Η αλάνα, διαβατήρια τελετή

1560442_730923000251873_1331978942_nΜία από τις ωραιότερες αναλύσεις για τα παιδικά μας ποδοσφαιρικά παιχνίδια στην αλάνα που διάβασα ποτέ!

Γράφει ο Χρήστος ΜπουλιώτηςΤο παιχνίδι και τα παιχνίδια… Ο ποδοσφαιρικός μικρόκοσμος της παιδικής φαντασίας», Η Καθημερινή, Επτά Ημέρες, 4 Οκτωβρίου 1998, σελ. 15):

«Για να υπάρξεις ως υπολογίσιμη μονάδα στη μικροκοινωνία της γειτονιάς και του σχολείου έπρεπε να ανήκεις, να είσαι στρατευμένος οπαδός και συνάμα παίκτης σε ένα δρώμενο λόγου και προπαντός πράξης, που, στερημένο από το παραμικρό ψήγμα ευγενούς άμιλλας, έπαιρνε τον χαρακτήρα πρωτόγονου κυνηγιού και μάχης και, εν κατακλείδι, διαβατήριας τελετής».

Ποδοσφαιρική ιστορία

Οι P.S.S., η ομάδα στην οποία έπαιξα για 7 χρόνια, από την ίδρυσή της δηλαδή έως πριν από 1.5 μήνα (όταν και έφυγα για Αγγλία), ήταν η ομάδα μου. Για να ακριβολογώ, βέβαια, ήταν η ομάδα και αρκετών άλλων περίεργων τύπων, οι οποίοι θυσίασαν σχεδόν όλα τα Σάββατα επτά συνεχόμενων χρόνων για να παίζουν μπάλα. Τι κρύο, τι βροχή, τι χιόνια, τι κάψα του ήλιου, τι συννεφιές, τίποτα δεν τρόμαζε τους ηρωικούς εκείνους άσσους! Θα ήταν εγωιστικό, λοιπόν, να πω ότι οι P.S.S. ήταν μόνο δική μου ομάδα. Πρώτα πρώτα, την ίδρυσα μαζί με κάποια άλλα άτομα. Δεύτερον, όλοι μαζί πήραμε την ομάδα και την κρατήσαμε ζωντανή, όλα αυτά τα χρόνια, παρά τις αποστάσεις που μας χώριζαν (είτε διαφορετικό σχολείο, είτε διαφορετικά Πανεπιστήμια, είτε… διαφορετικές χώρες, ακόμα!) – κάτι αξιοσημείωτο, αναμφίβολα.

Το Νοέμβριο του 2000, εγώ και μερικοί ακόμα φίλοι μου (από το Γυμνάσιο, με τους οποίους όμως κρατούσα επαφή λόγω της μπάλας και άλλων δραστηριοτήτων), ιδρύσαμε τους P.S.S., την ομάδα της παρέας μας. Μέχρι τότε, απλώς πηγαίναμε για μπάλα “ξέμπαρκοι”, απλώς για να παίξουμε, και είτε “χωνόμασταν” σε παιχνίδια άλλων (εάν μπορούσαν να μας πάρουν στην ομάδα τους), είτε παίζαμε μόνοι μας (μονάκια, “γερμανικό”, κλπ), είτε, εάν ήμασταν αρκετοί, προκαλούσαμε άλλη ομάδα σε αγώνα, εάν τυχόν βρισκόταν στο ίδιο γήπεδο άλλη ομάδα. Αυτήν την τελευταία περίπτωση θελήσαμε να την αναπτύξουμε περισσότερο, μιας και είχαμε τη δική μας παρέα, και θέλαμε να παίζουμε αποκλειστικά όλοι μαζί. Να πώς ιδρύθηκαν οι P.S.S.

Από εκεί και έπειτα, άρχισαν να κυλούν τα χρόνια, όπως η μπάλα στο τσιμέντο (διότι σε τσιμεντένιο γήπεδο παίζαμε, προαύλιο σχολείου)… Μαζί, και οι αναμνήσεις!

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς (από την ομάδα μας);

Τον πρώτο χαμένο τελικό της ομάδας, το 2001, όταν παίζαμε με τους μεγάλους αντιπάλους μας για το μικρό Πρωτάθλημα που ΄χαμε φτιάξει;

Τα επόμενα δύο χρόνια στο ίδιο πρωτάθλημα, τα οποία ήταν άνυδρα, όλο ήττες και αποτυχίες; Δεν είχαμε ακόμα βρει το δρόμο μας.

Τη δημιουργία των νέων Πρωταθλημάτων της περιοχής μας; Ως τότε, το πρωτάθλημα ήταν καθαρά περιορισμένο. Τα Πρωταθλήματα εκείνα, που έπιαναν ομάδες από όλο το εύρος της περιοχής μας (σ.σ. Πετρούπολη Αττικής), ήταν περισσότερο η προσπάθεια να παίξουμε μπάλα υπό ανταγωνιστικές συνθήκες, να γνωρίσουμε κι άλλα παιδιά, κλπ. Διοργανώθηκαν 6 τέτοια πρωταθλήματα, από το 2003 ως το 2007.

Ποιος ξεχνά, λοιπόν, από την ομάδα μας, την κατάκτηση των δύο απ΄ τα έξι; Το 2005, πρώτα κατακτήσαμε το χειμερινό και μετά το ανοιξιάτικο/καλοκαιρινό πρωτάθλημα (3ο και 4ο αντίστοιχα στη σειρά αρίθμησης)!!! Ειδικά το πρώτο, το χειμερινό, ήταν απίστευτα δύσκολο, και επετεύχθη κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες (όχι μόνο έπρεπε να ανατρέψουμε διαφορά 5 γκολ στον εκτός έδρας επαναληπτικό, αλλά είχε και… βροχή!). Αυτά τα δύο πρωταθλήματα ήταν το peak της ομάδας, αναμφίβολα.

Ποιος ξεχνά από την ομάδα το εξαιρετικό στατιστικό στοιχείο των περίπου 40 με 50 αγώνων ανά σεζόν; Φιλικά, “επίσημα”, το καλεντάρι της ομάδας γέμιζε από παιχνίδια κάθε χρόνο. Αποτέλεσμα, πολλοί εκ των παικτών μας να ΄χουν άνω των 150 ή 200 συμμετοχών σε παιχνίδια της ομάδας, όλα αυτά τα χρόνια!!! Λόγω του ότι ήμουν ο αρχηγός της ομάδας, αυτός που καλούσε παίκτες και αντιπάλους και έκλεινε τα παιχνίδια (οπότε, “αναγκαστικά”, έπαιζα κιόλας – όχι ότι δεν ήθελα, φυσικά!!), έχω τις περισσότερες συμμετοχές από κάθε άλλο παίκτη της ομάδας μας: πάνω από 300 (αν αναλογιστεί κανείς ότι παίζαμε κάθε χρόνο, 50, ας πούμε, παιχνίδια, και δεν έλειπα σχεδόν από κανένα, ε, 50 παιχνίδια επί 7 χρόνια..)!! Κάτι για το οποίο χαίρομαι!!! Τώρα που το σκέπτομαι, φαντάζει μεγάλο..

Μέσα σε όλα, διοργανώσαμε και Κύπελλο Πετρούπολης!!! Η ομάδα, στα 3 Κύπελλα που διοργανώθηκαν συνολικά, έφθασε 2 φορές στους ημιτελικούς και μια φορά στον τελικό. Δεν κατέκτησε κανένα Κύπελλο, όμως – το τελευταίο απ΄ τα Κύπελλα διοργανώθηκε το 2007, πριν το καλοκαίρι. Μπορούσαμε να το πάρουμε, αλλά το χάσαμε στο τέλος…

Και, βέβαια, όλα τα χρόνια αυτά, κάναμε και μετεγγραφές! Όπως κάθε ομάδα που σέβεται τον εαυτό της. Μετεγγραφές, όμως, παικτών οι οποίοι πάνω απ΄ όλα θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι μας κι όχι απλώς συμπαίκτες μας. Διότι, πάνω απ΄ όλα, αυτή ήταν η όλη αίσθηση της ομάδας: να είμαστε περισσότερο ομάδα-παρέα, κι όχι απλώς ομάδα. Γι΄ αυτό και διαλέγαμε πάντα τέτοιου είδους παίκτες – φίλους, πάνω απ΄ όλα. Και γι΄ αυτό, επίσης, παρ΄ όλο που δεν ήμασταν ποτέ παικταράδες, κρατήσαμε την ίδια ομάδα. Διότι ήταν η ομάδα των φίλων.

Βεβαίως, μέσα στα χρόνια, συνέβησαν και άσχημα πράγματα. Άσχημες συμπεριφορές, άσχημα αποτελέσματα, άσχημες φάσεις, γενικώς. Συμβαίνουν αυτά μέσα σε μια ομάδα, όπως και να το κάνεις. Από αγωνιστικά, π.χ., θυμάμαι μια σεζόν, όπου είχαμε να νικήσουμε 2.5 μήνες!!! Όλο ήττες, φιλικά, επίσημα, κλπ! Από άλλες κακές φάσεις, θυμάμαι διάφορους τσακωμούς, είτε για αγωνιστικά ζητήματα, είτε για ζητήματα άλλα της ομάδας, είτε, είτε, είτε.. Πολλές φάσεις.

Το γεγονός ότι η ομάδα βγήκε αλώβητη από όλες τις δύσκολες φάσεις της και υπήρξε για τόσο πολύ χρόνο, δείχνει πολλά. Πρέπει να πω ότι, στην περιοχή μας, στην Πετρούπολη, είμαστε μια από τις ελάχιστες ομάδες με τόσο μεγάλη χρονική διάρκεια ύπαρξης, που παίζει ακόμα!! Άλλες ομάδες, με τις οποίες κάποτε παίζαμε αντίπαλοι (πιο παλιά), δεν έρχονται πια. Οι συμβάσεις της ζωής τους ανάγκασαν να υποκύψουν, πιστεύω: άλλος έπιασε δουλειά, άλλος πέρασε αλλού στο Παν/μιο, άλλος βαρέθηκε να παίζει, κλπ. Εμείς και μερικές ακόμα ομάδες είμαστε οι τελευταίοι τόσο μεγάλης ηλικίας παίκτες (μεγάλης, εννοώ, για παιχνίδι στην αλάνα: 22 με 23 ετών), που ακόμα πάμε και παίζουμε!! Απ΄ όσο έχω παρατηρήσει, οι υπόλοιπες ομάδες (με τις οποίες επίσης έχουμε παίξει αγώνες) είναι κάτω των 19 ετών. Καιρός ο χώρος να ανοιχτεί γι΄ αυτούς.

Πιστεύω ότι αυτά τα 7 χρόνια που ξόδεψα παίζοντας μπάλα στην αλάνα, ήταν τα καλύτερά μου. Διότι, όπως έχει πει κι ένας συγγραφέας, δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα, πιο αθώο και πιο όμορφο, απ΄ το παιχνίδι των παιδιών στην αλάνα. Τι να πω; Ίσως είχα ανάγκη να νιώθω παιδί. Το σίγουρο είναι ότι δε θέλω ακόμα να “αποσυρθώ” απ΄ την “ενεργό δράση”. Έχω ακόμα να προσφέρω, εγώ, ο “γέρος”.

Διότι, deus meus circulus est (ο θεός μου είναι στρογγυλός = η μπάλα, δηλαδή!!), όπως αναγράφεται κάτω απ΄ το σήμα της ομάδας μας, στα πρότυπα των αγγλικών συλλόγων!!!

Αναμνήσεις της αλάνας…

Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το παιχνίδι στην αλάνα, με τα άλλα παιδιά, αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για κοινωνικοποίηση. Έρχεσαι σ΄ επαφή με κόσμο, ανταλλάσσεις απόψεις, ιδέες, ακούς, βλέπεις πράγματα… Δεν είναι αστήρικτη αυτή η άποψη. Εδώ, όμως, δε θέλω να πιάσω το παιχνίδι στην αλάνα από σκοπιά κοινωνιολογική ή ψυχολογική – θα ασχοληθώ μαζί του καθαρά από… παικτική άποψη!!!

Ξεκίνησα να ασχολούμαι συστηματικότερα με το να παίζω μπάλα (και να διαβάζω, να μαθαίνω γι΄ αυτήν) το 1997, όταν τελείωσα την 1η Γυμνασίου. Από τη 2α και μετά, άρχισα να πηγαίνω και να παίζω πιο συχνά, βρήκα και άτομα-παρέα που ήθελαν κι εκείνοι να πηγαίνουν και να παίζουν, κλπ. Έτσι, ανακάλυψα τον ωραίο κόσμο της αλάνας. Από το 1997 μέχρι το 2007, 10 συναπτά έτη, λοιπόν, έπαιζα ποδόσφαιρο στις αλάνες της περιοχής μου. Από τα 13 ως τα 23 μου, χρονικό διάστημα πραγματικά μεγάλο για τέτοιου είδους ποδοσφαιρικές συναντήσεις. Άλλοι κάποτε συνοδοιπόροι στον ίδιο χώρο τώρα πια έχουν σταματήσει, μη μπορώντας να συνδυάσουν δουλειά, σχολή, μπάλα, λοιπές υποχρεώσεις.. Λογικό και κατανοητό.

Το 2000, όταν ήμουν στις αρχές της Β’ Λυκείου (κι ενώ ήδη συνέχιζα να παίζω μπάλα σταθερά με κάποια άτομα απ΄ το Γυμνάσιο, μιας και ήταν η τότε παρέα μου ακόμα), αποφάσισα, για να μείνει και η παρέα μαζί ενωμένη, να ιδρύσω μια ποδοσφαιρική ομάδα. Όπερ και εγένετο!! Οι P.S.S. ήταν πραγματικότητα. Με ρόστερ την παρέα μου και “διευθυντή” (για να κανονίζει τα ματς, κλπ) εμένα, η ομάδα αυτή άρχισε το ταξίδι της στο χρόνο – κι ήταν ένα απ΄ τα πιο ωραία ταξίδια που ΄κανα ποτέ.

Από το 2000 ως το 2007, η ομάδα μας έδωσε (περίπου) 300 (και παραπάνω) παιχνίδια, “επίσημα” (για κάποιο πρωτάθλημα, δηλαδή, που διοργανώναμε) ή “φιλικά” (χωρίς σκοπό, απλώς για να παίξουμε). Κέρδισε δύο πρωταθλήματα περιοχής, το 2005 (συνεχόμενα), ενώ έπαιξε στον τελικό ενός ακόμα και στον τελικό ενός Κυπέλλου (το 2007, αυτό). Με σταθερό ρόστερ εκείνη την παρέα απ΄ το Γυμνάσιο, και με μερικές ακόμα προσθήκες καλών παικτών, πάνω απ΄ όλα η ομάδα ήταν παρέα, αφού, μετά τη μπάλα, βγαίναμ΄ όλοι μαζί για φαϊ, καφέ, ποτό, συσφίγγοντας δεσμούς και δημιουργώντας νέες διαστάσεις στην παρέα. Άλλωστε, ομολογώ ότι, εάν δεν υπήρχε η ομάδα, δεν ξέρω τι θα ΄χε απογίνει η παρέα μου απ΄ το Γυμνάσιο. Σίγουρα θα κρατούσαμ΄ επαφές (μιας και πήγαμε σε διαφορετικά Λύκεια), αλλά μέσω της μπάλας αυτό βοηθήθηκε ακόμα περισσότερο. Όλα αυτά τα χρόνια, η ομάδα έπαιζε, ουσιαστικά, και για να κρατά τις επαφές των παικτών, ως παρέα, πια. Και το πέτυχε κι αυτό..

Εγώ, προσωπικά, ως αρχηγός, οργανωτής και υπεύθυνος κλήσεων για την ομάδα, θέλοντας και μη (ήθελα, φυσικά), έπαιξα σε πάνω από 300 παιχνίδια ποδοσφαίρου, όλα αυτά τα 7 χρόνια, κρατώντας, παράλληλα, από ένα σημείο και μετά, και αρχείο με τα ματς και τα σκορ της ομάδας. Και λυπάμαι ιδιαιτέρως γι΄ αυτό, το ότι, δηλαδή, το αρχείο αυτό κρατήθηκε από ένα σημείο και μετά, και τα πρότερα χρόνια είναι στο σκοτάδι, αναφορικά με πόσους αγώνες παίξαμε, εναντίον ποιών, κλπ. Τουλάχιστον, τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μεγαλύτερη συστηματοποίηση και ταξινόμηση δεδομένων, με αποτέλεσμα η ευχάριστη αυτή δραστηριότητα ν΄ αποκτά και ιστορικό (με στοιχεία και γεγονότα) χαρακτήρα.

Ο Αλμπέρ Καμύ, ο διάσημος Γάλλος ποιητής, είχε πει κάποτε: “Όλα όσα γνωρίζω περί ηθικής και καθήκοντος, μου τα έμαθε το ποδόσφαιρο”. Ο ίδιος, γκολκίπερ του Πανεπιστημίου της Αλγερίας, όπου σπούδαζε, κάτι παραπάνω θα ΄ξερε (εν αντιθέσει με τους διάφορους “προοδευτικούς”, που καταδικάζουν με μένος το ποδόσφαιρο, άσχετα αν, μπροστά στην κάμερα, δηλώνουν “Παναθηναϊκάρες” ή “Ολυμπιακάρες” ή “ΑΕΚ-άρες”, για να γίνουν αρεστοί). Και, βέβαια, θα πω ότι συμφωνώ απολύτως με τον Αλμπέρ Καμύ: το ποδόσφαιρο μπορεί να σε μάθει πολλά πράγματα. Από συνεργασία και αρμονική συμβίωση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, μέχρι και τι… άνθρωπος είναι ο διπλανός σου συμπαίκτης (απ΄ τον τρόπο με τον οποίο παίζει, το καταλαβαίνεις αυτό). Είναι “σχολείο” η αλάνα, διότι βλέπεις, ακούς, νιώθεις, καταλαβαίνεις, κρίνεις, επικρίνεις.. Κι αποφασίζεις! Και, πραγματικά, το ομολογώ: ένα από τα καλύτερα πράγματα που έκανα ποτέ, ήταν το ότι μπόρεσα να παίξω μπάλα στην αλάνα (ακριβέστερα: σε προαύλια σχολείων). Είχα την τύχη να ΄χω παρέα ποδοσφαιρόφιλη, είχα την τύχη να έχουμε μεγάλα προαύλια για μπάλα, είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ κόσμο και να κάνω νέους φίλους μέσα από τη μπάλα, κ.ά. Υπάρχουν, βεβαίως, και πολλά αρνητικά, που μεταφράζονται είτε σε αποκλεισμούς και ήττες της ομάδας, είτε σε εσωτερικές συμπεριφορές, διαμάχες, κόντρες, ίντριγκες, κλπ. Μήπως, όμως, σε μια παρέα, κι αυτά δεν έχουν θέση;…

Η “καριέρα” μου, κι επίσημα, σταμάτησε το 2007. Κι αυτό, λόγω των σπουδών μου στην Αλβιώνα. Αναγκάστηκα να σταματήσω τη μπάλα, “βετεράνος” πια, στα 23 μου (ηλικία μεγάλη για παιχνίδι στην αλάνα, μιας και οι περισσότεροι απ΄ τους παίκτες είναι ηλικίας από 12 έως το πολύ 18 ή 19), μετά από 10 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Δεν έπαιξα ποτέ σε άλλη ομάδα, παρά μόνο στους P.S.S., κάτι για το οποίο χαίρομαι. Οι αναμνήσεις που μου άφησε όλο αυτό το μεγάλο ταξίδι, και σε μένα και στους φίλους-συμπαίκτες, είναι ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχω κρατήσει.

Κι όσο μπορώ, ακόμα, όσο μου επιτρέπει ο χρόνος (γιατί από διάθεση, άλλο τίποτα), θα συνεχίσω να παίζω.