη του β’ μέρους για λογαριασμό των «αίμα και χρυσάφι». Ωστόσο, στο 93’ , ο Βραζιλιάνος Χίλτον γκρεμίζει στην περιοχή τον φορ των Παριζιάνων, Λουιντουλά: πέναλτυ!!! Ο Μεντύ ανέλαβε να το εκτελέσει, και ψύχραιμα ευστοχώντας έδωσε τη νίκη και το έπαθλο στην Παρί!!!

Αυτός ο τελικός δεν έμεινε όμως χαραγμένος στις μνήμες μόνο για το γεμάτο αγωνία φινάλε του. Αλλά και διότι, κατά τη διάρκειά του, ολόκληρη η Γαλλία (και ο ίδιος ο πρόεδρος Σαρκοζί, που ήταν παρών στις κερκίδες του Σταντ ντε Φρανς), έγιναν μάρτυρες μιας πρωτοφανούς λεκτικής ρατσιστικής επίθεσης από πλευράς οπαδών των νικητών. Οι οποίοι είχαν υψώσει ένα πανώ περίπου 30 μέτρων, το οποίο έγραφε: «Παιδόφιλοι, άνεργοι, ακάθαρτοι: καλωσήλθατε στη χώρα των chtis!!! («Pédophiles, chomeurs, consanguins: bienvenue chez les ch’tis», γαλλιστί)».

Το περιβόητο πανώ

Όπου «ch’tis», το υποτιμητικό παρατσούκλι που αποδίδεται από τους κατοίκους του κοσμοπολίτικου, ηλιόλουστου και γκλαμουράτου γαλλικού Νότου (αλλά και του Παρισιού) στους ανθρώπους του κρύου, υγρού, καταθλιπτικού και (κατά την άποψη των Νότιων) υπανάπτυκτου γαλλικού Βορρά (απ’ τον οποίο άλλωστε προέρχεται η Λανς). Οι οποίοι χαρακτηρίζονται ακόμη ως άξεστοι, απολίτιστοι, βάρβαροι χωριάτες… Ο ορισμός του εγχώριου ρατσισμού!!!

Με το επίμαχο πανώ σε πλήρη θέα, λοιπόν, ο δήμαρχος της Λανς Γκι Ντελκούρ απαίτησε να επαναληφθεί ο τελικός. Φευ! Η Παρί βέβαια δεν τη γλίτωσε, αφού τιμωρήθηκε με βαρύ πρόστιμο, ενώ της απαγορεύτηκε η συμμετοχή στο Λιγκ Καπ της επόμενης σεζόν (ποινή που άρθηκε κατόπιν έφεσης).

Ένα μήνα νωρίτερα, είχε κάνει πρεμιέρα στους γαλλικούς κινηματογράφους μια ταινία (σ.σ. κωμωδία) που έμελλε να σπάσει τα ταμεία. Ήρωάς της, ο Φιλίπ, που εργάζεται στην ηλιόλουστη Προβηγκία, στο γαλλικό Νότο. Οι συνεχείς παραινέσεις της παραπονιάρας γυναίκας του να πάρει μετάθεση… ακόμη πιο νότια, προς πιο μεσογειακά κλίματα, αναγκάζουν το Φιλίπ να… κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πάρει αυτή την μετάθεση. Όμως, τα… αθέμιτα μέσα που χρησιμοποιεί εξαγριώνουν τους εργοδότες του. Που τον τιμωρούν βάναυσα…

Ναι, καλά μαντέψατε! Τον μεταθέτουν στο γαλλικό Βορρά!!! Ανάμεσα στους… Ch’tis!!! Φεύγει μόνος, λοιπόν, αφού η οικογένειά του αρνείται (φυσικά!) να ακολουθήσει, και όλοι του συμπεριφέρονται λες και φεύγει να πάει… στον πόλεμο! Μέσα όμως από αστείες παρεξηγήσεις, γκάφες και πλάκες, έρχεται πιο κοντά με τους καχύποπτους αρχικά βορινούς. Και συνειδητοποιεί, εν τέλει, ότι αυτά που τους χωρίζουν είναι… μόνο στο μυαλό και παντελώς ασήμαντα. Και ότι δε θα ‘πρεπε να είναι εμπόδιο στο να έλθουν κοντά ο ένας με τον άλλο…

Η αφίσα της ταινίας

Σκηνοθέτης (μα και πρωταγωνιστής!) του φιλμ είναι ο Ντάνυ Μπουν (ch’ti και ο ίδιος, εξάλλου!!!), που παίζει με τις ιδιόμορφες διαλέκτους, τις διαφορετικές νοοτροπίες και συνήθειες, τονίζοντας εν τέλει ότι το διαφορετικό δεν είναι κατ’ ανάγκη και κακό!!!

Τίτλος της ταινίας εκείνης, το… δεύτερο μισό του υβριστικού πανώ που είχαν υψώσει οι οπαδοί της Παρί Σεν Ζερμαίν στον τελικό με τη Λανς: «Βienvenue chez les ch’tis»!… Το οποίο πανώ ο ίδιος ο Ντάνυ Μπουν χαρακτήρισε «ντροπιαστικό και θλιβερό», συμπληρώνοντας: «Ήταν μια πράξη ανθρώπινης βλακείας, ή καλύτερα, απάνθρωπης βλακείας!!!».

Έχω κι εγώ άλλωστε τη δική μου σχετική εμπειρία να καταθέσω… Δεν ξεχνώ εξάλλου τα υποτιμητικά βλέμματα Θεσσαλονικέων και Μακεδόνων γενικά συναδέλφων μου όταν έμαθαν ότι είμαι Αθηναίος, ενώ υπηρετούσα στο στρατό (σε Αλεξανδρούπολη και Πετρίτσι). Κάποιοι εξ αυτών μάλιστα είχαν επιτεθεί… λεκτικά σε άλλους Αθηναίους συμ-φάνταρούς μου, βγάζοντας προς τα έξω αρκετό μίσος. Δεν τους αδικώ. Μήπως τα ίδια δε σκέπτονται ορισμένοι από εμάς για εκείνους; Ή για τους καταυλακιώτες (Πελοποννήσιους); Ή οι Λαρισαίοι για τους Βολιώτες, κ.ο.κ…

Όπως και να ‘χει, σε όλες τις χώρες και κοινωνίες, υπάρχουν οι… «ch’tis» και οι «μη ch’tis». Αυτοί και εμείς!!! Το θέμα είναι πώς μπορείς να προσεγγίσεις τούτο το ρατσιστικό φαινόμενο. Ο μεν (Ν. Μπουν), το «ακύρωσε» διακωμωδώντας το! Οι δε (οπαδοί της Παρί και ομοϊδεάτες τους), το έκαναν… σημαία της ιδεολογίας τους!

Υ.Γ.1: Το παρατσούκλι ch’tis βγήκε από την ιδιόμορφη προφορά του σίγμα των κατοίκων του γαλλικού Βορρά.

Υ.Γ.2: Η ταινία του Ντάνυ Μπουν ήλθε και στην Ελλάδα. Με τίτλο Είναι Τρελοί Αυτοί οι Βόρειοι.

Γεννιούνται οι… υπηρέτες του θεάματος!!!

Ο Έημπ Σάπερσταϊν τρέχει πάνω κάτω, σε πλήρη εγρήγορση. Σε λίγη ώρα αρχίζει ο αγώνας. Κοιτά στις κερκίδες: δεν πρέπει να ‘ναι παραπάνω από 300 άτομα… Όχι κι άσχημα για ντεμπούτο…

Βρισκόμαστε στο Χίνκλι του Ιλινόις των ΗΠΑ, σαν σήμερα το 1927. Η ομάδα μπάσκετ Σαβόι Μπιγκ Φάιβ, την οποία ο Έημπ προπονεί, δίνει τον πρώτο αγώνα της ιστορίας της. Γι’ αυτό και ο 24χρονος τότε κόουτς έχει τόσο άγχος… Όχι για τη νίκη, αλλά για το αν το event θα πάει καλά.

Σκορ άλλωστε δεν κρατήθηκε. Αλλά ούτε και νοιάστηκε κανείς γι’ αυτό. Διότι οι Σαβόι Μπιγκ Φάιβ δεν έπαιζαν για κανένα Κύπελλο, καμία διοργάνωση: έπαιζαν για την πλάκα τους!!! Και μόνο γι’ αυτή!

Οι Σαβόι Μπιγκ Φάιβ (ο Σάπερσταϊν πρώτος από αριστερά)

Η ομάδα έφερε στις φανέλες της (βλ. αριστερά) τη λέξη NEW YORK (Νέα Υόρκη) – ασχέτως αν προερχόταν απ’ το… Σικάγο!!!

Και το όνομα της ομάδας, άλλαξε μετά από λίγο καιρό: έγινε Σικάγο Γκλόουμπτροτερς.

Επειδή όμως οι περισσότεροι από τους παίκτες της ομάδας ήταν έγχρωμοι, ο Σάπερσταϊν αφαίρεσε το Σικάγο από την ονομασία, κι έβαλε στη θέση του τη λέξη Χάρλεμ (απ’ το γνωστό νεοϋορκέζικο προάστιο, στο οποίο είναι έντονο το αφρο-αμερικανικό στοιχείο).

Έτσι, η ομάδα πήρε το οριστικό της όνομα, λίγο μετά το πρώτο εκείνο παιχνίδι της ιστορίας της: Χάρλεμ Γκλόουμπτροτερς!!! Και, στην πορεία των χρόνων εξελίχθηκε στην ομάδα που… όλοι θέλουν να βλέπουν!

Όχι γιατί κερδίζει Κύπελλα ή τουρνουά. Αλλά διότι παίζει… για την πλάκα της, όπως εκείνη την ημέρα του Γενάρη του 1927! Δίνει άλλωστε μόνο αγώνες επίδειξης, απ’ τους οποίους συχνά δε λείπει και μια κάποια… καταστρατήγηση των κανονισμών προς όφελος του πλούσιου θεάματος, ενώ δεν έχει και “έδρα”!

Από τότε μέχρι σήμερα, λοιπόν, το δημιούργημα του Έημπ Σάπερσταϊν έχει δώσει πάνω από 20 χιλ. παιχνίδια, σε 118 χώρες του κόσμου! Οι ιδιαίτερα αλτικοί και με ικανότητες παίκτες της διασκέδασαν από προέδρους και

Το σήμα των Χάρλεμ Γκλόουμπτροτερς

Πάπες μέχρι τον απλό κόσμο που… έχει μπει στο παρκέ για να παίξει μαζί τους κατά καιρούς! Δίνοντας άλλη διάσταση στην έννοια “μπασκετικό θέαμα”!!!

Ιδού, μερικά στιγμιότυπα από την μεγάλη ιστορία των Χάρλεμ Γκλόουμπτροτερς!

Επισκεφτείτε το επίσημο site των Χάρλεμ Γκλόουμπτροτερς, μ’ ένα κλικ εδώ.

Σκοποβολή με ζωντανά περιστέρια

Αποτελεί ίσως το πιο βάρβαρο από όλα τα (ευγενή, κατά τ’ άλλα…) ολυμπιακά αθλήματα. Και σίγουρα, ένα απ’ τα πιο περίεργα, αλλόκοτα, και ευτυχώς απόντα απ’ το σύγχρονο πρόγραμμα, ολυμπιακά αγωνίσματα: η σκοποβολή με ζωντανά περιστέρια! Τη βραχύβια ιστορία της θα θυμηθούμε σήμερα στις Αθλητικές Αναδρομές.

Το αγώνισμα αυτό έκανε την πρώτη και τελευταία του εμφάνιση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, το 1900. Ο σκοπός του, απλός: όποιος πετύχει περισσότερα περιστέρια, κερδίζει το χρυσό. Για παρθενική φορά στην ιστορία του ολυμπισμού, πέθαιναν ζώα για χάρη του “ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού”!…

300 περίπου πτηνά θυσιάστηκαν κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος. Περισσότερο… εύστοχος αναδείχθηκε ο Βέλγος Λεόν ντε Λουντέν: πέτυχε 21 περιστέρια εντός του προκαθορισμένου χρόνου!

Αργυρός ολυμπιονίκης αναδείχθηκε, κατά ένα… πουλί λιγότερο, ο Γάλλος Μωρίς Φορέ. Το χάλκινο μετάλλιο κατέληξε στο Βρετανό Ντόναλντ ΜακΚίντος, που θανάτωσε 18 περιστέρια, όσα και ο τέταρτος της κατάταξης, Αμερικανός Κρίτεντεν Ρόμπινσον.

Σκοποβολή με ζωντανά περιστέρια στους Ολυμπιακούς του 1900

Απολύτως κατανοητό, πιστεύουμε, είναι το γιατί η ΔΟΕ αποφάσισε να εξαλείψει το αγώνισμα αυτό απ’ το ολυμπιακό πρόγραμμα. Ή, έστω, να το αντικαταστήσει με τη λιγότερο αιμοσταγή σκοποβολή εναντίον τεχνητών στόχων, όπως περίπου αυτή διεξάγεται σήμερα.

“Χάλκινος” ο Ρουμπάνης!

Ήταν Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου. Σαν σήμερα. 14 επικοντιστές ήταν έτοιμοι να διεκδικήσουν το χρυσό μετάλλιο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης (1956). Ανάμεσά τους, ο αθλητής του Π.Γ.Σ., Γιώργος Ρουμπάνης.

Το αγώνισμα διήρκεσε περισσότερο από 5 ώρες. Οι αθλητές, με τις προσπάθειές τους, είχαν ανεβάσει τον πήχυ στα 4,53μ.

Κι ο Ρουμπάνης καταφέρνει να τον υπερπηδήσει! Ο σφοδρός άνεμος, όμως, που έπνεε εκείνη τη στιγμή… ρίχνει τον πήχυ! Η προσπάθεια του Έλληνα αθλητή, θεωρείται άκυρη. Ο Αμερικανός αντίπαλός του, Ρίτσαρντς, καταφέρνει να κατακτήσει το χρυσό. Δεύτερος κατετάγη ο συμπατριώτης του, Γκουτόφσκι. Και, στην τρίτη θέση, βρέθηκε ο αθλητής του Π.Γ.Σ.!!!

Ο Ρουμπάνης είχε γεννηθεί στην Τρίπολη, το 1929, κι είχε μυηθεί στον αθλητισμό απ’ τον γυμναστή πατέρα του, Σάββα. Υπήρξε αθλητής του Π.Γ.Σ., όπως προαναφέραμε, ενώ με το επί κοντώ ασχολήθηκε διεξοδικά όσο σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο Occidental των ΗΠΑ (με προπονητή τον Πέητον Τζόρνταν).

Μετά την επιτυχία του στη Μελβούρνη, ο βασιλιάς Παύλος έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στην οικογένεια του Ρουμπάνη, λέγοντας τα ακόλουθα: “Σάββαν Ρουμπάνην, Πατησίων 97, ενταύθα. Υμάς και κυρίαν Ρουμπάνη συγχαίρω θερμώς δια λαμπράν επίδοσιν του υιού σας, τιμήσαντος ελληνικόν αθλητισμόν“.

Ο Γιώργος Ρουμπάνης στο εξώφυλλο των "Εικόνων"

Βιβλιογραφία

  • Φιλίππου, Ευάγγελος Αχ., Η ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων 1896-2000 – Η θεατή και η αθέατη πλευρά τους, Αθήνα, εκδόσεις Σαββάλας, 2002, σελ. 387-88.

Links σχετικά με… Ολυμπιακές επιτυχίες αθλητών

  1. Η Βούλα Πατουλίδου κατακτά το χρυσό στη Βαρκελώνη (1992).
  2. Ο Αλ Έρτερ στην κορυφή του κόσμου (1968).