Σαν σήμερα

Πού ήμουν πέρσι, τέτοια εποχή;

Πού ήμουν πρόπερσι;

Παραπρόπερσι, θυμάμαι; Συνήθως, όχι – ή έστω, πολύ δύσκολα.

ΠΕΡΣΙ: Το πιθανότερο είναι ότι θα ήμουν σε κάποια από τις μυριάδες σκοπιές του στρατοπέδου στην Αλεξανδρούπολη, όπου και υπηρετούσα. Και θα ΄χα κάποιο νούμερο, 2ο, 3ο, ποιος θυμάται τώρα; Ή, πάλι, μπορεί να ΄μουν θαλαμοφύλακας, και να ΄μουν τουλάχιστον στα ζεστά. Τι κρύο κι εκείνο, εκεί πάνω! Παλευόταν “σκέτο”, το κρύο, αλλά όταν φυσούσε, γινόταν αβάσταχτο.

ΠΡΟΠΕΡΣΙ: Έτρωγα άλλο κρύο. Στην Αγγλία, αυτή τη φορά. Αλλά ήταν πιο ευχάριστο. Τέτοιο καιρό, θυμάμαι, γυρίζαμε με τα παιδιά από το μεταπτυχιακό ένα αφιέρωμα στον Στάνλεϋ Μάθιους, για ένα τοπικό ίδρυμα που φέρει το όνομά του – όπου, Στάνλεϋ Μάθιους, το πιο διάσημο ποδοσφαιρικό τέκνο του Stoke. Έπαιξε μπάλα ως τα 50 (!) του, στο υψηλότερο επίπεδο.

ΠΑΡΑΠΡΟΠΕΡΣΙ: Μακριά απ’ το blogging (για κάποιους, ευτυχώς!), το Facebook και τις λοιπές διαδικτυακές ανάγκες, θα πρέπει να έλιωνα σε κάποια καφετέρια, περιμένοντας να έρθει η ώρα να φύγω έξω, έχοντας λίγες βδομάδες νωρίτερα, ορκιστεί, παίρνοντας το πτυχίο μου στη σχολή…

Νιώθω το χρόνο σαν σκόνη. Άμμο. Νερό. Αέρα. Υλικά που τρέχουν, και ούτε που το καταλαβαίνεις για πότε φεύγουν. Απλώς, θυμάσαι, και λες “Έλα ρε, σα χθες μου φαίνεται“! Κλισέ, μα έτσι είναι.

Υ.Γ.1: Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και θυμούνται ποιοι είναι, τελειώνοντας τις καριέρες τους ένδοξα: Ζιντάν. Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και θυμούνται ποιοι είναι, αξιώνοντας να τους χρυσοπληρώνουν για να παίζουν, κουβαλώντας πια μόνο την αύρα του παλιού τους ονόματος: Μπέκαμ. Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και ξεχνούν ποιοι είναι, και νομίζουν ότι έχουν ένδοξη καριέρα, και νομίζουν ότι έχουν αύρα μεγάλου “παίκτου”, που έλεγε κι ο Αλέφαντος. Γειά σου ρε Κάλατς, τερματοφυλακάρα! Που ‘παιξες 115 φορές στην (ποια;…) Ρόντα, άλλες 79 στην Περούτζια και άλλες 38 στη Μίλαν (όταν ο Ντίντα ήταν τραυματίας), και νομίζεις ότι πρέπει σώνει και καλά να παίζεις βασικός στην Καβάλα!!! Τι νομίζουν μερικοί, ήθελα να ΄ξερα;…

Υ.Γ.2: Το ίδιο πάλι στα κανάλια: ακούς τους μεγαλοδημοσιογράφους, “οι αγρότες έχουν δικαιώματα, να τα διεκδικήσουν, ναι, μεν, αλλά… να μην κλείνουν τους δρόμους“, κλπ. Στο ίδιο τροπάρι. Υπογείως, κατακρίνουν τον αγώνα των αγροτών. Όπως έκαναν το ίδιο κάποτε με τους φοιτητές, τους διαδηλωτές, και άλλους…

Advertisements

Χρονικό, στας Αγγλίας…

Την περασμένη βδομάδα, τέτοια μέρα (Τετάρτη), αναχωρούσα από το campus, για να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα – κλείνοντας, έτσι, σχεδόν 9 μήνες στο εξωτερικό (με ορισμένα μικρά διαλείμματα επιστροφής στην Ελλάδα, βέβαια), στην Αγγλία. 9 μήνες γεμάτους εμπειρίες, μικρά ταξίδια, γνώση (για σπουδές πήγα, άλλωστε..), και, στο τέλος, 9 μήνες γεμάτους αναμνήσεις. Τόσο απλά…

Το μεγαλύτερο λάθος που έκανα στην Αγγλία, είναι ότι κλείστηκα στον εαυτό μου περισσότερο απ΄ όσο έπρεπε. Πραγματικά, πρέπει να πω ότι ολόκληρη η πρώτη περίοδός μου επί αγγλικού εδάφους (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2007) ήταν ακριβώς αυτό: ειδικά στην εστία, ενώ, π.χ., τα βράδια συγκεντρώνονταν όλοι στην κουζίνα του ορόφου μας και έπαιζαν χαρτιά ή Pro ή, απλώς, έτρωγαν συζητώντας και γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο, εγώ ήμουν κλεισμένος μέσα στο δωμάτιό μου, “μιλώντας” στο msn ή κάνοντας εργασίες για τη σχολή ή διαβάζοντας! Ναι, πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να είναι ο κλασικός nerd, γεμάτος άγχος και αγωνία για να φέρει τα πάντα εις πέρας (αν και το άγχος είναι γενικότερο χαρακτηριστικό μου). Αυτό ήταν λάθος.

Όπως ίσως ήταν λάθος να προσπαθήσω να κρατήσω ένα είδος “ανεξαρτησίας” από τους υπόλοιπους. Όταν αργότερα ήλθε στον όροφό μας ένας Κινέζος, ο οποίος (φοβερό παιδί, γενικά) έμενε κι αυτός όλη μέρα στο δωμάτιό του διαβάζοντας και κάνοντας εργασίες, εμένα μου… κακοφαινόταν που δεν έβγαινε έξω! Πώς έγινε τούτη η αλλαγή; Πιστεύω ότι ήταν θέμα, απλώς, συνήθειας δικής μου. Να συνηθίσω τους ανθρώπους, να γίνουν “κτήμα” μου, που λένε. Να αρχίσω, εν ολίγοις, να τους εμπιστεύομαι.

Όταν έγινε αυτό, στο μέσο και προς το τέλος της αγγλικής μου “θητείας”, όλα έγιναν ευκολότερα. Και πιο πολλές βόλτες πήγα, και πιο πολλές πλάκες και αστεία κάναμε, και, γενικώς, πιο “μέλος” της ομάδας άρχισα να νιώθω. Χωρίς βεβαίως να εξαιρώ και όσα έκανα μόνος μου – δε θα ξεχάσω την ατελείωτη εκείνη βόλτα που είχα κάνει, απ΄ την περιοχή μου (Stoke), προς το προάστιο Fenton: πάνω από 2 ώρες στο πήγαινε, κι άλλο τόσο στο έλα! Τέσσερις ώρες εξαιρετικό περπάτημα… Αλλά και οι άλλες βόλτες μου, στο κέντρο (Hanley), στα περίχωρα του campus, κλπ, ήταν άλλο ένα σημείο που δε θα ξεχάσω.

Όπως δε θα ξεχάσω ποτέ και όσα έζησα ως φοιτητής. Με τα προηγμένα συστήματα γνώσης που έχουν, οι Άγγλοι είναι αλήθεια ότι προσφέρουν μια άλλη διάσταση στο πώς σε μαθαίνουν ορισμένα πράγματα. Και οι αίθουσές τους, και τα εργαστήριά τους, και τα όλα τους, ναι, είναι πιο καλά από τα δικά μας – γι΄ αυτό και τους διαλέγουμε. Επίσης, είχα την τύχη να πέσω πάνω σε εξαιρετικούς συμφοιτητές, αλλά και “δασκάλους”. Για να μην τα λέμε όλα “άσπρα”, βέβαια, υπήρχαν και τα μαύρα – κυρίως, η ασυνεννοησία μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Πολλές φορές, όλοι μας βρισκόμασταν στον αέρα, λόγω του ότι οι καθηγητές μας άλλα μας έλεγαν αρχικά και άλλα μετά. Τι να γίνει, όμως… Έφυγα από την Αγγλία απολύτως ικανοποιημένος από επίπεδο γνώσεων και μάθησης, εν τέλει. Πολύ καλά κάνουν όσοι εμπιστεύονται αυτή τη χώρα (για άλλες δε γνωρίζω…) για να σπουδάσουν.

Επιπροσθέτως, δεν έζησα και λίγα και με τους συμφοιτητές μου!!! Μαζί τους, παρατήρησα, ήμουν πολύ πιο χαλαρός και τους έκανα “δικούς” μου πιο γρήγορα. Ίσως διότι ήμασταν και περισσότερο χρόνο μαζί, λόγω των μαθημάτων. Μπορεί. Κορυφαία στιγμή: τότε που πήγα μαζί με μια συμφοιτήτριά μου να παρακολουθήσουμε αγώνα ποδοσφαίρου! Ή, πάλι, τότε που πήγαμε “αντιπροσωπεία” τεσσάρων ατόμων, για να δούμε το Stoke City – Leicester City 0-0, τελευταία αγωνιστική, όταν η Stoke ανέβηκε κατηγορία και πλημμύρισε το γήπεδο κόσμο!!! Ή, πάλι, δεν ξεχνώ που είχαμε μαζευτεί όλοι στο σπίτι που νοίκιαζε ένας από τους συμφοιτητές μας, και είδαμε παρέα τον τελικό του Rugby World Cup! Αξέχαστες επίσης μένουν και όλες εκείνες οι στιγμές στις εξεταστικές, που όλοι μαζί παλεύαμε για να δημιουργήσουμε το “καλό δελτίο”! Και δε μπορώ να μην κάνω και νύξη και σ΄ όλες εκείνες τις φορές που, απλώς, καθόμασταν μέσα στο εργαστήριο, φτιάχνοντας tv ή radio packages για τα επερχόμενα δελτία μας, και συζητούσαμε ή κάναμε πλάκες: (και) έτσι γνωρίζεσαι με τους ανθρώπους…

Αυτό που δε συμπάθησα καθόλου στην Αγγλία είναι ο καιρός τους, αλλά και η αλαζονεία τους – αυτό το anglo-centric στοιχείο που έχουν σ΄ ότι κάνουν. Πολλές φορές ένιωθα ότι, στον κόσμο, υπάρχει μόνο η… Αγγλία! Καλά, υπερβάλλω σ΄ αυτό, βέβαια, αλλά, ώρες ώρες, έτσι ένιωθα. Όπως, επίσης, ώρες ώρες με εκνεύριζε η προσήλωση αυτή στο γράμμα του νόμου, που έχουνε. Έτσι και δεν το λέει κάτι ο “κανονισμός”, δεν το κάνουνε! Μισώ το ελληνικό χυμαδιό – αυτό, όμως, στις ήπιες μορφές του, τουλάχιστον σου επιτρέπει να είσαι άνθρωπος με χαρακτήρα και να μπορείς να τον ξεδιπλώνεις. Εκεί πάνω, η πολλή οργάνωση και οι πολλοί κανονισμοί φαίνεται ότι τους έχουν αποβλακώσει, λίγο ή πολύ… Τι να πω…

Η Αγγλία, πάντως, είναι μια χώρα που δεν την ξεχνάς εύκολα, αν ζήσεις εκεί. Πρωτίστως, το άφθονο πράσινο και η καθαριότητα. Δευτερευόντως, οι ζεστοί και φιλόξενοι άνθρωποι – είναι μύθος αυτό που λένε για τους “κρύους βόρειους”! Τρίχες! Εκεί πάνω συνάντησα ανθρώπους που μου φέρθηκαν καλύτερα και από “φίλους” που είχα εδώ, Βαλκάνιους, και καλά, και ζεστούς… Δεν ξέρω τι έχουν στις ψυχές τους οι Άγγλοι, αλλά εμένα μου φάνηκαν εξαιρετικοί άνθρωποι, καλόβολοι, καλοί φίλοι και ζεστοί. Κατά τρίτον, το… φαγητό! Πλάκα πλάκα, εδώ επιβεβαιώθηκαν όλοι οι μύθοι. Πολλά από τα φαγητά τους δεν τρώγονταν.. Μα, ταλιατέλες με σολομό και μπρόκολα; Μα, σάντουιτς με γαλοπούλα και μαρμελάδα βατόμουρο; Μα, πού τα βρίσκουν, εν τέλει; Τέλος πάντων – εγώ, ως γνήσιος λάτρης της εκγύμνασης άνω και κάτω γνάθου μου, δεν είχα κανένα πρόβλημα στο να καταβροχθίσω ότι φαγητό ερχόταν στο δρόμο μου. Με ιδιαίτερη αγάπη στο τσίλι, πρέπει να πω. Τέταρτον, δεν ξεχνά κανείς τον καιρό τους. Το αγαπημένο θέμα, σύμφωνα με την παράδοση, των ταξιτζήδων του Λονδίνου! Ποτέ δίχως κρύο – και ανέφελος που ήταν, θυμάμαι, για μέρες ο ουρανός, το κρύο αεράκι ήταν πάντα εκεί. Υπήρχαν μέρες που ξεκινούσαν με ήλιο, συνέχιζαν με βροχή, ακολουθούσε.. χαλάζι, και, στο τέλος, έριχνε άλλη μια μπόρα να ηρεμήσουμε. Πέμπτον, και τελευταίο, το ότι όλα κλείνουν νωρίς. Δεν του έδινα πολλή σημασία, μέχρις ότου χρειάστηκα κάτι: ήταν μόλις 5 το απόγευμα, και η τράπεζα που χρειαζόμουν είχε… κλείσει! Το ίδιο συνέβαινε και με τις παμπ τους, που τόσο αγάπησα: γύρω στις 11.30 το βράδυ ήταν όλες κλειστές. Πράγμα που εντείνει με τον τρόπο του το καταπιεστικό, ίσως, κλίμα, που νιώθουν οι Άγγλοι στη χώρα τους – γι΄ αυτό άμα έρχονται εδώ ξεσαλώνουν (και γλείφουν και τα δάχτυλά τους απ΄ το τέλειο φαϊ μας!).

Ένας χρόνος γεμάτος αναμνήσεις.

Τώρα πια, ξέρω ότι, αν πάω ποτέ Αγγλία, ξέρω ότι θα ΄χω φίλους να βρω και πολλά πράματα να πω μαζί τους…

Υ.Γ.1: Προκρίθηκαν χθες βράδυ τα παρτάλια οι Ιταλοί… Να πάρει.. Ήθελα Ρουμανία.

Υ.Γ.2: Δεν έχω ξαναδεί πιο μπουκωμένη, κορεσμένη και κουρασμένη την Εθνική Γαλλίας (ίσως μόνο στο Μουντιάλ του 2002).

Υ.Γ.3: Γιατί θέλω μετά μανίας να παρακολουθήσω το παιχνίδι Κροατία – Τουρκία;…

Ίδια…

…κι απαράλλακτη η Αλβιώνα! Χθες βράδυ, όταν γυρνούσα, βροχή και κρύο! Την ίδια μέρα, κάμποσες ώρες μετά, καθάρισε κάπως ο ουρανός, και κόπασε η βροχή. Μόνο ένα αεράκι είχε, και το κρύο, αλλά η βροχή, τέρμα!

Σήμερα το πρωί, τα ίδια. Ήλιος και καθαρός ουρανός το πρωί, και μετά από λίγες ώρες βροχή, κρύο και μουντάδα.. Είναι τρελός αυτός ο (αγγλικός) καιρός!!!

Όλα είναι όπως τα άφησα. Τίποτα δεν άλλαξε…

Χαίρομαι γι΄ αυτό.

Δύο μήνες έμειναν! Και θα ΄θελα να ΄χω την εικόνα αυτή της Αλβιώνας που τόσο μ΄ αρέσει, πριν φύγω από εδώ!!!

Βόλτα στην πόλη των Μπιτλς…

Χθες, ημέρα Τετάρτη, είχα, το πρωί, να κάνω κάτι που δε μ΄ αρέσει καθόλου: να ξυπνήσω νωρίς! Κι αυτό, διότι θα πήγαινα μαζί με ένα φίλο να φιλμάρουμε μια αθλητική εκδήλωση παιδιών με ειδικές ανάγκες… Πού; Στο Λίβερπουλ!

Έτσι, πήραμε τις κάμερές μας, και πήγαμε στο σταθμό του τραίνου. Τα τραίνα εδώ είναι σαν λεωφορεία: συχνά δρομολόγια, και αλλαγή στους σταθμούς με ακρίβεια δευτερολέπτου. Έτσι, φεύγοντας από Stoke, αλλάξαμε στο Crewe, και κατόπιν, μετά από ταξίδι 1.30 ώρας, φτάσαμε στην πόλη που γέννησε τους Μπιτλς… Ομολογώ ότι, εάν υπήρχε ένας λόγος για τον οποίο πίστεψα ότι αυτό το πρωινό ξύπνημα άξιζε πάρα πολύ (και δεν είχα και ζεστή σοκολάτα να πιώ, σκέτα τα ΄φαγα τα McVities καραμέλα…) ήταν ότι θα επισκεπτόμουν την πόλη αυτή.

Όπως έρχεσαι στο Λίβερπουλ με το τραίνο, περνάς πρώτα από τα προάστιά του. Και το θέαμα των σπιτιών των προαστίων, όλων ίδιου χρώματος (πήλινου), και της θάλασσας των καμινάδων τους, που εκτεινόταν ως εκεί που έφτανε το μάτι μου, ήταν το πρώτο πράγμα που είδα. Και σκέφτηκα: “Πώς χωράνε τόσα σπίτια να ΄ναι μαζί;“! Μιλάμε για μια θάλασσα από καμινάδες! Φανταστείτε πόσα σπίτια (και πόσο κοντά το ένα με τ΄ άλλο) ήταν εκεί!

Φτάνοντας στον μεγάλο σταθμό της πόλης, βγήκαμε έξω! Φάτσα-κάρτα, το μουσείο της πόλης!! Ένα τεράστιο κτίριο! Με αγάλματα απ΄ έξω, και ένα μεγάλο κήπο με παγκάκια, και αγάλματα! Απέναντι, το St John’s, το πολύ μεγάλο θέατρο του κέντρου της πόλης. Α, ξέχασα να πω, ότι ο σταθμός του τραίνου (πολύ λογικά) βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.

Γύρω γύρω, μαγαζιά, εστιατόρια, pubs, μικρά malls, ξενοδοχεία, έπιαναν το δικό τους χώρο.

Κι αυτό ήταν, ίσως, το μόνο που με στεναχώρησε από την εμπειρία μου του Λίβερπουλ: η περιοχή που επισκέφτηκα, το κέντρο, ήταν απίστευτα στενάχωρη!!! Δεν ξέρω, σα να μου δημιούργησε μια ελάχιστη αίσθηση… κλειστοφοβίας αυτό, αλλά τι να γίνει! Μετά από ένα σούπερ σάντουιτς στο τοπικό Burger King, πήραμε το ταξί (μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να πάμε με το λεωφορείο στον προορισμό μας) και φύγαμε. Μας πήρε αρκετή ώρα να ψάξουμε, καθώς το κέντρο του Λίβερπουλ έχει δεκάδες στάσεις λεωφορείου, κάθεμία από τις οποίες εξυπηρετεί ίσα με 25-30 διαφορετικές γραμμές!!! Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, σ΄ εκείνο το σημείο γινόταν της τρελλής.. Άλλο ένα στοιχείο που ενίσχυε την αίσθηση του κλειστού, που είχα…

Και, βέβαια, παντού, στις κολόνες, στους τοίχους, στα λεωφορεία, η αφίσα που είναι το καμάρι όλης της πόλης: Λίβερπουλ, Πολιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το έτος 2008 (ό,τι ήταν η Πάτρα μας το 2006)!!! Είχα διαβάσει πέρσι, ότι ο Στίβεν Τζέραρντ, ο παίκτης-σύμβολο της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης, όταν σκόραρε σε ένα αγώνα, σήκωσε τη φανέλα του πανηγυρίζοντας: από κάτω είχε την αφίσα αυτή! Η προώθηση της πόλης και της σπουδαίας τιμής που της έγινε, μέσω του ποδοσφαίρου; Υπάρχει καλύτερη διαφήμιση από αυτό;

Περιέργως πως, δεν είδα αρκετούς φαν της… Λίβερπουλ (το παρατσούκλι της οποίας είναι The Pride of Merseyside, το καμάρι του Μέρσεϊσαντ)! Περισσότερους της… αιώνιας εχθρού της είδα, της Έβερτον! Τι να πεις…

Το μέρος όπου πήγαμε να φιλμάρουμε ήταν ένα κλειστό γήπεδο, στα περίχωρα της πόλης. Κι εκεί διεξαγόταν, όπως έμαθα επ΄ ακριβώς, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πινγκ Πονγκ για άτομα με ειδικές ανάγκες, με τη συμμετοχή άνω των 20 χωρών από όλο τον κόσμο (σ.σ. η Ελλάδα, πουθενά…). Απόλυτα λογικό: που θα κάνεις ένα σπουδαίο παγκόσμιο πρωτάθλημα, με τόσο σπουδαίο σκοπό (την προώθηση των σπουδαίων ικανοτήτων και του μεγαλείου ψυχής αυτών των ανθρώπων που συνεχίζουμε να τους ονοματίζουμε “disabled” = ανίκανους…); Στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης!!!

Στη διαδρομή προς το κλειστό αυτό γήπεδο, είχα την ευκαιρία να θαυμάσω ένα γιγάντιο πάρκο, με λίμνη, παγκάκια, και χασομέρηδες που εκμεταλλεύονταν τον ασθενικό ήλιο.. Έμοιαζε πολύ αυτό το πάρκο μ΄ αυτό που έχουμε στο Stoke. Και, δεν ξέρω, είχα μια προαίσθηση για το Λίβερπουλ, ότι θα είναι κάπως μουντό. Κάτι το βιομηχανικό του παρελθόν, κάτι η συνήθης αγγλική μουντάδα, οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν: παρά τον ήλιο που έβγαινε συχνά-πυκνά, η πόλη ήταν αρκετά γκρίζα. Και, πάντα, στενάχωρη!!!

Τουλάχιστον, στα περίχωρα όπου πήγαμε, είχε αρκετό πράσινο.

Με το που φύγαμε από το γήπεδο, μετά το φιλμάρισμα, είχαμε την ευκαιρία να γυρίσουμε και μια άλλη πλευρά της πόλης.. Εκείνη η πλευρά, αν και κοντά στο κέντρο, σαν να είχε περισσότερο πράσινο. Και γήπεδα!!! Μου άρεσε κάπως περισσότερο. Και η pub, με το όνομα “Rat and Parrot” (“Αρουραίος και Παπαγάλος“) – τι όνομα κι αυτό, για pub!!!

Φύγαμε μετά από 4-5 ώρες, για να προλάβουμε, μπας και γυρίσουμε τις κάμερες στην ώρα τους (δεν προλάβαμε εν τέλει). Συνοδεία των γλάρων (είπαμε, είναι λιμανίσια πόλη το Λίβερπουλ) μπήκαμε στο τραίνο μας, και γυρίσαμε… Λυπήθηκα που δεν είχαμε περισσότερο χρόνο να γυρίσουμε αυτή την ιδιαίτερη πόλη.. Απ΄ αυτά που είδα, όμως, σχημάτισα μια εξαιρετική εικόνα! Ευχαρίστως θα ξαναρχόμουν.

Άλλωστε, γιατί να μην έχεις καλή εικόνα για μια πόλη, στην οποία βρήκαν την έμπνευση κάποιοι άνθρωποι, και παρέδωσαν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της παγκόσμιας δισκογραφίας; Μιλάω, φυσικά, για τα θρυλικά “Σκαθάρια”.. Τους Μπιτλς!

Και, ειλικρινά, αυθόρμητα, όπως έβγαινα από το σταθμό του τραίνου, όταν είχαμε φτάσει στο Λίβερπουλ, έπιασα τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάει το “Love me do“, των Μπιτλς…

Looooove love me do

you know I love you

I ‘ll always be true

so pleeeeeeeeeeeeease

love me dooooooooo…

Ελπίζω να ξανάρθω, Λίβερπουλ!!!

Στην κουζίνα της εστίας…

(το σκηνικό τούτων των στιγμών είναι η κουζίνα της εστίας) 

Το σφύριγμα της λήξης ακούγεται, και τα χρωματιστά πίξελ που αποτελούν τους παίκτες αποχωρούν προς τα αποδυτήρια.. Η οθόνη κλείνει, και μαζί μ΄ αυτήν, και τα μάτια του Τ. και του L. – άλλωστε, όταν έχεις συμπληρώσει έξι (!) ολόκληρες ώρες παίζοντας Pro Evolution, όσο να ΄ναι τα μάτια σου δεν είναι και τόσο σε καλή κατάσταση! Πώς αντέχουν και παίζουν τόσες ώρες; Απ΄ όσο άκουσα, έπαιζε και ο J. πριν μαζί τους, τώρα όμως αποσύρθηκε στο δωμάτιό του. Η ζέστη μέσα στην κουζίνα της εστίας είναι μεγάλη, το καλοριφέρ δουλεύει στο φουλ, ενώ έξω λυσσομανάει ο αέρας.

Είναι πολύ καλό να έχεις εκείνο που χρειάζεσαι τη στιγμή που το χρειάζεσαι“, λέει πανηγυρίζοντας ο Τ., και με κάνει να αναρωτιέμαι τι εννοεί. Το κουτάκι με τα Pringles με γεύση Barbeque Sauce στο χέρι του, με κάνει να σκάω στα γέλια!!!

Όταν μπήκα στην κουζίνα, ο T. με τον L. έπαιζαν “Classic Brazil – Brazil”, στο Pro. Μια μεικτή σούπερ Αστέρων της Βραζιλίας, εναντίον της τωρινής ομάδας. Λεπτομέρεια: οι φανέλες των δύο ομάδων είναι ίδιες.. “Μα, πώς ξεχωρίζετε ο ένας τον άλλο;“. “Μα, αυτό είναι το κλου“, απαντά ο L., σκάζοντας στα γέλια δυνατά!

Δίπλα τους, ο H. κοιτάζει και γελάει. Ποτέ του δεν παίζει χαρτιά, ούτε Pro, όπως όλοι. Πολλές μέρες πηγαίνει στο γυμναστήριο και τρέχει. “Δε μ΄ αρέσει που κάθομαι εδώ μέσα όλη μέρα και χοντραίνω“, λέει ο ίδιος…

Η παρέα αυτόν τον καιρό στερείται ενός σημαντικού μέλους της. Ο Κ. έφυγε για το σπίτι του. Θα γυρίσει μετά από 6 βδομάδες, όταν θ΄ αρχίσουν οι εξετάσεις. Πάντα είναι λιγομίλητος, όταν είναι στην κουζίνα – αλλά και γενικώς, δεν μιλά πολύ. Τρώει βιαστικά. Πλένει τα πιάτα, πίνει τον καφέ του, και εξαφανίζεται. Στα χαρτιά συμμετέχει αρκετά συχνά, αλλά και στις εξορμήσεις προς το κλαμπ της σχολής. Έχω δει παλιότερες φωτογραφίες του, τότε που είχε μακριά μαλλιά και ταξίδευε. Τότε γελούσε πολύ, απ΄ όσο μπορώ να δω. Τώρα, σπανίως τον βλέπω να γελάει.. Τι να συνέβη άραγε;

Δεν προλαβαίνω καλά καλά να προσπαθήσω να απαντήσω, και σκάει μύτη ο B., ο καινούργιος. Είναι Σκωτσέζος, και πάντα έχει ένα ύφος θεατρικό, όταν μιλάει. Με τη χαρακτηριστική σκωτσέζικη προφορά του, μπαίνει κι αυτός σε μια συζήτηση. Τον συμπαθώ τον τύπο αυτόν – είναι άλλωστε ο μόνος που ΄χω ως τώρα καταφέρει να κερδίσω στο Pro!!!

Ο Ν., όπως πάντα, καθισμένος στην καρέκλα, αλλά και πάλι ένα κεφάλι πάνω απ΄ όλους, πάλι έχει αρχίσει να πετάει ατάκες! Το χιούμορ αυτού του τύπου είναι τρομερό. Και γρήγορο!!! Ο Λούκυ Λουκ ωχριά μπροστά στην ταχύτητα των δικών του χιουμοριστικών σφαιρών.. Κι είναι δύσκολο, για ένα τύπο από άλλη χώρα, όπως εγώ, να “πιάσει” με τη μια τα λεγόμενά του! Κι όταν του ζητάω εξηγήσεις, τι είπε, τι δεν είπε, “Άσ΄ το, φίλε, δεν πειράζει“, λέει γελώντας ειρωνικά…

Άρον άρον καταφθάνει και ο L. (άλλος L. αυτός, όχι ο προηγούμενος!). Είναι κι αυτός καινούργιος, και κατάγεται από τη Βιρμανία. Κι εκεί που νομίζαμε ότι ο μεγαλύτερος χιουμορίστας του ορόφου, που μας άφησε για να πάει στο Λονδίνο στα τέλη Γενάρη, ο Β., ήταν αναντικατάστατος, ήλθε ο L. να μας δείξει ότι… ουδείς αναντικατάστατος!!! Κι είναι εκείνο το στυλ “Δεν ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου, απλώς πετάω ατάκες που φέρνουν γέλιο” που μας κερδίζει! Προσωπικά, πιστεύω ότι ο L. καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ΄ όσα νομίζουμε.

Αυτό το παιχνίδι το παίζει και ο γιός μου, στην Κίνα“, λέει ο G., μόλις βλέπει τους T. και L. να κλείνουν επιτέλους την τηλεόραση και το Pro! Μακριά απ΄ την οικογένειά του, ο Κινέζος φίλος μας σπουδάζει. Μακράν ο πιο λιγομίλητος, ακόμα και από εκείνον τον Κ. – κι αυτός, όμως, όπως και ο φίλος μας απ΄ τη Βιρμανία, είμαι σίγουρος ότι απλώς βλέπει, χωρίς να σχολιάζει. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνει κιόλας…

Η τηλεόραση τώρα παίζει κάποιο πρόγραμμα κάποιου καναλιού. Η Pro Evolution session έχει λήξει για τα καλά. “Θα ΄πρεπε να δημιουργήσουμε ένα πρωτάθλημα ορόφου για το Pro Evo“, λέει ο Τ.! Καλή ιδέα. Ποιος κάθεται όμως να παίζει πρωταθλήματα; “Έχω δει τους πρωτοετείς, εκείνοι έχουν πρωταθλήματα στο Pro“, λέει κάποιος. “Ναι, αυτοί όμως έχουν περισσότερο χρόνο από εμάς“, απαντά σοβαρά ο N. Κι έχει δίκιο: πρόσφατα έπιασε δουλειά ο L., όλη μέρα λείπει. Το ίδιο και ο Τ., αν και έρχεται κάπως νωρίτερα. Όσο για τους άλλους, δεν δουλεύουν, αλλά έχουν κι αυτοί πολλή δουλειά με τα μεταπτυχιακά τους.

Μόλις προχθές έγινα 23, αλλά ακόμα παίζω Subbuteo, Pro, και αρνούμαι να μπω στον κόσμο των μεγάλων… Είμαι ένας 23-teen”, λέει ο J., που ξανάρθε στην κουζίνα πριν λίγο. Πάντα με τη φανέλα της Μάντσεστερ πάνω του (με το Ronaldo γραμμένο στην πλάτη), είναι ένας τύπος που μιλάει σπάνια, αλλά ξέρει πώς να πετά πολύ καλές ατάκες.

Μαύρες, κίτρινες, λευκές φάτσες, σκωτσέζικες, αγγλικές, βόρειες, νότιες προφορές, διάφορες κουβέντες, κάτω απ΄ την ίδια στέγη, και μέσα στην ίδια κουζίνα.

Κοινός παρονομαστής: όλοι τους ονειρεύονται… Και τα όνειρα δε σταματούν ποτέ!!!

Ooooooh, this game!!!“, ακούω από μέσα, αφού πια έχω αποσυρθεί στο δωμάτιο.. Πάλι χάνει ο L. στο Pro!!!

Οι αλκυονίδες μέρες του “Κόκκορα”…

Το σίγουρο είναι ότι ξεκίνησα πάλι νωρίς, και πάω με τα πόδια, συνέχεια τρέχω, και βιάζομαι…

Ας με συγχωρήσει ο αγαπημένος μου Φοίβος Δεληβοριάς, που του παραφράζω τους εναρκτήριους στίχους του εξαιρετικού τραγουδιού του, Ο Προορισμός. Απλώς, καλώς ή κακώς, έτσι είμαι. Συνέχεια βιάζομαι. Πάντα προχωράω με γρήγορα βήματα. Σκυφτό το κεφάλι. Μονίμως νωρίτερα. Μονίμως αγχωμένος. Μονίμως με ένα φόβο. Δεν αφήνω λίγο τον εαυτό μου να χαλαρώσει. Κι όχι μόνο στο θέμα του περπατήματος – σε πολλά άλλα.

Κάποτε, στο πολύ ωραίο “Αρκοτέστ” του site του σπουδαιότατου Αρκά, μου έβγαλε ότι είμαι ο “Κόκκορας”, λέει. Και, καμιά φορά, αναρωτιέμαι αν όντως ισχύει αυτό. Δεν πιστεύω σε τέτοιες ταμπέλες, φυσικά. Όπως δεν πιστεύω, π.χ., και στα διάφορα tests και applications του Facebook (το αναφέρω εδώ ως επιχείρημα, λόγω της τεράστιας δυναμικής που ΄χει αποκτήσει τούτο το site): εάν τα πίστευα, τότε είμαι… 31% έξυπνος, στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν ο… φιλόσοφος Επίκουρος, ενώ θα… παντρευτώ σε 13 χρόνια από τώρα!!! Απλώς, αναφέρω όλα αυτά, διότι, κάπου κάπου, αρχίζω και σκέπτομαι: βρε μήπως ισχύουν;

Σαν τον “Κόκκορα”, λοιπόν, κι εγώ, πολλές φορές. Μηδενική χαλάρωση, μονίμως με άγχος. Συνεχώς διστακτικός, αναφορικά με πράγματα, πράξεις, ενέργειες. Συνεχώς σκεπτικός – από πράξεις, όμως, όχι τόσο πολλά όσο θα επιθυμούσα. Αλλά και πολλά άλλα χαρακτηριστικά του “Κόκκορα” (θυματοποίηση, απαισιοδοξία, συνεχής προβληματισμός, “ψείρισμα” των πάντων, κλπ) μ΄ έχω πιάσει πολλές φορές να τα ΄χω στη συμπεριφορά μου. Και μου λένε οι άλλοι, “ρε, χαλάρωσε, μια χαρά είσαι, τι έχεις;” – κάτι συνεχώς νιώθω να είναι στραβά..

Αυτές τις μέρες, εδώ στην Αγγλία, έχει έναν απίστευτα γλυκό κι ωραίο καιρό. Ανέφελος ουρανός, ήλιος δυνατός και ζεστός, καταγάλανη ατμόσφαιρα – και φως!!! Παντού φως!!! Η μουντάδα έχει εξαφανιστεί, και σήμερα, γυρνώντας στο κάμπους, είδα μια ωραία σκηνή: κάτι Αγγλιδούλες (“Πάλι τις Αγγλιδούλες πρόσεξες, ε;”) να ΄χουν στρώσει μια πετσέτα στο χορτάρι, με το ραδιοφωνάκι δίπλα, και να κάνουν πικνίκ! Και, βέβαια, σαν σε καλοκαιρινή μέρα, οι περισσότεροι σήμερα φορούσαν μαύρα γυαλιά ηλίου!!! Οι Άγγλοι έχουν εντυπωσιαστεί από αυτόν τον εξαιρετικό καιρό.. Κι εγώ, δεν το κρύβω. Απ΄ τη μουντάδα στον τέλειο ήλιο; Εντυπωσιάστηκα.

Βυθισμένος στις σκέψεις, λοιπόν, και πάλι (οι περισσότερες ανάξιες λόγου, αλλά, είπαμε, “Κόκκορας”), περπατούσα προς το κάμπους. Απογευματάκι, γύρω στις 4 η ώρα.. Ξάφνου, σταμάτησα να σκέπτομαι, και γύρισα το κεφάλι προς τα πάνω: η μέρα βρισκόταν στην πιο γλυκιά της ώρα! Ο ήλιος σιγά σιγά έγερνε για να δύσει, ο ουρανός ήταν καταγάλανος, ένα αεράκι (πάντα κρύο..) φυσούσε, κι ένα ωραίο χρυσαφί χρώμα απλωνόταν παντού.

Και χαμογέλασα.. Και σταμάτησα να σκέπτομαι.

Μερικά πράγματα είναι τόσο μικρά, και τα προσπερνάμε ως ασήμαντα, μα μπορούν αμέσως να μας φτιάξουν τη διάθεση. Όπως αυτές οι ιδιότυπες αγγλικές “αλκυονίδες μέρες”.. Ακόμα κι ένα “Κόκκορα” μπορούν να τον κάνουν να χαμογελάσει, τα μικρά πράγματα!!!

Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως/που δείχνει πώς είσαι ο προορισμός… Χωρίς να παραφράζω πια.

Οδοιπορικό στην παμπ!!!

Τα φώτα της παμπ είναι χαμηλωμένα. Νομίζω ότι έτσι πρέπει να είναι τα φώτα σ΄ όλα τα μαγαζιά τέτοιου τύπου (καφετέριες, παμπ, εστιατόρια, κλπ). Δεν κουράζεται το μάτι, αλλά μπορείς να βλέπεις άνετα και το διπλανό σου. Από τα ηχεία ακούγονται διάφορες αγγλικές ροκιές, που αμφιβάλλω αν θα έχουν φτάσει στην Ελλάδα. Μια απροσδιόριστη μυρωδιά πλανιέται στον αέρα (μάλλον είναι τα τσιπς που συνοδεύουν τις μπύρες), τη στιγμή που απλώνω το χέρι και ανοίγω την πόρτα για να μπω, περνώντας απ΄ το στενό διάδρομο που συνδέει το πεζοδρόμιο με το κατώφλι της πόρτας (κάτι σα μικρή φυσούνα γηπέδου).

Γύρω γύρω, ηλεκτρονικά παιχνίδια με οθόνη αφής, σαν εκείνα που βρίσκεις σε πολλά καφενεία και στην Ελλάδα. Απαραιτήτως, δύο μεγάλες οθόνες τηλεόρασης, όπου σε λίγο θα προβληθεί το παιχνίδι.. Όλα ξύλινα. Με εκείνο το ωραίο, φιλικό χρώμα. Στο βάθος, στον τοίχο, καρφωμένος ο στόχος, που περιμένει τους επίδοξους παίκτες των darts να επιδοθούν σ΄ αυτό το “άθλημα” (ναι, υπάρχουν Άγγλοι που θεωρούν τα darts “σπορ”…). Κατευθύνομαι προς το μπαρ: μια κάνουλα για τη (μπύρα) Foster’s, μια για τη Guinness, μια για τις κοκακόλες και μια τέταρτη για Heineken, αν πρόλαβα να δω καλά. Πάνω απ΄ τα κεφάλια μας, στο ταβάνι, ο προτζέκτορας, μέσω του οποίου θα προβληθεί σε λίγο το παιχνίδι. Μπροστά απ΄ το μπαρ, οι κλασικές ψηλές καρέκλες. Και σ΄ αυτή τη μεριά της παμπ, επίσης υπάρχουν ηλεκτρονικά (με σημαντικότερο τον “εύσωμο” κουλοχέρη απέναντι απ΄ το μπαρ), αλλά και δεύτερη οθόνη τηλεόρασης στο βάθος, μαζί με νέο στόχο για darts. Και, φυσικά, τραπέζια παντού. Όχι διάσπαρτα. Βαλμένα με τάξη και σειρά. Δίπλα στην κεντρική είσοδο, και μπροστά απ΄ τα παράθυρα, είναι ο καναπές. Με τα τραπέζια μπροστά του και τα σκαμπουδάκια. Σταμπάρω μια ελεύθερη θέση και γυρνάω προς το μπαρ.

Μια Guinness, παρακαλώ“.

(γεμίζει..)

Ορίστε.. 2 λίρες παρακαλώ“.

Αφού μου κάνει εντύπωση που την έχει τόσο φτηνά (όλες οι παμπ είναι αρκετά φτηνές, εν γένει, κάτι που είναι καλό), αλλά και που μου δίνουν τόση πολλή (σ.σ. μεγάλο μεγάλο ποτήρι, ως απάνω γεμάτο – αφού το ΄χε αφήσει κάτω απ΄ την κάνουλα, σχεδόν γεμισμένο, πήγα να το πάρω, και λέει η μπαργούμαν “Πού το πας; Κάτσε να σ΄ το γεμίσω!!!“) στρογγυλοκάθομαι στη θέση μου. 7.55 η ώρα.. 8 η ώρα έχει ντέρμπυ!!!

Πιάνω κουβέντα με τους διπλανούς μου, εντελώς άγνωστοι. Δύο μαύροι. “Τι ομάδα είστε, ρε παιδιά;“. “Χ” (σ.σ. δεν παίζει απόψε, έχω έρθει να δω άλλο παιχνίδι)!!! “Α, ωραία, κι εγώ (φωνάζουμε δυνατά και δίνουμε τα χέρια). Ας ελπίσουμε να χάσουνε βαθμούς αυτοί απόψε, έτσι;“.

Ο Άγγλος δεν αντέχει τις μακροσκελείς κουβέντες. Θέλει γρηγοράδα. Αν αρχίσεις να μιλάς για πολλή ώρα, προσπαθώντας να βρεις τα πατήματα, τις λέξεις, να ψάξεις τη σύνταξη τη σωστή, πάει, το ΄χασες το παιχνίδι!! Έχει γυρίσει στον διπλανό του κι έχει αλλάξει θέμα.. Γι΄ αυτό, λένε λίγα λόγια. Η συζήτησή μου με τα παιδιά αυτά σταματάει γρήγορα, λοιπόν, κι όλοι γυρνάμε προς την οθόνη. Το ματς αρχίζει!!! Και η οθόνη χαλάει!!! Αναστεναγμοί απογοήτευσης, που εντείνονται, αφού, όσο η υπεύθυνος προσπαθεί να φτιάξει τον προτζέκτορα, έχει μπει.. γκολ στο μεταξύ!!! Δες εδώ γκαντεμιά.. Τι να γίνει, όμως;..

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Άγγλου, είναι η υπομονή του. Δε θα δυσανασχετήσει ποτέ (φανερά, έστω). Στις ουρές, σιδηρά πειθαρχία. Ούτε προσπάθεια για να ΄ρθει κανείς μπροστά ούτε τίποτα. Ούτε φωνές, ούτε μούντζες, ούτε κακή συμπεριφορά. Ο καθένας έχει τη θέση του και περιμένει. Κι όχι μόνο στις ουρές – παντού. Έτσι κι εδώ, μ΄ υπομονή, περιμένουν όλοι να φτιαχτεί ο προτζέκτορας. Η νέα εικόνα είναι λίγο θολή, αλλά, τουλάχιστον, βλέπουμε μπάλα. Οι οπαδοί της ομάδας που σκόραρε, πανηγύριζαν, και τώρα ξαναβλέπουν το γκολ. “Ooohh, real class!!!“, φωνάζουν μεταξύ τους..

Στις παμπ δεν είναι περίεργο να βλέπεις οπαδούς και των δύο ομάδων να βλέπουν το παιχνίδι. Και, αντίθετα μ΄ ότι συμβαίνει στην Ελλάδα, εκφράζονται και ελεύθερα. Βάζει, π.χ., γκολ η Κάουντυ εναντίον των Ρόβερς; Θα δεις τον οπαδό της να πανηγυρίζει σαν τρελός, να ουρλιάζει, να φωνάζει, κι ας είναι οπαδοί των Ρόβερς γύρω! Και τούμπαλιν.. Δεν προκαλούν. Εκφράζονται. Άλλωστε, στην παραμικρή υποψία επεισοδίου, θα έρθουν οι αστυνομικοί. Και, εδώ, δεν αστειεύονται.. Και μόνο το βλοσυρό εκείνο βλέμμα τους, φτάνει για να σου κόψει την όρεξη για “ζωηράδες”.

Γενικώς, επειδή είπα για τους οπαδούς, ο Άγγλος δε βλέπει παιχνίδι ήσυχος. Είτε παίζει η Εθνική (πολύ περισσότερο) είτε παίζει η ομάδα του, φωνάζει, συμμετέχει, παρωτρύνει. Σα να ΄ναι μέσα στο γήπεδο!!! Κι όλα αυτά, δίχως φόβο μην του κάνουν “παρατήρηση”! Αφού όλοι το ίδιο κάνουν. Καθένας, λοιπόν, με τα διάφορα ρούχα του (άλλος με τη φόρμα της Πανεπιστημιακής ομάδας, άλλος με το πουκάμισο, άλλος με τη φανέλα της ομάδας “Χ”) βλέπει το παιχνίδι – κι, αλήθεια, δε θα ΄λεγα ότι με χαλάει αυτή η έλλειψη του dress code σ΄ αυτή τη χώρα! Κι όχι μόνο στις παμπ, που λίγο ή πολύ δικαιολογείται. Και στο κλαμπ, ακόμα, δεν υπάρχει πουθενά κανενός είδους dress code.. Όπως θες μπαίνεις.

Ο Άγγλος, λοιπόν, όταν τελειώνει το ποτό του, ουίσκι, μπίρα, κρασί, κοκακόλα, αμέσως, άνευ χρονοτριβής, πάει και παίρνει δεύτερο. Και τρίτο. Και τέταρτο. Όχι απαραίτητα για να μεθύσει. Απλώς, για να ΄χει κάτι να συνοδεύει την τηλοψία, ή την όποια του δραστηριότητα. Δε νοείται να ΄σαι μέσα στην παμπ, δίχως να ΄χεις κάτι να πιείς ή να τρως. Και, πολλές φορές, κερνιούνται μεταξύ τους. Πάει ο ένας στο μπαρ, και αγοράζει για όλη την παρέα ποτά. Το ίδιο συμβαίνει και στα κλαμπ, πάλι: μόλις τελειώνει κάποιος το ποτό του, φεύγει με τη μια για το επόμενο. Όπου εκεί, πια, έχει και το δικαίωμα να γίνει και ντίρλα!!! Και στο θέμα της μέθης, η αστυνόμευση στην Αγγλία είναι αυστηρή. Έξω απ΄ τα κλαμπ, πάντα υπάρχουν περιπολικά. Δια παν ενδεχόμενο..

Το ματς τελειώνει. Κι όπως τελειώνει, οι περισσότεροι φεύγουν, και ψιλοαδειάζει το μαγαζί – φανερό το ότι είχαν έρθει για το ματς και μόνο. Υπό τους ήχους των darts που καρφώνονται στο στόχο, ανοίγω την πόρτα και φεύγω.. Απ΄ τη ζέστη μέσα στην παμπ, στο απότομο κρύο έξω απ΄ αυτή. Δεν πα΄ να ΄χει ήλιο – το κρύο δεν φεύγει ποτέ. Ώρα για επιστροφή στο δωμάτιο.

Ήταν όμως διασκεδαστικό το οδοιπορικό στην παμπ!!!

Κατά φαντασίαν Μαμαλάκης!!!

Στη γυμναστική μπορεί να μην επιδίδομαι τόσο συχνά όσο θα ήθελα (τερμάτισα και την “καριέρα” μου στη μπάλα, άλλωστε, λόγω των σπουδών) – μόνο κάνα μπασκετάκι, που και που.. Στην εκγύμναση, όμως, των άνω και κάτω γνάθου, δε μπορώ να πω, επιδίδομαι τακτικότατα!!! Το σημερινό post, λοιπόν, θα αφιερωθεί σε μερικά φαγητά που συνάντησα εδώ στην Αγγλία, τα οποία μπορούν να χαρακτηριστούν “τυπικώς αγγλικά”!!! Έτσι, για μια επισκόπηση του τι τρώω εδώ πέρα – λεπτομέρεια: έφυγα από Ελλάδα την πρώτη φορά όντας 100 κιλά, και γύρισα, για Χριστούγεννα, 89..

1. Πρωινό

Ονομάζεται “full English breakfast”. Αποτελείται από ένα συνδυασμό των εξής: φασόλια, μπέηκον, αυγά τηγανητά, λουκάνικο, ντομάτα (ψημένη στη σχάρα, παρακαλώ!!), μανιτάρια, καθώς και φέτες του τοστ ψητές. Οι συνδυασμοί, άπειροι. Π.χ., αντί για φασόλια, είδα άλλους να βάζουν κάτι σαν ζωμό ντομάτας, με μεγάλα κομμάτια του εν λόγω ζαρζαβατικού. Κάποιοι άλλοι, δε, χρησιμοποιούσαν και τα λεγόμενα hash browns, τηγανητή πατάτα. Όσο να ΄ναι, είναι το τυπικό αγγλικό πρόγευμα, και σε κρατάει γεμάτο ενέργεια ολημερίς. Εγώ, λόγω του ότι έχω κάρτα σίτισης (και, άρα, παίρνεις περιορισμένο αριθμό απ΄ τα παραπάνω), συνήθως παίρνω φασόλια, μπέηκον, ένα αυγό, ένα λουκάνικο ή ένα hash brown, μια φέτα τοστ, και το καθιερωμένο ζεστό τσαγάκι..

2. Steak and kidney pie

Η “πίτα μπριζόλας και νεφρών” (μην αηδιάσετε – λες και η μαγειρίτσα είναι καλύτερη..), όπως μεταφράζεται αυτούσιο στα ελληνικά, είναι μια πίτα περίεργη (το λιγότερο). Το κρέας αυτής της πίτας είναι βοδινό. Κομμάτια, λοιπόν, απ΄ το ψαχνό του βοδινού κρέατος ανακατεύονται, μέσα σε μια παχιά σάλτσα, με κομμάτια νεφρού, είτε πάλι βοδιού, είτε χοίρου, είτε αρνιού. Και, βέβαια, αυτά όλα καλύπτονται από ένα είδος φύλλου για πίτες. Ομολογώ ότι, ακούγοντας το όνομα του πιάτου, ήμουν λίγο επιφυλακτικός. Οι επιφυλάξεις μου διαλύθηκαν με την πρώτη… μπουκιά!!! Πολύ καλό. Συνοδεύεται με ρύζι ή πατάτες τηγανητές ή πατάτες ψητές ή λαχανικά.

3. Fish and chips

Ε, άμα δεν πεις κι αυτό, ποιο θα πεις; Μια φορά μόνο είχα την τύχη να φάω το κλασικό αγγλικό πιάτο μαγειρεμένο “σπιτικά”, ας πούμε. Συνήθως, αν και το ΄χει πολλές φορές στο μενού της λέσχης, δεν το προτιμώ. Προτιμώ άλλα πιάτα. Όπως και να ΄χει, η επιλογή αυτή αποτελείται από πατάτες τηγανητές με ένα ή δύο μεγάλα κομμάτια τηγανισμένου ψαριού (συνήθως το ψάρι αυτό είναι βακαλάος, αλλά μπορεί να ΄ναι και σαλάχι ή σολομός). Το κακό είναι ότι και στη λέσχη, συνήθως, το ψάρι το σερβίρουν προτηγανισμένο, όπως στα φαστ φουντ. Ένας λόγος για τον οποίο δεν το προτιμώ. Πάντως, περιττό να πω ότι η Αγγλία βρίθει καταστημάτων φαστ φουντ με fish and chips.. Είπαμε, είναι παράδοση!!!

4. Sunday roast

Το “κυριακάτικο ψητό”, όπως λέγεται, είναι ένα απ΄ τα καλύτερα που δοκίμασα εδώ – και, εκ νέου, τυπικό αγγλικό, φυσικά!!! Αποτελείται από κομμάτια κρέατος μοσχαρίσιου/αρνίσιου/κοτοπουλίσιου, εεε, κοτόπουλου, ήθελα να πω/χοιρινού, μαζί με ψητές πατάτες, λαχανικά (κουνουπίδι, καρότα, λάχανο, κλπ), μαζί με σάλτσα. Απαραίτητο συνοδευτικό, ένα είδος μικρής πιτούλας που το είδα να σερβίρεται και σε πολλά άλλα πιάτα: το Yorkshire pudding. Κατασκευάζεται, όπως κατασκευάζουμε εμείς τους λουκουμάδες, με τη ζύμη που τηγανίζουμε. Έτσι, μαζί με το εν λόγω pudding, έχουμε το πλήρες κυριακάτικο ψητό. Εξαιρετικό – τι άλλο να πω!!!

5. Μια μικρή λεπτομέρεια!!!

Εννοείται ότι είναι τεράστια και η ποικιλία των σάντουίτς τους. Από απλό σάντουιτς με τόνο σε… Thai Sweet chicken, και δε συμμαζεύεται.. Αυτό που παρατήρησα είναι ότι, με μερικά απ΄ τα σάντουιτς, έδιναν μαζί και ένα μικρό κεσεδάκι με σάλτσα βατόμουρου. Λεπτομέρεια: το σάντουιτς είχε μέσα γαλοπούλα. Ρώτησα, λοιπόν, καλά, πώς τρώτε το σάντουιτς με σάλτσα βατόμουρο; Είναι σα να βουτάμε εμείς παϊδάκια μέσα σε άνθος αραβοσίτου!!! “Φίλε, είναι γαλοπούλα, μου είπαν. Είναι φανταστικός αυτός ο συνδυασμός. Απορούμε πώς δεν το ΄χετε στην Ελλάδα” (ίσως γιατί στην Ελλάδα τρώμε ανθρώπινο φαϊ, πήγα να πω, αλλά είπα να κρατήσω το στόμα μου κλειστό..). Όπως επίσης μου έκανε εντύπωση το ότι, σε μερικές απ΄ τις σάλτσες τους, έχουν ένα ειδικό.. μέλι, μέσα, ειδικό για μαγείρεμα!!! Άσε που, στο μπάρμπεκιου, πάνω απ΄ τα κοψίδια και τα λίπη, βάζουν, λέει, καμιά φορά και μέλι!!! Κάπου το ΄χα ξανακούσει, αυτό, αλλά δεν παύει να μου κάνει εντύπωση..

6. Η έξωθεν επιρροή

Και, φυσικά, ως χώρα που δέχεται αναρίθμητους μετανάστες και συντηρεί εντός των συνόρων της δεκάδες χιλιάδες ξένους, η Αγγλία δεν θα μπορούσε να μην έχει επηρεαστεί γαστριμαργικά από αυτούς!!! Έτσι, τα μαγαζιά με κεμπάπ, κινέζικο ή ινδικό φαγητό, τούρκικο, ισπανικό, γαλλικό, ιταλικό, γιαπωνέζικο, κλπ, απαντούν παντού, σ΄ όλη την αγγλική επικράτεια. Μέχρι στιγμής, πάντως, ψηφίζω κινέζικο. Το ινδικό, επειδή το δοκίμασα κι αυτό, μου ΄πεσε λίγο καυτερό και βαρύ..

7. Επιδόρπιο

Τι άλλο, παρά το θεϊκό custard; Το τρομερό αυτό γλύκισμα, αυτή η κρέμα που σ΄ ανεβάζει στα ουράνια.. Αυτή η κρέμα, που κάνει τις άθλιες αγγλικές μηλόπιτες να χαϊδεύουν απαλά τον ουρανίσκο σου, και να μοιάζουν θεία δημιουργήματα (ενώ, εάν τις φας μόνες τους, θα πας κατ΄ ευθείαν να βγάλεις εισιτήριο επιστροφής..)!!! Μαζί με το custard, υπάρχουν και οι γαλατόπιτες (περιχυμένες με creme francaise, γαλλική κρέμα, σα γιαούρτι – λίγο άγευστη μου φάνηκε), οι μηλόπιτες, οι σταφιδόπιτες, τα κέηκ και οι σοκολάτες. Για τους σκεπτόμενους την υγεία, η ποικιλία φρούτων που συνοδεύει τα αγγλικά γεύματα είναι μεγάλη. Μιλάμε, έχω ν΄ αγγίξω φρούτο από τότε που ξανάφυγα από Ελλάδα.. Μα, όταν έχεις μπροστά σου το custard, τα μήλα θα σκέπτεσαι; Μη μου μιλάς για μήλα!!!

Αυτά!!!

Καλή όρεξη!!!

Σάββατο…

Σάββατο σήμερα. Μου ΄χαν λείψει τα Σαββατοκύριακα στην εστία. Το πάρκινγκ της εστίας, όλες τις μέρες γεμάτο, τα Σαββατοκύριακα αδειάζει, μιας και όλοι επιστρέφουν πίσω στις πόλεις τους και τα χωριά τους, έχοντας ξοδέψει άλλη μια βδομάδα στο Πανεπιστήμιο.

Κι είναι ωραία αυτή η ησυχία που υπάρχει, τα σαββατιάτικα πρωινά, εδώ στο κάμπους. Θαρρείς κι έχουν όλα σταματήσει. Η πρωινή δροσιά σιγά σιγά φεύγει, και ο ήλιος αρχίζει να ανεβαίνει στον ουρανό. Έχω πει ότι, και ανέφελος να ΄ναι ο ουρανός, το κρύο δεν υποχωρεί με τίποτα!!! Από κάπου μακριά ακούγονται πουλιά να κρώζουν – γλάροι συνήθως περνάνε πολλοί από ΄δω, αλλά και άλλα πουλιά. Επίσης, σε κάποιο γήπεδο πιο πέρα κάποιοι έχουν ξεκινήσει έναν αγώνα. Τα πουλιά κι αυτοί οι απόμακροι παίκτες είναι εκείνα που θυμίζουν ότι υπάρχει ζωή, και ότι δε σταμάτησαν όλα, τα ακίνητα σαββατιάτικα πρωινά – α, και ο ήχος απ΄ το τραίνο, που κυλά πάνω στις ράγες, σύμβολο και αυτό της φυγής. Όλα, πράγματι, μοιάζουν να είναι “φευγάτα”..

Σιγά σιγά, αρχίζουν και ξυπνάνε και οι άλλοι, στα δωμάτια. Κοντά 10 η ώρα, πια, πλησιάζει. Δεν ξέρω γιατί τα Σάββατα κοιμούνται, εδώ, περισσότερο απ΄ ότι τις Κυριακές. Την Κυριακή, έχω παρατηρήσει, όλοι ξυπνάνε νωρίτερα!!! Δεν είναι, άραγε, γι΄ αυτούς, όπως και για εμάς και τον υπόλοιπο κόσμο, ημέρα σχόλης η Κυριακή; Τι να πω; Θα είναι, μάλλον, απλώς τη ζουν αλλιώς.

Μια απ΄ τις πιο καλές επιλογές που έχω, τα σαββατιάτικα πρωινά, είναι η μικρή βόλτα έως τα πλυντήρια του κάμπους. Διασχίζοντας το κάμπους, σχεδόν, για να φτάσω ως εκεί, μου δίνεται η ευκαιρία για μια πρώτης τάξεως βόλτα, μέσα στη σιγαλιά και την ηρεμία, με φόντο τους κατάφυτους λόφους και τον αχνό ήλιο, που προσπαθεί να ξεμυτίσει πίσω απ΄ τα χοντρά, αδιαπέραστα σύννεφα – και το καταφέρνει!!! Τις τελευταίες μέρες, δεν έχω παράπονο, μας έχει τιμήσει για τα καλά ο ήλιος εδώ (στην Ελλάδα, μαθαίνω, έχει συννεφιά αρκετή).

Είναι στ΄ αλήθεια ωραίο το μέρος εδώ. Σου δίνει μια τέτοια ψυχική ανάταση, ώστε, και απλώς περαστικός να είσαι (όχι φοιτητής μόνο, όπως εγώ), νιώθεις αυτή την αγαλλίαση και την ηρεμία.. Αναμφίβολα!!!

Σιγά σιγά, συνεχίζεται η… απαγκίστρωση του ορόφου απ΄ τα δεσμά του Μορφέα!! Και το Σάββατο, συνεχίζεται. Εάν ήμουν στην Ελλάδα, τώρα, θα κανόνιζα μάλλον κάποιο παιχνίδι ποδοσφαίρου με την ομάδα μου. Συνήθως, έτσι κάνω τα Σάββατα. Επί του παρόντος, όμως, δεν έχω τέτοιου είδους ανησυχίες, μιας και εδώ δεν παίζω μπάλα.

Να λοιπόν, μια λίστα, με όσα κάνω τα Σάββατα, στο περίπου: πλύσιμο ρούχων, σκούπισμα δωματίου, γράψιμο εργασιών, τηλεθέαση αγώνων (στην παρακείμενη pub!!!), καμιά βολτίτσα.. Ακόμα δεν έχω επιχειρήσει να βγω έξω για βράδυ, ένα Σάββατο. Είναι κι αυτό ένα απ΄ τα άμεσα σχέδιά μου: να βγω βράδυ στο Stoke, Σάββατο. Μόνος, ή με παρέα!!! Θα δείξει..

Κι η πορεία μέσα σ΄ ένα ακόμα Σάββατο, συνεχίζεται!!!

Boxing Day

Σήμερα, 26 του μηνός, είναι η περίφημη “Boxing Day”, στην Αγγλία. Παρ΄ ότι επόμενη των Χριστουγέννων, όταν όλος ο πλανήτης ακόμα γιορτάζει και ξεκουράζεται, οι Άγγλοι έχουν ένα… ιδιαίτερο τρόπο να ξεκουράζονται: παίζοντας ποδόσφαιρο, το άθλημα που δημιούργησαν, εξέθρεψαν και εξέδωσαν (αλλά και κυνήγησαν – είναι όμως άλλη ιστορία αυτό..)! Γι΄ αυτό και, κάθε χρόνο, στις 26 Δεκέμβρη όλα τα αγγλικά πρωταθλήματα, όλων των κατηγοριών, είναι σε δράση!!! Το ίδιο συνεχίζεται και τις επόμενες μέρες: αυτή την περίοδο, οι αγγλικές ομάδες συμμετέχουν σ’ ένα κοπιαστικό μαραθώνιο αγώνων, αφού δίνουν, σε 8 μέρες, 3 παιχνίδια! Ένα σήμερα, ένα στις 30 και ένα την πρώτη του μηνός Γενάρη!!! Όσοι αναρωτιούνται γιατί συμβαίνει αυτό, πολύ απλή είναι η απάντηση: “είναι παράδοση“!!!

Και, στην Αγγλία, δε μπορείς να πας κόντρα στις παραδόσεις τόσο εύκολα (περισσότερα για την “Boxing Day” μπορείτε να διαβάσετε εδώ, αν και εγώ έχω διαβάσει άλλα απ΄ αυτά που γράφει ο συντάκτης τούτου του άρθρου).

Πολλοί προπονητές και παίκτες έχουν διαμαρτυρηθεί κατά καιρούς για την βάναυση τούτη εβδομάδα. Ο κόσμος χαίρεται, στις εξέδρες, βέβαια, αλλά δεν είναι αυτός που παίζει μπάλα.. Τα ήδη βεβαρημένα προγράμματα των ομάδων, λένε οι κόουτς και οι παίκτες, δε χρειάζονται αυτό το κουραστικό στρίμωγμα αγώνων αυτές τις μέρες.. Οι άλλοι, δηλαδή, που ολοκληρώνουν τα πρωταθλήματά τους στην ώρα τους, δίχως “Boxing Day” κλπ, είναι ανόητοι; Γι΄ αυτό και πολλοί έχουν εναντιωθεί στο σύστημα αυτό.

Είπα και προηγουμένως, όμως, ότι είναι πολύ δύσκολο να πας κόντρα στην παράδοση. Η Αγγλία είναι μια χώρα που λατρεύει (και ζει, λένε κάποιοι) το χθες. Τις παραδόσεις. Το παρελθόν. Τους νόμους και τις δοξασίες και τις αντιλήψεις παρελθόντων καιρών. Γι΄ αυτό, άλλωστε, πέραν του οικονομικού ζητήματος, κρατάνε ακόμα τη Βασίλισσά τους (ο Θεός να τη σώζοι) στον θώκο, παρ΄ ότι έχουν κι αυτοί Κοινοβούλιο, όπως όλος ο κόσμος. Γι΄ αυτό, άλλωστε, τιμούν με κάθε επισημότητα όλων των ειδών τις παλαιές γιορτές και παραδόσεις τους (ένα παράδειγμα, είναι και η “Boxing Day”). Γι΄ αυτό, άλλωστε, αρνούνται την εισαγωγή νέων, καινοτόμων ιδεών στα συστήματά τους, τη στιγμή που άλλοι λαοί όχι μόνο τα έχουν εισάγει, αλλά τα ΄χουν αξιοποιήσει κιόλας δημιουργικά. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, η επιμονή στη χρησιμοποίηση της παλαιότατης λίρας τους, ακόμα, για τις συναλλαγές τους, όταν όλοι οι άλλοι έχουν ευρώ – αλλά, και ποδοσφαιρικά πάλι, η τεράστια επιμονή στην μη χρησιμοποίηση αλλοδαπών κόουτς για την εθνική τους ομάδα ποδοσφαίρου (έπεσε το κάστρο αυτό με τον Ericsson, τώρα πήραν τον Καπέλο, και αμέσως έπεσαν απάνω να τον φάνε, με το που ήρθε: “Δεν είναι Άγγλος, εμείς θέλουμε Άγγλο“, κλπ)! Η παράδοση είναι αυτή που ορίζει και καθορίζει μεγάλο μέρος της ζωής των Άγγλων, όπως και η υποταγή στους νόμους και η πιστή εφαρμογή τους. Έχουν, άλλωστε, δεκάδες νόμους οι Άγγλοι, λόγω έλλειψης Συντάγματος (κάτι που αποτελεί τραγική ειρωνεία για εμάς, τους Έλληνες, αφού ναι μεν έχουμε Σύνταγμα, αλλά και πολυνομία ταυτόχρονα!). Η παράβαση του νόμου συνιστά το μεγαλύτερο αδίκημα, γι΄ αυτό και έχουν τόσο οργανωμένα δικαστήρια, άλλωστε, πάνω εκεί. Τέλος, οι παραδόσεις και οι συνήθειες επάνω εκεί είναι τόσο ισχυρές, που οδηγούν τους ανθρώπους σε μια ψυχολογική κατάσταση πίεσης.. Γι΄ αυτό και οι περισσότεροι Άγγλοι, όταν έρχονται στα νησιά μας, το καλοκαίρι, ξεσαλώνουν, λέω εγώ.. Άλλο εκεί, άλλο εδώ.

Έτσι, λοιπόν, και με την “Boxing Day”. Αναμφίβολα, θα χορτάσουν μπάλα οι Άγγλοι πάνω εκεί, όπως κάθε χρόνο..

Πληθαίνουν, όμως, οι φωνές, εκείνων των ανθρώπων, που ζητούν πλέον να σταματήσει η χώρα να τιμά φαντάσματα απ΄ το παρελθόν. Να σταματήσει η χώρα να ζει με τούτα τα φαντάσματα στους δρόμους της. Να μπει η χώρα, ζητούν, σε μια τροχιά εκσυγχρονισμού του τρόπου ζωής και των ιδεών της.. Πολλοί είναι εκείνοι που ζητούν η Αγγλία, απλώς, να δοκιμάσει!!! Να δοκιμάσει μερικά καινούρια πράγματα, και, εάν δει ότι δεν της κάνουν, σαν τα φορέματα να τα πετάξει και να επιμείνει σ΄ αυτά που ξέρει κι εμπιστεύεται. Εγώ, προσωπικά, το θεωρώ πολύ δύσκολο να αποποιηθούν οι Άγγλοι μερικές απ΄ τις παραδόσεις που τους επιβαρύνουν, και να προσπαθήσουν να ελευθερωθούν, κάπως. Από την άλλη, μήπως στην Ελλάδα έχουμε αποδιώξει τέτοιου είδους νοοτροπίες και αντιλήψεις; Μήπως θαρρούμε ότι είμαστε πιο ανοικτά πνεύματα απ΄ τους μονόπλευρους Άγγλους; Εγώ θεωρώ ότι πρέπει κι εμείς να κάνουμε (πολλά) βήματα μπροστά, καθώς δεν είμαστε καλύτεροι. Ιδίως στο θέμα της νοοτροπίας και στο πώς προσεγγίζουμε τον κόσμο.. Διότι μπορεί να καμαρώνουμε ότι είμαστε πνεύματα ανοικτά, αλλά σε πολλά θέματα οι… κουτόφραγκοι μας έχουν ξεπεράσει προ πολλού.

Κατά τ΄ άλλα, τελειώνοντας το κείμενο αυτό, έχω να πω ότι λυπάμαι που δε θα δω από κοντά την “Boxing Day”!!! Θα τη χάσω, αφού θα είμαι εδώ, και δε δείχνει κανείς τα παιχνίδια.. 😦

Όπως και να ΄χει, όμως, σας εύχομαι καλή συνέχεια των εορτών!!!