Πώς να φτιάξετε βουτυρομπύρα

4707972570_d146a45eb2Υλικά:

50 γραμμάρια βούτυρο, 250 γρ. ζάχαρη, 400 γρ. κρέμα γάλακτος, μία βανίλια, ένα μπουκάλι σόδα.

Εκτέλεση:

Σε μία κατσαρόλα λιώνουμε το βούτυρο. Προσθέτουμε τη ζάχαρη και 200 γρ. κρέμα γάλακτος. Μόλις λιώσει καλά η ζάχαρη αποσύρουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε τη βανίλια. Σε ένα ποτήρι βάζουμε τρεις κουταλιές της σούπας κρέμα γάλακτος, δύο κουταλιές από την καραμελοκρέμα που φτιάξαμε και γεμίζουμε το υπόλοιπο ποτήρι σόδα.

Advertisements

Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Κ.Π. Καβάφης (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Μία πρόταση για το Πεδίον του Άρεως

Μερικές σκέψεις ενός καλού φίλου ο οποίος κατεβαίνει υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρικού Τομέα Αθηνών στις επερχόμενες εκλογές!

Μια πρόταση: Κέντρο εθελοντισμού το Πεδίον του Άρεως

Του Κώστα Βορίλα*

Μεγαλώσαμε στην Αθήνα παίζοντας σε αλάνες, οι οποίες με τα χρόνια μειώνονταν και γίνονταν πολυκατοικίες και μεγάλα κτίρια.

Στα 30 μου χρόνια, δεν είμαι μεγάλος… Αντίθετα, είμαι αρκετά νέος και είμαι από τους τυχερούς, διότι πρόλαβα χώρους πρασίνου στο λεκανοπέδιο.

Πρόλαβα και έπαιξα στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος, αλλά και στο Πεδίον του Άρεως.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Όμως η ζωή δε σταματάει στα 30, αλλά τώρα ξεκινάει. Και μπορεί να μη θέλουμε να παίξουμε πια στο Πεδίον του Άρεως, αλλά θέλουμε να κάνουμε μια ήσυχη βόλτα, μόνοι ή με φίλους, να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να καθίσουμε στα παγκάκια, να τρέξουμε για να ξεδώσουμε, να κάνουμε γυμναστική ή απλά έναν περίπατο.

Η αναγκαιότητα για τους χώρους πρασίνου στην Αθήνα δεν είναι κενό γράμμα ούτε μια ανάγκη για τους τύπους που αμπαλάρεται ωραία με τη χιλιοειπωμένη φράση “νους υγιής εν σώματι υγιεί”.

Παρατηρώ -και από προσωπικά παραδείγματα- ότι άτομα της γενιάς μου ζητούν εναγωνίως “ανάσες” ηρεμίας, οι οποίες κάλλιστα μπορούν να δοθούν ως λύση μέσα από χώρους πρασίνου, όπου μπορεί να προσφερθεί η ηρεμία.

Τα παιδιά που μεγαλώσαμε και ενηλικιωθήκαμε και πήραμε τη ζωή στα χέρια μας μέσα από το τσιμέντο, έχουμε πλέον ανάγκη να πλησιάσουμε τη φύση. Κι αφού είναι η μοίρα μας -και η επιλογή μας- να ζήσουμε στην Αθήνα, όπου μεγαλώσαμε και την οποία τελικά αγαπήσαμε, τέτοιοι χώροι είναι ευκαιρία χαλάρωσης.

Το τέλειο μυοχαλαρωτικό και αγχολυτικό, χωρίς καν να είναι φάρμακο. Είναι όμως “φάρμακο” ψυχής, που εξασφαλίζει και κατ’ επέκταση και σωματική ευεξία και λειτουργεί ως μοχλός ποιότητας ζωής.

Στους υπόλοιπους τομείς της Αττικής έχει γίνει πρόοδος στο θέμα, στον Κεντρικό είμαστε ακόμη πίσω…

Το Πεδίον του Άρεως δε θυμίζει τίποτα από όλα αυτά που έζησα εγώ μικρός.

Πλέον, είναι κοινή διαπίστωση ότι πρόκειται για έναν σκουπιδότοπο, έναν τόπο που ελκύει σα μαγνήτης τη μόλυνση, τα γκέτο και τα ναρκωτικά, παρότι πριν μερικά χρόνια δόθηκαν αρκετά χρήματα για την ανάπλασή του.

Η Περιφέρεια πρέπει να έχει τη δυνατότητα να συντονίσει τις δράσεις για τον ανασχεδιασμό, όχι ως έναν απλό χώρο που θα φτιασιδωθεί και σε λίγα χρόνια θα έχει τα ίδια χάλια.

Ένας χώρος για να διατηρηθεί και να έχει ζωή, χρειάζεται ζωντανούς οργανισμούς. Χρειάζεται να αποδοθεί σε ανθρώπους η φροντίδα του.

Γιατί λοιπόν να μην επιτραπεί σε όλες τις εθελοντικές ομάδες (κινήματα εθελοντισμού, σώματα οδηγισμού, προσκόπους και λυκόπουλα) να το χρησιμοποιούν για δράσεις τους -αφού καθαριστεί και αναπλαστεί πρώτα- και έτσι να το προσέχουν.

Ακόμη, μπορούν σχολεία να το επισκέπονται και τα μικρά παιδιά να γνωρίσουν τις αρετές του εθελοντισμού και της καλής ανιδιοτελούς πράξεις από ανθρώπους που ήδη το κάνουν πράξη και είναι πρόθυμοι να το διδάξουν και σε άλλους.

Πρόκειται για ένα μάθημα ζωής, που θα αλλάξει σταδιακά την κουλτούρα των νέων. Θα νιώσουν το Πεδίον του Άρεως σπίτι τους και θα αγαπήσουν τους χώρους πρασίνου.

Θα νιώσουν την αγάπη για το περιβάλλον και θα μεριμνούν για τη φροντίδα του, ενώ, παράλληλα, θα αγαπήσουν τους χώρους πρασίνου.

Πρόκειται για έναν χώρο στο κέντρο της Αθήνας, που πέρα από “πνεύμονας” πρασίνου -που τώρα είναι παρατημένος- μπορεί να λειτουργήσει ως η μητρόπολη μιας νέας διαδικασίας και ενός νέου, υγιούς τρόπου σκέψης και δράσεις.

Το Πεδίον του Άρεως έχει προοπτικές για κάτι τέτοιο, επειδή η έκτασή του, η θέση του, η ρυμοτομική του σχεδίαση περιμετρικά και τα παραδείγματα της ορθής χρήσης του πριν 15 και 20 χρόνια -πριν την επέλαση… σκουπιδιών, λυμάτων και ναρκωτικών ουσιών- μιλούν από μόνες τους. Επίσης, η πρόσβαση σε αυτό είναι εύκολη μέσω λεωφορείων, τρόλεϊ και ηλεκτρικού σιδηροδρόμου (ΗΣΑΠ).

* Ο Κώστας Βορίλας είναι δημοσιογράφος στην ιστοσελίδα news.gr, ιδιοκτήτης και Αρχισυντάκτης της ιστοσελίδας bet3.GR – Τα τρία βήματα για το ταμείο!

Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρικού Τομέα Αθηνών με το συνδυασμό του Παύλου Χαϊκάλη “Αττική, συμμέτοχοι στο αύριο”

(Δήμοι Αθηναίων, Ηλιούπολης, Ζωγράφου, Βύρωνα, Γαλατσίου, Δάφνης-Υμηττού, Νέας Φιλαδέλφειας-Νέας Χαλκηδόνας, Καισαριανής)

Μ’ αρέσει – Δεν μ’ αρέσει (11/05/2014)

Μου αρέσει

Που ξεκίνησα ήδη να… εξοπλίζομαι με βιβλία για το καλοκαίρι!

Δεν μ’ αρέσει

Που κάποιοι δεν εκτιμούν πόσο ωραίο είναι να σε πιάνει η βροχή χωρίς ομπρέλα!

Το τραγούδι της εβδομάδας:

Μαγεία…

Πείτε (και γράψτε) ό,τι θέλετε.

Ότι είναι «κάγκουρας», «κακό παιδί», «ψώνιο», «χειρότερος του Μέσι», «υπερτιμημένος», ότι «ασχολείται μόνο με το ζελέ και το μαλλί και τις διαφημίσεις», και άλλα πολλά.

Γκολ σαν αυτό που σημείωσε ο Κριστιάνο Ρονάλντο (διότι περί ου ο λόγος) στο χθεσινό ματς Ρεάλ Μαδρίτης-Βαλένθια 2-2, με εναέριο τακουνάκι, είναι, απλώς, ποίηση. Μαγεία. Κάνουν ΑΘΑΝΑΤΟ έναν ποδοσφαιριστή.

http://www.dailymotion.com/video/x1t1tlz_real-madrid-2-2-valencia-cristiano-ronaldo_sport#from=embediframe

Δεν είναι τυχαίο που μόνο ο Πορτογάλος, και μία χούφτα ακόμη παίκτες, μπορούν να σκοράρουν τέτοια τέρματα.

Τόσο απλά.

Αυτά τα γκολ χαρίζουν σε εμάς τους κοινούς, απλούς φιλάθλους μία ανάμνηση από το μέλλον. Καταλάβετέ το.

«Διηγηθείτε μας αυτό το γκολ!», ουρλιάζουν οι τυφλοί!

Μ’ αρέσει – Δεν μ’ αρέσει (4/5/2014)

Μ’ αρέσει

Που παρακολούθησα τη ρεβάνς για τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, Τσέλσι-Ατλέτικο Μαδρίτης, με μετάδοση από το… Αλ Τζαζίρα!

Δεν μ’ αρέσει

Που ακόμη δεν έχω αποκρυσταλλώσει άποψη για το φαινόμενο των… αμέτρητων υποψηφίων δημοτικών συμβούλων!

Έχω ακούσει αρκετές γνώμες: από το «έλα μωρέ, χαραμοφάηδες είναι οι περισσότεροι» μέχρι το «μπράβο τους, καλά κάνουν γιατί οι πιο πολλοί από αυτούς είναι άφθαρτοι και πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα».

Χαίρομαι ιδιαίτερα που αρκετοί εκ των υποψηφίων είναι νέοι. Λυπάμαι που, πάλι, πολλοί βλέπουν την ενδεχόμενη εμπλοκή τους στα κοινά ως μία ευκαιρία να κερδίσουν (φήμη, χρήμα, κ.ά.).

Ως λαός, από τη μία «κράζουμε» τα κόμματα, απαξιώνουμε τους πολιτικούς, θεωρούμε δυσώδη την πολιτική διαδικασία και ευχόμαστε «να έμπαιναν νέοι και άφθαρτοι άνθρωποι στον χώρο να τα άλλαζαν όλα (γιατί οι νέοι είναι το μέλλον, κλπ, κλπ)» αλλά όταν οι νέοι και άφθαρτοι πράγματι αποφασίζουν να εμπλακούν στα κοινά (είτε ανεξάρτητοι είτε υπό τη σκέπη κάποιου κόμματος) πάλι τους αντιμετωπίζουμε με δυσπιστία!

Τι να πω; Μήπως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση;

Σε κάθε περίπτωση, το χιούμορ του Έλληνα έκανε πάλι το θαύμα του, εφευρίσκοντας ένα σωρό ευφάνταστα αστεία για να σατιρίσει το «κύμα» υποψηφίων δημοτικών συμβούλων! Δείτε μερικά αστεία, εδώ. Αξίζει!