Πετριχώρ

Ως πετριχώρ ή πετριχώρας ονομάζεται η οσμή που αναδύεται από το έδαφος όταν πέφτουν πάνω του οι σταγόνες της βροχής.

Η ετυμολογία της λέξης προκύπτει από των συνδυασμό των ελληνικών λέξεων πέτρα και ιχώρ (κατά την ελληνική μυθολογία ο ιχώρας ήταν το χρυσό υγρό που έρεε στις φλέβες των θεών αντί αίματος).

Verschlimmbessern

Στα γερμανικά υπάρχει το σύνθετο ρήμα verschlimmbessern.

Προέρχεται από τα ρήματα verschlimmern (χειροτερεύω κάτι) και verbessern (καλυτερεύω κάτι).

Τι σημαίνει; Κάνω κάτι χειρότερο, σε μία έντιμη, αλλά τελικά αποτυχημένη, προσπάθεια να το βελτιώσω.

Όπως, ας πούμε, όταν πας να φτιάξεις το πόμολο της πόρτας και πέφτει όλο το κάσωμα.

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Δεν έχω κάποιον «αγαπημένο» ποιητή. Άλλωστε, όταν ταυτίζεσαι, ετεροπροσδιορίζεσαι κι αυτό ποτέ δεν μου άρεσε.

Αν, πάντως, θα έπρεπε να διαλέξω τον ποιητή εκείνο που, ας πούμε, προτιμώ να διαβάζω, θα έλεγα τον Κωνσταντίνο Καβάφη, ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα (29 Απριλίου) το 1863 ενώ, κατά μία αξιοσημείωτη σύμπτωση, πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του, το 1933.

Κι αν θα έπρεπε να διαλέξω το ποίημα του Καβάφη που μου αρέσει περισσότερο, θα επέλεγα το «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον», το οποίο αναφέρεται στην πολύ μεγάλη σημασία που έχει η διατήρηση της αξιοπρέπειας μπροστά στην απώλεια.

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές –
την τύχη σου πού ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
πού βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια πού φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πώς ήταν
ένα όνειρο, πώς απατήθηκεν η ακοή σου
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν πού ταιριάζει σε πού αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια πού χάνεις.

Το Χρυσό Πουλί (Kin no tori)

Απαντώντας κάποτε σε σχετική πρόσκληση για blog-o-παίχνιδο, την οποία μου είχε στείλει ο Άνθρωπος του Μετρό, είχα κάνει λίστα με τα δέκα αγαπημένα μου cartoons (τα λένε και «παιδικά») που έβλεπα πιτσιρίκι.

Η λίστα είναι πλήρης – ή, μάλλον, όχι. Στο Νο6 αναφέρω μόνο σπαράγματα από την υπόθεση μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων που έπαιζε πολύ συχνά στο (λατρεμένο) Junior’s TV, επειδή δεν μπορούσα να θυμηθώ ποια είναι.

Τελικά, χρόνια αργότερα (και μετά από ψάξιμο), τη βρήκα!

Επρόκειτο για μία ιαπωνική ταινία του 1987, ο τίτλος της οποίας είναι Το Χρυσό Πουλί (στα ιαπωνικά, Kin no tori) ενώ, επί της ουσίας, ήταν μία κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου παραμυθιού των Αδελφών Γκριμ.

Η υπόθεση, πήγαινε έτσι. Ένας βασιλιάς είχε μία χρυσή μηλιά και κάποια στιγμή ανακάλυψε ότι κάποιος κλέβει μήλα από αυτή. Έβαλε, λοιπόν, τους τρεις γιους του να φυλάνε το δέντρο για να ανακαλύψουν ποιος βουτάει τα μήλα. Εν τέλει, ο μικρότερος γιος, ο Χανς, που είναι και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ανακαλύπτει ότι τα μήλα κλέβει ένα χρυσό πουλί. Μετά την ανακάλυψη, ο βασιλιάς στέλνει τα τρία βασιλόπουλα να βρουν το χρυσό πουλί, αλλά εκεί αρχίζουν τα προβλήματα, καθώς το πολύτιμο πτηνό ανήκει σε μία κακιά μάγισσα, που έχει στην κατοχή της μια ατελείωτη στρατιά από ρομπότ. Στην πορεία του έργου γνωρίζουμε κι άλλους σημαντικούς χαρακτήρες που ο κάθε ένας παίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή: μία ομιλούσα αλεπού, ένα γιγάντιο πουλί που… μπεκροπίνει, έναν κακό βασιλιά που συνεργάζεται με την μάγισσα και μία πριγκίπισσα, η οποία, καλά μαντέψατε, είναι το love interest του Χανς στην ταινία.

Η υπόθεση της ταινίας, η ατμόσφαιρά της, οι, αρκετές, αστείες ατάκες της, αλλά και πολλές επιμέρους λεπτομέρειές της, μου έχουν μείνει και τις θυμάμαι ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά. Λ.χ., το σπαθί του Χανς ήταν τεράστιο, πιο μεγάλο και από τον ίδιο, σε μία σκηνή ακούγεται μια ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ η οποία έχει catchphrase «Σιγά τ’ αυγά! Η μάγισσα, φυσικά!» (catchphrase, που ακουγόταν πολύ στην παιδική μου παρέα!), ενώ το γιγάντιο πουλί ήταν τελείως ξεπουπουλιασμένο και για να πετάξει έπρεπε να… τα πιει!

Στην ελληνική μεταγλώττιση του φιλμ συμμετείχαν τέσσερις πολύ γνωστοί ηθοποιοί: η Ράνια Ιωαννίδου (η «παπαδιά» του «Καφέ της Χαράς», η οποία δάνειζε την φωνή της στον πρωταγωνιστή Χανς), ο Γιώργος Βασιλείου (ναι, ο «Ταξίαρχος Θεοχάρης» του «Καλημέρα Ζωή» – ο Βασιλείου, που έχει φύγει πια από τη ζωή, είχε συμμετάσχει σε πολλές μεταγλωττίσεις καρτούνς), ο Ντίνος Καρύδης και η Λέτα Μουσούτη.

Βρήκα την ταινία ανεβασμένη στο YouTube, σε εξαιρετική ανάλυση.