Το θτυλ

Η δασκάλα μας, η Αλίκη Αλεξοπούλου, είχε χτες τα γενέθλιά της – μπαίνει στα σαράντα εφτά. Μας είπε ότι ξενύχτησε.

Σήμερα, τώρα, προχωρεί κουρασμένη, με κόκκινα μάτια, ανάμεσα στα θρανία και λέει σε μας, στα κοριτσάκια που είμαστε στην πρώτη δημοτικού, να ζωγραφίσουμε, όλα, στο μπλοκ ιχνογραφίας μας, από ένα σπίτι.

Η ώρα περνάει.

Η Ελένη, που κάθεται δίπλα μου, ίδια ηλικία με μένα, πεντέμισι ετών κι αυτή και λίγο ψευδή (λέει το σίγμα, θήτα), έφτιαξε μόνο το μπερδεμένο περίγραμμα ενός σπιτιού. Τις πόρτες και τα παράθυρα τα ζωγράφισε έξω από το σπίτι, να στέκονται ανάποδα, άσχετα, να πετούνε στον αέρα.

Η δασκάλα πλησιάζει από πάνω μας, βλέπει τη ζωγραφιά της και τη ρωτάει αυστηρά:

– Ελένη, γιατί ζωγράφισες τα παράθυρα έτσι;

Κι εκείνη, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι της, εντελώς σοβαρή:

– Γιατί αυτό είναι το θτυλ μου.

Γιώργος Σκαμπαρδώνης, «Επί ψύλλου κρεμάμενος», Αθήνα, εκδόσεις Κέδρος, 2003, σελ. 227-228.

Advertisements

Μ’ αρέσει – Δεν μ’ αρέσει (28/4/2013)

Μ’ αρέσει

Ο υπέροχος καιρός των τελευταίων ημερών! Έλα να καλοκαιριάζει!

Δεν μ’ αρέσει

Που μία ίωση… «κόλλησε» πάνω μου, και δεν λέει με τίποτα να «ξεκολλήσει»!

Το τραγούδι της εβδομάδας:

Να το… «μήλο»!

Για μήνες το έψαχνα, και τελικά το βρήκα!

«Eple», του νορβηγικού συγκροτήματος ηλεκτρονικής μουσικής Röyksopp.

«Eple» σημαίνει «μήλο», στα νορβηγικά.

Μ’ αρέσει – Δεν μ’ αρέσει (21/4/2013)

Μ’ αρέσει

Που, μετά από τόσα χρόνια, είχα ξανά (πολλά και ευχάριστα) νέα από τους παλιούς μου συμμαθητές στο μεταπτυχιακό στην Αγγλία!

Δεν μ’ αρέσει

Που η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν γεμάτη δυσάρεστα γεγονότα…

Το τραγούδι της εβδομάδας:

Το καραντί

Το καραντί, λέξη ναυτική, είναι η θαλασσοταραχή που συνεχίζεται και μετά την κατάπαυση του ανέμου. Αλλιώς, φουσκοθαλασσιά, κουφοθάλασσα, ή αποθαλασσιά.

Κατά τον Κ. Καραποτόσογλου ετυμολογείται από το τουρκικό karindi (δίνη, πλευρικό κύμα), με επίδραση της επίσης τουρκικής λέξης kara, που χρησιμοποιείται σε πολλές ελληνικές λέξεις ως πρώτο συνθετικό (καρα-).

Πηγή: Νίκος Σαραντάκος, «Λέξεις που χάνονται – 366 λέξεις, η ερμηνεία και η ιστορία τους» (ειδική έκδοση για την εφημερίδα Το Βήμα), 2013.

Θησείο

Από όλους τους σταθμούς του Ηλεκτρικού, αυτός που πιότερο μ’ αρέσει είναι το «Θησείο».

Thiseio

Όχι μόνο επειδή βρίσκεται σε μία από τις πιο όμορφες και ιστορικές περιοχές της μεγαλούπολής μας, ενώ τριγύρω του έχει ένα σωρό όμορφα πράγματα να κάνεις/δεις (από «κλασάτα» εστιατόρια, κλαμπ και καφετέριες μέχρι θέατρα, μουσικές σκηνές, και καταστήματα)…

Αλλά και διότι, πάντοτε, μέσα και έξω από αυτόν υπάρχει μία λαοθάλασσα!

Χρησιμοποιώ τακτικά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς από το 2002 και, πραγματικά, όποτε επισκέπτομαι αυτόν τον σταθμό σπάνια δεν είναι έξω ή μέσα του αυτό το πολύχρωμο, πολύβουο και πολυάσχολο ανθρωπομάνι, την «ευωδία» του οποίου δέχομαι με μεγάλη ευχαρίστηση.

Ανεξαρτήτως του αν αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι κάλλιστα ή πανκάκιστα, το πλήθος είναι πάντα εκεί, για να θυμίζει αυτό που κάποτε τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος.

«Η ζωή αλλάζει (και περνά, λέω εγώ) δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία».

Μοναξιά ≠ μοναχικότητα

Κάτι που διάβασα, και μου άρεσε:

«Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος, είσαι εξαρτημένος. Η μοναξιά είναι μια αρνητική κατάσταση. Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού. Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική, είναι αληθινή ελευθερία. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει. Είσαι τόσο γεμάτος από παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το σύμπαν με την παρουσία σου και δεν υπάρχει η ανάγκη του άλλου».

Το έγραψε ο Ινδός φιλόσοφος και γκουρού Osho, στο βιβλίο του «Από τη μοναξιά στη μοναχικότητα».

Μ’ αρέσει – Δεν μ’ αρέσει (14/4/2013)

Μ’ αρέσει

Κάθε καλή συζήτηση, γύρω από ένα τραπέζι, με μία κούπα αχνιστή σοκολάτα ανά χείρας.

Δεν μ’ αρέσει

Κάποιος να μιλά δίχως στοιχεία και αποδείξεις, και να είναι και αμετακίνητος και απόλυτος κιόλας!

Α, και το νέο σποτάκι των Jumbo με τη Στανίση!

Το τραγούδι της εβδομάδας:

Τι να πεις…

Έτσι…

Γιατί όταν κάτι «πάει στραβά», δεν «μένουμε εδώ» να το βρούμε, αλλά φεύγουμε (μπορεί και κλαίγοντας).

Από την άλλη, μήπως το να επιστρέψεις για να βρεις «τι έφταιξε» είναι πιο επώδυνο, ενώ η απομάκρυνση από το πρόβλημα είναι μία καλή λύση; Κατά περιπτώσεις, ναι, ισχύει και τούτο.

Γενικά, δεν ξέρω τι μ’ έπιασε. Απλώς μου ‘χει «κολλήσει» το τραγούδι αυτό από χθες, και σκεφτόμουν διάφορα.

Μου συμβαίνει κι αυτό, καμιά φορά.