Ρολάντ Ζαϊμι: Ο γυρολόγος των γηπέδων

Η ιστορία γράφεται από τους νικητές, λένε οι περισσότεροι. Έχει πιο πολύ ενδιαφέρον, όμως, και το πώς τη βιώνουν οι αφανείς ήρωες. Στο ποδόσφαιρο, εν προκειμένω, οι τελευταίοι είναι συνήθως οι παίκτες των “μικρομεσαίων” ομάδων, επιτυχία των οποίων είναι, συνήθως, η παραμονή στην κατηγορία…

Ο Ρολάντ Ζαϊμι (Roland Zajmi) είναι ένας γυρολόγος των ελληνικών γηπέδων. Από άποψη εμπειρίας, έχει συλλέξει… τόννους απ’ αυτή! Ήταν ένας γκολτζής, που κατάφερε να λάμψει παίζοντας σε μια “μικρομεσαία” ομάδα, την Προοδευτική. Ήταν όμως κι ένας γυρολόγος των ελληνικών γηπέδων, τα οποία γνώρισε απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη, στα 14 χρόνια που αγωνίστηκε στη χώρα μας. Ας θυμηθούμε λοιπόν την ποδοσφαιρική ιστορία του, που είναι μια τοιχογραφία, θεωρούμε, των ελληνικών γηπέδων.

Ο Αλβανός επιθετικός γεννήθηκε το 1973. Προτού πατήσει Ελλάδα, αγωνιζόταν στην Παρτιζάνι Τιράνων της πατρίδας του. Το καλοκαίρι του 1996, τον αποκτά η Προοδευτική, που τότε αγωνιζόταν ακόμα στη Β’ Εθνική. Συνεισφέρει τα μέγιστα, και η ομάδα το καλοκαίρι του ’97 ανεβαίνει στην Α’ Εθνική!

Η σεζόν 1997-98 είναι άκρως επιτυχημένη για την Προοδευτική και το Ζαϊμι. Η πρώτη κατατάσσεται 14η και αποφεύγει τον υποβιβασμό. Ο δε Αλβανός φορ σκοράρει 11 φορές! Όλα τους, πολύτιμα γκολ. Την επόμενη σεζόν, η Προοδευτική μένει πάλι στην Α’ Εθνική. Ο Ζαϊμι σκοράρει μόλις 3 φορές, αλλά ο Σάκης Αλμανίδης (9 γκολ) οδηγά τους “βυσσινί” στη σωτηρία.

Τη σεζόν 1999-00, η Προοδευτική υποβιβάζεται. Ο Ρολάντ Ζαϊμι, όμως, δε βιώνει τον υποβιβασμό, αφού στο μεταξύ έχει δοθεί στον Ατρόμητο (όπου έπαιξε ελάχιστα). Επιστρέφει το 2000 στην ομάδα του Κορυδαλλού, αλλά δεν ήταν παρών ούτε στην επάνοδό της στα μεγάλα σαλόνια το 2002, διότι στο μεταξύ είχε ξαναφύγει, για την Κασσάνδρα αυτή τη φορά (Γ’ Εθνική, 2001/02: συνολικά, 33 συμμ./6 γκολ).

Το 2002 γυρίζει στην Προοδευτική, και μαζί της βιώνει την εκπληκτική σεζόν 2002/03 για την κορυδαλλιώτικη ομάδα (με τη νίκη 0-1 επί του ΠΑΟ στη Λεωφόρο και τα άλλα… επιτεύγματα)! Το 2004, όμως, η ομάδα υποβιβάζεται εκ νέου, για να μην επιστρέψει ποτέ (ούτε αυτή, ούτε ο Ζαϊμι) στην Α’ Εθνική.

Το 2004, ο ήρωάς μας μετακομίζει στην Κύπρο και τον Απόλλωνα Λεμεσού, το 2005 γυρνά στην Προοδευτική (μένει ως το 2007), και κατόπιν παίζει στον Άγιο Δημήτριο (Β’ Εθνική). Η ομάδα υποβιβάζεται εκείνη τη χρονιά, αλλά εκείνος μένει στην κατηγορία, αφού υπογράφει στον Πιερικό (του άλλοτε προπονητή του στην Προοδευτική, Σούλη Παπαδόπουλου).

Το δεύτερο μισό της χρονιάς 2008/09 το ξόδεψε παίζοντας στον Ελπιδοφόρο Κηφισιάς, τον οποίο βοήθησε να προβιβαστεί στη Δ’ Εθνική!!! Το καλοκαίρι του 2009, σύμφωνα με τις πληροφορίες που αλιεύσαμε, έγινε παίκτης του Ιάσωνα Νέων Λιοσίων, μένοντας στην Αθήνα.

Δεν ξέρουμε αν έπαιξε καθόλου στην ομάδα, όμως, μιας και το Νοέμβρη του ίδιου έτους, όμως, ο Αλβανός άσος έγινε βοηθός του Σούλη Παπαδόπουλου (σύμφωνα με νέες πληροφορίες μας) στον Πιερικό, σταματώντας οριστικά το ποδόσφαιρο!

Θέλω να ευχαριστήσω τον Σούλη Παπαδόπουλο που μου έδωσε την ευκαιρία μετά την ολοκλήρωση της καριέρας μου ως ποδοσφαιριστής να δω το άθλημα από μια άλλη σκοπιά. Οι αναμνήσεις μου από την ομάδα της Κατερίνης είναι άριστες ως παίκτης καθώς ο κόσμος με αγάπησε και με αγκάλιασε με την συμπεριφορά του. Θα προσπαθήσω να δικαιώσω
όσους με επέλεξαν και να δώσω κάθε δυνατή βοήθεια στην ομάδα του Πιερικού αλλά και στον κόσμο
“, ήταν οι δηλώσεις του Ρολάντ Ζαϊμι λίγο μετά την πρόσληψή του από τον Πιερικό!!!

Συνολικά, ο Αλβανός σέντερ φορ, αυτός ο “ήρωας των μικρών”, έπαιξε 179 φορές για την αγαπημένη του Προοδευτική. Συνολικά, έχει πάνω από 250 συμμετοχές ως παίκτης, ενώ έχει σημειώσει και 51 τέρματα στα επαγγελματικά πρωταθλήματα όπου έλαβε μέρος…

Ο Ρολάντ Ζαϊμι

Υ.Γ.: Δε γνωρίζουμε πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο Ρολάντ Ζαϊμι. Ο Σούλης Παπαδόπουλος, το καλοκαίρι του 2010, αποχώρησε απ’ τον Πιερικό, κι ίσως λοιπόν την ίδια τύχη να είχε και ο Αλβανός βοηθός και τέως παίκτης του.

Πολιτικό τραγούδι

Πολιτικό τραγούδι. Τι είναι πολιτικό τραγούδι; Συμφωνούμε ότι όλα γύρω μας είναι πολιτική (απ’ τον τρόπο που ψηφίζουμε μέχρι το πώς δένουμε τα παπούτσια μας – ιδίως αν έχουμε άλλους να μας τα δένουν…);

Πολιτικό τραγούδι μπορεί να είναι οι αλλοτινές δημιουργίες του Διονύση Σαββόπουλου. Ή του Θεοδωράκη. Αυτές, δηλαδή, που περιέχουν πολιτικά μηνύματα, με την έννοια της πολιτικής συνδεόμενης καθαρά με τα κόμματα, τη διακυβέρνηση, κλπ.

Πολιτικό τραγούδι όμως μπορεί να είναι κι εκείνο που μιλάει για εμάς. Τις μικρές, μεγάλες, καλές ή κακές στιγμές μας. Για τις αδυναμίες, τις δυνάμεις, τα πλεονεκτήματα ή/και ελαττώματά μας. Το πώς σκεφτόμαστε, τη στάση ζωής μας, τις απόψεις μας… Και το πώς τα φέρνουμε βόλτα, γενικά…

Κι ένα, λοιπόν, πολιτικό τραγούδι που σέβομαι απεριόριστα, και το ορίζω ως τέτοιο, είναι η Πριγκιπέσσα, του Σωκράτη Μάλαμα.

Είναι μια κραυγή, αυτό το τραγούδι (παρά το «χαμηλό προφίλ» του ως δημιουργίας). Που μιλά για τον άνθρωπο που ψάχνει τον εαυτό του, τον βρίσκει, και δε θέλει να τον αλλάξει.

Σα να λέει, «σταματήστε να μου λέτε να αλλάξω. Είναι δώρο άδωρο. Τσάμπα κρατάτε λογαριασμό… Τσάμπα σωστοί με το στανιό» (παραφράζω τους στίχους του).

«Έλεγα περνούν τα χρόνια/θα συμμορφωθώ». Να συμμορφωθεί σε ποιον; Μα στους άλλους! Στους άλλους υπευθύνεται άλλωστε αυτός που μιλά. Ο ίδιος έχει κατασταλάξει. Ξέρει ποιος είναι. Ξέρει πού πάει. Οι άλλοι νομίζουν ότι ξέρουν. Και του υποδεικνύουν. Τον προτρέπουν  να «συμμορφωθεί». Τον καθοδηγούν. «Αφήστε με λοιπόν», σα να λέει!

Και κάποιες φορές, όταν ρίχνει πετονιά «ξημερώματα στο δρόμο», πιάνει τον εαυτό του. Και μένοντας έκπληκτος (μ’ αυτά που –δεν– βλέπει;…), «χάνει το μυαλό του». Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, δε λέει ένα άλλο τσιτάτο; Ε, γι’ αυτό χάνει το μυαλό του!!!

Πολιτικό τραγούδι είναι, λοιπόν. Που υπενθυμίζει να σεβόμαστε αυτό που είμαστε, ασχέτως του τι λένε οι άλλοι – οι οποίοι, τις πιο πολλές φορές, δε μας ξέρουν καν, και λένε «αν ήμουν εσύ, θα έκανα αυτό ή αυτό ή αυτό…». Κι εσύ μένεις με το ερώτημα, «τι διάολο θα έκανα εγώ, αν εγώ ήμουν εγώ;» (όπως ο Φελίπε, που διερωτάται ακριβώς αυτό σε ένα στριπάκι της θρυλικής Μαφάλντα)…

Ή, πάλι, λένε, κάνε εκείνο ή το άλλο ή πες αυτό ή μην πεις αυτό ή πήγαινε έτσι ή φέρσου αλλιώς ή, ή, ή… Εμείς, κι ο εαυτός μας, ξέρουμε καλύτερα. «Άλλα θέλω (προκειμένου να συμμορφωθώ με εσάς) κι άλλα κάνω»…

Τι τα ‘γραψα όλα αυτά; Ε, βαρέθηκα όλο ποδοσφαιρικά posts. Κι επειδή ξανάκουσα σήμερα το τραγούδι αυτό, μου ξανάρθαν όλα στο νου και είπα να τα γράψω.

Υ.Γ.: ΠΑΟΚάρα…

M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (25/7/2010)

Ζέστη. Ζέστη. Φρικτή ζέστη. Λιώσιμο. Στάξιμο ιδρώτα. Δίψα. Καλοκαίρι!!!

Μ’ αρέσει

1. Η ταινία El secreto de sus ojos (Το μυστικό στα μάτια της), που είδα τη βδομάδα που μας πέρασε. Αργεντίνικη, έξοχη, δίκαια βραβεύτηκε με τις οσκαράρες που πήρε!

2. Που το σινεμά του Ιλίου κάθε (νομίζω) Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή έχει… δωρεάν προβολές! Τζάμπα. Φρη. Τζαμπέ ολέ!!! Σε μια τέτοια προβολή είδα και την ταινία του παραπάνω Μ’ αρέσει!

3. Που το Starcraft 2, το πολυαναμενόμενο, μπήκε στο σπίτι μας επιτέλους! Αυθεντικό και έτοιμο προς χρήση!

Δε μ’ αρέσει

1. Που θα μείνω στις 15 Αυγούστου στην Αθήνα, λόγω δουλειάς… Welcome to your life!!!

2. Η εμφάνιση του Ολυμπιακού στο πρώτο μέρος του αγώνα με τη Μπέσα (6-1). Πολύ νωχελική η ομάδα, σα να ‘κανε αγγαρεία. Ευτυχώς στο β’ μέρος έπαιξε καλύτερα.

3. Να ξεχνάω πράγματα!

M’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει (18/7/2010)

Μ’ αρέσει

1. Η ήσυχη Αθήνα, τώρα που “την κάνουν” σιγά σιγά όλοι…

2. Το 5-0 με τη Μπέσα. Έστω κι αν ο αντίπαλος ήταν λίγο καλύτερος από τις ομάδες… Α’ Ερασιτεχνικού της χώρας μας.

3. Αυτός ο δροσιστικός αέρας. Που ενώ έχεις λιώσει, στάζεις ολόκληρος ιδρώτα, και ψάχνεις από κάπου να πιαστείς για λίγη δροσιά, ξαφνικά φυσάει αυτό το ευλογημένο πράγμα και λες, υπάρχει ελπίδα, τελικά…

Δε μ’ αρέσει

1. Οι πυρκαγιές. Που άρχισαν. Ξανά. Στο τέλος η μόνη χλωρίδα μας θα ‘ναι τα ραδίκια και το γρασίδι στα γήπεδα.

2. Η Έκλειψη! Και ο Ρόμπερτ Πάττινσον! Και δε θέλω να πάω να τους δω!!!

3. Που πήρε το Β. Σπανούλη ο Ολυμπιακός. Είναι ένας παίκτης ταυτισμένος με την “πράσινη” παντοκρατορία, και με φανερό το ότι φόρεσε τα κόκκινα απλώς και μόνο γιατί του έδωσαν περισσότερα λεφτά, νομίζω ότι δε μπορεί να με συγκινεί τόσο η απόκτησή του…

Ρατσισμός και ποδόσφαιρο: η ιστορία της σχέσης τους

Σκηνή από το (νωπό ακόμα στις μνήμες) Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής: οι αρχηγοί των αντίπαλων ομάδων διαβάζουν ένα μικρό κείμενο κατά του ρατσισμού. Κατόπιν, και οι δύο ομάδες φωτογραφίζονται μπροστά σε ένα μεγάλο πανό, που γράφει «Say no to racism» («Πείτε όχι στο ρατσισμό!»).

Οι Αθλητικές Αναδρομές δεν μένουν ασυγκίνητες από κάτι τέτοια! Ιδίως όταν το θέμα της εισβολής του ρατσισμού (και) στο ποδόσφαιρο συνιστά από μόνο του ένα άκρως ενδιαφέρον αντικείμενο μελέτης. Στο σημερινό μας αφιέρωμα, λοιπόν, θα εξιστορήσουμε τούτη τη σχέση ποδοσφαίρου και ρατσισμού.

Ο ρατσισμός ως φαινόμενο

Θα ήταν λάθος, φυσικά, να υποστηρίξει κανείς ότι το ποδόσφαιρο γέννησε το ρατσισμό. Ο τελευταίος, ένα κοινωνικό φαινόμενο με πολύ βαθύτερες ρίζες, άλλωστε, προϋπήρχε του ποδοσφαίρου!

Πιο σωστό είναι λοιπόν να ψάξουμε, πρώτα, την ιστορία του ρατσισμού του ίδιου, πρωτού ασχοληθούμε με την έκφανσή του στα ποδοσφαιρικά γήπεδα.

Γράφει ο κοινωνιολόγος Άντονυ Γκίντενς (Κοινωνιολογία, εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα, 2002, σελ. 308-309): «Η πρώιμη περίοδος της αποικιοκρατίας συνέπεσε με την εμφάνιση του ρατσισμού. […] Γιατί άνθησε ο ρατσισμός; Οι λόγοι είναι ποικίλοι. Ένας είναι ότι η αντίθεση μεταξύ λευκού και μαύρου, ως πολιτιστικών συμβόλων, είχε βαθιές ρίζες στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Το λευκό συνδέθηκε επί μακρόν με την αγνότητα και το μαύρο με το κακό».

Και συνεχίζει ο Γκίντενς (ό.π., σελ. 310): «Ένας δεύτερος σημαντικός παράγοντας που οδηγεί στο σύγχρονο ρατσισμό ήταν η εφεύρεση και η διάδοση αυτής ετούτης της έννοιας της φυλής (ή ράτσας). […] Η έννοια της φυλής, ως συνόλου κληρονομημένων χαρακτηριστικών, προέρχεται από την ευρωπαϊκή σκέψη του 18ου και 19ου αιώνα».

O Αρτύρ ντε Γκομπινό

Αυτές οι απόψεις επηρέασαν το Ζοζέφ Αρτίρ ντε Γκομπινό, αλλά με ένα… ιδιαίτερο τρόπο. Ο Γάλλος τούτος φιλόσοφος του 19ου αιώνα, θεωρείται ως ο πατέρας του ρατσισμού, μιας και πρώτος αυτός διατύπωσε τα αξιώματά του. Διέκρινε τρεις ανθρώπινες φυλές: τη λευκή (με την ανώτερη νοημοσύνη, την ηθική, και τη βούληση), τη μαύρη (λιγότερο ικανή, με ζωώδη φύση, συναισθηματικά ασταθής και δίχως ηθική) και την κίτρινη. Και οι ιδέες του ντε Γκομπινό, όπως και άλλων που υποστήριζαν τα ίδια, παρουσιάστηκαν ως… επιστημονικές θεωρίες!!! Τούτες αργότερα επηρέασαν και εκείνο τον Αυστριακό, που έγινε καγκελάριος της Γερμανίας το 1933. Αδόλφος Χίτλερ, τ’ όνομά του…

Τέλος, ο Άντονυ Γκίντενς αναφέρει κι ένα τρίτο λόγο ανάπτυξης του ρατσισμού, που «βρίσκεται στις σχέσεις εκμετάλλευσης των μη λευκών λαών, που καθιέρωσαν οι Ευρωπαίοι. Το δουλεμπόριο δε θα μπορούσε να συνεχιστεί, αν δεν ήταν διαδεδομένη στους Ευρωπαίους η πεποίθηση ότι οι μαύροι ανήκαν σε μια υποδεέστερη, ακόμα και υπάνθρωπη, φυλή. Ο ρατσισμός συνέβαλε στο να δικαιολογήσει την αποικιακή κυριαρχία επί των μη λευκών πληθυσμών και να τους αρνηθεί τα δικαιώματα της πολιτικής συμμετοχής που είχαν κατακτήσει οι λευκοί στις ευρωπαϊκές πατρίδες τους».

Στην πορεία, βέβαια, ο ρατσισμός απέκτησε οικονομικές, πολιτιστικές, κλπ, εκφάνσεις.

Ρατσισμός και ποδόσφαιρο: η αρχή…

Το 1885, η αγγλική ομάδα Ντάρλινγκτον παρουσιάστηκε στο γήπεδο με

Ο Άρθουρ Ουόρτον

κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Κάτω απ’ τα δοκάρια της δέσποζε ο Άρθουρ Ουόρτον, που έπαιζε και στα πλάγια στο κέντρο και είχε γεννηθεί στο Τζέημσταουν της Χρυσής Ακτής, μιας χώρας που στα χρόνια που θα ‘ρχονταν θα ονομαζόταν Γκάνα. Ήταν Αφρικανός, και αποτέλεσε τον πρώτο έγχρωμο επαγγελματία ποδοσφαιριστή στην ιστορία του αθλήματος.

Τον Ιούλιο του 1916 παίζεται το πρώτο παιχνίδι του παρθενικού «Κόπα Αμέρικα». Η Ουρουγουάη παίζει με τη Χιλή, και τη συνθλίβει με 4-0. Την επόμενη μέρα, οι Χιλιανοί ζήτησαν την ακύρωση του αγώνα, διότι οι Ουρουγουανοί είχαν χρησιμοποιήσει δύο έγχρωμους, τους Ισαμπελίνο Γκραντίν και Χουάν Ντελγάδο! Αίτημα που έπεσε στο κενό. Η Ουρουγουάη κατέκτησε το πρώτο «Κόπα Αμέρικα», κι εκείνη την εποχή ήταν η μόνη εθνική ομάδα στον κόσμο που είχε έγχρωμους παίκτες στη σύνθεσή της…

Περίπου εκείνα τα χρόνια, αρχές του 20ού αιώνα, σημειώθηκαν, εκτός απ’ το παραπάνω, και άλλα, τα πρώτα στην ιστορία, περιστατικά ρατσισμού στο ποδόσφαιρο. Παραδείγματα αποτελούν και όσα συνέβαιναν στη Βραζιλία (τη χώρα που υποδέχθηκε συνολικά 4 εκατ. Αφρικανών σκλάβων, όσο διήρκεσε η αποικιοκρατία): εκεί, οι έγχρωμοι παίκτες επίσης δεν είχαν δικαίωμα να αγωνίζονται στις ομάδες των λευκών. Κι όποιος έγχρωμος ή μιγάς παίκτης ήθελε να αγωνιστεί σε ομάδα λευκών, έπρεπε να εξευτελιστεί: αναγκαζόταν να βάλει στο πρόσωπό του ένα είδος σκόνης ρυζιού, για να φαίνεται… λευκός!

…η εδραίωση…

Η επέλαση του Χίτλερ, του Μουσολίνι, και των ομοϊδεατών τους, εδραίωσε στην Ευρώπη τις ρατσιστικές θεωρίες. Παράλληλα, όπως είδαμε, και σ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο οι λευκοί έδειχναν τις ίδιες ακριβώς τάσεις. Κι όχι μόνο απέναντι στους έγχρωμους, μα και απέναντι στους Ινδιάνους, τους «κίτρινους» (οι Ιάπωνες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν αμέτρητα ρατσιστικά και υποτιμητικά παρατσούκλια στις ΗΠΑ…),   κλπ.

Και φανταστείτε ότι το Μουντιάλ του 2010, στο οποίο οι παίκτες διάβαζαν τα αντι-ρατσιστικά τους μηνύματα, έγινε στο έδαφος της Νοτίου Αφρικής, μιας χώρας που επί δεκαετίες είχε εξοβελιστεί από τις διεθνείς οργανώσεις (πολιτικές, αθλητικές, κλπ), λόγω της ρατσιστικής πολιτικής του «απάρτχαϊντ» που εφάρμοζε εις βάρος των έγχρωμων!!!

Όμως, ακόμα και όταν κατέπεσαν οι Χίτλερ, Μουσολίνι, και λοιποί, και αποδείχθηκε ότι ο ρατσισμός και τα αξιώματά του δεν είχαν καμία απολύτως λογική ή επιστημονική βάση, το κακό είχε ήδη γίνει. Το αυγό του φιδιού είχε επωαστεί και εκκολαφθεί. Το δηλητήριο είχε ποτίσει τις ανθρώπινες κοινωνίες, και ποτέ δεν βγήκε από εκεί.

Τη δεκαετία του 1970, όταν έγχρωμος παίκτης ακουμπούσε τη μπάλα στα γήπεδα της Αγγλίας, οι οπαδοί έβγαζαν κραυγές μαϊμούς για να τον ξεφτιλίσουν. Το 1981, όταν στο Ντέπφορντ 13 έγχρωμοι έχασαν τη ζωή τους σε πυρκαγιά, οι οπαδοί της Μίλγουολ τραγουδούσαν στις κερκίδες ότι «όλοι συμφωνούμε/οι νέγροι καίγονται καλύτερα απ’ το πετρέλαιο»… Το 1986, ο σπουδαίος Τζον Μπαρνς έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Λίβερπουλ εναντίον της μισητής συμπολίτισσας Έβερτον. Ήταν τζαμαϊκανής καταγωγής, και έγχρωμος: γι’ αυτό τον υποδέχθηκε μια βροχή από… μπανάνες, που πετούσαν οι οπαδοί της Έβερτον!

Ο Βιβ Άντερσον

Ο ρατσισμός όμως, όταν δεν είναι τόσο έκδηλος, μπορεί να είναι και πιο υπόγειος. Μένοντας στην Αγγλία, σημειώνουμε το παρακάτω στοιχείο: έπρεπε να φτάσει το 1979, για να γίνει ο πολύ μοντέρνος θαυμάσιος μπακ Βιβ Άντερσον ο πρώτος έγχρωμος που έπαιξε ποτέ στην εθνική ομάδα της χώρας!

Κι ακόμα, έπρεπε να περιμένουμε ως τη δεκαετία του ’90, για να φορέσει ο Πωλ Ινς, αυτός ο εξαιρετικός έγχρωμος μέσος, το περιβραχιόνιο του αρχηγού της εθνικής!!! Ο Πωλ Ινς, επίσης, έγινε το 2008 και ο πρώτος έγχρωμος προπονητής στην Πρέμιερ Λιγκ, όταν ανέλαβε τη Μπλάκμπερν…

Ή μήπως είναι τυχαίο που, όταν έγινε η κλήρωση των ομίλων του Μουντιάλ του 2010, την ομάδα της διοργανώτριας Νότιας Αφρικής εκπροσώπησε ο ποδοσφαιριστής Μάθιου Μπουθ, ο μοναδικός λευκός της (κατά τ’ άλλα γεμάτης έγχρωμους) ομάδας, που μάλιστα δεν έπαιξε ούτε… λεπτό στο Παγκόσμιο Κύπελλο που τελείωσε πριν λίγες μέρες;…

… και η σύγχρονη εποχή.

Παρά τις προσπάθειες, τις ενημερώσεις, τις καμπάνιες, κλπ, πολλών και διάφορων φορέων, τα γήπεδα του κόσμου βρίθουν στις μέρες μας περιστατικών ρατσισμού. Και από οπαδούς προς παίκτες, μα και από τους τελευταίους προς τους συναδέλφους τους.

Το 2006, ο Καμερουνέζος Σάμουελ Ετό, παίκτης της Μπαρτσελόνα ακόμα, απείλησε να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο στην αναμέτρηση της ομάδας του με την Σαραγόσα, λόγω των ρατσιστικών συνθημάτων που φώναζαν οι φίλαθλοι της Σαραγόσα. Ο άσος της Μπάρτσα έδειξε χαρακτηριστικά το χρώμα του δέρματός του, φώναξε “Δεν πάει άλλο, δεν παίζω άλλο!” και κινήθηκε προς τα αποδυτήρια.

Από την πλευρά της, η Βασίλισσα Ρεάλ φημίζεται για τη μη… βασιλική υποδοχή που επιφυλάσσει στους έγχρωμους παίκτες. Οι “Ultras”, οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί της, μιμούνταν κραυγές πιθήκων κι έφτασαν μέχρι και στο σημείο να φωνάζουν ρυθμικά “Χίτλερ, Χίτλερ” κάθε φορά που οι παίκτες της Λεβάντε, Εντουίν Κονγκό και Φέλιξ Ετιέν, ακουμπούσαν την μπάλα, στον αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων στις 17 Απριλίου του 2005.

Στην Ιταλία, θύμα υπήρξε (μεταξύ… πολλών άλλων) ο Ιβοριανός Μαρκ Ζόρο της Μεσίνα. Στο 66ο λεπτό της αναμέτρησης της ομάδας του με την Ιντερ, τον Νοέμβριο του 2005, ο άσος από την Ακτή Ελεφαντοστού πήρε την μπάλα και απείλησε να αποχωρήσει από το γήπεδο, με τους συμπαίκτες του τελικά να τον συγκρατούν. Αιτία, τα ρατσιστικά συνθήματα που άκουγε εναντίον του καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα…

Ο Μαρκ Ζόρο με τη μπάλα στα χέρια απειλεί να αποχωρήσει

Εδώ στην Ελλάδα, οι οπαδοί του Αιγάλεω φώναζαν στον Γκανέζο Κόφι Αμπονσά «Μαύρε, αράπη, φύγε από ‘δω!». Η γελοιότητα της κίνησής τους ενισχύεται απ’ το γεγονός ότι ο Αμπονσά έπαιζε… στην ομάδα τους!

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε δεκάδες άλλα παραδείγματα, αλλά θα χρειαζόμασταν… άλλα τόσα posts!…

Η λύση είναι στην ίδια (την… ασπρόμαυρη!) μπάλα

Από το ντε Γκομπινό ως τον Αμπονσά, η απόσταση τελικά είναι πολύ μικρή. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που ζούμε, όμως, το ίδιο το ποδόσφαιρο βοηθά στο να αντιμετωπιστεί ο ρατσισμός.

Η Εθνική Γερμανίας στο Μουντιάλ του 2010 παρατάχθηκε με έγχρωμους παίκτες ή γόνους Τούρκων, Τυνήσιων, κ.ά., μεταναστών (Αόγκο, Οζίλ, Μπόατενγκ, κλπ). Εδώ και χρόνια η Γαλλία στηρίζεται στη χάρη και δύναμη πολλών αφρικανικής (ή άλλης) καταγωγής άσων της (Ζιντάν, Μαλουντά, Βιεϊρά, Μακελελέ, Καρεμπέ, Ανελκά, Ανρί, κλπ). Ποιος αμφιβάλλει ότι οι καλύτεροι παίκτες της Ολλανδίας του ’80 υπήρξαν οι Ράικαρντ και Γκούλιτ, απόγονοι σκλάβων από το Σουρινάμ; Οι Άγγλοι πια παίζουν με έγχρωμους άσσους συνεχώς (Χέσκι, Α. Κόουλ, Φέρντιναντ), ενώ και οι (άκρως ρατσιστές) Ισπανοί παρέταξαν στο Euro-2008 το βραζιλιανικής καταγωγής έγχρωμο Μάρκος Σένα, που ήταν και απ’ τους καλύτερους παίκτες τους! Έγχρωμοι άσοι αγωνίζονται και σε εθνικές χωρών όπως η Σουηδία (Χένρικ Λάρσον), η Δανία (Σίμον Πόουλσεν), η Νορβηγία (Τζων Κάριου), η Ιρλανδία (Φιλ Μπαμπ), η Ελλάδα (Ντανιέλ Μπατίστα)…

Και πάλι, όμως, πολλοί υποστήριξαν ότι ο υποψήφιος πρώτος σκόρερ της ιστορίας των Μουντιάλ, Γερμανός Μίροσλαβ Κλόζε, δεν αγωνίστηκε στο «μικρό τελικό» του Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής, όχι λόγω γρίπης, όπως ανακοινώθηκε, μα για να μην περάσει τον Γκερντ Μίλερ! Αμφότεροι οι παίκτες έχουν από 14 τέρματα σε Μουντιάλ, και υπολείπονται ενός για να ισοφαρίσουν τον πρώτο σκόρερ Ρονάλντο. Ο Γκερντ Μίλερ όμως είναι «αυθεντικός» Γερμανός, ενώ ο Κλόζε γεννήθηκε στην Πολωνία… Αυτό είναι ένα είδος ρατσισμού μεταξύ… λευκών, που επίσης υπήρξε και υπάρχει («Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ/Αλβανέ Αλβανέ» δε φώναζαν οι “αγνοί οπαδοί” μας στους πανηγυρισμούς του έθνους για την κατάκτηση του Euro 2004;…).

Το ίδιο το ποδόσφαιρο έχει τον τρόπο να εξαλειφθούν, ίσως, κάποτε, τα κρούσματα ρατσισμού στους κύκλους του. Το άθλημα αυτό, στο οποίο, είτε είσαι μαύρος, είτε άσπρος, είτε κόκκινος, είτε μπλε ή κίτρινος, αν είσαι πραγματικά καλός, τότε ξεχωρίζεις… Κι εκεί βρίσκεται η ελπίδα!

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (γενικό)

Συνήθως η στήλη των Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει ανανεώνεται κάθε Κυριακή, όπως ξέρετε.. Αποφασίζω όμως να ανεβάσω και ένα πιο γενικού ύφους τέτοιο κείμενο. Άνετα μπορείτε να το εκλάβετε και σαν μια lovelist-hatelist. Πάμε λοιπόν!

Μ’ αρέσει

1. Να τρώω παγωτό μηχανής! Και ειδικότερα όταν έχει και μικρά κομματάκια πάγου, σαν κρυσταλλάκια, μέσα…

2. Να περπατάω ακούγοντας μουσική στο mp3. Κάποιοι λένε ότι το βαριούνται αυτό. Εγώ ακόμα και γυμναστική θα μπορούσα να κάνω έτσι.

3. Να σχολιάζω και να μιλάω, γενικά, την ώρα που βλέπω μπάλα. Για οτιδήποτε. Από τη γκριμάτσα κάποιου παίκτη μέχρι το κωλοδάχτυλο ενός τύπου στην κερκίδα.

4. Να παίζω παιχνίδια γνώσεων. Απεχθάνομαι τη Μονόπολυ ή άλλα τέτοιου είδους επιτραπέζια. Τα παιχνίδια γνώσεων θεωρώ ότι και πλουτίζουν αυτόν που τα παίζει, αλλά και ότι πάντα τα κερδίζει ο καλύτερος.

5. Να παίζω χαρτιά, σε συνέχεια του προηγούμενου!!! Νόμιζα ότι δε μ’ άρεσε. Αλλά έπαιξα και μ’ αρέσει.

6. Να βλέπω βιντεάκια του Ράδιο Αρβύλα, του Jungle-Report ή του Αλ-Τσαντίρι στο YouTube.

7. Η οποιαδήποτε έξοδος με φίλους που περιλαμβάνει μάσα ή/και τηλεθέαση αγώνα.

8. Να ψάχνω πληροφορίες και να γράφω κείμενα για το ποδόσφαιρο. Δεν ξέρετε πόση γνώση κρύβεται μέσα σε τέτοιες έρευνες…

9. Να κράζω τριγύρω μου διάφορους, συνήθως φίλους.

10. Να κάνω πλάκες. Είτε αρέσουν, είτε όχι.

Δε μ’ αρέσει

1. Να περπατάω στο δρόμο και να “κολλάει” πίσω μου αυτοκίνητο. Με εκνευρίζει απίστευτα!

2. Να βλέπω τύπο/τύπισσα να μην τρώει το φαγητό του, και να το ανακατεύει αδιάφορα με πηρούνι, κουτάλι, κλπ. Δώσ’ το σε μένα!

3. Να διακρίνω εκείνη την ειρωνεία και το υφάκι στα πρόσωπα των ανθρώπων.

4. Όταν ο σπορτκάστερ ενός αγώνα λέει μαλακίες ή κάνει λάθη. Η μπάλα είναι ωραίο πράγμα, δε χρειάζεται να το γελοιοποιούμε (για το πρώτο). Κι επιπλέον είναι και ωραίο επάγγελμα το να ασχολείσαι μαζί της, γι’ αυτό και θέλει σωστή προεργασία (για το δεύτερο).

5. Η ανεξήγητη “μαγκιά” και “ελευθεροστομία” ορισμένων. Σε ξέρω κι από χτες;

6. Η έλλειψη αυτογνωσίας που κατά καιρούς παρατηρώ. Πραγματικά, απορώ με κάποια άτομα… Είναι πασιφανές, π.χ., ότι ένας τύπος δεν έχει ιδέα από μπάλα. Στην άμυνα, του ξεφεύγουν και οι χελώνες. Στην επίθεση, δε μπορεί να τη δώσει απ’ το αριστερό στο δεξί. Κι όμως, τον ακούς να μιλά βαθυστόχαστα για το πώς παίζουν οι άλλοι και πόσο φοβερός είναι ο ίδιος… Και να ‘ταν μόνο αυτό το παράδειγμα, καλά θα ‘ταν.

7. Να ακούω από κορίτσια ότι “οι άντρες φταίνε για όλα” ή “οι άντρες δεν υπάρχουν πια“, κλπ. Ιδίως όταν η ηλικία τους κυμαίνεται από 14 έως 18. Και άρα οι εμπειρίες τους από άντρες περιορίζονται στους (με ακμή) συμμαθητές τους και στα όσα έχει ζήσει η (συνήθως μεγαλύτερη) αδελφή/ξαδέλφη/φίλη τους… Για τις άλλες, σχολιάζω ότι απλώς δε μας έχουν γνωρίσει όλους…

8. Να χαιρετάω στο δρόμο άνθρωπο που έχω να δω καιρό. Πραγματικά, είναι μια πολύ άβολη στιγμή. Τι να πεις μ’ αυτόν τον τύπο; Ή την τύπισσα; Για τη ζωή σου; Για τη δουλειά; Εδώ έχεις χάσει επαφή τελείως, έχει κάποιο νόημα να εξιστορήσεις τι έχει συμβεί στο μεταξύ; Γι’ αυτό και αποφεύγω να χαιρετάω, συνήθως, παλιούς γνωστούς. Εκτός αν ήταν, τότε, καλός/ή φίλος/η (και άρα θα με ενδιέφερε να μάθω νέα του)!

9. Οι ταινίες που με κάνουν να νιώθω ηλίθιος. Και αυτές είναι οι “βαθυστόχαστες” δημιουργίες, στις οποίες ναι μεν ο (λατρεμένος) Δανίκας βάζει από 9.9 και πάνω, αλλά τις βλέπει μόνο αυτός και διάφοροι τέτοιοι… σινεφίλ! Και να σημειώσω: δε βλέπω junk-ιές (τύπου 300). Και μια καλή κοινωνική, δραματική, κλπ, ταινιούλα ποτέ δε μ’ αφήνει αδιάφορο.

10. Να ακούω κάποιους να σιγοψιθυρίζουν ένα τραγούδι σε συναυλίες ή κλαμπ ή μουσικές βραδιές, κλπ, ενώ είναι φανερό ότι ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ!!! Παράτα το!

Ο πρωταγωνιστής

Τελείωσε λοιπόν και το Μουντιάλ. Κι εμείς μένουμε “με τη μελαγχολία εκείνη που υπάρχει μετά το τέλος της ερωτικής πράξης και του αγώνα“, όπως έγραψε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο κάποτε.

Ποιος πρωταγωνίστησε σ’ αυτό το τουρνουά; Μήπως οι τροπαιούχοι Ισπανοί; Η μόνη ομάδα στην ιστορία που κέρδισε το τρόπαιο ξεκινώντας με ήττα τους ομίλους! Την είχαν κερδίσει οι “παίζω-κλεφτοπολεμόσφαιρο” Ελβετοί, που δεν προχώρησαν στη διοργάνωση…Όχι, όμως, δε νομίζω ότι ήταν οι Ισπανοί.

Μήπως οι Ολλανδοί, οι Γερμανοί ή οι Ουρουγουανοί, οι άλλες τρεις ομάδες που συμπλήρωσαν την τετράδα; Θα μπορούσε να το πει κανείς. Για τους τελευταίους ειδικά ήταν φοβερή υπέρβαση η πρόκριση στους “4”. Και πάλι, όμως, δε θα το έλεγα ότι πρωταγωνίστησαν αυτοί.

Τότε; Η Αγγλία των χιλίων ονείρων και των χιλίων απογοητεύσεων; Πάλι όχι. Οι αφελείς αμυντικά Βραζιλιάνοι; Μπααα… Οι θρυλικοί πλέον Γκανέζοι, που έφτασαν στους “8”; Καλή επιλογή, μα θα τους στερήσω τον τίτλο του πρωταγωνιστή. Εμένα μου άρεσαν οι Αμερικανοί, ίσως πει κάποιος – όχι, όχι, όχι… Και οι Χιλιανοί έπαιξαν όμορφη μπάλα, άλλο αν δεν έφτασαν ψηλά! Μήπως αυτοί; Ούτε. Α, το βρήκα! Οι Σλοβάκοι! Που έκαναν την έκπληξη και πέταξαν έξω τους Ιταλούς! Λυπάμαι, δεν το βρήκατε…

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ!

Αυτό το τρομερό, αλάνθαστο μαλάκιο!!! Οι υπερφυσικές μαντικές ικανότητες του οποίου έγιναν θρύλος και… (αντι-)group στο Facebook (!), ζωγραφιά σε πλακάτ στις κερκίδες, κ.ά.! Ο “Πάουλ“, το χταπόδι-μάντης, έπεσε μέσα σε όλες (μα όλες) τις προβλέψεις του! Είτε για την Εθνική Γερμανίας, αφού γι’ αυτήν κυρίως κλήθηκε να μαντέψει, είτε και γι’ άλλες ομάδες.

Όταν “μάντευε” ο “Πάουλ”, η μια ομάδα μπορούσε να ξεκινήσει να πανηγυρίζει πριν καν… λήξει το παιχνίδι!!!

Τον ευχαριστούμε όλοι από καρδιάς, και του ευχόμαστε να μη γίνει… ξυδάτος κάποια μέρα!

Υ.Γ.: Η λήξη του αγώνα Σλοβακίας-Ιταλίας 3-2 (που σήμανε και τον αποκλεισμό της δεύτερης) με βρήκε να πανηγυρίζω τόσο έξαλλα, όσο λίγες φορές έχω πανηγυρίσει μετά από το τέλος κάποιου αγώνα… Επιτέλους! Ως πότε πια θα προκρινόταν “με τα ψέματα” αυτή η ομάδα;

Ως πότε πια θα κέρδιζε τους τίτλους της “τσούκου τσούκου” και με “μεθοδεύσεις”; Το 1934 και το 1938 είχαν… ιταλοποιήσει τη μισή εθνική Αργεντινής και Ουρουγουάης (οι διαβόητοι “οριούντι”) και πήραν το Μουντιάλ. Το 1968 προκρίθηκαν στον τελικό του Euro (που κατέκτησαν) στο… στρίψιμο του νομίσματος, με “ψιθύρους” να αναφέρουν ότι οι “ατζούρι” εκβίασαν το αποτέλεσμα της διαδικασίας!

Το 1982 προκρίθηκαν “με τα ψέματα” απ’ τους ομίλους (μετά από 3 “Χ” και κακές εμφανίσεις) και το πήραν, με τους ίδιους τους παίκτες τους να βγαίνουν και να δηλώνουν ότι… ντοπάρονταν! Το 2006, με τους μισούς και παραπάνω παίκτες της αποστολής τους να ‘χουν εμπλακεί στο σκάνδαλο Calciopolis με τα στημένα παιχνίδια (!), πέρασαν την Αυστραλία στους “16” με “ψεύτικο πέναλτυ” στο “ενενηνταφεύγα” (1-0) και τους Ουκρανούς στους “8” με το ένα τους γκολ να είναι οφσάιντ…

Ήταν μια κάθαρση αυτό το Μουντιάλ. Για όλους εμάς που μισούμε την εθνική Ιταλίας, και πιστεύουμε ότι η φυσική της θέση είναι εκεί: στον πάτο του ομίλου της, πιο κάτω και απ’ την (γενναία) Νέα Ζηλανδία!!!

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (11/7/2010)

Το δεύτερο θαλασσινό μπάνιο της φετινής “σεζόν” είναι γεγονός! Αναμφίβολα, ήταν κάτι που μ’ άρεσε, αυτό. Ξέρετε και τι άλλο μ’ άρεσε; Η υπέροχη διαδρομή του λεωφορείου Ε22 από Ακαδημία προς Σαρωνίδα, που περνάει απ’ όλες τις παραλίες της Αθήνας (Φλοίσβο, Λιμανάκια, Βούλα, Βουλιαγμένη). Τόσο όμορφο γαλάζιο, μόλις λίγα χιλιόμετρα δίπλα στο πηχτό, άχαρο γκρι…

Αν κάτι δε μου άρεσε στο μπάνιο αυτό ήταν το ότι υπάρχουν “επιχειρήσεις” που, ουσιαστικά… μισθώνουν την παραλία! Σα να νοικιάζεις το δικό σου κομμάτι πάνω στην άμμο! Και πληρώνεις ίσα με 7 ευρώ ή παραπάνω για να μπεις και να απλώσεις μια ψαθούλα, δίπλα στις εκατοντάδες ξαπλώστρες (που δε σου περισσεύουν άλλα λεφτά για να νοικιάσεις κάποια). Να πληρώνουμε και το μπάνιο μας στη θάλασσα;

Κάτι ακόμα που δε μου ήταν αρεστό ήταν και ο αποκλεισμός της Ουρουγουάρας απ’ το Μουντιάλ. Ο εκπρόσωπος του υπόλοιπου κόσμου απέναντι στους Ευρωπαίους φάνηκε “λίγος” εκεί που έπρεπε… Κρίμα! Μια χώρα 3 εκατομμυρίων κατοίκων και τα πήγε τόσο καλά, ενώ έχει και τόσο πλούσια ιστορία αθλητική!!!

Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει (4/7/2010)

Μ’ αρέσει

Ο αποκλεισμός της Αργεντινής του φαφλατά, αλαζόνα, ανίκανου προπονητή και γραφικού Μαραντόνα.

Δε μ’ αρέσει

Η παντός είδους μόδα. Είτε λέγεται “βλέπουμε όλοι ΠαραΠέντε” είτε “ακούμε όλοι Φάιτ Κλαμπ” είτε “φοράμε όλοι Gucci” είτε, είτε, είτε…