Το θτυλ

Η δασκάλα μας, η Αλίκη Αλεξοπούλου, είχε χτες τα γενέθλιά της – μπαίνει στα σαράντα εφτά. Μας είπε ότι ξενύχτησε.

Σήμερα, τώρα, προχωρεί κουρασμένη, με κόκκινα μάτια, ανάμεσα στα θρανία και λέει σε μας, στα κοριτσάκια που είμαστε στην πρώτη δημοτικού, να ζωγραφίσουμε, όλα, στο μπλοκ ιχνογραφίας μας, από ένα σπίτι.

Η ώρα περνάει.

Η Ελένη, που κάθεται δίπλα μου, ίδια ηλικία με μένα, πεντέμισι ετών κι αυτή και λίγο ψευδή (λέει το σίγμα, θήτα), έφτιαξε μόνο το μπερδεμένο περίγραμμα ενός σπιτιού. Τις πόρτες και τα παράθυρα τα ζωγράφισε έξω από το σπίτι, να στέκονται ανάποδα, άσχετα, να πετούνε στον αέρα.

Η δασκάλα πλησιάζει από πάνω μας, βλέπει τη ζωγραφιά της και τη ρωτάει αυστηρά:

– Ελένη, γιατί ζωγράφισες τα παράθυρα έτσι;

Κι εκείνη, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι της, εντελώς σοβαρή:

– Γιατί αυτό είναι το θτυλ μου.

Γιώργος Σκαμπαρδώνης, «Επί ψύλλου κρεμάμενος», Αθήνα, εκδόσεις Κέδρος, 2003, σελ. 227-228.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s