Ουάου!…

Άνευ ουδενός άλλου σχολίου…

10433129_10152192002429327_8064101840359572180_n

Advertisements

Πώς να φτιάξετε βουτυρομπύρα

4707972570_d146a45eb2Υλικά:

50 γραμμάρια βούτυρο, 250 γρ. ζάχαρη, 400 γρ. κρέμα γάλακτος, μία βανίλια, ένα μπουκάλι σόδα.

Εκτέλεση:

Σε μία κατσαρόλα λιώνουμε το βούτυρο. Προσθέτουμε τη ζάχαρη και 200 γρ. κρέμα γάλακτος. Μόλις λιώσει καλά η ζάχαρη αποσύρουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε τη βανίλια. Σε ένα ποτήρι βάζουμε τρεις κουταλιές της σούπας κρέμα γάλακτος, δύο κουταλιές από την καραμελοκρέμα που φτιάξαμε και γεμίζουμε το υπόλοιπο ποτήρι σόδα.

Τυρί γκοργκοντζόλα

gorgonzolaΤο τυρί γκοργκοντζόλα παρασκευάζεται από αγελαδινό γάλα στην περιοχή του Μιλάνου.

Έχει πράσινο – μπλε χρώμα, το οποίο αποκτά με τρυπήματα σε διάφορα σημεία του με μακριές βελόνες, απ’ όπου μπαίνει καλλιέργεια μυκήτων.

Καταναλώνεται όσο το δυνατόν πιο φρέσκο.

Μπαίνει σε σάλτσες ζυμαρικών, τρώγεται μόνο του ή με τη συνοδεία φαγητού και ενός γλυκού κρασιού.

Atomic Fallout Pizza Burger

Το πιάτο που θα δείτε ευθύς αμέσως ονομάζεται Atomic Fallout Pizza Burger, και σερβίρεται σε ένα εστιατόριο του Μπρίστολ της Αγγλίας.

Atomic Fallout Pizza Burger

Όπως διαβάζουμε εδώ, το εν λόγω μπέργκερ αποτελείται από τρία μπιφτέκια, τρεις φέτες τυρί τσένταρ, ενώ αντί για το παραδοσιακό ψωμάκι έχει, από πάνω και από κάτω, δύο μίνι πίτσες με καυτερή σως και πεπερόνι. Το πιάτο περιέχει δύο από τις πιο καυτερές πιπεριές που υπάρχουν και συνοδεύεται από πατάτες με σκόνη καυτερού τσίλι.

Μάλιστα, οι ιδιοκτήτες του εστιατορίου ζητούν από όσους παραγγέλνουν αυτό το πιάτο να υπογράψουν ένα συμβόλαιο που λέει ότι δεν έχουν προβλήματα υγείας, ότι συμφωνούν να φάνε το μπέργκερ και ότι το εστιατόριο δεν φέρει ευθύνη για ό,τι τους συμβεί!

Επίσης, οι πελάτες πρέπει να δείχνουν και ταυτότητα για να αποδεικνύουν ότι είναι άνω των 18 ετών. Ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται το κατάστημα!

115916

Βλέποντάς το, ένα έχω να πω: challenge accepted

Δίαιτα…

Η δίαιτα έχει αρχίσει να έχει παρενέργειες επάνω μου…

Εκεί που δουλεύω, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου ένα πιάτο σαν αυτό:

Πατάτες τηγανητές με τσίλι και τριμμένο τυρί

Πάω να το πιάσω, και εκείνο εξαφανίζεται. Τότε καταλαβαίνω ότι είναι αντικατοπτρισμός…

Καταραμένα μπρόκολα…

Κατά φαντασίαν Μαμαλάκης!!!

Στη γυμναστική μπορεί να μην επιδίδομαι τόσο συχνά όσο θα ήθελα (τερμάτισα και την “καριέρα” μου στη μπάλα, άλλωστε, λόγω των σπουδών) – μόνο κάνα μπασκετάκι, που και που.. Στην εκγύμναση, όμως, των άνω και κάτω γνάθου, δε μπορώ να πω, επιδίδομαι τακτικότατα!!! Το σημερινό post, λοιπόν, θα αφιερωθεί σε μερικά φαγητά που συνάντησα εδώ στην Αγγλία, τα οποία μπορούν να χαρακτηριστούν “τυπικώς αγγλικά”!!! Έτσι, για μια επισκόπηση του τι τρώω εδώ πέρα – λεπτομέρεια: έφυγα από Ελλάδα την πρώτη φορά όντας 100 κιλά, και γύρισα, για Χριστούγεννα, 89..

1. Πρωινό

Ονομάζεται “full English breakfast”. Αποτελείται από ένα συνδυασμό των εξής: φασόλια, μπέηκον, αυγά τηγανητά, λουκάνικο, ντομάτα (ψημένη στη σχάρα, παρακαλώ!!), μανιτάρια, καθώς και φέτες του τοστ ψητές. Οι συνδυασμοί, άπειροι. Π.χ., αντί για φασόλια, είδα άλλους να βάζουν κάτι σαν ζωμό ντομάτας, με μεγάλα κομμάτια του εν λόγω ζαρζαβατικού. Κάποιοι άλλοι, δε, χρησιμοποιούσαν και τα λεγόμενα hash browns, τηγανητή πατάτα. Όσο να ΄ναι, είναι το τυπικό αγγλικό πρόγευμα, και σε κρατάει γεμάτο ενέργεια ολημερίς. Εγώ, λόγω του ότι έχω κάρτα σίτισης (και, άρα, παίρνεις περιορισμένο αριθμό απ΄ τα παραπάνω), συνήθως παίρνω φασόλια, μπέηκον, ένα αυγό, ένα λουκάνικο ή ένα hash brown, μια φέτα τοστ, και το καθιερωμένο ζεστό τσαγάκι..

2. Steak and kidney pie

Η “πίτα μπριζόλας και νεφρών” (μην αηδιάσετε – λες και η μαγειρίτσα είναι καλύτερη..), όπως μεταφράζεται αυτούσιο στα ελληνικά, είναι μια πίτα περίεργη (το λιγότερο). Το κρέας αυτής της πίτας είναι βοδινό. Κομμάτια, λοιπόν, απ΄ το ψαχνό του βοδινού κρέατος ανακατεύονται, μέσα σε μια παχιά σάλτσα, με κομμάτια νεφρού, είτε πάλι βοδιού, είτε χοίρου, είτε αρνιού. Και, βέβαια, αυτά όλα καλύπτονται από ένα είδος φύλλου για πίτες. Ομολογώ ότι, ακούγοντας το όνομα του πιάτου, ήμουν λίγο επιφυλακτικός. Οι επιφυλάξεις μου διαλύθηκαν με την πρώτη… μπουκιά!!! Πολύ καλό. Συνοδεύεται με ρύζι ή πατάτες τηγανητές ή πατάτες ψητές ή λαχανικά.

3. Fish and chips

Ε, άμα δεν πεις κι αυτό, ποιο θα πεις; Μια φορά μόνο είχα την τύχη να φάω το κλασικό αγγλικό πιάτο μαγειρεμένο “σπιτικά”, ας πούμε. Συνήθως, αν και το ΄χει πολλές φορές στο μενού της λέσχης, δεν το προτιμώ. Προτιμώ άλλα πιάτα. Όπως και να ΄χει, η επιλογή αυτή αποτελείται από πατάτες τηγανητές με ένα ή δύο μεγάλα κομμάτια τηγανισμένου ψαριού (συνήθως το ψάρι αυτό είναι βακαλάος, αλλά μπορεί να ΄ναι και σαλάχι ή σολομός). Το κακό είναι ότι και στη λέσχη, συνήθως, το ψάρι το σερβίρουν προτηγανισμένο, όπως στα φαστ φουντ. Ένας λόγος για τον οποίο δεν το προτιμώ. Πάντως, περιττό να πω ότι η Αγγλία βρίθει καταστημάτων φαστ φουντ με fish and chips.. Είπαμε, είναι παράδοση!!!

4. Sunday roast

Το “κυριακάτικο ψητό”, όπως λέγεται, είναι ένα απ΄ τα καλύτερα που δοκίμασα εδώ – και, εκ νέου, τυπικό αγγλικό, φυσικά!!! Αποτελείται από κομμάτια κρέατος μοσχαρίσιου/αρνίσιου/κοτοπουλίσιου, εεε, κοτόπουλου, ήθελα να πω/χοιρινού, μαζί με ψητές πατάτες, λαχανικά (κουνουπίδι, καρότα, λάχανο, κλπ), μαζί με σάλτσα. Απαραίτητο συνοδευτικό, ένα είδος μικρής πιτούλας που το είδα να σερβίρεται και σε πολλά άλλα πιάτα: το Yorkshire pudding. Κατασκευάζεται, όπως κατασκευάζουμε εμείς τους λουκουμάδες, με τη ζύμη που τηγανίζουμε. Έτσι, μαζί με το εν λόγω pudding, έχουμε το πλήρες κυριακάτικο ψητό. Εξαιρετικό – τι άλλο να πω!!!

5. Μια μικρή λεπτομέρεια!!!

Εννοείται ότι είναι τεράστια και η ποικιλία των σάντουίτς τους. Από απλό σάντουιτς με τόνο σε… Thai Sweet chicken, και δε συμμαζεύεται.. Αυτό που παρατήρησα είναι ότι, με μερικά απ΄ τα σάντουιτς, έδιναν μαζί και ένα μικρό κεσεδάκι με σάλτσα βατόμουρου. Λεπτομέρεια: το σάντουιτς είχε μέσα γαλοπούλα. Ρώτησα, λοιπόν, καλά, πώς τρώτε το σάντουιτς με σάλτσα βατόμουρο; Είναι σα να βουτάμε εμείς παϊδάκια μέσα σε άνθος αραβοσίτου!!! “Φίλε, είναι γαλοπούλα, μου είπαν. Είναι φανταστικός αυτός ο συνδυασμός. Απορούμε πώς δεν το ΄χετε στην Ελλάδα” (ίσως γιατί στην Ελλάδα τρώμε ανθρώπινο φαϊ, πήγα να πω, αλλά είπα να κρατήσω το στόμα μου κλειστό..). Όπως επίσης μου έκανε εντύπωση το ότι, σε μερικές απ΄ τις σάλτσες τους, έχουν ένα ειδικό.. μέλι, μέσα, ειδικό για μαγείρεμα!!! Άσε που, στο μπάρμπεκιου, πάνω απ΄ τα κοψίδια και τα λίπη, βάζουν, λέει, καμιά φορά και μέλι!!! Κάπου το ΄χα ξανακούσει, αυτό, αλλά δεν παύει να μου κάνει εντύπωση..

6. Η έξωθεν επιρροή

Και, φυσικά, ως χώρα που δέχεται αναρίθμητους μετανάστες και συντηρεί εντός των συνόρων της δεκάδες χιλιάδες ξένους, η Αγγλία δεν θα μπορούσε να μην έχει επηρεαστεί γαστριμαργικά από αυτούς!!! Έτσι, τα μαγαζιά με κεμπάπ, κινέζικο ή ινδικό φαγητό, τούρκικο, ισπανικό, γαλλικό, ιταλικό, γιαπωνέζικο, κλπ, απαντούν παντού, σ΄ όλη την αγγλική επικράτεια. Μέχρι στιγμής, πάντως, ψηφίζω κινέζικο. Το ινδικό, επειδή το δοκίμασα κι αυτό, μου ΄πεσε λίγο καυτερό και βαρύ..

7. Επιδόρπιο

Τι άλλο, παρά το θεϊκό custard; Το τρομερό αυτό γλύκισμα, αυτή η κρέμα που σ΄ ανεβάζει στα ουράνια.. Αυτή η κρέμα, που κάνει τις άθλιες αγγλικές μηλόπιτες να χαϊδεύουν απαλά τον ουρανίσκο σου, και να μοιάζουν θεία δημιουργήματα (ενώ, εάν τις φας μόνες τους, θα πας κατ΄ ευθείαν να βγάλεις εισιτήριο επιστροφής..)!!! Μαζί με το custard, υπάρχουν και οι γαλατόπιτες (περιχυμένες με creme francaise, γαλλική κρέμα, σα γιαούρτι – λίγο άγευστη μου φάνηκε), οι μηλόπιτες, οι σταφιδόπιτες, τα κέηκ και οι σοκολάτες. Για τους σκεπτόμενους την υγεία, η ποικιλία φρούτων που συνοδεύει τα αγγλικά γεύματα είναι μεγάλη. Μιλάμε, έχω ν΄ αγγίξω φρούτο από τότε που ξανάφυγα από Ελλάδα.. Μα, όταν έχεις μπροστά σου το custard, τα μήλα θα σκέπτεσαι; Μη μου μιλάς για μήλα!!!

Αυτά!!!

Καλή όρεξη!!!

Dinner time!!!

Έχω ήδη καταθέσει την άποψή μου για το αγγλικό πρωινό (καθώς και μια σύντομη περιγραφή αυτού). Πολλοί λένε ότι το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας (θέση, την οποία συμμερίζομαι). Μάλιστα, υπάρχει και η κλασική φράση: “Το πρωί να τρως σα βασιλιάς, το μεσημέρι σαν πρίγκηπας και το βράδυ σα ζητιάνος“. Καίτοι υπάρχει ένα διόλου ευκαταφρόνητο χάσμα ανάμεσα στον… πρίγκιπα και το ζητιάνο, εντούτοις αυτό που θέλει να πει η παροιμιακή αυτή έκφραση είναι σωστό: να τρώμε όλο και πιο λίγο, μέσα στη μέρα. Και κατέθεσα ήδη ότι οι Άγγλοι τρώνε πραγματικά σαν… βασιλιάδες, το πρωί!!!

Όταν ήλθα εδώ, ένα απ΄ τα πρώτα πράγματα τα οποία αποφάσισα να κάνω ήταν να τρώω δύο φορές τη μέρα: μια το πρωί και μια το βράδυ. Για λόγους, κατά πρώτον υγείας, και κατά δεύτερον οικονομίας – αν και για μένα προέχει το πρώτο. Εάν οι περιστάσεις το επιβάλλουν, βεβαίως, ένα μικρό σνακ ανάμεσα στα δύο γεύματα (π.χ. μια σοκολάτα ή ένα σάντουιτς) δεν θα απορριφθεί – αποφάσισα να το αποφεύγω αυτό, όμως, όσο μπορώ. Έτσι, τι έχουμε: ένα γεύμα το πρωί, γύρω στις 8:30 με 9, κι ένα το βράδυ, γύρω στις 5 με 6. Και τίποτ΄ άλλο.

Είχα ακούσει, λοιπόν, πόσα και πόσα για το αγγλικό φαγητό. Ότι είναι απαίσιο, ότι δεν τρώγεται, ότι έχει άθλια υλικά, κλπ, κλπ. Μέχρι και ο Αστερίξ σατίριζε την “αθλιότητα” του αγγλικού φαγητού: βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα μέντας και χλιαρή μπύρα κατανάλωσαν ο Αστερίξ και ο Οβελίξ άμα τη αφίξει τους στη Γηραιά Αλβιώνα! Και, φυσικά, δε λαμβάνω υπ΄ όψη μου τον Αστερίξ, για να σχηματίσω γνώμη, αλλά αυτό που κρύβεται από πίσω: την υπόνοια, δηλαδή, ότι οι Άγγλοι έχουν άθλιο φαγητό.

Φανταστείτε, λοιπόν, την έκπληξή μου, όταν ήλθα εδώ, και δοκίμασα, επιτέλους, από κοντά τις ποικιλίες του φαγητού τους. Από τσίλι με πατάτες τηγανητές και πίτα με κιμά και κανελόνια, μέχρι πιο θρεπτικούς συνδυασμούς, όπως χόρτα με κρέας και άλλο συνοδευτικό (ρύζι, πουρέ, πατάτες, κλπ). Σταθερό συνοδευτικό, οι πατάτες τηγανητές (τις οποίες εδώ περιχύνουν με μια σάλτσα περίεργη, πλην γευστική). Έχεις και την επιλογή της σαλάτας ή του γλυκού, μαζί με το κυρίως γεύμα (το οποίο αποτελείται από τις βασικές επιλογές μαζί με τα όποια συνοδευτικά, π.χ., τσίλι με πατάτες τηγανητές ή τσίλι με χόρτα, κ.ο.κ.) – συνήθως, προτιμώ σαλάτα. Τα δε γλυκά που ΄χω δει, είναι είτε βάφλες είτε μηλόπιτα είτε μπουρεκάκι με γέμιση σοκολάτα – τα δύο τελευταία μπορείς, αν θες, να τα σκεπάσεις με μια απίστευτη γλυκιά κρέμα (σαν εκείνη του άνθους αραβοσίτου που τρώγαμε μικροί), που τα κάνει πραγματικά ακαταμάχητα…

Ίσως το ότι, εδώ, τρώνε άτομα με ανάγκη για καλή διατροφή (φοιτητές), τους αναγκάζει να σερβίρουν υγιεινά μαζί και γευστικά φαγητά (π.χ. δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την τόσο σταθερή παρουσία των πατατών τηγανητών, πέραν του ότι είναι ένα αγαπημένο έδεσμα των νέων). Πάντως, τόσο λόγω της ποικιλίας, όσο και της ποιότητας του φαγητού, οι όποιες αμφιβολίες μου διαλύθηκαν αμέσως, με την πρώτη μπουκιά που άρπαξα απ΄ το φαϊ!! Για να λέμε πάντως την αλήθεια, βρέθηκα κάμποσες φορές προ δυσάρεστης εκπλήξεως… Αλλά, δεν είναι λογικό να μας αρέσουν όλα!

Να σημειώσω, επίσης, ότι όλα αυτά που περιγράφω λαμβάνουν χώρα από Δευτέρα έως Παρασκευή, όταν και παραμένει η λέσχη ανοικτή. Τα Σαββατοκύριακα περιορίζομαι στο “χειροποίητο πρωινό” (τσάι με κουλουράκια αγορασμένα απ΄ έξω) και στο junk food, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, βραδινό (πατατάκια με σάντουιτς, κλπ, απ΄ έξω). Δεν έχω δοκιμάσει ακόμα να φάω σε εστιατόριο, για βραδινό, κάποιο Σαββατοκύριακο (άλλο ένα πράγμα στη λίστα των “όσων θέλω να κάνω πριν φύγω απ΄ την Αγγλία“, λοιπόν!!!

Ήταν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις, θετική, βέβαια, αυτή η τόσο μεγάλη επιτυχία που είχε σε μένα το αγγλικό φαγητό. Ήταν λάθος μου που προέτρεξα και προέκρινα κάποιες σκέψεις, χωρίς να ΄χω πρωτύτερα μπει στον κόπο να δοκιμάσω.. Αδικαιολόγητος, λοιπόν, από δημοσιογραφική τε και… γευσιγνωστική, άποψη!!!

Αγγλικό πρωινό

Ειλικρινά, δε μπορώ να γνωρίζω πόσοι από εσάς που διαβάζετε τούτο το blog (που ούτως ή άλλως έχει χαμηλή αναγνωσιμότητα) έχετε έρθει ποτέ στην Αγγλία. Κι αν υπάρχουν μερικοί, ασφαλώς και θα θυμούνται το αγγλικό πρωινό – αυτήν την επιτομή της πλούσιας παροχής, σε συνδυασμό με την θρεπτική χρησιμότητα.

Το αγγλικό πρωινό, λοιπόν, είναι σταθερό (εάν ζητήσετε, βεβαίως, το “English breakfast”): μπέηκον, αυγό, λουκάνικο, φασόλια (με πικάντικη σάλτσα) ή ντοματόζουμο (ή, έστω, με τέτοιο μου μοιάζει), και, αν θες, προσθέτεις και διάφορα άλλα: ψαροκροκέτες, μανιτάρια, ένα άλλο πράγμα που μοιάζει με “χορτομπισκότο”, και, βέβαια, ψωμί του τοστ ξεροψημένο (μαζί με κεσεδάκια μαρμελάδας, βουτυράκια, κλπ). Απαραιτήτως, συνοδεύεται από τσάι, χυμό, καφέ, σοκολάτα, κλπ (εξαρτάται απ΄ τον καθένα). Εναλλακτικά, υπάρχουν τα γνωστά σ΄ όλους μας δημητριακά (Kellog’s, Weetabix, κλπ), με τις μεγάλες μποτίλιες γάλα δίπλα, για να βάλεις όσο θες. Τελειώνοντας, ενδέχεται να υπάρχουν εκεί κοντά και διάφορα είδη σοκολατόπιτας ή άλλα είδη γλυκών (τα οποία δεν μπήκα στον πειρασμό ακόμα να τα δοκιμάσω, δε μου γεμίζουν το μάτι…). Εν συντομία, αυτές είναι, ουσιαστικά, οι επιλογές που έχεις όταν θες να φας πρωινό στην Αγγλία (προσοχή: όταν σ΄ το παρέχουν, π.χ., σε ξενοδοχεία ή φοιτητικές λέσχες, όχι όταν είσαι μόνος στο σπίτι – σ΄ αυτήν την περίπτωση, φυσικά, τρως ότι θες εσύ).

Πολλοί θα εκπλαγούν, με το μέγεθος αυτού του πρωινού. Τα πράγματα που είναι δημιουργημένα απ΄ τη φύση, έχουν ένα σκοπό σοφά προκαθορισμένο – τα πράγματα που ΄χουμε φτιάξει εμείς οι άνθρωποι θέλουν δύο φορές περισσότερη σοφία για να ΄χουν έναν καλό λόγο ύπαρξης (σ.σ. γι΄ αυτό και έχουμε δημιουργήσει τόσα και τόσα άχρηστα πράγματα, όπως π.χ. τούτο το blog, ή ενέργειες ή τρόπους συμπεριφοράς). Το αγγλικό πρωινό, λοιπόν, δημιούργημα ανθρώπινο (προφανώς!!!), έχει μια εξαιρετική χρησιμότητα: σε “γεμίζει”! Ειδικά εδώ πάνω, που το κρύο θερίζει κόκαλα, και ο καιρός είναι “ντριμπλαδόρος”, όπως είπα σε προηγούμενο post (αν δεν το θυμάστε, είστε απλώς αδιάβαστοι…), χρειάζεσαι ένα δυνατό πρωινό, με αρκετές θερμίδες, για ν΄ αντέξεις. Παρατηρώ, βέβαια, ότι οι Άγγλοι, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, στην πρώτη ευκαιρία, θα τσιμπήσουν και το μικρό σνακ τους (πατατάκια, σοκολάτες, ένα έξτρα καφέ, ένα κρουασάν – παρατήρησα, επίσης, ότι τέτοιου είδους μαγαζιά, που πουλάνε σνακ, υπάρχουν παντού, σε κάθε γωνία). Εικάζω, λοιπόν, ότι δεν τους φτάνει αυτό το γιγάντιο πρωινό (ή μπορεί να μην το τρώνε όλοι τόσο μεγάλο, ή ένα σωρό άλλοι λόγοι). Μπορεί να ΄ναι έτσι, μπορεί και να μην είναι. Για ένα νοτιο-Ευρωπαίο, όμως, σαν εμένα, όχι απλώς φτάνει: περισσεύει κιόλας! Με σιγουριά μπορώ να πω, ότι, μ΄ ένα τέτοιο “βαρύ” πρωινό, μπορείς άνετα να ξαναφάς εκεί γύρω στις 5, 5.30 ή 6 η ώρα, χωρίς να ΄χεις πεινάσει πρωτύτερα τόσο πολύ. Βοηθάει απίστευτα να κρατηθείς όρθιος και δυνατός όλη μέρα, αυτό το πράγμα – κι εδώ έγκειται η (πολύ σπουδαία) χρησιμότητά του. Άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε (συμβουλευόμενοι και τους γιατρούς), ένα καλό πρωινό είναι ότι πιο σημαντικό θα καταναλώσουμε από φαγητό μέσα στη μέρα.

Οπωσδήποτε, ο καθένας από εμάς βιώνει αλλιώς αυτό που λέμε “καλό πρωινό” (για μένα, π.χ., μέχρι ν΄ ανέβω εδώ, αρκούσε κι ένα ποτήρι χυμός για να είμαι εντάξει). Είναι ωραίο, όμως, ν΄ ανακαλύπτεις την αξία του δυνατού πρωινού, έτσι όπως την συνέλαβαν οι (λάτρεις της παράδοσης και αμετακίνητοι σε τέτοιου είδους θέματα) Άγγλοι.