Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (12/12/2010)

Και με χιόνια και με κρύα… Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει!!!

Μ’ αρέσει

Το χιόνι που πέφτει πυκνό από χθες… Ο χειμώνας, που τόσο καιρό δε ζήσαμε, σα να ‘χε… σταθμεύσει κάπου και ήλθε δριμύς!

Bonus Like: Η προσμονή των Χριστουγέννων. Η αίσθηση ότι έρχονται, όπου να ‘ναι (το όμορφο αυτό συναίσθημα ενισχύει η… χιονόπτωση!).

Δε μ’ αρέσει

Το Twitter!!! Ακαταλαβίστικο. Αχανές. Περίπλοκο. Ίσως αργότερα αναθεωρήσω, δε λέω… Η αρχική μου εντύπωση όμως είναι κάκιστη.

Bonus Dislike: Που κρύωσα. Τι τα θέλω τα παγάκια στην Κόκα Κόλα χειμωνιάτικα;

Σκοποβολή με ζωντανά περιστέρια

Αποτελεί ίσως το πιο βάρβαρο από όλα τα (ευγενή, κατά τ’ άλλα…) ολυμπιακά αθλήματα. Και σίγουρα, ένα απ’ τα πιο περίεργα, αλλόκοτα, και ευτυχώς απόντα απ’ το σύγχρονο πρόγραμμα, ολυμπιακά αγωνίσματα: η σκοποβολή με ζωντανά περιστέρια! Τη βραχύβια ιστορία της θα θυμηθούμε σήμερα στις Αθλητικές Αναδρομές.

Το αγώνισμα αυτό έκανε την πρώτη και τελευταία του εμφάνιση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, το 1900. Ο σκοπός του, απλός: όποιος πετύχει περισσότερα περιστέρια, κερδίζει το χρυσό. Για παρθενική φορά στην ιστορία του ολυμπισμού, πέθαιναν ζώα για χάρη του “ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού”!…

300 περίπου πτηνά θυσιάστηκαν κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος. Περισσότερο… εύστοχος αναδείχθηκε ο Βέλγος Λεόν ντε Λουντέν: πέτυχε 21 περιστέρια εντός του προκαθορισμένου χρόνου!

Αργυρός ολυμπιονίκης αναδείχθηκε, κατά ένα… πουλί λιγότερο, ο Γάλλος Μωρίς Φορέ. Το χάλκινο μετάλλιο κατέληξε στο Βρετανό Ντόναλντ ΜακΚίντος, που θανάτωσε 18 περιστέρια, όσα και ο τέταρτος της κατάταξης, Αμερικανός Κρίτεντεν Ρόμπινσον.

Σκοποβολή με ζωντανά περιστέρια στους Ολυμπιακούς του 1900

Απολύτως κατανοητό, πιστεύουμε, είναι το γιατί η ΔΟΕ αποφάσισε να εξαλείψει το αγώνισμα αυτό απ’ το ολυμπιακό πρόγραμμα. Ή, έστω, να το αντικαταστήσει με τη λιγότερο αιμοσταγή σκοποβολή εναντίον τεχνητών στόχων, όπως περίπου αυτή διεξάγεται σήμερα.

Τριαντάφυλλος

Μα βλέπω κάτι όνειρα/που με τρομάζουν και ξυπνάω/βλέπω κάτι όνειρα/και βλέπω πόσο σ’ αγαπάω“. Το θυμάστε αυτό το τραγούδι; Αν όχι, κάντε κλικ εδώ.

Παραδεχτείτε το: σας “έπνιξε” ένα… τσουνάμι αναμνήσεων!!! Κάποτε ήσασταν έφηβοι!…

Φαντάζομαι, τα ίδια ακριβώς συναισθήματα προκαλούνται και σε ένα σωρό κόσμο, ακούγοντας αυτά τα παλιά τραγούδια!!! Πού είναι όμως τώρα οι φωνές που τα πρωτοερμήνευσαν; Έβγαλαν δίσκο πρόσφατα; Σε ποιο κέντρο εμφανίζονται αυτή τη στιγμή; Τις απαντήσεις σ’ αυτά τα βασικά, θεμελιώδη ερωτήματα έρχεται να δώσει η νέα στήλη του blog, τα Αστέρια του Πενταγράμμου (γιατί δεν νιώθουμε νοσταλγία μόνο με παλιούς ποδοσφαιριστές, έτσι;…)!!!

Η οποία στήλη εγκαινιάζεται σήμερα έχοντας ως “guest” αυτόν που ερμήνευσε τους στίχους με τους οποίους ξεκίνησε το άρθρο μας: τον Τριαντάφυλλο, φυσικά!!!

O Tριαντάφυλλος

Μη με τρυπάς/σαν το τριαντάφυλλο/δε σε αφήνω/διψασμένο κι άφυλλο“, τραγουδούσε (κλικ) μαζί με το Βλέπω κάτι όνειρα του προλόγου ο πρωτοεμφανιζόμενος (τότε, το 1997) νεαρός ερμηνευτής. Η επιτυχία, άμεση.

Ακολουθεί έτσι ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος (1998), Γράμματα κι Αφιερώσεις. Ακόμη και σήμερα, τραγουδιέται το track No4 του δίσκου αυτού: “Αν περάσεις την πόρτα τελειώσαμε/αν περάσεις την πόρτα αντίο” – η συνέχεια γνωστή (κλικ).

Ο Τριαντάφυλλος, παράλληλα με τις ερμηνευτικές του ικανότητες, επιδεικνύει και ταλέντο στη σύνθεση: το Δε σ’ αδικώ της Νατάσας Θεοδωρίδου, εξάλλου, είναι δικό του.

Τα χρόνια περνούν. Απ’ όταν πρωτοεμφανίστηκε, ο επιτυχημένος ερμηνευτής έβγαλε πολλούς δίσκους (χαρακτηριστικοί τίτλοι: Η αγάπη δεν περνάει, Στο δικό μου σταθμό, Αφήστε Μήνυμα, Για μένα είσαι εσύ, Καλύτερα, κ.ά.). Βαθμιαία όμως τα… φώτα της δημοσιότητας έπαψαν να τον “λούζουν” όπως παλαιότερα.

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, αν είστε φαν του Τριαντάφυλλου, καλό θα είναι να… κλείσετε τραπέζι για το “Άστρα Live” στη Ρόδο. Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, ο Τριαντάφυλλος εμφανίζεται εκεί, πλέον!!!

Λίβιο Αρμάντο Πριέτο

Αγωνιστική περίοδος 2002/03. Η ΑΕΚ (πρόεδρος της οποίας τότε ήταν ακόμη ο Μάκης Ψωμιάδης) ανακοινώνει την απόκτηση του Αργεντινού αριστεροπόδαρου μεσοεπιθετικού Λίβιο Αρμάντο Πριέτο, που λίγο καιρό πριν είχε κατακτήσει το Μουντιάλ Νέων με την εθνική της χώρας του, παίζοντας πλάι στους Ρικέλμε και Σαβιόλα.

Οκτώ χρόνια μετά, και το όνομα του Πριέτο βρίσκεται μέσα σε κάθε Top-10 (ή To-15, ή Top-20, ή, ή, ή…) “χειρότερων μετεγγραφών που έγιναν ποτέ στο ελληνικό ποδόσφαιρο“!!! Ο διεθνής άσος… πέρασε και δεν ακούμπησε από τη Νέα Φιλαδέλφεια, παρ’ όλο που είχε όλα τα φόντα να τα καταφέρει!…

Ο Πριέτο με τη φανέλα της ΑΕΚ

Ο 29χρονος σήμερα άσος παίζει στη βραζιλιάνικη Ντούκε ντε Κασίας, στη Β’ κατηγορία της χώρας. Και αποτελεί, αλήθεια, ένα… ταξιδευτή του ποδοσφαίρου, αφού έπαιξε μπάλα (σχεδόν) σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου! Από την Ντεπορτίβο Εσπανιόλ (όπου πρωτόπαιξε), και τις Ιντεπεντιέντε, Νουέβα Σικάγο, Μπελγκράνο, της πατρίδας του, βρέθηκε ως την… Τυνησία και τη Σφαξιέν, την… Αυστραλία και τους Νιουκάστλ Τζετς, το Εκουαδόρ και την Εμελέκ, την Πορτογαλία και τις Πάσος Φερέιρα και Σάντα Κλάρα, τη Βραζιλία και την Ατλέτικο Μινέιρο, και βέβαια ως την Ελλάδα και την ΑΕΚ!!!

«Τραυμάτισε παίκτη με τρίπλα», έγραφαν κάποιες εφημερίδες της χώρας μας άμα τη αφίξει του Πριέτο στην «Ένωση». Μικροκαμωμένος, είχε εκπληκτική τεχνική κατάρτιση και σπιρτάδα στις κινήσεις του. Ήταν όμως και πολύ ατομιστής. Δε μπόρεσε να κάνει καριέρα με τα κιτρινόμαυρα. Έπαιξε μόλις έξι μήνες στην ΑΕΚ (και μόνο σε φιλικά ματς), και κατόπιν έφυγε… γι’ άλλες πολιτείες.

Από τότε, μνημονεύεται μαζί με όλους εκείνους τους παίκτες που κόστισαν πολλά, και προσέφεραν λίγα

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (5/12/2010)

Το πρώτο post του τελευταίου μήνα του 2010… The final countdown has started: 20 και σήμερα!!!

Μ’ αρέσει

Η απίθανη, ανεπανάληπτη, συγκλονιστική νίκη του Άρη επί της Ατλέτικο μέσα στη Μαδρίτη… Δεν είναι και λίγο να νικήσεις δύο φορές την κάτοχο του Γιουρόπα Λιγκ!!! Κάτι που με έκανε να φέρω βαρέως το γεγονός ότι ακόμη και οι “αντικειμενικές” αθλητικές εφημερίδες, την επομένη του “κίτρινου” θριάμβου, είχαν μπροστά-μπροστά στα πρωτοσέλιδά τους τη νίκη της ΑΕΚ επί της κροατικής Χάιντουκ, και τη νίκη του Άρη ακριβώς από πάνω (σαν “δεύτερο θέμα”, ας πούμε). Ε όχι!!!

Bonus Like: Η ποικιλία (με γύρο χοιρινό, γύρο κοτόπουλο, κεμπάπ, λουκάνικο, πατάτες, κρεμμύδι και ντομάτα) του “Ωραίου” (Λεωφ. Θηβών). Τεράστια και γευστικότατη!!!

Δε μ’ αρέσει

Που ξόδεψα δύο ολόκληρα πρωινά μου (εκείνα της Τρίτης και της Τετάρτης) στην εφορία της περιοχής μου… Η οποία, τελικά, μοιάζει με το WoW: όπως στο παιχνίδι, για να αποκτήσεις μια “ζωή” ή ένα όπλο, πρέπει να ξεκλειδώσεις πρώτα 1000 κουτάκια, ξέρω ‘γω, έτσι και στην εφορία για να πάρεις ένα (κωλο)χαρτί πρέπει πρώτα να περάσεις από 200 γραφεία (τα οποία συνήθως επανδρώνουν αγενείς ή/και άσχετοι υπάλληλοι). Χώρια η τεράστια ουρά αυτών που ήλθαν στις 11 γιατί δεν ήθελαν να ξυπνήσουν απ’ τις 7-8, και δένει το γλυκό!!!

Bonus Dislike: O Χάρυ Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου. Ακαταλαβίστικο. “Φορτωμένο” με πληροφορίες. Κουραστικό.

Δέκα συνήθειές μου… που δεν κόβω με τίποτα!!!

Καιρός να γνωριστούμε λίγο καλύτερα! Σκέφτηκα, “γιατί να ανεβάζω συνέχεια posts με πράγματα… που μισώ;“. Ας βάλω και έναν κατάλογο με πράγματα που μου αρέσουν ή που συνηθίζω! Έτσι δημιουργήθηκε η λίστα που θα διαβάσετε ευθύς αμέσως, η οποία περιέχει δέκα συνήθειές μου που, και να με πλήρωναν, δε θα τις σταματούσα ποτέ!!!

1. Τρώω τα νύχια μου όταν βλέπω ταινία

Κυρίως, σε περιπέτειες, ή σε θρίλερς. Δεν ξέρω γιατί το κάνω. Τα νύχια μου όμως κατευθύνονται με… αυτόματο πιλότο κάθε φορά προς τα δόντια μου… Τι να πεις!

2. Τσεκάρω… καμιά δεκαριά φορές αν έκλεισε η εξώπορτα

Έχω βγει απ’ το σπίτι. Είτε βιάζομαι, είτε όχι, πάντα θα ξοδέψω περί τα 10-20 δευτερόλεπτα σπρώχνοντας την πόρτα για να δω αν έκλεισε καλά (σ.σ. οι ρίζες αυτής της συνέθειας βρίσκονται σε μια παλαιότερη εμπειρία μου, όταν μια μέρα έφυγα απ’ το σπίτι χωρίς να έχω κλείσει καλά την πόρτα, με αποτέλεσμα αυτή ν’ ανοίξει)!

3. Όταν τρώω, πάντοτε έχω μπροστά μου κάτι για να διαβάζω

Η “καταγωγή” αυτής μου της συνήθειας βρίσκεται στα σχολικά χρόνια. Τότε που ενώ έπαιρνα πρωινό διάβαζα τις πληροφορίες στα πλάγια του κουτιού των δημητριακών (!), σε μια προσπάθεια να “ξυπνήσει” ο (ανύπαρκτος) εγκέφαλός μου. Τους υδατάνθρακες και το άμυλο διαδέχθηκαν αθλητικά έντυπα, βιβλία, περιοδικά, κλπ. Ποτέ, μα ποτέ, πλέον, δεν τρώω δίχως να διαβάζω κάτι. Κι όταν δεν το κάνω, πάντα αισθάνομαι ότι λείπει κάτι και δεν ευχαριστιέμαι το φαγητό…

4. Δεν κρατιέμαι ποτέ από τις χειρολαβές του λεωφορείου

Υπόγειες τάσεις υποχονδρισμού, διακρίνω σ’ αυτή μου τη συνήθεια.

5. Πλένω πάντα τα χέρια μου στην πρώτη ευκαιρία

Συνέχεια του #4, όσον αφορά στον υποχονδρισμό. Ακόμη κι αν δεν έχω πιάσει κάτι “βρόμικο”, θα πλύνω τα χέρια μου.

6. Όταν βλέπω μπάλα, φωνάζω

Η τηλεόραση δείχνει το τοπικό ντέρμπυ Δυναμό Μοσχάτου-Λοκομοτίβ Πετραλώνων. Είτε βλέπω αυτό, είτε το Μπαρτσελόνα-Ρεάλ, στις καλές φάσεις, στα γκολ, στις ευκαιρίες, στα “πουλήματα” της μπάλας, κλπ, πάντα ξεφωνίζω. Δε γίνεται αλλιώς!!!

7. Πάντα τρώω με βουλιμία και γρήγορα τα συνοδευτικά του ούζου, της μπύρας ή του ουίσκι

Ναι. Τα φιστίκια, τα πατατάκια, τα κουλουράκια, κλπ, ο σερβιτόρος τα φέρνει για να τα τρώμε σιγά. Δεν με ενδιαφέρει. Είναι φαγητό – και πρέπει να φαγωθεί!!!

8. Πίνω γρήγορα το ποτό μου

Ποτέ μου δε μπόρεσα να καταλάβω γιατί το κάνω αυτό. Μάλλον δεν είμαι συνηθισμένος στη νυχτερινή ζωή. Πάντα, ότι και να πάρω (κοκακόλα, ουίσκι, φρεντοτσίνο, βότκα, κλπ), μέσα σε 10 λεπτά το πολύ το ‘χω πιεί. Και μένουν οι άλλοι να με κοιτάνε περίεργα…

9. Κάνω 200 (σχήμα λόγου) φορές save το κείμενο στον υπολογιστή

“‘ντάξει βρε χρυσέ μου! Το έκανες save το κείμενο!”, ο ουδέτερος παρατηρητής. “Όχι! Ξανά!”, εγώ. Έτσι μάλλον συμπεριφέρονται όλοι όσοι έχασαν κάποτε ένα σημαντικό κείμενο επειδή δεν πρόλαβαν να το “σώσουν”. Το ονομάζω “σύνδρομο του μπλακάουτ“: συνήθως λόγω του ότι έπεφτε το ρεύμα έσβηνε κι ο υπολογιστής και έχανα τα κείμενα. Και μια που το ανέφερα, κάτσε να κάνω κι ένα save το κείμενο που γράφω τώρα, μην το χάσω…

10. Ποτέ δεν προσθέτω κάποιο αγώνα της ομάδας μου στη σχετική λίστα που διατηρώ

Ως επίσημος αρχηγός, ιδρυτής, πρόεδρος, ιστορικός, κλπ, της ομάδας ποδοσφαίρου που έχω με τους φίλους μου, κρατώ και το μεγάλο αρχείο (Excel) με όλους τους αγώνες που έχουμε δώσει όλα τα χρόνια της ύπαρξής μας (2000-2010). Ακόμα, όμως, κι αν ένα παιχνίδι είναι κανονισμένο και θα το παίξουμε σίγουρα (π.χ. αύριο Σάββατο), ποτέ δεν το προσθέτω στη λίστα προτού παιχτεί και λήξει. Το είχα κάνει κάποτε, και χάσαμε. Δεν το ξανάκανα από τότε (παρά σπάνια: κι όποτε έγινε, ξαναχάσαμε!!!).

…και μια συνήθεια που είχα και έκοψα!

Να αγοράζω το ΕΘΝΟΣΠΟΡ κάθε Δευτέρα.