Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Δεν έχω κάποιον «αγαπημένο» ποιητή. Άλλωστε, όταν ταυτίζεσαι, ετεροπροσδιορίζεσαι κι αυτό ποτέ δεν μου άρεσε.

Αν, πάντως, θα έπρεπε να διαλέξω τον ποιητή εκείνο που, ας πούμε, προτιμώ να διαβάζω, θα έλεγα τον Κωνσταντίνο Καβάφη, ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα (29 Απριλίου) το 1863 ενώ, κατά μία αξιοσημείωτη σύμπτωση, πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του, το 1933.

Κι αν θα έπρεπε να διαλέξω το ποίημα του Καβάφη που μου αρέσει περισσότερο, θα επέλεγα το «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον», το οποίο αναφέρεται στην πολύ μεγάλη σημασία που έχει η διατήρηση της αξιοπρέπειας μπροστά στην απώλεια.

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές –
την τύχη σου πού ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
πού βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια πού φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πώς ήταν
ένα όνειρο, πώς απατήθηκεν η ακοή σου
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν πού ταιριάζει σε πού αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια πού χάνεις.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s