Το τσιγάρο, το γάλα και ο καταναγκασμός

Μείζον θέμα στην ατζέντα των συζητήσεων όλων, πέραν των επερχόμενων εκλογών, των αγώνων της εθνικής μπάσκετ, των πολιτικών εν γένει ζυμώσεων, κλπ, είναι και η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους από χθες, 1η Σεπτέμβρη.

Αλήθεια, τι απόφαση κι αυτή; Δεν είμαι καπνιστής. Και με ενοχλεί αφάνταστα το τσιγάρο! Ποτέ όμως δεν θα απαγόρευα στο διπλανό μου να καπνίσει… Ποτέ δεν το ‘χω κάνει, κι ούτε θα το κάνω (μια απλή παρότρυνση αρκούσε κι αρκεί, θεωρώ).

Η πολιτεία όμως παίζει απ’ ότι φαίνεται το ρόλο του “καουμπόι της υγείας”. Και χωρίς… τσιγάρο στο στόμα, παρά μόνο μ’ ένα… στάχυ (σαν το λογοκριμένο σε διάφορες χώρες Λούκυ Λουκ), έβγαλε το νόμο και απαγόρευσε στους θεριακλήδες να ασκούν την (βρομερή και ακατανόητη για τους μη καπνίζοντες, αλλά οπωσδήποτε δημοκρατικά σεβαστή) συνήθειά τους.

Δεν ξέρω, δεν είμαι με το μέρος του νόμου και της πολιτείας. Θες γιατί απ’ τη φύση μου δεν είμαι άνθρωπος του “όχι”; Θες γιατί αυτή η απολυτότητα (και κάθε απολυτότητα) δεν είναι το… ιδεολογικό μου φόρτε; Θες γιατί δε μου αρέσει να καταπατάς το δικαίωμα του άλλου, ακόμα κι αν αυτό αφορά στην δεδομένη του αυτοκαταστροφή; Πολλά ακόμα θα μπορούσα να αναφέρω που κάνουν το μάτι μου να μη… γεμίζει με αυτό το νέο νόμο…

Κατά τ’ άλλα, βλέπω γύρω μου πολλούς φίλους μου να πανηγυρίζουν έξαλλα για την επιβολή τούτου του προστάγματος. ‘ντάξει, είναι κι αυτό μια άποψη… Κατανοώ την οργή τους, ιδίως αν έχουν εισπνεύσει αθέλητα τόνους καπνού τόσα χρόνια…

Κι εγώ έχω εισπνεύσει, όμως, αλλά δεν πανηγύρισα. Κι ούτε ήθελα να εφαρμοστεί αυτός ο νόμος. Τώρα που τον σκέφτομαι μια φορά ακόμη, ξέρετε με τι θα τον παρομοίαζα;

Με την μητρική προτροπή (που όλοι ως παιδιά την ακούσαμε και μην το αρνείστε!) “Πιες το γάλα σου! Κάνει καλό!“.

Υπάρχει έστω κι ένας που να μην μισεί το πρωινό γάλα; Υπάρχει έστω ένας που δεν το αντικατέστησε, όταν τελείωσε το σχολείο, με μια τυρόπιτα/μπουγάτσα/πίτσα/ζαμπονοτυρόπιτα με μίλκο (αν δεν το ‘χε ήδη κάνει); Εννοείται ότι ξέρουμε πώς το γάλα μάς έκανε καλό. Αυτή η καταναγκαστικότητα όμως (πιες το!) ήταν που μας έσπαγε τα νεύρα και μας το ‘βγαζε, διάολε, απ’ τη μύτη!

Νομίζω ότι και τώρα, με την απαγόρευση (κόψτε το!) του τσιγάρου (για το καλό μας!) από το κράτος-μαμά, αυτό το ίδιο αίσθημα μου δημιουργείται γι’ αυτό και δε θέλω το νόμο τούτο.

2 comments on “Το τσιγάρο, το γάλα και ο καταναγκασμός

  1. Ναι έχεις δίκιο πιστεύω σχετικά με το νόμο(εγώ δεν καπνίζω και επίσης με ενοχλεί ο καπνός),αλλά αν ο άλλος θέλει να καπνίσει θα καπνίσει όσοι νόμοι κ αν υπάρχουν απ’ ό,τι έχουμε καταλάβει,οπότε μάλλον δεν έχει και πολύ νόημα!ΑΛΛΑ εγώ για άλλο λόγο σχολιάζω:p…θέλω να δηλώσω ότι εγώ δε μισώ το πρωινό ούτε το βραδινό ούτε το μεσημεριανό γάλα!το αγαπάω!:p

  2. Τελικά, όπως είδες, irene, δεν έγινε τίποτα με το κάπνισμα. Σε όλες τις καφετέριες υπάρχει χώρος καπνιζόντων και μη καπνιζόντων, όπως και παλαιότερα.
    Όσο για το πρωινό γάλα, είμαι από αυτούς που το αντικατέστησαν με μπουγάτσα όταν τελείωσαν το σχολείο!😛

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s