Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (29/8/2010)

14 μέρες μετά τη φυγή μου, το blog μπαίνει ξανά στους κανονικούς του ρυθμούς. Και σήμερα, είναι Κυριακή… Ας πάρουμε μια μικρή “τζούρα” λοιπόν από Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει

Μ’ αρέσει

Το καλοκαίρι. Τι να λέμε τώρα; Όλες οι εκφάνσεις του. Οι άνθρωποι, που κατά τη διάρκειά του φαίνονται πιο όμορφοι. Τα φαγητά, που φαίνονται πιο νόστιμα. Οι θάλασσες, που φαίνονται το πιο φιλόξενο μέρος του κόσμου. Οι αμμουδιές, που φαντάζουν ο ομορφότερος τόπος για να μένει κανείς. Ο χρόνος, που σταματά όταν είσαι ανάσκελα στη θάλασσα, και όλα έστω και για λίγο απωθούνται στη σφαίρα του “κι αύριο μέρα είναι”…

Δε μ’ αρέσει

Η προσπάθεια για μεγιστοποίηση του κέρδους των επιχειρηματιών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Είμαι από νησί. Νησί που το χειμώνα δεν έχει κόσμο/τουρισμό. Και ό,τι λεφτά μπορούν να βγάλουν, προσπαθούν να τα βγάλουν τώρα που ‘χει κόσμο. Και ανεβάζουν τραγικά τις τιμές.

Advertisements

To ρεκόρ του Μούμογλου

Αριστείδης Μούμογλου. Όνομα μυθικό για το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Δεν ήταν ούτε Πέτροβιτς, ούτε Σαμπόνις, ούτε Μενεγκίν, ούτε Γκάλης. Κατάφερε όμως κάτι που δεν κατάφερε κανείς απ’ τους προαναφερθέντες, αλλά ούτε και κανείς άλλος σούπερ σταρ του παγκόσμιου μπάσκετ!

Ήταν η 13η Ιουλίου του 1972. Ο Ηρακλής, η ομάδα του Μούμογλου, έπαιζε με τον ΒΑΟ. Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Μούμογλου δεν έπαιξε ποτέ σε άλλη ελληνική ομάδα, και ταύτισε το όνομά του με το «Γηραιό».

Εκείνη τη ζεστή μέρα, λοιπόν, ο Μούμογλου σημείωσε 145 πόντους! Τόσο απλά… Ακούγεται εξωπραγματικό, αλλά τα κατάφερε! Και, σημειώστε: τότε δεν είχε ακόμα θεσμοθετηθεί το… τρίποντο! Που να υπήρχε κι αυτό…

Το παιχνίδι έληξε 172-94 υπέρ, φυσικά, του Ηρακλή. Δεν είναι μόνο το ρεκόρ του φόργουορντ του Ηρακλή που έμεινε ιστορικό από εκείνο το ματς, όμως. Το συνολικό σκορ, οι 266 εκείνοι πόντοι, δηλαδή, είναι ως σήμερα ακατάρριπτο ρεκόρ στο πρωτάθλημά μας!

Ακολούθησε μπόλικη συζήτηση γύρω απ’ το κατόρθωμα του Μούμογλου. Κάποιοι λένε ότι δε σημείωσε 145, μα 143 πόντους. Κι αυτό, διότι το τελευταίο του σουτ στο παιχνίδι ήταν… εκπρόθεσμο, και δεν έπρεπε να μετρήσει! Τον αριθμό των 143 πόντων τον είδαμε να αναπαράγεται σε αρκετές ιστοσελίδες, κατά την έρευνά μας. Οι περισσότερες, όμως, προτίμησαν τον αριθμό των 145 – κι εμείς μαζί τους.

Ακόμα, κάποιοι έσπευσαν να «μειώσουν» το κατόρθωμα του Μούμογλου, λέγοντας ότι ο ΒΑΟ εκείνο το απόγευμα είχε κατεβάσει τα… τριτοτέταρτα να αγωνιστούν. Ισχύει αυτό, το ρεπορτάζ της εποχής το επιβεβαιώνει. Ακόμα και έτσι να είναι τα πράγματα, όμως, 145 πόντοι… παραείναι πολλοί, ακόμα κι αν παίζεις με τριτοτέταρτα και 18χρονους για αντιπάλους!!! Κι έτσι, στο βιβλίο Γκίνες σήμερα αναγράφεται το όνομα του Έλληνα άσσου, δίπλα στο ρεκόρ επίτευξης πόντων σε ένα αγώνα μπάσκετ.

Στο blog του Ερευνητή της Βέροιας, τέλος, διαβάσαμε κάτι ενδιαφέρον, όσο ψάχναμε πληροφορίες για το ρεκόρ του Μούμογλου. Αναφέρεται ότι ο Τούρκος άσσος Ερμάν Κούντερ, που αργότερα κοουτσάρισε και την εθνική ομάδα της χώρας του, παίζοντας για τη Φενέρμπαχτσε το 1988 σκοράρισε 153 πόντους εναντίον της Χιλαλσπόρ (το ματς έληξε 175-99). Το γεγονός αναφέρεται και στην αγγλόφωνη Wikipedia, που συμπληρώνει λέγοντας ότι τους 81 απ’ τους 153 πόντους του ο Τούρκος τους σημείωσε στο… πρώτο ημίχρονο! Ο συγγραφές του άρθρου παραπέμπει σε ηλεκτρονικό δημοσίευμα της «Σαμπάχ», που όμως είναι στην τουρκική, και δε μπορέσαμε να το διαβάσουμε…

Λέτε να μας πήρε ο γείτονας το ρεκόρ;

Ο Αριστείδης Μούμογλου

M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (15/8/2010)

Μ’ αρέσει

Που σήμερα επιτέλους αρχίζουν οι διακοπές μου!

Δε μ’ αρέσει

Που κάποια στιγμή θα επιστρέψω από αυτές τις διακοπές…

Όπως και να ‘χει, σας χαιρετώ, λοιπόν, και καλή αντάμωση όταν επιστρέψω!!!

Κι από σήμερα (και για λίγο)…

Τα σκόρπια…

Το δωμάτιο, πνιγηρό. Είναι τόσο ζεστό, που ώρες ώρες όταν αναπνέεις μοιάζει σα να καταπίνεις μπουκιές βρεγμένο βαμβάκι…

Ανοίγω το παράθυρο. Ένα απ’ τα καλά που έχει το καλοκαίρι, είναι ότι η συνύπαρξη με τη ζέστη σε κάνει να συνυπάρχεις αναγκαστικά και με τους γείτονες, που ανοίγουν κι εκείνοι τα παράθυρά τους. Κι οι ζωές τους, ξεχύνονται στο δρόμο.

Αλλού, ακούς την τελευταία σκυλο-επιτυχία και κάποιους να τη χορεύουν μεθυσμένοι. Σε άλλο διαμέρισμα, κάποιοι έχουν μια σημαντική διαφωνία (“Τι λες ρε μαλάκα, επειδή νικήσατε την Ίντερ θα πάρετε και Τσάμπιονς Λιγκ;“). Παραπέρα, κάποια κοπέλα αποδεικνύεται θρήσκα (“Θεέ μου! Θεέ μου! Πιο γρήγορα! Πιο γρήγορα! Αααα! Ναιιι!“)… Ένας άλλος στο απέναντι σπίτι έχει βάλει την τηλεόραση στο τέρμα, βλέπει ένα “τηλεγλέντι” – αντί να βγει να γλεντήσει ο ίδιος, κοιτά άλλους να γλεντάνε για πάρτη του. Ποιος ξέρει, να ‘χει άραγε φίλους για να βγει;

Κάτσε, άκου και δες. Θα εκπλαγείς. Τηλέφωνα απεγνωσμένα (που λέει και το τραγούδι), ιδρωμένοι άνθρωποι καπνίζουν στο παράθυρο, μικρές μικρές οικογένειες και παρέες τα πίνουν στα μπαλκόνια με τις σίτες γύρω γύρω, κάποιοι αψηφούν τη ζέστη και αγκαλιάζονται, χοροπηδάνε, βρυχώνται (έβαλε γκολ ο Ολυμπιακός). Οι ιστορίες του καθένα μας στα μπαλκόνια…

Πιστεύω ότι είναι καλό το καλοκαίρι. Πιο καλό από το χειμώνα. Σε κάνει να θες να πετάς από πάνω σου: ρούχα, σκέψεις, έγνοιες. Το μόνο που θες είναι να πας για μπάνιο, να ξεχαστείς. Ο χειμώνας είναι κομματάκι βαρύς, κάνει τους ανθρώπους να κλείνονται στα ρούχα τους και τον εαυτό τους. Το καλοκαίρι τους κάνει να θέλουν να βγουν έξω, να μιλήσουν πιο πολύ, να ερωτευτούν πιο πολύ, να κάνουν πιο πολλά… Όλοι το καλοκαίρι περιμένουν.

Κι αυτό, άψυχο και άκαρδο, περνάει. Πάντα το καλοκαίρι περνάει πιο γρήγορα από το χειμώνα: νόμος αυτό. Απ’ όταν ήμασταν στο σχολείο, και εις τους αιώνας των αιώνων. Τα καλοκαίρια είναι για να περνάνε γρήγορα.

Κι εσύ μένεις πίσω, να κοιτάς και ν’ ακούς από το παράθυρό σου, σκεφτόμενος ίσως γιατί άφησες κι αυτό το καλοκαίρι να περάσει έτσι, ή γιατί δεν πήρες ακόμα τηλέφωνο εκείνη τη γκόμενα που γνώρισες στην Ίο (καλή ήταν), ή γιατί δεν κανόνισες να πας φέτος διακοπές με κανέναν, ή πώς σου τα μαγείρεψαν έτσι στη δουλειά και σε κράτησαν τόσο πολύ στην πόλη, και άλλα πολλά.

Καλοκαίρι. Η πιο όμορφη εποχή.

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (8/8/2010)

Αθήνα τ’ Αυγούστου. Αθήνα της ζέστης, άδεια Αθήνα. Έτσι μ’ αρέσεις!!!

Μ’ αρέσει

1. Η μικρή, ξένη τουρίστρια, που κρατώντας ένα βιβλίο (μάλλον γερμανικό) για την “Αθήνα του Σωκράτη“, ρωτούσε το μπαμπά της για την πόλη ένα σωρό πράγματα. Όχι, μικρούλα, ο Σωκράτης δε μένει πια στην Αθήνα. Σε ευχαριστώ πάντως που τον ψάχνεις…

2. Το κόμικ άλμπουμ του Μπλάκσαντ, Κόκκινη Ψυχή, που είδα και αγόρασα αστραπιαία στο Μοναστηράκι!!!

3. Ο απίστευτος τύπος στο μετρό στο Μοναστηράκι, που μέσα στην απόλυτη σιγή της πλατφόρμας, ενώ όλοι περίμεναν το τρένο, τραγουδούσε με όλη του τη δύναμη… Βοσκόπουλο! Και μιμούνταν τέλεια τη φωνή του!!! Αν δεν σήκωνα το κεφάλι να δω ποιος τραγουδάει, δε θα καταλάβαινα ότι ΔΕΝ ήταν ο Βοσκόπουλος: τόσο καλή μίμηση!!! Φοβερός. Μήπως να καταφύγουμε στην τρέλα; Είναι το πιο ασφαλές μέρος.

Δε μ’ αρέσει

1. Ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού από τη… βελτιωμένη Μπέσα του Ισραήλ. Κι έτσι όπως ήρθε: με τα χέρια κάτω.

2. Το να επιτίθενται δεκάδες άτομα και να χτυπούν ένα 62χρονο άνθρωπο. Το Ντούσαν Μπάγεβιτς, φυσικά. Δε με ενδιαφέρει αν είναι ΑΕΚ, Ολυμπιακός, κλπ. Η σκηνή 10-15 ανθρώπων να ορμάνε για να χτυπήσουν έναν άνθρωπο 62 χρόνων είναι απλώς… “ανύπαρκτη”!!! Γι’ αυτό έλεγα, λέω και θα λέω, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΑΕΚ είναι οι οπαδοί της. Μετά όλα τ’ άλλα…

3. Που ένας ανάγωγος και δίχως συνείδηση βρομιάρης άφησε το κουτάκι με το χυμό του μέσα στην κρύπτη του πυροσβεστήρα σε ένα βαγόνι του μετρό. Θα πάθαινε κάτι, βλέπετε, το μπάσταρδο αυτό ακαλλιέργητο κάθαρμα αν περίμενε λίγη ώρα για να πετάξει το κουτί σε ένα κάδο μόλις θα έβγαινε πάνω… Του έπεφτε μάλλον βαρύ να το κρατήσει 2-3 λεπτά ακόμα, του ηλίθιου. Τέτοιες νοοτροπίες βλέπω παντού, από τα μικρά αυτά μέχρι τα πιο σημαντικά. Και δε φταίνε οι κυβερνήσεις (μόνο) γι’ αυτές τις νοοτροπίες… Έτσι;

Λέει το in.gr…

…”αδειάζει η πρωτεύουσα. Το δεύτερο κύμα αδειούχων εγκαταλείπει την πόλη για τις καλοκαιρινές του διακοπές”…

Υπάρχει πιο θαυμάσιο νέο απ’ αυτό;

Η πιο όμορφη Αθήνα είναι εκείνη που είναι άδεια…

Χρυσάφι στη Βαρκελώνη!

Σαν σήμερα, 6 Αυγούστου του 1992, ειπώθηκε μια από τις πιο γνωστές, μνημειώδεις, και από τότε αξεπέραστες ατάκες από Έλληνα για την Ελλάδα.

“Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!!!”

Σωστά καταλάβατε. Σαν σήμερα, πριν από 18 χρόνια, η Βούλα Πατουλίδου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. με εμπόδια γυναικών, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης!!!

Η στιγμή του τερματισμού του αγωνίσματος

Η φωτογραφία, η ατάκα, οι στιγμές, όλα τους αλησμόνητα. Και η σημερινή μας Αθλητική Αναδρομή θα τα… ξαναθυμήσει!!!

Η γεννημένη το 1965 στο Τριπόταμο Φλωρίνης Παρασκευή (Βούλα) Πατουλίδου έμελλε να χαρίσει στη χώρα μας το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες μετά το 1912 (!) και τον σπουδαίο Κώστα Τσικλητήρα.

Στον τελικό των 100μ. με εμπόδια γυναικών, λοιπόν, στις 6 Αυγούστου του 1992, η Πατουλίδου είχε ένα βουνό να ανέβει. Και πολλούς σπουδαίους αντιπάλους. Όπως, π.χ., την Αμερικανίδα Γκέηλ Ντίβερς, ή τη Βουλγάρα Γιορντάνκα Ντόνκοβα. Μια ακόμα μεγάλη αντίπαλος της Πατουλίδου, η Λουντμίλα Νοροζιλένκο (πρώην ΕΣΣΔ) είχε βγει νοκ-άουτ από τον τελικό, λόγω τραυματισμού.

Η πρώτη Ελληνίδα που μετείχε ποτέ σε τελικό αγωνίσματος Ολυμπιακών Αγώνων έκανε επίδοση 12.64 για να κερδίσει το μετάλλιο – συγκλονιστικό! Πιο πολύ όμως κι απ’ την επίδοση, ή το χρυσό, ήταν η προσπάθεια της Πατουλίδου, που συγκλόνισε. Ήταν εκείνο το πείσμα, το θάρρος και η πίστη στον εαυτό της που φάνηκαν στον αγώνα της – αέναα χαρακτηριστικά του λαού μας (όταν τα θυμάται…).

Ο τελικός, εκείνα τα 13 περίπου δευτερόλεπτα που άλλαξαν τον ρου του αθλητισμού μας, αποτυπωμένα στις μνήμες όλων (όσων τα θυμούνται, κάποιοι δεν τα έζησαν φυσικά!). Η εκκίνηση, η καλή αρχή, η σταθερή πορεία, η παραμονή στις πρώτες θέσεις, η ελπίδα, το άγγιγμα του μεταλλίου, το πέσιμο της Ντίβερς στο τελευταίο εμπόδιο, ο τερματισμός, η νίκη!!!

Η Ντίβερς προηγούνταν στον τελικό. Κι αν δεν έπεφτε, η Πατουλίδου ίσως να μην κέρδιζε ποτέ το χρυσό. Πολλοί υποτίμησαν την επιτυχία της εξ αιτίας αυτής ακριβώς της άτυχης στιγμής της Αμερικανίδας. Μάλλον ξεχνούν ότι τα εμπόδια είναι… ακριβώς γι’ αυτό το λόγο εκεί!!! Για να σκοντάψουν πάνω τους οι αθλητές/τριες!!!

Η ανταμοιβή της Βούλας Πατουλίδου, πλουσιοπάροχη. Και σε είδος (έγινε υποπλοίαρχος στο Ναυτικό, κέρδισε χρήματα, κλπ) και σε μη υλικά πράγματα (δόξα, τιμή, αναγνώριση).

Όλα, εκείνο το ζεστό απόγευμα του Αυγούστου του 1992. Σαν σήμερα.

Η Βούλα Πατουλίδου πανηγυρίζει στο βάθρο των νικητών

M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (1/8/2010)

Μ’ αρέσει

1. Η αθρόα προσέλευση ξένων τουριστών στην Αθήνα. Όπου και να πάω, τουρίστες βλέπω. Σε πείσμα όλων όσων έλεγαν ότι “μας κήρυξαν τον πόλεμο οι ξένοι” και ότι “δε θα πατήσουν φέτος στην Ελλάδα”, κλπ. Χώρια που οι περισσότεροι από αυτούς είναι… Γερμανοί!

2. Η Κηφισιά. Άλλος κόσμος.

3. Το Ακάνθους! Καλοκαιρινό, χωρίς πολλή φασαρία, και με ωραίο κόσμο!

Δε μ’ αρέσει

1. Το τραγούδι της Ελένης Φουρέιρα, Μια νύχτα μόνο. Για την ακρίβεια, δε μ’ αρέσει που πάλι ακούγεται ένα ακόμα “Μια νύχτα μόνο” μιας ακόμη “Ελένης Φουρέιρα” περισσότερο από άλλα πιο ωραία τραγούδια.

2. Η κριτική (από τώρα) στον Λίνεν. Είναι τελικά ηλεκτρικός ο πάγκος του Ολυμπιακού… Τι ηλεκτρικός, δηλαδή, λαιμητόμος είναι! Ακόμα δεν άρχισε η σεζόν και του σούρνουν του Γερμανού τα μύρια όσα…

3. Που ακόμα αργούν οι διακοπές… 15/8, είσαι πολύ μακριά!!!