Τι ταινία να δει κανείς, και τι να μη δει;

Ένα από τα πολλά θέματα που συζητάμε με την παρέα (εκτός απ’ το γιατί έχασε η Άρσεναλ από τη Μπάρτσα, γιατί η σως είναι καλύτερη απ’ το τζατζίκι στο σουβλάκι, πόσο μαλάκες είμαστε που ψηφίσαμε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, και άλλα τέτοια επικολυρικά) είναι και οι κινηματογραφικές ταινίες.

Συνήθως, οι απόψεις διίστανται (αλλά και τριίστανται, ενίοτε). Από τη μια, βρίσκονται οι “υπέρμαχοι των εφφέ“. Αυτοί που αν η ταινία δεν έχει 20 εκρήξεις/δέκατο του δευτερολέπτου, δε θεωρούν μια ταινία καλή. Αυτοί που αν η ταινία δεν έχει καλά ειδικά εφφέ, δεν είναι ταινία. Ποιες ερμηνείες τώρα και ποιοι ηθοποιοί; Δώσε ‘δω (μ)πιστολίδια, σεξ, πόλεμο, μάχες, ακτίνες λέιζερ, οπτικά εφφέ τελευταίας τεχνολογίας, να χορτάσει το μάτι!

ΙΔΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΥΠΕΡΜΑΧΟ ΤΩΝ ΕΦΦΕ

Ο Πόλεμος των Άστρων (όλα τα πρίκουελς – τις πρώτες, κλασικές ταινίες δεν τις θεωρεί ταινίες, διότι δεν έχουν καλά ειδικά εφφέ)

Από την άλλη, υπάρχουν οι “κουλτουράδες“. Αυτοί που προτιμούν τις ταινίες “με νόημα”. Είναι οι τύποι που έτρεξαν πρώτοι απ’ όλους να δουν τον Κυνόδοντα, είναι οι τύποι που αποθεώνουν κάθε ταινία του Αγγελόπουλου, είναι οι τύποι που προτιμούν κοινωνικές, δραματικές, μεστές νοημάτων ταινίες. Μπορεί βέβαια ο ίδιος ο σκηνοθέτης των ταινιών αυτών να ‘χει κοιμηθεί απ’ όταν ακούστηκε το πρώτο “cut”, όμως οι φίλοι μας δεν πτοούνται! Γουστάρουν “ποιότητα”!

ΙΔΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Όλες αυτές στις οποίες ο πασίγνωστος και λατρεμένος Δημήτρης Δανίκας βάζει από 8 και πάνω όταν βαθμολογεί

Υπάρχουν τέλος και αυτοί οι οποίοι δεν παίρνουν σαφώς το μέρος κάποιας παράταξης. Είναι ακριβώς στη μέση. Τους ικανοποιεί το ίδιο ο Ζωντανός Θρύλος (με τα ζόμπι που κυνηγούσαν το Γουίλ Σμιθ), ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη και η Αμελί. Ξέρουν να κρατούν τα καλά στοιχεία μιας ταινίας, κι επίσης είναι πολύ καλοί στο να διαλέγουν ένα φιλμ που να ταιριάζει με τη διάθεσή τους (έχουν, π.χ., όρεξη για μπαμ-μπουμ: βλέπουν το Transporter, έχουν όρεξη για σκέψη: βλέπουν το Seven Pounds με Γουίλ Σμιθ πάλι).

Οι μόνες ταινίες που δεν αρέσουν σ’ αυτούς τους τύπους, είναι οι “εύκολες”. Τα κλισέ. Το ανύπαρκτο σενάριο. Οι γελοίες ερμηνείες. Ούτε τα εφφέ τους ενοχλούν, ούτε οι ακίνητες εικόνες τύπου Θ. Αγγελόπουλου. Η βλακεία τους ενοχλεί! Εν ολίγοις, ο “σινεχαμαιλέοντας” (όπως ίσως μπορεί να ονομαστεί αυτή η κατηγορία) θέλει απλώς να… βλέπει ταινίες! Τίποτ’ άλλο!!!

ΙΔΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΣΙΝΕΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΑ

Δεν υπάρχει – όλες του αρέσουν (με τις εξαιρέσεις που προείπαμε, βέβαια)

Αυτές οι τρεις (μπορεί να ‘ναι και περισσότερες) ομάδες κινηματογραφόφιλων υπάρχουν στην παρέα μου, και συγκρούονται για το ποια… θα επικρατήσει!

Και δεν ξέρω βέβαια σε ποια ομάδα από τις παραπάνω ανακαλύπτετε εσείς τον εαυτό σας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s