M’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει (26/9/2010)

Μουντάδα. Βροχή. Κακός καιρός. Φθινόπωρο! Η κάψα (και η θύμηση) του καλοκαιριού σιγά σιγά φεύγουν…

Σήμερα, αποφάσισα το Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει να έχει χρώμα… κινηματογραφικό/τηλεοπτικό!!!

Μ’ αρέσει

Η Λεϊλά Μπεκτί. Η πανέμορφη Γαλλίδα (αλγερινής καταγωγής) ηθοποιός, έτσι όπως εμφανίζεται στην ταινία Paris Je t’ aime (ενσαρκώνοντας την αραβικής καταγωγής Γαλλίδα φοιτήτρια)! Δείτε την, εδώ!!!

Δε μ’ αρέσει

Το Grey’s Anatomy. Βλακώδεις συμπεριφορές των ηρώων του έργου (εγχειρίζουν κάποιον συζητώντας για τα… ερωτικά τους! Και μετά απορούν που ο ασθενής… πέθανε!), “άκυρες” εξελίξεις, γελοίοι διάλογοι, ηθικοδιδακτικές αμερικανιές σε κάθε σκηνή…

Τα 10 αγαπημένα μου… cartoons!!!

Ο Άνθρωπος του Μετρό προσκάλεσε… όποιον θέλει να παίξει το εξής blog-o-παίχνιδο: απαρίθμησε 10 αγαπημένα σου… “οτιδήποτε”!!!

Αυτό θα κάνω κι εγώ, λοιπόν, αφού ο “Μετράνθρωπος” έδωσε… ανοικτές προσκλήσεις για όποιον θέλει να το συνεχίσει! Εγώ, λοιπόν, θα κάνω μια βουτιά στις θύμησες της νιότης μου (που ‘λεγε πώς θα γινόμουν άλλος, αλλά αυτό είναι ξεχωριστή ιστορία!) και θα απαριθμήσω τα 10 αγαπημένα μου… CARTOONS!!!

1. Τα Χελωνονιντζάκια!!!

Καουαμπάνγκα! Πολλή πλάκα, δράση, γραφικοί κακοί, “τρελά” σενάρια, ότι πρέπει για “κόλλημα” στην οθόνη και γέλιο ταυτόχρονα! Χώρια που μ’ όλες εκείνες τις πίτσες πάντα πεινούσα όταν τα έβλεπα… Ίσως βλέποντας την Έηπριλ να αποφάσισα να γίνω… δημοσιογράφος! Ποιος ξέρει…

2. Ο Μπαγκς Μπάννυ!!!

Επιμένω κλασικά. Το γέλιο που έχω ρίξει με τον Μπαγκς δε λέγεται. Επιπλέον, η αγάπη μου γι’ αυτό το καρτούν πηγάζει και από τον απόλυτο σεβασμό που τρέφω προς αυτό: είναι ένα ιστορικό, κλασικό, ανεπανάληπτο “παιδικό”.

3. The Land before Time!!!

Λίγοι θα το θυμάστε. Ήταν μια ταινία κινουμένων σχεδίων με… δεινόσαυρους! Ένας μικρός Διπλόδοκος χάνει τη μητέρα του, και πρέπει να διασχίσει χιλιόμετρα ολόκληρα για να βρει τους παππούδες του. Στην πορεία, γνωρίζει κι άλλα χαμένα δεινοσαυράκια, και όλα μαζί ξεκινούν για μια φοβερή περιπέτεια. Πάντα καθόμουν να το δω, όσες φορές κι αν το ‘χα προηγουμένως δει! Κλικ εδώ, για να φρεσκαριστεί η μνήμη σας.

4. Bravestarr!!!

Έτσι, με δύο “r”!!! “Με τη δύναμη της αρκούδαααααααας!“. Ο διαγαλαξιακός καουμπόι που κατατρόπωνε τον κακό Τεξ Μεξ!

5. Μπόλεκ και Λόλεκ!!!

Πολωνικό καρτούν, για όσους θυμούνται! Πολύ απλό στο σχεδιασμό και με απλοϊκό σενάριο, αλλά… σαγηνευτικό! Ανετότατα καθόμουν ώρες και το έβλεπα! Κλασικά αγαπημένο το τέλος κάθε επεισοδίου, με τη λέξη KONIEC!!!

6. Όπως στο Νο3, έτσι κι εδώ ήθελα να βάλω μια ταινία κινουμένων σχεδίων, που το αγαπημένο Junior’s TV έβαζε συνέχεια. Δε θυμάμαι καθόλου τίτλο, όμως.

Η υπόθεση εξελισσόταν (περίπου) ως εξής: μια κακιά μάγισσα ερχόταν ξανά στη ζωή, και με τη βοήθεια κάποιων κακών βασιλιάδων-τσιρακιών έφτιαχνε ένα τεράστιο στρατό από πανομοιότυπα ρομπότ. Ο μόνος που μπορούσε να τη σταματήσει ήταν ένα αδέξιο αγοράκι-ιππότης, που η σπαθάρα που κουβάλαγε ήταν μεγαλύτερη από το ίδιο! Στο τέλος, αφού πολεμάει σθεναρά με τη στρατούκλα της μάγισσας, τη νικάει. Πώς το λέγανε όμως ρε γαμώτο;…

7. Τζουμαρού!!!

Το ρομπότ που πολεμούσε σε διάφορα τουρνουά, και που ο ιδιοκτήτης του το καθοδηγούσε από τον υπολογιστή του!!! Επική η μάχη του Τζουμαρού με τον Κερασένιο Βομβαρδιστή, ένα άλλο τέτοιο ρομπότ, που ανήκε σε μια γκομενίτσα που ήθελε να κλέψει τα μυστικά της νίκης του αήττητου Τζουμαρού!

8. Αστυνόμος Σαϊνης!!! 9. Θάντερκατς!!!

Άνευ ουδενός άλλου σχολίου…

10. Sport Billy!!!

To αγοράκι-ντετέκτιβ που νικούσε τους κακούς βγάζοντας ό,τι ήθελε από τη μαγική τσάντα του!!! (Πόσες φορές έχω ευχηθεί να ‘χα μια τέτοια τσάντα…) Κλικ εδώ για να θυμηθείτε!

Τα εγκαίνια του “Καμπ Νου”

24 Σεπτεμβρίου 1957. Η Βαρκελώνη είναι στο πόδι. Μεγάλες μάζες ανθρώπων κρατώντας κασκόλ της Μπαρτσελόνα προχωρούν προς τα δυτικά της πόλης. Πού πάει όλο αυτό το ανθρώπινο πλήθος;

Οι μελωδίες του Μεσσία, ορατορίου του Χέντελ, πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα. Η λαοθάλασσα σταματά μπροστά στους πελώριους τοίχους ενός κτίσματος. Το οποίο ονομάζεται “Καμπ Νου“, και είναι η ολοκαίνουργια, νεόδμητη (τότε) έδρα της Μπαρτσελόνα!!!

Σαν σήμερα, λοιπόν, ένας από τους σπουδαιότερους ναούς του παγκόσμιου ποδοσφαίρου άνοιξε τις πύλες του. Ο θεμέλιος λίθος είχε τοποθετηθεί τρία χρόνια νωρίτερα, από τον τότε πρόεδρο του συλλόγου Φελίπε Ασέδο Κολούνγκα και υπό τις ευλογίες του Αρχιεπισκόπου Βαρκελώνης, Γρεγόριο Μοντρέγο!

Το έργο κόστισε 288 εκατομμύρια πεσέτες, και είχε αρχικά χωρητικότητα 106,146 θεατών (όταν αργότερα του έγινε ένα μικρό “λίφτινγκ” για τις ανάγκες του Μουντιάλ του 1982, που φιλοξενήθηκε στην Ισπανία, η χωρητικότητά του ανέβηκε στις 121,749 θέσεις!).

Προηγουμένως, η Μπαρτσελόνα αγωνιζόταν στο Καμπ δε λα Ιντούστρια, χωρητικότητας 10.000 θεατών. Όσο όμως το (νεαρό ακόμα τότε) κλαμπ προσήλκυε οπαδούς, τόσο αυξάνονταν και οι ανάγκες. Έτσι, το 1922 η ομάδα μετακομίζει στο Καμπ δε λες Κορτς, που είναι ο προκάτοχος του “Καμπ Νου”.

Γιατί όμως γεννήθηκε η ανάγκη να χτιστεί ένα νέο, γιγάντιο στάδιο; Η μια εκδοχή θέλει τη Μπαρτσελόνα, μετά την κατάκτηση των δύο συνεχόμενων τίτλων πρωταθλήματος το 1948 και το 1949, να επιθυμεί να κατασκευάσει ένα νέο γήπεδο. Η άλλη εκδοχή, θέλει τους ιθύνοντες την ομάδα να αποφασίζουν υπέρ της κατασκευής ενός νέου γηπέδου διότι, τον Ιούνιο του 1950, η Μπαρτσελόνα απέκτησε έναν από τους πιο σπουδαίους παίκτες όλων των εποχών: το Λάζλο Κουμπάλα! Και το “Καμπ Νου” χτίστηκε, ακριβώς, για χάρη του: για να μπορεί να τον βλέπει να αγωνίζεται όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος!!!

Η ουσία είναι, ότι το (σημερινής χωρητικότητας) 98,722 θέσεων γήπεδο, με την επιγραφή-ταυτότητα της Μπαρτσελόνα (“Mes que un club” – “Περισσότερο από μια ομάδα“) στις κερκίδες, έγινε το αθλητικό σύμβολο της Καταλωνίας. Κι όχι μόνο στεγάζει την καλύτερη, κατά πολλούς, ομάδα του πλανήτη μας αυτή τη στιγμή, αλλά στο χόρτο του έγιναν και πολλοί τελικοί ευρωπαϊκών Κυπέλλων (π.χ. το ’99, τελικός Τσάμπιονς Λιγκ, ή το 1982, τελικός Κυπέλλου Κυπελλούχων), έγιναν συναυλίες, έλαβαν χώρα ομιλίες σημαντικών ανθρώπων (όπως, π.χ., του Πάπα Ιωάννη-Παύλου ΙΙ, το 1982), ενώ το 2011 θα γίνει κι ένας αγώνας… ράγκμπυ στο ιστορικό τερέν του!!!

Το "Καμπ Νου"

Ειδικά λοιπόν αν είστε και φαν της “Μπάρτσα”, σήμερα είναι μια καλή μέρα για να… γιορτάσετε! Κι εννοείται ότι στην Καταλωνία σήμερα όλο και κάποια γιορτούλα θα στήσουν.

Υ.Γ.: Επίσης, σαν σήμερα, ο Κάχι Καχιασβίλι κέρδισε το τρίτο του συνεχόμενο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Αγώνες του Σίδνεϋ, στην κατηγορία των 94 κιλών της άρσης βαρών! Την ίδια μέρα, ο Δημοσθένης Ταμπάκος κατακτά το αργυρό μετάλλιο στο αγώνισμα των κρίκων, στην ενόργανη γυμναστική!!!

Αποφασίσαμε όμως να αφιερώσουμε τις σημερινές Αθλητικές Αναδρομές μας στο “Καμπ Νου” και όχι στους αθλητές μας. Διότι πρώτη φορά η συγκεκριμένη στήλη ασχολείται με ένα… γήπεδο, και επίσης διότι με ολυμπιακές επιτυχίες Ελλήνων αθλητών έχουμε ξανασχοληθεί στο παρελθόν (Βούλα Πατουλίδου, 1992).

Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει (19/9/2010)

Καλό φθινόπωρο“, είναι η σωστή ευχή που πρέπει να δίνουμε στους γύρω μας! Όχι “καλό χειμώνα“!!! Είναι μακριά ακόμα ο δεύτερος… Πάμε όμως στα Μ’ αρέσει.

Μ’ αρέσει

Να παίρνω συνεντεύξεις από ανθρώπους του ποδοσφαίρου! Είναι οι ήρωές μας!!!

Υ.Γ.: Να πω κι ένα δεύτερο; Μ’ άρεσε η εμφάνιση των ελληνικών ομάδων στα Κύπελλα Ευρώπης!!! Ειδικά ο Άρης έκανε μεγάλη εμφάνιση.

Δε μ’ αρέσει

Που αιώνια “μισοτελειωμένες” πλατείες, σκαμμένοι δρόμοι, λακκούβες στο έδαφος, έργα-γιαπιά, κλπ, ως δια μαγείας (εκλογές επερχόμενες, γαρ…) τούτο τον καιρό φτιάχνονται και τελειοποιούνται!!!

Υ.Γ.: Να πω κι ένα δεύτερο; Δε μ’ αρέσει που, κάποιες φορές, πρέπει να βασίζομαι πάνω σε άτομα τα οποία είναι παντελώς (και αποδεδειγμένα) ανεύθυνα, σ’ ένα δικό τους ρυθμό και κόσμο (και που, συνήθως, όταν βασίζομαι πάνω τους, όλα πάνε στραβά…).

Ο… αθλητικός Βασίλης Τσιτσάνης

Το θέατρο του Λυκαβηττού απόψε θα γεμίσει με τις μελωδίες του Βασίλη Τσιτσάνη. Στο χώρο διεξάγεται συναυλία, στην οποία θα συμμετάσχουν πάμπολλοι σημαντικοί ερμηνευτές, και που γίνεται με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών από το θάνατο του μεγάλου συνθέτη μας (πληροφορίες για την εκδήλωση, εδώ).

Το σημερινό κείμενο των Αθλητικών Αναδρομών, όμως, έχει σκοπό να αναδείξει μια πτυχή της ζωής του μουσουργού όχι και τόσο προβεβλημένη: την ενασχόλησή του με τον αθλητισμό!

Γεννημένος στα Τρίκαλα (18/1/1915), ο Βασίλης Τσιτσάνης από μικρός είχε έλθει σ’ επαφή με τη μουσική μέσω του τσαρουχά πατέρα του, που έπαιζε με το μαντολίνο του κλέφτικα τραγούδια. Στην πορεία, ο ίδιος ο Τσιτσάνης έμαθε μαντολίνο, μπουζούκι, και βιολί. Γράφει τα πρώτα του τραγούδια στην ηλικία των 15 ετών.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης σε νεαρή ηλικία

Εκείνη η περίοδος της ζωής του, όμως, δεν είναι σημαντική μόνο διότι δημιούργησε για πρώτη φορά – τότε είναι που αποφασίζει να ασχοληθεί και με τον αθλητισμό!

Τον Μάιο του 1929 λαμβάνει μέρος στις αθλητικές επιδείξεις του σχολείου του. Οι επιδόσεις του, εξαιρετικές.

Στο άλμα τριπλούν κατατάσσεται πρώτος: επίδοση, 11,41 μ. Έπαθλο, το “χρυσό καλαμάρι” από το Δήμο Τρικάλων.

Στο άλμα εις ύψος κατατάσσεται δεύτερος: επίδοση, 1,40 μ.

Στο άλμα απλούν κατατάσσεται πρώτος: επίδοση, 4,73 μ. Παίρνει έπαθλο κορνίζα από την εφημερίδα «Αναγέννηση».

Έτσι, αφού είχε τόσο καλές επιδόσεις, ο Γυμναστικός Σύλλογος Τρικάλων τον εγγράφει στο τμήμα του κλασικού αθλητισμού, αλλά και στην… ποδοσφαιρική ομάδα!!!

Στις 17-5-1930 συμμετέχει με τα χρώματα του Γυμναστικού Συλλόγου Τρικάλων σε αγώνες εφήβων στη Λαμία. Τα πηγαίνει εκ νέου θαυμάσια!

Στο δρόμο των 100 μέτρων κατατάσσεται δεύτερος με χρόνο 12,35. Στο άλμα εις ύψος έρχεται τρίτος με 1,40 μ., ενώ πρώτευσε και στο δρόμο 400 μέτρων με τον πολύ καλό χρόνο των 61′.

Ως ποδοσφαιριστής, αγωνίζεται (πάντα με τα χρώματα του ΓΣΤ) στις 25-5-1930 εναντίον του Τοξότη Βόλου. Τελικό σκορ, 5-0 για τα Τρίκαλα! Στις 26-12-1930 παίζει εναντίον του Πελασγιώτη Λάρισας. Τα Τρίκαλα ξανακερδίζουν, αυτή τη φορά με 1-0!

Κάπου εκεί όμως, ήλθε απότομα και με βίαιο τρόπο το τέλος της ενασχόλησης του Βασίλη Τσιτσάνη με τον αθλητισμό. Κι αυτό, διότι αρρώστησε. «Ελονοσία μετά διογκώσεως της σπληνός και αναιμία», διέγνωσαν οι γιατροί.

Έτσι, ο εξασθενημένος του οργανισμός, αλλά και το… μπουζούκι, για το οποίο το πάθος του όλο και γιγαντωνόταν, δεν του επέτρεψαν να ασχοληθεί ξανά με τον αθλητισμό.

Λίγα χρόνια αργότερα, στα τέλη του 1936, ο Τσιτσάνης θα κατέβαινε στην Αθήνα για να σπουδάσει Νομικά. Κι όπως όλοι ξέρουμε, αυτό που τελικά τον κέρδισε ήταν η μουσική, το μπουζούκι, το ρεμπέτικο… Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης

Ίσως, απ’ όλες τις πτυχές του βίου και της πολιτείας του κορυφαίου μας καλλιτέχνη, η (έστω και βραχύβια) αθλητική του σταδιοδρομία να είναι εκείνη που έχει προβληθεί πιο λίγο απ’ όλες. Άξιζε τον κόπο, όμως, να την αναδείξουμε, καθώς προδίδει ένα ακόμα μεγάλο πάθος του Βασίλη Τσιτσάνη.

Κι αν τυχόν σήμερα πάτε στη συναυλία προς τιμήν του, και ακούσετε το περιβόητο στίχο του “Στα Τρίκαλα στα δυό στενά/σκοτώσανε το Σακαφλιά“, θυμηθείτε την αθλητική του καριέρα, και φανταστείτε τον να παίζει… μπάλα για τα Τρίκαλα!!!

Απορία

Όχι, δεν θέλω να γίνω κακός, ούτε να πικάρω τον Παναθηναϊκό. Στενοχωρήθηκα με την αποψινή πεντάρα που δέχθηκε στη Βαρκελώνη, όπως θα στενοχωριόμουν αν τη δεχόταν οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα.

Όμως, έχω μια απορία.

Γιατί οι οπαδοί του Παναθηναϊκού αποκαλούν διαρκώς τον Ολυμπιακό που…να της Ευρώπης; Επειδή έφαγε στο παρελθόν κι αυτός διάφορες πεντάρες, με αποκορύφωμα μάλιστα και μια εφτάρα από τη Γιούβε το 2003, ενώ γενικά δεν τα καταφέρνει στην Ευρώπη τόσο καλά και αποκλείεται ή χάνει κι από υποδεέστερές του ομάδες.

Ο Παναθηναϊκός, κατά την άποψη των οπαδών του, είναι ο “πρέσβης” του ελληνικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη.

Ο “πρέσβης” αυτός έφαγε ένα 5-0 από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2003 στη φάση των ομίλων του Τσ. Λ.

Ο “πρέσβης” αυτός έφαγε ένα 5-1 και ένα 5-0 από Βέρντερ και Μπαρτσελόνα το 2005 (στο πλαίσιο του τότε ομίλου του στο Τσ. Λ.).

Ο “πρέσβης” αυτός έφαγε 4-0 από την Παρί Σεν Ζερμαίν το 2006 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Ο “πρέσβης” αυτός έφαγε άλλα πέντε απόψε.

Σύνολο, σε επτά χρόνια, τέσσερις πεντάρες και μια τεσσάρα. Την ίδια στιγμή, η μόνη πραγματικά καλή ευρωπαϊκή πορεία που πραγματοποίησε η ομάδα του ΠΑΟ ήταν τη σεζόν 2008/09 που προχώρησε στους “16” του Τσ. Λ. (νικώντας την Ίντερ στο Μιλάνο, θυμίζω) και η περσινή, που έφτασε επικά στους “16” του Γιουρόπα πετώντας εκτός τη Ρόμα.

Πριν το 2003 τα είχε πάει πολύ καλύτερα (πρόκριση στους 16 του Τσ. Λ. το 2001, στους “8” του Τσ. Λ. το 2002, στους “8” του ΟΥΕΦΑ το 2003).

Μήπως λοιπόν να προσέχουν λίγο οι οπαδοί του ΠΑΟ όταν μιλάνε για μεγάλες ευρωπαϊκές ήττες;

Ξεκίνησαν τα σχολεία!

Το ξέρω, πάει καιρός. Η είδηση όμως με γύρισε ακριβώς 8 χρόνια πίσω.

Το 2002, τότε που τελείωνα για πάντα το σχολείο!!!

Ουφ! Πόσο χαίρομαι που πια δεν είμαι μαθητής…

Καλή αρχή στους νυν μαθητές, πάντως!

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (12/9/2010)

Το σημερινό Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει γράφεται με μουντό, κρύο και βροχερό φόντο!

Μ’ αρέσει

Η ταινία Αναλώσιμοι. Ναι, το ξέρω, δεν είναι έργο που απαιτεί ιδιαίτερη… ευφυία για να το κατανοήσεις. Χαίρομαι όμως που απλώς υπάρχουν τέτοιες δημιουργίες απλώς για να παρακολουθούνται για το χαβαλέ, με την (αντρο)παρέα!

Υ.Γ.: Όπως επίσης μ’ άρεσε που στην αίθουσα πολλοί είχαν έρθει με τις… κοπέλες τους για να δουν αυτή την ταινία! Δε γνωρίζω όμως αν αυτές παρέμειναν… κοπέλες τους μετά το τέλος του έργου!!!

Δε μ’ αρέσει

Που η ίδια η φύση μας υπενθυμίζει, με τη βροχή, το ξεφνικό κρύο, τον αέρα και τη μουντάδα, ότι “πσσστ, μάγκες, το καλοκαίρι τελείωσε!!!“. Κλαψ!!!

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει

Το πρώτο φθινοπωρινό Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει είναι εδώ! Και, σύμφωνα με τα στατιστικά του blog, είναι το υπ’ αριθμόν 120 στη μεγάλη λίστα των Μ’ αρέσει! Άντε, και στα 200.

Μ’ αρέσει

Η ταινία Inception. Πραγματικότητα, όνειρο, υποσυνείδητο, εφιάλτες, έγνοιες κι επιθυμίες μπλέκονται αρμονικά, με τρόπο μοναδικό και με δράση που σε κρατά στην καρέκλα χωρίς να σε κάνει να αισθάνεσαι ηλίθιος και αηδιασμένος!!!

Πολύ καλός ο ντιΚάπριο, αλλά εμένα πιο πολύ μου άρεσε η Μαριόν (La Vie en Rose) Κοτιγιάρ και η Έλεν Πέιτζ! Όπως και να ‘χει, ήταν μια πολύ καλή ταινία. Σας τη συστήνω!

Δε μ’ αρέσει

Η ήττα της εθνικής από τους Ρώσους την Πέμπτη (ανεξάρτητα του τι έκανε χθες, ενώ ξεκάθαρα δηλώνω ότι ποσώς με ενόχλησε η ήττα από την Τουρκία, που ήλθε φυσιολογικότατα). Η Ελλάδα έχασε από μια σαφώς κατώτερη ομάδα, που υπό άλλες συνθήκες (πιστεύω ότι) θα συνέτριβε εύκολα, επειδή ήθελε να χάσει. Για να μην πετύχει τους Αμερικάνους, λέει, στους “8”, αλλά (πιθανότατα) τους Αργεντίνους (που όποτε μας βρήκαν μπροστά τους μας κέρδισαν…).

Ο Μάικ Στεργιάδης και το ελληνικό μπάσκετ

Διανύουμε περίοδο Μουντομπάσκετ, με τη συμμετοχή βέβαια και της Εθνικής μας. Το σημερινό αφιέρωμα των Αθλητικών Αναδρομών, λοιπόν, θα σας παρουσιάσει το πορτρέτο ενός ανθρώπου που έπαιξε ένα πολύ ξεχωριστό ρόλο στην ελληνική μπασκετική ιστορία!

Το μπάσκετ στη χώρα μας είναι παλιά υπόθεση. Το 1918, η Χριστιανική Αδελφότητα Νέων (γνωστότερη ως «Χ.Α.Ν.», αφού με τούτο το όνομα έγραψε τη δική της αθλητική ιστορία στον τόπο) ήταν που πρωτόπαιξε μερικά παιχνίδια μπάσκετ, μαζί με τον «οίκο του στρατιώτη». Τις γενικές οδηγίες, όμως, μεταξύ άλλων λίγων φανατικών μπασκετόφιλων, τις είχε ένας πολύ συγκεκριμένος άνθρωπος: ο Μάικ Στεργιάδης.

Ο άνθρωπος αυτός γεννήθηκε το 1909, και είχε ένα σπάνιο προνόμιο, ως φοιτητής στις ΗΠΑ: σπούδασε, έχοντας για δάσκαλό του τον (πρώην πάστορα και κατόπιν) γυμναστή Τζέιμς Νέισμιθ. Ποιος είναι ο τελευταίος; Είναι ο Καναδός που, μια κρύα νύχτα του χειμώνα, στο Σπρίνγκφιλντ των ΗΠΑ, επειδή δε μπορούσε να γυμνάσει τους παίκτες του έξω, έψαχνε ένα παιχνίδι που να γύμναζε αρκετά και σε κλειστό χώρο. Ψάχνοντας, σε μια στιγμή, πέταξε ένα τσαλακωμένο χαρτί στα σκουπίδια: πήρε απ’ αυτό έμπνευση, και έτσι γεννήθηκε το άθλημα που λατρεύεται σήμερα σ’ όλο τον κόσμο: το μπάσκετ!

Ο Στεργιάδης, όταν γύρισε στην Ελλάδα, σύστησε το άθλημα στους συμπατριώτες του: αναποδογύρισε δύο καρέκλες, τις στερέωσε σε δύο αντικριστούς στύλους, και έφερε μια μπάλα ποδοσφαίρου! Έτσι παίχτηκε το πρώτο παιχνίδι μπάσκετ στη χώρα μας!

Η μεγαλύτερη τιμή, όμως, για τον Μάικ Στεργιάδη, θα ερχόταν κάμποσα χρόνια αργότερα. Ο ΣΕΓΑΣ, που τότε είχε υπό την αιγίδα του το μπάσκετ, τού ανέθεσε τη συγκρότηση, και επίσημα πια, της Εθνικής μας ομάδας!!! Μ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο, ο Μάικ Στεργιάδης έγινε ο πρώτος προπονητής στην επίσημη ιστορία της «επίσημης αγαπημένης» μας. Όλα αυτά, στα 1936.

Εκείνη την εποχή, ο Πανελλήνιος, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και ο Ηρακλής, δέσποζαν στο χώρο του ελληνικού μπάσκετ. Επόμενο ήταν, λοιπόν, ο Στεργιάδης να στηριχθεί στους δικούς τους παίκτες για να οικοδομήσει την πρώτη επίσημη «γαλανόλευκη» αποστολή. Και τι αντίπαλος, κιόλας! Η Τουρκία! 14 χρόνια πριν, ο Κεμάλ και οι στρατιώτες του έδιωχναν για πάντα από τη Μικρά Ασία τους Έλληνες. Οι δύο χώρες όμως πια ανοικοδομούσαν τις σχέσεις τους. Ένας τρόπος για να επιτύχουν αυτό το τελευταίο, ήταν κι ο αθλητισμός. Οι δύο ομάδες λοιπόν κανόνισαν να αναμετρηθούν στο «Μπέγογλου Χαλκεβί Σπορ Σαλονοντά» (που είχε και παρκέ!), στην Κωνσταντινούπολη.

Το ματς έγινε την 25η Ιουλίου 1936, αφού η ομάδα μας έφθασε με πλοίο στην Πόλη. Το ημίχρονο, έληξε 13-4, και τελείωσε με 49-12 υπέρ των Τούρκων.

Άλκης Αγγέλου (Πανεπιστήμιο Αθηνών – 4 πόντοι), Αντώνιος Σκυλογιάννης (Πανελλήνιος – 4 πόντοι), Γεώργιος Σαπουντζάκης (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Θεοχάρης Αμαραντίδης (Πειραϊκός – 2 πόντοι), Γιάννης Ναννές (Ηρακλής – 2 πόντοι), Βασί­λειος Βάσης (Πανιώνιος), Νικόλαος Κουτσαλέξης (Πανεπιστήμιο Αθηνών), και Φί­λιππος Μπαχώμης (Πανεπιστήμιο Αθηνών, αρχηγός), ήταν η αποστολή της Εθνικής μας στο ματς με τους Τούρκους. Η ήττα, βέβαια, βαριά. Ο Μάικ Στεργιάδης, όμως, δεν ανησύχησε και τόσο, αφού αυτό το ματς στην Πόλη ήταν το πρώτο και τελευταίο του ως ομοσπονδιακού προπονητή!

Η Εθνική επανεμφανίστηκε τέσσερα χρόνια μετά, στο Κάιρο, με αντίπαλο τους Αιγύπτιους (νέα ήττα, 35-60 αυτή τη φορά).

Όπως και να ΄χει, όμως, η συμβολή του Μάικ Στεργιάδη στην εδραίωση και διάδοση του μπάσκετ στη χώρα μας, αναγνωρίζεται ως τα σήμερα ως πολύ σπουδαία.