Μπράβο!

Μαντεύετε ποιο θα είναι το «Μου αρέσει» αυτής της εβδομάδας, έτσι; 🙂

543fd6cc7db21965669a8c55a89f7f45_L

Advertisements

Μαγεία…

Πείτε (και γράψτε) ό,τι θέλετε.

Ότι είναι «κάγκουρας», «κακό παιδί», «ψώνιο», «χειρότερος του Μέσι», «υπερτιμημένος», ότι «ασχολείται μόνο με το ζελέ και το μαλλί και τις διαφημίσεις», και άλλα πολλά.

Γκολ σαν αυτό που σημείωσε ο Κριστιάνο Ρονάλντο (διότι περί ου ο λόγος) στο χθεσινό ματς Ρεάλ Μαδρίτης-Βαλένθια 2-2, με εναέριο τακουνάκι, είναι, απλώς, ποίηση. Μαγεία. Κάνουν ΑΘΑΝΑΤΟ έναν ποδοσφαιριστή.

http://www.dailymotion.com/video/x1t1tlz_real-madrid-2-2-valencia-cristiano-ronaldo_sport#from=embediframe

Δεν είναι τυχαίο που μόνο ο Πορτογάλος, και μία χούφτα ακόμη παίκτες, μπορούν να σκοράρουν τέτοια τέρματα.

Τόσο απλά.

Αυτά τα γκολ χαρίζουν σε εμάς τους κοινούς, απλούς φιλάθλους μία ανάμνηση από το μέλλον. Καταλάβετέ το.

«Διηγηθείτε μας αυτό το γκολ!», ουρλιάζουν οι τυφλοί!

Πλήξη…

Κυριακάτικο απομεσήμερο

Μουντό κυριακάτικο απομεσήμερο.

Κάθεσαι ακόμη στο τραπέζι και καπνίζεις.

Ο εκφωνητής στο ραδιόφωνο περιγράφει τον αγώνα Αιγάλεω – Απόλλωνα Καλαμαριάς.

Την ξέρεις καλά αυτή την πλήξη που σε τριγυρίζει.

(Από το βιβλίο: Χρίστος Λάσκαρης, «Ποιήματα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2004, σελ. 185)

Αιγάλεω-Απόλλων Καλαμαριάς 2-0 (Α' Εθνική, σεζόν 2006-07)

Αιγάλεω-Απόλλων Καλαμαριάς 2-0 (Α’ Εθνική, σεζόν 2006-07)

Το «εγώ» και όχι το «εμείς»…

Η Ολλανδία ηττήθηκε χθες (1-2) από τη Γερμανία, στο πλαίσιο της 2ης ημέρας του 2ου ομίλου του Euro 2012, και παρέμεινε στην τελευταία θέση του γκρουπ δίχως βαθμό, ενώ για να προκριθεί στην επόμενη φάση πρέπει όχι μόνο να επικρατήσει της Πορτογαλίας την τελευταία αγωνιστική (και μάλιστα με πάνω από δύο γκολ διαφορά) αλλά παράλληλα να ηττηθούν οι Δανοί από τους Γερμανούς. Μιλάμε για… γερό «μπλέξιμο», δηλαδή!

Θεωρώ πως οι «οράνιε» έχουν εξαιρετικές μονάδες, αλλά όχι καλό σύνολο (ενώ διέθεταν αμφότερα, σημειώνω εγώ, στο Μουντιάλ του 2010, στον τελικό του οποίου συμμετείχαν). Θέλω όμως να αναφέρω και κάποια ακόμη πράγματα.

Κατά τη διάρκεια του χθεσινοβραδινού ματς, ο μεσοεπιθετικός Άριεν Ρόμπεν έγινε αλλαγή. Αμέσως βγήκε από το γήπεδο εμφανώς εκνευρισμένος, βγάζοντας μάλιστα και τη φανέλα του λίγο αργότερα. Από την πλευρά του, ο επιθετικός Ντιρκ Κάουτ δήλωνε χθες πριν τον αγώνα ότι «Δεν μπορείς να συνηθίσεις το να μπαίνεις αλλαγή», με αφορμή το ότι ο τεχνικός της ομάδας, Μπερτ φαν Μάαρβαϊκ, δεν τον χρησιμοποίησε στη βασική ενδεκάδα στην αναμέτρηση με τους Δανούς

Ακόμη, ο επιτελικός μέσος Ράφαελ φαν ντερ Φάαρτ τόνιζε πως «θέλει να παίζει περισσότερο» στο Euro 2012… Επίσης, ο φορ Κλας Γιαν Χούντελαρ, πριν την έναρξη της διοργάνωσης (και με αφορμή το γεγονός ότι δεν έπαιζε βασικός στα φιλικά προετοιμασίας των «οράνιε») αναρωτιόταν «Τι άλλο να κάνω για να παίζω βασικός;» ενώ πριν λίγες ημέρες έγινε έξαλλος όταν ενημερώθηκε και επίσημα από τον προπονητή του ότι λογίζεται ως αναπληρωματικός…

Και μέσα σ’ όλα αυτά, ο 35χρονος μέσος και αρχηγός της Ολλανδίας, Μαρκ φαν Μπόμελ, να τονίζει πως πρέπει «όλοι να σκεπτόμαστε το συλλογικό καλό». Ναι, δεν βλέπεις όλους τους παραπάνω; Το κοινό καλό σκέπτονται!

Όλα τα παραπάνω κρούσματα εγωκεντρισμού στις τάξεις των «πορτοκαλί» ασφαλώς και σημαίνουν πολλά. Και είναι, κατ’ εμέ, ένας εκ των βασικότερων λόγων που η ομάδα αυτή τη στιγμή είναι με το… ένα πόδι εκτός Euro.

Αγερσανί εναντίον… Κατσουράνη!

Από όλους τους ποδοσφαιρικούς αγώνες που έχω παρακολουθήσει δια ζώσης μέχρι σήμερα έναν θεωρώ ιδιαίτερο: εκείνον της 22ας Αυγούστου του 1999, μεταξύ Αγερσανίου Νάξου και Παναχαϊκής, που είχε διεξαχθεί στο πλαίσιο του Β’ ομίλου του Κυπέλλου Ελλάδας (στον οποίο είχαν κληρωθεί ακόμη ο ΠΑΟΚ, η Βέροια, ο Ολυμπιακός Βόλου και ο Ποσειδών Ν. Μηχανιώνας).

Βλέπετε, ήταν η πρώτη (και τελευταία μέχρι σήμερα) φορά που αξιώθηκα να δω παιχνίδι της ομάδας του νησιού απ’ το οποίο κατάγομαι – μάλιστα, εκείνη την εποχή, το Αγερσανί μετείχε στη Γ’ Εθνική, και ήταν ένα πολύ καλό και αξιόμαχο σύνολο.

Οι Πατρινοί, από την πλευρά τους, τότε αγωνίζονταν στην Α’ κατηγορία! Γι’ αυτόν λοιπόν τον λόγο το γήπεδο, θυμάμαι, ήταν κατάμεστο. Είχαμε στριμωχτεί, εγώ, ο αδερφός μου, τα ξαδέρφια μου και οι γονείς μας, στις πέτρινες κερκίδες. Το Αγερσανί φορούσε την «κλασική» πορτοκαλί φανέλα του, ενώ η Παναχαϊκή την συνηθισμένη μελανέρυθρη.

ΑΓΕΡΣΑΝΙ ΝΑΞΟΥ – ΠΑΝΑΧΑΪΚΗ 2 – 2

ΑΓΕΡΣΑΝΙ ΝΑΞΟΥ: Σαββίδης, Παπακωνσταντίνου, ∆ούσης, Λαζάρου (Κουρουνιώτης), Λαµπράκης, Ντε Σόουζα, Κούτρας, Βασιλόπουλος, Παππάς, Σιφνάκης (87΄ Φλεριανός), Κατσάνης (Μπάνιατς).
ΠΑΝΑΧΑΪΚΗ: Αµπαδιωτάκης, Κατσουράνης (46΄ Γιοβάνοβιτς), Γκίτσης, Καπουράνης, Σολάκης (46΄Ιακώβου), Ιωάννου, Λιγνός, Κόστιτς, Βούκσεβιτς, Ναβάρο (46΄ Νατροσβίλι), Μέστερ.
Σκόρερς: Ντε Σόουζα 4′, Κουρουνιώτης 89′ – Γιοβάνοβιτς 49′, Βούκσεβιτς 66′.

Το γκολ του Ντε Σόουζα ήταν καταπληκτικό: σημειώθηκε με ανάποδο ψαλίδι! Η Παναχαϊκή ήταν πολύ καλύτερη στο δεύτερο ημίχρονο (όταν και πέτυχε αμφότερα τα τέρματά της), ωστόσο το Αγερσανί απέσπασε τον βαθμό με κοντινό σουτ του Κουρουνιώτη λίγο πριν τη λήξη.

Ο Κατσουράνης στην Παναχαϊκή

Ρίξτε μια ματιά στη σύνθεση της πατρινής ομάδας: Κώστας Κατσουράνης (ναι, ο… πασίγνωστος!), Ηλίας Σολάκης (που σήμερα παίζει στον Αστέρα Τρίπολης), Νέναντ Βούκσεβιτς (εξαιρετικός Σέρβος φορ, έβαλε πολλά γκολ στην Α’ Εθνική), Γιώργος Καπουράνης (ο παλιός άσος των Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού), Παναγιώτης Γκίτσης (είχε προσελκύσει τα βλέμματα πολλών ισχυρότερων συλλόγων εκείνο τον καιρό), Γιώργος Αμπαδιωτάκης (έπαιξε και στον Παναθηναϊκό, για λίγο), Δημήτρης Ιωάννου (σήμερα παίζει στη Σούπερ Λίγκα με τον Λεβαδειακό)!

Από το Αγερσανί ξεχώριζαν αναμφίβολα ο μυαλωμένος μέσος Σταύρος Λαμπράκης, ο σημερινός τεχνικός διευθυντής του Εργοτέλη, και βέβαια ο Ντε Σόουζα (καλός τεχνίτης).

Τέλος, πρέπει να αναφέρω, ότι χάρη στον βαθμό που απέσπασε εκείνο το απόγευμα η ομάδα της Νάξου κατετάγη δεύτερη στον όμιλο (πίσω από τον ΠΑΟΚ) και προκρίθηκε στην επόμενη φάση της διοργάνωσης (όπου αποκλείστηκε από τον ΟΦΗ, 0-3, εκτός έδρας)!!! Επιτυχία ανεπανάληπτη, μέχρι σήμερα!

Πάνω απ’ όλα, όμως, απ’ ότι θυμάμαι, ήταν ένα ωραίο ματς!!!

Αποκάλυψη

Μετά από αιώνες ερευνών, επιτέλους μάθαμε την αλήθεια. 

Ο Αχιλλέας Μπέος είχε στήσει τον αγώνα του Λαγού και της Χελώνας

Αφιερωμένο στο ελληνικό ποδόσφαιρο…

Μετά και τα τελευταία γεγονότα, που ταλανίζουν το ελληνικό ποδόσφαιρο (το πολύπαθο και ταλαίπωρο, πράγματι…), μόνο ένα τραγούδι ταιριάζει ιδανικά στην περίπτωση.

Ορφέας Περίδης, Σικέ, από το δίσκο του Αχ ψυχή μου φαντασμένη (1993).

Πώς τα φέρνει η ζωή…

Το ποδόσφαιρο, και η ιστορία, έχουν ώρες ώρες όρεξη για πολύ μεγάλες πλάκες!

25 Φεβρουαρίου 1990. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός συγκρούονται στο γήπεδο Καραϊσκάκη. Κάτω απ’ τα δοκάρια των “πρασίνων” κάθεται ένας 18χρονος γκολκίπερ, που μόλις είχε αποκτηθεί από την Αναγέννηση Άρτας. Το όνομά του; Αντώνης Νικοπολίδης.

Στο 67ο λεπτό (με το σκορ στο 1-2 υπέρ του “τριφυλλιού”) ένα κομμάτι… τσιμέντο, που πετούν οι εξαγριωμένοι φίλοι των γηπεδούχων, πετυχαίνει το νεαρό πορτιέρο στο κεφάλι. Εκείνος, σωριάζεται στο χόρτο τραυματισμένος. Και αντικαθίσταται από τον Αμπαδιωτάκη…

(δείτε από το 00:32 ως το 01:02 περίπου…)

17 Απριλίου 2011. Ολυμπιακός-Λάρισα 6-0, στο Καραϊσκάκη. Ο Αντώνης Νικοπολίδης, 40 ετών πια και παίκτης του Ολυμπιακού, αποχαιρετά την ενεργό δράση. Ολόκληρο το γήπεδο σηκώνεται όρθιο και τον χειροκροτά, σ’ ένα standing ovation… απ’ τα λίγα!

Δε γνωρίζουμε αν ανάμεσα στους φίλους των Πειραιωτών που απόψε αποθέωσαν τον διεθνή τερματοφύλακα, βρίσκονταν κι εκείνοι που, κοντά 20 χρόνια πριν, τον είχαν βομβαρδίσει με τούβλα, κομμάτια τσιμέντου, και πέτρες…

Πώς τα φέρνει η ζωή…

Μόνο χειροκρότημα αξίζει αυτός ο σπουδαίος αθλητής, ο Αντώνης Νικοπολίδης. Και μόνο αποπομπή από τα γήπεδα πρέπει στους κωλόκαφρους που τα λυμαίνονται, χρόνια τώρα!!!