Απορία

Όχι, δεν θέλω να γίνω κακός, ούτε να πικάρω τον Παναθηναϊκό. Στενοχωρήθηκα με την αποψινή πεντάρα που δέχθηκε στη Βαρκελώνη, όπως θα στενοχωριόμουν αν τη δεχόταν οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα.

Όμως, έχω μια απορία.

Γιατί οι οπαδοί του Παναθηναϊκού αποκαλούν διαρκώς τον Ολυμπιακό που…να της Ευρώπης; Επειδή έφαγε στο παρελθόν κι αυτός διάφορες πεντάρες, με αποκορύφωμα μάλιστα και μια εφτάρα από τη Γιούβε το 2003, ενώ γενικά δεν τα καταφέρνει στην Ευρώπη τόσο καλά και αποκλείεται ή χάνει κι από υποδεέστερές του ομάδες.

Ο Παναθηναϊκός, κατά την άποψη των οπαδών του, είναι ο “πρέσβης” του ελληνικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη.

Ο “πρέσβης” αυτός έφαγε ένα 5-0 από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2003 στη φάση των ομίλων του Τσ. Λ.

Ο “πρέσβης” αυτός έφαγε ένα 5-1 και ένα 5-0 από Βέρντερ και Μπαρτσελόνα το 2005 (στο πλαίσιο του τότε ομίλου του στο Τσ. Λ.).

Ο “πρέσβης” αυτός έφαγε 4-0 από την Παρί Σεν Ζερμαίν το 2006 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Ο “πρέσβης” αυτός έφαγε άλλα πέντε απόψε.

Σύνολο, σε επτά χρόνια, τέσσερις πεντάρες και μια τεσσάρα. Την ίδια στιγμή, η μόνη πραγματικά καλή ευρωπαϊκή πορεία που πραγματοποίησε η ομάδα του ΠΑΟ ήταν τη σεζόν 2008/09 που προχώρησε στους “16” του Τσ. Λ. (νικώντας την Ίντερ στο Μιλάνο, θυμίζω) και η περσινή, που έφτασε επικά στους “16” του Γιουρόπα πετώντας εκτός τη Ρόμα.

Πριν το 2003 τα είχε πάει πολύ καλύτερα (πρόκριση στους 16 του Τσ. Λ. το 2001, στους “8” του Τσ. Λ. το 2002, στους “8” του ΟΥΕΦΑ το 2003).

Μήπως λοιπόν να προσέχουν λίγο οι οπαδοί του ΠΑΟ όταν μιλάνε για μεγάλες ευρωπαϊκές ήττες;

Ο πρωταγωνιστής

Τελείωσε λοιπόν και το Μουντιάλ. Κι εμείς μένουμε “με τη μελαγχολία εκείνη που υπάρχει μετά το τέλος της ερωτικής πράξης και του αγώνα“, όπως έγραψε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο κάποτε.

Ποιος πρωταγωνίστησε σ’ αυτό το τουρνουά; Μήπως οι τροπαιούχοι Ισπανοί; Η μόνη ομάδα στην ιστορία που κέρδισε το τρόπαιο ξεκινώντας με ήττα τους ομίλους! Την είχαν κερδίσει οι “παίζω-κλεφτοπολεμόσφαιρο” Ελβετοί, που δεν προχώρησαν στη διοργάνωση…Όχι, όμως, δε νομίζω ότι ήταν οι Ισπανοί.

Μήπως οι Ολλανδοί, οι Γερμανοί ή οι Ουρουγουανοί, οι άλλες τρεις ομάδες που συμπλήρωσαν την τετράδα; Θα μπορούσε να το πει κανείς. Για τους τελευταίους ειδικά ήταν φοβερή υπέρβαση η πρόκριση στους “4”. Και πάλι, όμως, δε θα το έλεγα ότι πρωταγωνίστησαν αυτοί.

Τότε; Η Αγγλία των χιλίων ονείρων και των χιλίων απογοητεύσεων; Πάλι όχι. Οι αφελείς αμυντικά Βραζιλιάνοι; Μπααα… Οι θρυλικοί πλέον Γκανέζοι, που έφτασαν στους “8”; Καλή επιλογή, μα θα τους στερήσω τον τίτλο του πρωταγωνιστή. Εμένα μου άρεσαν οι Αμερικανοί, ίσως πει κάποιος – όχι, όχι, όχι… Και οι Χιλιανοί έπαιξαν όμορφη μπάλα, άλλο αν δεν έφτασαν ψηλά! Μήπως αυτοί; Ούτε. Α, το βρήκα! Οι Σλοβάκοι! Που έκαναν την έκπληξη και πέταξαν έξω τους Ιταλούς! Λυπάμαι, δεν το βρήκατε…

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ!

Αυτό το τρομερό, αλάνθαστο μαλάκιο!!! Οι υπερφυσικές μαντικές ικανότητες του οποίου έγιναν θρύλος και… (αντι-)group στο Facebook (!), ζωγραφιά σε πλακάτ στις κερκίδες, κ.ά.! Ο “Πάουλ“, το χταπόδι-μάντης, έπεσε μέσα σε όλες (μα όλες) τις προβλέψεις του! Είτε για την Εθνική Γερμανίας, αφού γι’ αυτήν κυρίως κλήθηκε να μαντέψει, είτε και γι’ άλλες ομάδες.

Όταν “μάντευε” ο “Πάουλ”, η μια ομάδα μπορούσε να ξεκινήσει να πανηγυρίζει πριν καν… λήξει το παιχνίδι!!!

Τον ευχαριστούμε όλοι από καρδιάς, και του ευχόμαστε να μη γίνει… ξυδάτος κάποια μέρα!

Υ.Γ.: Η λήξη του αγώνα Σλοβακίας-Ιταλίας 3-2 (που σήμανε και τον αποκλεισμό της δεύτερης) με βρήκε να πανηγυρίζω τόσο έξαλλα, όσο λίγες φορές έχω πανηγυρίσει μετά από το τέλος κάποιου αγώνα… Επιτέλους! Ως πότε πια θα προκρινόταν “με τα ψέματα” αυτή η ομάδα;

Ως πότε πια θα κέρδιζε τους τίτλους της “τσούκου τσούκου” και με “μεθοδεύσεις”; Το 1934 και το 1938 είχαν… ιταλοποιήσει τη μισή εθνική Αργεντινής και Ουρουγουάης (οι διαβόητοι “οριούντι”) και πήραν το Μουντιάλ. Το 1968 προκρίθηκαν στον τελικό του Euro (που κατέκτησαν) στο… στρίψιμο του νομίσματος, με “ψιθύρους” να αναφέρουν ότι οι “ατζούρι” εκβίασαν το αποτέλεσμα της διαδικασίας!

Το 1982 προκρίθηκαν “με τα ψέματα” απ’ τους ομίλους (μετά από 3 “Χ” και κακές εμφανίσεις) και το πήραν, με τους ίδιους τους παίκτες τους να βγαίνουν και να δηλώνουν ότι… ντοπάρονταν! Το 2006, με τους μισούς και παραπάνω παίκτες της αποστολής τους να ‘χουν εμπλακεί στο σκάνδαλο Calciopolis με τα στημένα παιχνίδια (!), πέρασαν την Αυστραλία στους “16” με “ψεύτικο πέναλτυ” στο “ενενηνταφεύγα” (1-0) και τους Ουκρανούς στους “8” με το ένα τους γκολ να είναι οφσάιντ…

Ήταν μια κάθαρση αυτό το Μουντιάλ. Για όλους εμάς που μισούμε την εθνική Ιταλίας, και πιστεύουμε ότι η φυσική της θέση είναι εκεί: στον πάτο του ομίλου της, πιο κάτω και απ’ την (γενναία) Νέα Ζηλανδία!!!

Χωρίς… Μπέσα δεν προκρίνεται!

Μέσα σ’ όλα, δεν ξέρω αν το πρόσεξε κανείς, έγινε και η κλήρωση των πρώτων γύρων των ευρωπαϊκών διοργανώσεων χθες. Κι ο Ολυμπιακός (2ος προκρ. Γιουρόπα Λιγκ, 15/22 Ιουλίου) κληρώθηκε με την Μπέσα Καβάγιε, από την Αλβανία.

Μάλλον για διακοπές είναι το Καβάγιε, παρά για μπάλα. Παραθαλάσσιο, αγναντεύει την Αδριατική, στην κεντρική Αλβανία. Το 1922 ιδρύθηκε η Μπέσα…

Είναι η κάτοχος του Κυπέλλου Αλβανίας. Νίκησε με 2-1 στον τελικό τη Βλάζνια Σκόδρας, στις 9 Μάη 2010.

Και, σε 12 ευρωπαϊκά παιχνίδια ως τώρα, δεν έχει νικήσει ποτέ. Έχει, μολοντούτο, δύο προκρίσεις, αλλά με… ισοπαλίες και εκμεταλλευόμενη τον κανόνα των εκτός έδρας γκολ!

Ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε τελευταία φορά ομάδα της Αλβανίας το μακρινό 1990. Φανταστείτε, είναι τόσο μακρινό, που υπήρχε ακόμα το… Κύπελλο Κυπελλούχων, αφού γι’ αυτή τη διοργάνωση ο Ολυμπιακός είχε τεθεί αντιμέτωπος της Φλαμουρτάρι Βλόρε.

Ο Ολυμπιακός νίκησε 3-1 στον Πειραιά (2 ο “Αναστό” κι ένα ο Χατζίδης) και 2-0 στην Αλβανία (Χριστοδούλου, Μητρόπουλος). Άνετη πρόκριση.

Και μάλλον το ίδιο και τώρα. Δίχως… μπέσα, όμως, δε θα προκριθεί. Μόνο αν υποτιμήσει την ομάδα αυτή θα μείνει έξω. Κάτι που, αν συμβεί, θα είναι, το λιγότερο, ντροπιαστικό (όχι επειδή είναι Αλβανοί – επειδή είναι η Μπέσα, κι ο Ολυμπιακός είναι Ολυμπιακός)…

Χθες και σήμερα…

Χθες, “άμπαλοι”, “άχρηστοι” και “τελειωμένοι”.

Σήμερα, “ήρωες”, “θεοί”, “ψυχάρες”.

Άκουσα κι εγώ πολλά μετά την ήττα από τους Κορεάτες το Σάββατο. Ο γνωστός, κλασικός μαλάκας Έλληνας, ξαναεμφανίστηκε. Ο αχάριστος. Ο δίχως μνήμη. Ο, εν τέλει, γελοίος.

Άνθρωποι που έβριζαν και βλαστημούσαν κατά του Ρεχάγκελ. Που σταύρωναν τους διεθνείς μας. Που ακύρωναν όλα όσα προσέφερε αυτός ο άνθρωπος στο (επιπέδου πατώματος) ποδόσφαιρό μας. Κι εγώ τον έκραξα. Δε λέω. Φράσεις όμως τύπου “με-το-μαλάκα-που-κοιμήθηκε-ο-Θεός-μια-φορά-και-μας-έφερε-το-Γιούρο-κι-από-τότε-μας-έκανε-μπάχαλο”, ούτε τις πιστεύω ούτε τις έχω πει ποτέ…

Και ξάφνου, μετά τη σημερινή σούπερ νίκη-ρεκόρ επί των Νιγηριανών, όλοι ούρλιαζαν και κραύγαζαν και αποθέωναν Ρεχάγκελ και παίκτες.

Είμαστε για τα μπάζα τελικά. Χαμαιλέοντες.

Στην αμέσως επόμενη στραβή, τα μαχαίρια θα ξαναβγούν. Μην το ψάχνετε. Εδώ είμαστε. Να κράζουμε. Να αποθεώνουμε (όταν όλα πηγαίνουν καλά). Θα ΄λεγε κανείς ότι στην Ελλάδα έχουμε βαλθεί να γίνουμε παραδείγματα για όλες τις παροιμίες ή τα τσιτάτα που ‘χουν ειπωθεί στην ανθρώπινη ιστορία. Το τελευταίο;

Η νίκη έχει πολλούς πατέρες. Η ήττα, είναι ορφανή.

Υ.Γ.: Κάπου το διάβασα. Μετάδοση-φουστανέλα. Τέτοια ήταν η σημερινή, του Παύλου Παπαδημητρίου στη ΝΕΤ.. Ζήλεψε, κάπου μακριά, ο Βερνίκος, ο εθνικός μας σπορτκάστερ. Κι άλλοι έγραψαν για τη μετάδοση του Παπαδημητρίου.

Κι ο Διακογιάννης κάποτε μετέδιδε αγώνες της Εθνικής. Κι όχι με Βύντρες μέσα ή με Σεϊταρίδηδες. Με Αναστόπουλους, Δημόπουλους, Δομάζους, Κελεσίδηδες, Κωστίκους… Και δεν έκανε έτσι. Όλοι μας θέλαμε να κερδίσει η Εθνική. Αλλά αυτή δεν ήταν μετάδοση.

Νοτιοαφρικανική σούπα

Είναι η ιδέα μου, ή στο Μουντιάλ ως τώρα δεν έχουμε δει μπάλα καθόλου; Κι όταν εννοώ μπάλα, εννοώ “ωραίο ποδόσφαιρο”, βέβαια. Γιατί από αγώνες, το πλούσιο τηλεοπτικό τραπέζι των ημερών αυτών μας προσέφερε πολλούς. Από “μπάλα”, όμως, λίγα…

Υποτίθεται ότι στο Παγκόσμιο Κύπελλο παίζουν οι 32 καλύτερες ομάδες του πλανήτη. Ε και; Οι περισσότεροι απ’ τους αγώνες που εγώ είδα, ήταν έντεκα μπαρμπα-Γιώργηδες εναντίον άλλων έντεκα, που προσπαθούσαν να τρέξουν και να ανταλλάξουν 2-3 πασίτσες μπας και γίνει τίποτα…

Σε κάποια ματς, αν δεν υπήρχε μια στιγμιαία γκάφα ή μια ατυχία (όπως, π.χ., στο γκολ που έφαγε ο δύστυχος Αλγερινός πορτιέρο εναντίον της Σλοβενίας), οι εστίες δε θα παραβιάζονταν ούτε στον αιώνα τον άπαντα…

Τι προσήλωση στην τακτική είναι αυτή; Κι από ομάδες τύπου Αλγερίας και Σλοβενίας, έτσι; Που ξέρουν ότι δε θα πάνε μακριά στο Μουντιάλ! Ή μήπως δεν το βλέπουν έτσι; Μέχρι στιγμής, το πιο ωραίο ποδόσφαιρο το έπαιξε η Γερμανία. Η Γερμανία! Η ομάδα του παραδοσιακά πειθαρχημένου παιχνιδιού. Είχε βέβαια απέναντί της τους μπαρμπα-Γιώργηδες της Αυστραλίας, αλλά όπως και να ‘χει, απέδωσε. Και το Λιχτενστάιν να ‘χεις απέναντί σου, αν δεν παίξεις μπάλα, πια, δεν το κερδίζεις.

Τίποτα, εγώ περιμένω, σα ζητιάνος, κι απλώνω το καπέλο μου ζητώντας λίγη καλή μπάλα. Α, και να σταματήσουν οι βουβουζέλες!

Λίγη καλή μπάλα. Μια ομάδα που να μπαίνει μέσα για να παίξει, κι όχι για οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα.

2 μέρες μόνο…

… και, κάπου μακριά, μια βουβουζέλα αντηχεί…

Την ακούω. Εδώ. Απ’ το σπίτι μου!!!

«Τώρα φτάνει ώς εδώ μια χλαλοή σαν από γήπεδο/αλάλητο του συρφετού στη λήξη ενός αγώνα» (Νίκος Φωκάς).

«Τ’ απόγευμα της Κυριακής/ανοίγω το ραδιόφωνο/σηκώνω το καπάκι της σιωπής/ποδόσφαιρο/χρωματιστές φανέλλες» (Νίκος Καρούζος)

«Ω ποδοσφαιριστή Βαν Γκογκ/τι δίχτυα κίτρινα/τα πράσινά σου τι φανέλες, οι ντρίπλες σου/τα λουλακιά οι σφυρίχτρες/ η πιστολιά σου πρώτο ημίχρονο» (Εκτωρ Κακναβάτος)

«Κυρά της μοναξιάς, μάννα του πλήθους/κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάννα/σταμάτα του αναθέματος τους λίθους/Κι εμπρός στον επερχόμενο χειμώνα/μέμνησο να ταΐζη στην αλάνα/το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα» (Ηλίας Λάγιος)

Κάποιοι ξέρουν να αποτυπώσουν τη μπάλα στην ποίηση καλύτερα από μένα.

2 μέρες μόνο…

Σας ευχαριστούμε!!!

Κύριοι και διαφεντευτές του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, σας ευχαριστούμε!!!

Σας ευχαριστούμε, που έχετε καθιερώσει εξοντωτικά πρωταθλήματα με 800 αγωνιστικές κάθε χρόνο, που κουράζουν τους παίκτες.

Σας ευχαριστούμε, που τα ευρωπαϊκά σας Κύπελλα έχουν το λιγότερο άλλους 11 με 12 αγώνες, που κουράζουν τους παίκτες.

Σας ευχαριστούμε, που έχετε ενσωματώσει στις εγχώριες διοργανώσεις σας ηλίθια και αχρείαστα τουρνουά, όπως το Λιγκ Καπ, που κουράζουν τους παίκτες.

Σας ευχαριστούμε που έχετε καθιερώσει ένα σωρό βλακώδεις, άχρηστες και ανούσιες διοργανώσεις, μόνο και μόνο για χατήρι των χορηγών σας, που κουράζουν τους παίκτες.

Σας ευχαριστούμε, που η μόνη απάντηση κι εξήγηση που έχετε δώσει για τέτοιου τύπου συμπεριφορές, είναι τα λόγια των προέδρων της FIFA, του τέως Ζοάο Χαβελάνζε (“Να το βουλώσουν και να παίξουν!“) και του νυν Σεπ Μπλάτερ (“Οι παίκτες είναι εργαζόμενοι στις ομάδες. Η FIFA δε συζητά με τους παίκτες“), που κουράζουν και τους παίκτες και εμάς.

Σας ευχαριστούμε, εν τέλει, που με τις εξοντωτικές υποχρεώσεις που έχετε επιβάλει στους παίκτες, πολλοί απ’ αυτούς θα χάσουν το Μουντιάλ και δε θα τους απολαύσουμε.

Είναι δυνατόν, αυτό το θηρίο ο Φέρντιναντ να πέφτει κάτω σα γατάκι; Είναι δυνατόν ο αέρινος Ρόμπεν να λυγίζει από “μικροενοχλήσεις”; Καλά, στην περίπτωση του Ντρογκμπά πες ότι έπεσε πάνω στο γίδι, τον Ιαπωνοϊταλοβραζιλιάνο (ναι, τόσες ρίζες έχει…) Τανάκα! Αλλά, και πάλι, ένας ανθρωπόμορφος ταύρος σαν αυτόν τον παικταρά, είναι δυνατόν να σπάει το χέρι του με ένα τζαρτζάρισμα;

Η εξήγηση, είναι μια: ΤΑ ‘ΦΤΥΣΑΝ!!! Δεν αντέχουν άλλο… Πόσο να αντέξει το σώμα, πια; Δίνουν κατά μέσο όρο 70 αγώνες τη σεζόν! Kαι προστίθενται σ’ όλες τις άλλες υποχρεώσεις τους, και οι επιπλέον υποχρεώσεις του Μουντιάλ, τώρα.

Γι’ αυτό δε βλέπουμε φρεσκάδα και ζωντάνια στα Παγκόσμια Κύπελλα, πλέον… Τι να δεις; Κορεσμένους και κουρασμένους σταρ, που τα ‘χουν δώσει όλα όλη τη σεζόν και τώρα τους σέρνουν και στη Νότιο Αφρική για να παίξουν κι άλλα ακόμα παιχνίδια; Το μόνο θετικό που μπορεί να βγει απ’ όλο αυτό, είναι να δούμε καμιά καλή ομάδα απ’ τον υπόλοιπο πλανήτη, με φρέσκους παίκτες και “διψασμένους” για δόξα.

Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, όμως, τότε καλό θα είναι να μην “ερυθριούν” από οργή οι ιθύνοντες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου μας, όταν ένας παίκτης πιάνεται ντοπέ. Με τόσες υποχρεώσεις που του ‘χουν επιβάλλει, ενισχύει το σώμα του! Τι να κάνει κι αυτός;