Πολιτικό τραγούδι

Πολιτικό τραγούδι. Τι είναι πολιτικό τραγούδι; Συμφωνούμε ότι όλα γύρω μας είναι πολιτική (απ’ τον τρόπο που ψηφίζουμε μέχρι το πώς δένουμε τα παπούτσια μας – ιδίως αν έχουμε άλλους να μας τα δένουν…);

Πολιτικό τραγούδι μπορεί να είναι οι αλλοτινές δημιουργίες του Διονύση Σαββόπουλου. Ή του Θεοδωράκη. Αυτές, δηλαδή, που περιέχουν πολιτικά μηνύματα, με την έννοια της πολιτικής συνδεόμενης καθαρά με τα κόμματα, τη διακυβέρνηση, κλπ.

Πολιτικό τραγούδι όμως μπορεί να είναι κι εκείνο που μιλάει για εμάς. Τις μικρές, μεγάλες, καλές ή κακές στιγμές μας. Για τις αδυναμίες, τις δυνάμεις, τα πλεονεκτήματα ή/και ελαττώματά μας. Το πώς σκεφτόμαστε, τη στάση ζωής μας, τις απόψεις μας… Και το πώς τα φέρνουμε βόλτα, γενικά…

Κι ένα, λοιπόν, πολιτικό τραγούδι που σέβομαι απεριόριστα, και το ορίζω ως τέτοιο, είναι η Πριγκιπέσσα, του Σωκράτη Μάλαμα.

Είναι μια κραυγή, αυτό το τραγούδι (παρά το «χαμηλό προφίλ» του ως δημιουργίας). Που μιλά για τον άνθρωπο που ψάχνει τον εαυτό του, τον βρίσκει, και δε θέλει να τον αλλάξει.

Σα να λέει, «σταματήστε να μου λέτε να αλλάξω. Είναι δώρο άδωρο. Τσάμπα κρατάτε λογαριασμό… Τσάμπα σωστοί με το στανιό» (παραφράζω τους στίχους του).

«Έλεγα περνούν τα χρόνια/θα συμμορφωθώ». Να συμμορφωθεί σε ποιον; Μα στους άλλους! Στους άλλους υπευθύνεται άλλωστε αυτός που μιλά. Ο ίδιος έχει κατασταλάξει. Ξέρει ποιος είναι. Ξέρει πού πάει. Οι άλλοι νομίζουν ότι ξέρουν. Και του υποδεικνύουν. Τον προτρέπουν  να «συμμορφωθεί». Τον καθοδηγούν. «Αφήστε με λοιπόν», σα να λέει!

Και κάποιες φορές, όταν ρίχνει πετονιά «ξημερώματα στο δρόμο», πιάνει τον εαυτό του. Και μένοντας έκπληκτος (μ’ αυτά που –δεν– βλέπει;…), «χάνει το μυαλό του». Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, δε λέει ένα άλλο τσιτάτο; Ε, γι’ αυτό χάνει το μυαλό του!!!

Πολιτικό τραγούδι είναι, λοιπόν. Που υπενθυμίζει να σεβόμαστε αυτό που είμαστε, ασχέτως του τι λένε οι άλλοι – οι οποίοι, τις πιο πολλές φορές, δε μας ξέρουν καν, και λένε «αν ήμουν εσύ, θα έκανα αυτό ή αυτό ή αυτό…». Κι εσύ μένεις με το ερώτημα, «τι διάολο θα έκανα εγώ, αν εγώ ήμουν εγώ;» (όπως ο Φελίπε, που διερωτάται ακριβώς αυτό σε ένα στριπάκι της θρυλικής Μαφάλντα)…

Ή, πάλι, λένε, κάνε εκείνο ή το άλλο ή πες αυτό ή μην πεις αυτό ή πήγαινε έτσι ή φέρσου αλλιώς ή, ή, ή… Εμείς, κι ο εαυτός μας, ξέρουμε καλύτερα. «Άλλα θέλω (προκειμένου να συμμορφωθώ με εσάς) κι άλλα κάνω»…

Τι τα ‘γραψα όλα αυτά; Ε, βαρέθηκα όλο ποδοσφαιρικά posts. Κι επειδή ξανάκουσα σήμερα το τραγούδι αυτό, μου ξανάρθαν όλα στο νου και είπα να τα γράψω.

Υ.Γ.: ΠΑΟΚάρα…

3 comments on “Πολιτικό τραγούδι

  1. Σοβαρά το σκέφτεσαι έτσι? Νομίζω ότι αυτό που περιγράφεις εσύ για πολιτικό τραγούδι, είναι κάτι άλλο. Ονόμά σε το αλλιώς… να σκεφτώ: υπάρχει ο όρος “κοινωνικό”? όχι.. δεν μου κάθεται καλά ούτε αυτός. …

    Ταυτόχρονα τίθεται και το θέμα:
    -να ψάχνουμε, να κρατάμε και να ερμηνεύουμε ό,τι θέλουμε και όπως θέλουμε εμείς τα τραγούδια, τους πίνακες ζωγρφαικές κλπ?

    -να ψάχνουμε να βρούμε “τι θέλει να πει ο ποιητής”, ρωτόντας τον, μαθαίνοντας για τη ζωή του, για την επόχη που έκανε το τάδε έργο τέχνης και άλλα τέτοια στοιχεία; (αν μπορεί αυτό να γίνει με 100% επιτυχία, αμφιβάλλω- άλλο θέμα)

    -να ψάχνουμε να βρούμε “τι θέλει να πει ο ποιητής” με κίνδυνο να πέσουμε στην πλάνη να κάνουμε αυτό που περιγράφω στην πρώτη παύλα?! (δηλ, να τον ερμηνεύουμε σύμφωνα με τα δικά μας και όχι σύμφωνα με τα δικά του)

    Επιλέγω το πρώτο και σύμφωνα μ αυτό, δέχομαι τις σκέψεις στο ποστ σου. Αλλιώς…

    δες κι αυτό
    http://tragoudistan.blogspot.com/2010/07/bojorno-principessa.html

  2. Τα πράγματα είναι πιο απλά. Ερμήνευσα το τραγούδι έτσι όπως εγώ νόμιζα… Το ‘λεγε κι ο Σαββόπουλος, για τα δικά του τραγούδια: “όλα εκείνα που αγαπώ/είναι αλλονών/κι αλλιώς φαντάζουν” (σχόλιο για την ερμηνεία που δίνει ο καθένας σε ένα έργο τέχνης).
    Γι’ αυτό και είναι ελεύθερη η διακίνηση των έργων τέχνης, άλλωστε. Για να τα ερμηνεύει ο καθένας όπως θέλει. Κι εκεί είναι και η μαγεία της τέχνης, επίσης – να βλέπεις κάτι που ο άλλος δε βλέπει, και το αντίστροφο…
    Δεν είναι κακό να το ερμηνεύεις το τραγούδι α-σύμφωνα με τα του ποιητή.

  3. Έτσι είναι ακριβώς Γιώργο. Οι καλλιτέχνες μας έκαναν ένα ακριβό δώρο, μας δώρισαν τα έργα τους. Κι εμείς μπορούμε να τα κάνουμε ότι θέλουμε, δικά μας είναι πια. Τι κι αν κάποιος έβαλε σε ένα τραγούδι τη στάμπα “πολιτικό”? Για μένα μπορεί ναναι το πιο ερωτικό τραγούδι του κόσμου..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s