M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (30/5/2010)

Ούτε καν το πιστεύω ότι έφυγε κι ο Μάης… Καλοκαιράκι εν όψει, κι όλα μοιάζουν (δεν είναι…) καλύτερα!

Μ’ αρέσει

1. Να ξενερώνουν όλοι οι Eurovision addicts με τις αποτυχίες μας στο “θεσμό”. Έτσι, μπας και ασχοληθείτε με τίποτα σοβαρότερο…

2. Που μυρίζει Μουντιάλ, ηλιοκαμένο χόρτο, βουβουζέλες και απογεύματα προσπαθώντας να μιμηθούμε στην αλάνα ό,τι είδαμε χθες στην τηλεόραση…

3. Το πρώτο μου φετινό μπάνιο στη θάλασσα. Μαύρο Λιθάρι.

Δε μ’ αρέσει

1. Η, γι’ άλλη μια χρονιά, μούρλα των Ελλήνων με τη Γιουροβίζιον.

2. Η αβεβαιότητα.

3. Το 0/23 τρίποντα του Ολυμπιακού, απέναντι στον ΠΑΟ. Ούτε ένα;

Το κρίκετ στην Ελλάδα

Στις Αθλητικές Αναδρομές μας αρέσει να ανιχνεύουμε την ιστορία διαφόρων αθλημάτων στη χώρα μας. Είναι εύκολο να μιλήσουμε για τα λαοφιλή αθλήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ). Τι γίνεται όμως με τα low profile σπορ στη χώρα; Ένα απ’ αυτά είναι το κρίκετ! Την ιστορία αυτού του παιχνιδιού στη χώρα μας θα αναζητήσουμε σήμερα!!!

Αυτό το σπορ των έντεκα αθλητών ανά ομάδα, που χρησιμοποιούν ρόπαλα και μικρές σφαίρες, γεννήθηκε στην Αγγλία (τι είδηση!). Επόμενο είναι, λοιπόν, να παίζεται εκεί, μα και στις χώρες όπου οι Άγγλοι εγκαταστάθηκαν στο πέρασμα των αιώνων. Μια απ’ αυτές είναι και η Κέρκυρα. Εκεί γεννήθηκε το «ελληνικό» κρίκετ.

Παίζοντας κρίκετ στην Κέρκυρα...

Συγκεκριμένα, στις 23 Απριλίου του 1823, οι κάτοικοι του νησιού είδαν με περιέργεια τους Αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού της Βρετανίας (που τότε είχε υπό την κατοχή της την Κέρκυρα) να παίζουν ένα πολύπλοκο παιχνίδι με ρόπαλα και μικρές σφαίρες. Ο ήρεμος, ψυχαγωγικός χαρακτήρας του παιχνιδιού, έθελξε αμέσως. Οι Έλληνες θέλησαν να μάθουν, και οι Άγγλοι προθυμοποιήθηκαν να το διδάξουν.

Μέσα στα επόμενα 12 χρόνια, μέχρι και ομάδες ιδρύθηκαν στην Κέρκυρα! Οι «Μικροί» (που αποτελούνταν από παίκτες κατώτερης και μεσαίας κοινωνικής επιφάνειας) και οι «Μεγάλοι» (με παίκτες απ’ τα υψηλά κοινωνικά στρώματα). Σκοπός ήταν να παίζουν με αντιπάλους ομάδες Βρετανών. Το 1864, όμως, το νησί των Φαιάκων ενσωματώνεται στην Ελλάδα. Οι Βρετανοί έφυγαν. Όχι και το κρίκετ, όμως!

Άμα τη φυγή των Άγγλων, ιδρύθηκαν κι άλλες ομάδες. Η «Εταιρεία Γκογκάκης» και το «Σωματείο Καμπίτσης». Το 1893, λόγω λειψανδρίας, οι δύο σύλλογοι συγχωνεύονται: δημιουργείται ο Κερκυραϊκός Γυμναστικός Σύλλογος. Παμπάλαιο σωματείο, όπως αντιλαμβάνεται κανείς, αντιμετώπιζε σε αγώνες τα πληρώματα των βρετανικών πλοίων που, ως επισκέπτες πια, έδεναν στην Κέρκυρα.

Η ίδρυση πολλών συλλόγων κρίκετ είναι ραγδαία προπολεμικά. Αρχικά, ο Εργατικός (1923). Ακολουθεί ο Γ.Σ.Κ. Βύρων (1925), η ομάδα των αριστοκρατών, με το όνομά της να αποτιεί φόρο τιμής στον φιλέλληνα Άγγλο ποιητή. Το 1932, η ίδια η πριγκίπισσα της Ουαλίας είδε αγώνες κρίκετ καθισμένη στο πολεμικό Queen Elizabeth, περιστοιχισμένη από… 45 άλλα πλοία του Βρετανικού Πολεμικού Ναυτικού.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος δε σκότωσε το κρίκετ. Τουναντίον. Το άθλημα επέζησε. Όχι μόνο λόγω της θέλησης των κατοίκων, στην ψυχοσύνθεση των οποίων πια είχε γίνει βίωμα, μα και λόγω της «διαφήμισης» που έκαναν στο κερκυραϊκό κρίκετ τα βρετανικά ΜΜΕ. Πολλές ομάδες έκτοτε επισκέφτηκαν το νησί για να αγωνιστούν εκεί: οι Eton Ramblers, οι Cricketer XI, οι παλιοί Wellingtonians, οι Lord Taverners. Η επίσκεψη αγγλικών ομάδων στην Κέρκυρα για αγώνες συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, ιδίως όταν το Λονδίνο συνδέθηκε και αεροπορικά με την Κέρκυρα (1966). Αυτή η σύνδεση έκανε μεγάλο καλό στο ελληνικό κρίκετ.

Ιστορική παραμένει ως σήμερα η χρονολογία 1966: τότε, η «εθνική» μας ομάδα κρίκετ φιλοξενήθηκε στην Αγγλία κι έδωσε αγώνες στο εξωτερικό, για παρθενική φορά! Δεν ήταν μόνο οι Άγγλοι, δηλαδή, πια, που έρχονταν εδώ: πλέον ίσχυε και το αντίστροφο, συνήθεια που ενισχύθηκε τα επόμενα χρόνια με πολλές δικές μας ομάδες να συμμετέχουν σε τουρνουά στην Αγγλία.

Η Εθνική μας ομάδα κρίκετ (2008)

Το 1970, ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. αγκαλιάζει το κρίκετ. Κυρίως, λόγω της δράσης δύο ανθρώπων που λάτρευαν το άθλημα, του Παπίγκη και του Στεφανίδη.

Παράλληλα, νέες ομάδες ιδρύονται: 1976, ο Α.Ο. Φαίαξ, 1980, αναβιώνει ο παλιός Εργατικός. Το 1993 ιδρύθηκε ο Α.Ο.Κ. Αχιλλέας κι ο Α.Ο.Κ. Κέρκυρα.

Χρειαζόταν όμως μια Ομοσπονδία, όπως σ’ όλα τ’ άλλα αθλήματα. Ιδρύθηκε κι αυτή, λίγο αργά βέβαια, το 1996. Στη δύναμή της υπάγονται εικοσιένα (21) σωματεία: 13 στην Κέρκυρα, 6 στην Αθήνα, και δύο στα Ιωάννινα. Γίνεται βέβαια προσπάθεια να επεκταθεί το κρίκετ και αλλού στη χώρα μας, όπως Κεφαλλονιά, Μέτσοβο, Χίο, Ζάκυνθο. Είναι η μοναδική Ομοσπονδία που δεν εδρεύει στην Αθήνα!

Ιδού κάποιες ελληνικές ομάδες κρίκετ: Άτλας, Θινάλη (Κέρκυρα), Φαέθων Βριλησσίων, Αλκίνοος, Δίας, Ιάσων (Αθήνα).

Στη χώρα μας διεξάγεται πρωτάθλημα indoor (κλειστού χώρου) και outdoor (ανοικτού χώρου). Υπάρχουν επίσης πρωταθλήματα πολλών ηλικιακών ομάδων, ανδρών και γυναικών.

Την Κέρκυρα κάθε χρόνο επισκέπτονται πλήθος ξένων ομάδων οι οποίες έρχονται κατά αποκλειστικότητα για να παίξουν κρίκετ. Αξιοσημείωτο γεγονός αποτελεί η επίσκεψη της Αγγλικής ομάδας Λόρδων της Lost Μarbles και η ομάδα της British Airways η οποία επισκέπτεται κάθε χρόνο την Κέρκυρα εδώ και 40 χρόνια.

Το ελληνικό κρίκετ προβάλλεται παντού, είτε εντός των συνόρων, είτε εκτός.

Η Εθνική μας ομάδα προβιβάστηκε στην Δ’ Κατηγορία της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το Σεπτέμβριο του 2009, αφού κατέκτησε τον τίτλο! Οι αγώνες έγιναν στην Κέρκυρα.

Τέλος, μια μικρή μνεία στον ιστορικό χώρο όπου πρωτοπαίχτηκε το κρίκετ στην Ελλάδα, και που παίζεται ως σήμερα: το γήπεδο της Εσπιανάδας, στην Κέρκυρα.

To γήπεδο της Εσπιανάδας

Είναι το μοναδικό γήπεδο του κόσμου που έχει ανακηρυχθεί μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς, από την UNESCO! Σήμερα, βέβαια, μέρος του χρησίμευε ως… πάρκινγκ αυτοκινήτων… Θα ζήσει όμως ξανά μεγάλες πιένες, αφού την Κυριακή 9 Μαΐου 2010 ξεκίνησε εκεί το Φεστιβάλ Κρίκετ, που θα ολοκληρωθεί τον Οκτώβριο.

Άλλα γήπεδα κρίκετ στην Ελλάδα: στη Μαρίνα Γουβιών, και δύο σύγχρονα γήπεδα στο Λιβάδι Ρόπα. Στην Κέρκυρα, όλα αυτά.

Τα δίδυμα στιχάκια

1983. Διονύσης Σαββόπουλος. Δίσκος: “Τραπεζάκια έξω“. Τραγούδι: Το χειμώνα ετούτο.

Είμαι δεκαεξάρης/σας γαμώ τα λύκεια!

2010. Άγνωστος. Τόπος: τοίχος τράπεζας.

Είμαι προλετάριος/σας γαμώ τα φράγκα!

Τα δίδυμα!!!

Opa

H κρίση, κρίση.

Μα και τα Ώπα, Ώπα.

Έτσι είν’ ο Έλληνας. Ψάχνει από παντού να βρει μια χαραμάδα ευτυχίας, να χωθεί. Και μόλις τη βρει, κι αυτός κι όλοι οι άλλοι, τρέχει να προλάβει, ποδοπατά τους γύρω του, σκούζει, βλαστημά, σπρώχνει.

Γιουροβίζιον, Γιούρο, Γιουρομπάσκετ. Και μετά βρίζουμε και την Γιούροπ και το ΔΝΤ…

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (23/5/2010)

Κυριακή, άλλη μια “κοντή” γιορτή στο blog ενός ψηλού. Πάμε να δούμε τι άρεσε και τι όχι!!!

Μ’ αρέσει

1. Που η Ιντεράρα το σήκωσε χθες! Με σφραγίδα “Μου”. Όπως πρέπει…

2. Ο Τζόναθαν Λιπνίτσκι, έτσι όπως εμφανίζεται στο Jerry Maguire ως ο πιτσιρίκος Ray. Μακράν το πιο συμπαθητικό και τέλειο πιτσιρίκι των χολιγουντιανών ταινιών.

Δείτε τον εδώ!

3. Η τσόντα της Ντούβλη. “Είμαστε δυό μεγάλες πουτάνες!“. Τρασιά, κάψιμο, ατάκες που “σκοτώνουν”, και λίγο σεξ μέσα… Δεν τη βλέπεις για το σεξ, αν ήθελα το σεξ θα ‘βαζα τις αμερικάνικες. Τη βλέπεις για τις ατάκες!

Δε μ’ αρέσει

1. Που κρύωσα με τις απότομες και “τρελές” αλλαγές του κωλόκαιρου.

2. Η σήψη και απόλυτη καταβύθιση του Ολυμπιακού…

3. Η ηλίθια και ακατανόητη λογική των μπαρς, κλαμπς, κλπ, με τον “πορτιέρη που διαλέγει”, που τραγούδησε κάποτε και ο Φ. Δεληβοριάς… Και, επίσης, δε μ’ αρέσει που στα κλαμπ αφήνουν τις γυναίκες να περνάνε και να μπαίνουν όπως και όποτε θέλουν. Κοίτα σε τι μαλακίες έχουμε δώσει πλήρη δικαιώματα στις γυναίκες, σ’ αυτόν τον κόσμο!!! Είναι γελοίο!

Η “Ελαφρά Ταξιαρχία” καλπάζει ξανά!!!

Ο Απόλλων Αθηνών

Το προσέξατε; Ήταν ένα μονοστηλάκι στις περισσότερες εφημερίδες, και μικρό αρθράκι στα websites: «Ο Απόλλων Σμύρνης επιστρέφει στη Γ’ Εθνική». Ποιος νοιάστηκε; Οι Αθλητικές Αναδρομές μας! Γιατί το όνομα του Απόλλωνα είναι βαρύ, όσο βαριά είναι και η ιστορία, οι μνήμες, το σημειολογικό φορτίο που κουβαλά αυτή η (πολύ) μεγάλη ελληνική ομάδα. Το σημερινό μας post, είναι αφιερωμένο στον Απόλλωνα – για να θυμηθούμε ή/και να μάθουμε!

Ο Απόλλωνας γεννήθηκε στα ματωμένα χώματα της Μικράς Ασίας, στη Σμύρνη. Αρχικά, σαν φιλαρμονικός σύλλογος: εξ ου και το όνομα Απόλλων, ο θεός της μουσικής των αρχαίων. Διέθετε γυμναστήριο απέναντι απ’ το ελληνικό ορφανοτροφείο και και αργότερα στη συνοικία του Αγ. Τρύφωνα, κοντά στο θέατρο «Τερψιθέα». Τότε που Αρμένιοι, Έλληνες, Τούρκοι, ζούσαν μαζί στην πολύβουη Σμύρνη.

Το 1894 ο σύλλογος αποκτά εκδρομικό τμήμα (!), ενώ το 1910, ποδοσφαιρικό. Ο Απόλλων αντιμετώπιζε ελληνικές ομάδες μα και ομάδες που συγκροτούνταν από τα πληρώματα των… πλοίων, που τότε άραζαν στη Σμύρνη.

Απ’ το 1904, μάλιστα, ο σύλλογος διοργάνωνε τα Απολλώνεια, την μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση της Σμύρνης. Από τις τότε κόντρες με τον άλλο «Μικρασιάτη», τον Πανιώνιο, προέρχεται και η σημερινή κόντρα των δύο σπουδαίων σωματείων μας.

Το ’22, στην Καταστροφή, ο Απόλλων φεύγει πρόσφυγας, κυνηγημένος απ’ τη φωτιά και το μαχαίρι του Τούρκου, όπως κι αυτοί που τον ίδρυσαν. Έρχεται στην Αθήνα. Αρχίζει τη νέα του ζωή: κάπου να βρει «σπίτι», να ορθοποδήσει, να μάθει να ξεχνά, να συνεχίσει… Όπως οι (κατά τους Έλληνες) «Τούρκοι» που έφτασαν κυνηγημένοι στην Αθήνα και την υπόλοιπη χώρα. Το δράμα της ζωής τους, ήταν ίδιο με του Απόλλωνα…

Αρχικά, η ομάδα έπαιζε στην περιοχή των στύλων του Ολυμπίου Διός. Αργότερα, «μετακόμισε» επί μια 20ετία στο Ρουφ, μέχρι ο ΟΣΕ (τότε, ΣΕΚ) να απαλλοτριώσει το χώρο και να ξανακάνει «γυρολόγο» τον Απόλλωνα. Η Ριζούπολη ήταν ο τρίτος, και τελευταίος μέχρι σήμερα, σταθμός του Απόλλωνα: το εκεί γήπεδο εγκαινιάστηκε το 1948.

Ο Απόλλων παίζει ενεργό ρόλο στα ποδοσφαιρικά μας πράγματα. Ήταν εκ των ιδρυτικών μελών της ΕΠΟ (1924) μα και της ΕΠΣΑ (Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθήνας), ενώ συμμετείχε ανελλιπώς στα πρωταθλήματα Αθηνών (μέχρι την καθιέρωση της Α’ Εθνικής το 1959, όπου έδωσε, φυσικά, το παρών). Ο παλιός παίκτης της ομάδας, Αν. Καμπουρόπουλος, εκπόνησε το πρώτο καταστατικό της ΕΠΟ!

Η μεγάλη προπολεμική στιγμή του Απόλλωνα, έρχεται την περίοδο ’37-’38: η ομάδα κερδίζει το 12ο πρωτάθλημα Αθηνών, και μετέχει στην τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος (με αντιπάλους τους νικητές των πρωταθλημάτων Πειραιά και Θεσσαλονίκης), όπου κατατάσσεται δεύτερη με 4 βαθμούς (πίσω από Ολυμπιακό και μπροστά από Άρη).

Ο Τύπος της εποχής, εκστασιασμένος από τη σπουδαία ομάδα του Απόλλωνα, της δίνει και το προσωνύμιο που έχει μέχρι σήμερα: Ελαφρά Ταξιαρχία. Υπήρχε λόγος: τον καιρό εκείνο παιζόταν στους κινηματογράφους η ταινία Η Επέλαση Της Ελαφράς Ταξιαρχίας, με τον

1938: Η “Ελαφρά Ταξιαρχία” του Απόλλωνα!

σπουδαίο Έρολ Φλυν. «Η επέλαση της ποδοσφαιρικής ομάδας του Απόλλωνα ήταν τόσο ορμητική όσο και η επέλαση του ιππικού στην ομώνυμη ταινία», έγραφαν οι εφημερίδες τότε!

Ο Απόλλων κυριαρχεί στα ποδοσφαιρικά μας πράγματα ως τη δεκαετία του 1970, περίπου. Μέχρι τότε, όχι μόνο είχε παίκτες αληθινά αστέρια στη σύνθεσή του (Αριστείδης και Γιώργος Καμάρας, Μπάμπης Παπάζογλου, Στάθης Τσανακτσής), όχι μόνο τον μανατζάρισαν σπουδαίοι προπονητές (Ντόλγκος, Σιμονόφσκι, κ.ά.), όχι μόνο έπαιζε θεαματικό κι ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά απέκτησε χιλιάδες άλλους οπαδούς, μη μένοντας στους μικρασιατικής καταγωγής υποστηρικτές που ως τότε είχε.

Στα τέλη του ’70, όμως, ο επαγγελματισμός εισβάλλει στο ποδόσφαιρό μας. Ο Απόλλων χάνει σταδιακά τη λάμψη του. Περισσότερο ως μικρομεσαίος σύλλογος υπάρχει πια, που οικοδομεί ταλέντα, παρά ως πρωταγωνιστικό σωματείο. Το 1969 έρχεται ο υποβιβασμός. Επιστρέφει γρήγορα, αλλά πλέον έχει χάσει πολλή δύναμη.

Ο Γιάννης Παθιακάκης

Η μεγάλη επιστροφή χρειαζόταν τους κατάλληλους ανθρώπους. Η τριετία 1994-1996 είναι η τελευταία μεγάλη αναλαμπή της Ελαφράς Ταξιαρχίας. Προπονητής, ο Γιάννης Παθιακάκης. Στο έμψυχο δυναμικό, συναντούσε κανείς παίκτες όπως ο Ντέμης Νικολαΐδης, ο Λευτέρης Βελέντζας, ο Αντώνης Μήνου, ο Μπλένταρ Κόλα, ο Θεόφιλος Καρασαββίδης, ο Τάσος Μητρόπουλος, ο Θόδωρος Αλέξης, ο Μπέρναρντ Μπάρνιακ… Σπουδαίοι άσσοι! Μ’ αυτή την ομάδα, ο εκλιπών Παθιακάκης έφερε στον Απόλλωνα πίσω τη χαμένη του λάμψη. Η ομάδα παίζει εξαιρετικό, γεμάτο ποιότητα, ποδόσφαιρο, και κατακτά ένα ζηλευτό βραβείο: την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, για τη σεζόν 1995-96! Την πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή στην ιστορία της ομάδας!

Ο Λευτέρης Βελέντζας (μπλε) με τη φανέλα του Απόλλωνα. Μονομαχεί μαζί του ο… Στέλιος Γιαννακόπουλος, παλικαράκι στον Πανηλειακό, τότε!

Αθήνα, 8 Αυγούστου 1995. Στο «Νίκος Γκούμας», έδρα της ΑΕΚ, ο Απόλλων αντιμετωπίζει την Ολύμπια Λιουμπλιάνας, από τη Σλοβενία. Με γκολ του Μπλένταρ Κόλα στο 41’, ο Απόλλων νικά στην Αθήνα 1-0. Στο «Μπέζιγκραντ», όμως, η Ολύμπια ανταποδίδει με 3-1 και προκρίνεται, παρότι ο Κόλα έβαλε μπροστά τον Απόλλωνα μόλις στο 2ο λεπτό! Ο Μπόζγκο με δύο γκολ (9’, 67’) και ο Ζούλιτς (81’) έφραξαν το δρόμο του Απόλλωνα προς την επόμενη φάση.

Ο Σταύρος Λαμπριάκος με τη φανέλα του Απόλλωνα

Στο τέλος της ίδιας σεζόν, περίμενε τον Απόλλωνα μια ακόμα διάκριση. Στις 15 Μαΐου 1996, η ομάδα συμμετέχει στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, με αντίπαλο την ΑΕΚ! Στο ματς αυτό έγινε το ρεκόρ επίτευξης τερμάτων από μια ομάδα σε τελικό Κυπέλλου – δυστυχώς, όμως, ο Απόλλων ήταν στη λάθος πλευρά… ΑΕΚ-Απόλλων 7-1. Το γκολ της τιμής, ο Μπάρνιακ.

Ο Κερκυραίος Κώστας Αλαμάνος, ο πρόεδρος της ομάδας, ήταν πίσω απ’ αυτό το μεγάλο come back. Τι κι αν αργότερα έγινε persona non grata στις τάξεις των οπαδών, αφού πούλησε όλα τα αστέρια (με πρώτο το Νικολαΐδη, που πήγε στην ΑΕΚ) δίχως να ανανεώσει ή να ενισχύσει καλά την ομάδα; Του πιστώνεται ένα τεράστιο μερίδιο σ’ εκείνη τη θρυλική επιτυχία.

Κι άλλοι γνωστοί σημερινοί άσσοι πέρασαν απ’ τον Απόλλωνα τα επόμενα χρόνια. Όπως, π.χ., ο Γιώργος Καραγκούνης, ο σημερινός αρχηγός του

Ο Γιώργος Καραγκούνης με τη φανέλα του Απόλλωνα

ΠΑΟ. Ή ο Σταύρος Λαμπριάκος, ο πανύψηλος καλός φορ του Άρη, τώρα, ο Παντελής Κωνσταντινίδης, παλαιότερα του ΠΑΟΚ, ο καλός επιθετικός Νίκος Σκαρμούτσος, επίσης. Ή όπως και ο σημερινός γκολκίπερ της Εθνικής μας, Κώστας Χαλκιάς, ο Καμερουνέζος Νικολά Ντικουμέ, ο Αλβανός Αλμπάν Μπούσι, ο Αντώνης Δαμίγος, ο Πρέντραγκ Έρακ, και άλλοι.

Η κάθετη πτώση των Απολλωνιστών όμως δεν αποφεύχθηκε. Υποβιβασμός στη Β’ Εθνική το 2000, στη Γ’ (παρθενική φορά!) το 2005, στη Δ’ (επίσης για πρώτη φορά!) το 2007. Η κατρακύλα δεν είχε τελειωμό…

Ο Απόλλων, όμως, άντεξε. Κρατήθηκε. Προσπάθησε. Και τώρα ξανάρχεται πίσω στις επαγγελματικές κατηγορίες!

Με προπονητή τον Νίκο Καρούλια, και παίκτες με σπουδαία εμπειρία, κι από Α’ Εθνική ακόμα, όπως ο σέντερ φορ Γιάννης Λαζανάς, ο αμυντικός Κώστας Ποζαπαλίδης, ή πάλι ο Βέρμπης, ο Σουλελές, ο Λύγκος, η ομάδα πρώτευσε στον 8ο όμιλο της Δ’ Εθνικής φέτος, κερδίζοντας την άνοδο.

Οι παίκτες του Απόλλωνα πανηγυρίζουν τη φετινή άνοδο στη Γ’ Εθνική

Βασικός χρηματοδότης της ομάδας, ο Σταμάτης Βελλής, που σε δύο χρόνια ξόδεψε ίσα με 1,2 εκατ. ευρώ, για να ξαναδεί την «ομάδα της καρδιάς του», όπως λέει, στα «ψηλά» του ποδοσφαίρου μας…

Τελειώνω τη σημερινή αναδρομή με ξένα λόγια. Για να καταλάβει ο καθένας τι πάει να πει Απόλλων, παραθέτω λίγες λέξεις δύο δημοσιογράφων.

Πρώτα, του σπουδαίου Χρήστου Σωτηρακόπουλου.

«Καλοκαίρι του 1969, με αφόρητη ζέστη, ήμουν μπόμπιρας όταν ο αδελφός της μητέρας μου, ο Γιάννης, είχε έρθει σπίτι μας κλαμένος. Ένας άνθρωπος γεννημένος το 1911, που είχε προλάβει να δει τον Απόλλωνα μαζί με τον πατέρα του (που χάθηκε την αποφράδα μέρα της Μικρασιατικής Καταστροφής το ’22) στο γήπεδο της Σμύρνης, έκλαιγε σα μωρό παιδί […]. Ο λόγος; Η ομάδα της καρδιάς του, αυτό το κομμάτι που τον συνέδεε με τον κόσμο που άφησε πίσω του ως παιδί, με τον συγχωρεμένο τον πατέρα του, με ό,τι πρέσβευε γι’ αυτόν, υποβιβαζόταν! […]

[…] Τα μάτια του μπαρμπα-Γιάννη είχαν κλείσει για πάντα, φυλάσσοντας μέσα τους αυτό που τον κράτησε όρθιο όλα τα χρόνια της προσφυγιάς! Την αγάπη για μια ομάδα. Για ό,τι ένα σύμβολο, ένα σήμα, μια φανέλα, μπορεί να σημαίνει»…

Κατά δεύτερον, του επίσης εξαιρετικού Γιώργου Αρκουλή.

«”Και με χιόνια και με κρύα… Ελαφρά Ταξιαρχία”. Αυτό το μήνυμα, γραμμένο σε κιτρινισμένο απ’ τον καιρό πανό, το βλέπουμε συχνά στα κάγκελα του γηπέδου της Ριζούπολης. […] Δεν παύει να μοιάζει με σπαραγμό, […] υποδηλώνοντας την πίκρα των οπαδών που έχουν απομείνει στην εξέδρα να πιστεύουν μεγαλεία του παρελθόντος»…

Βιβλιογραφία

  • Ανδρέας Μπόμης, Γκολ 2000 – Ένας αιώνας ποδόσφαιρο, Αθήνα, εκδόσεις Πελεκάνος, 1999.
  • Γιώργος Αρκουλής, Από το Δομάζο στο Ντέμη… – Ο κόσμος των γηπέδων στο μικροσκόπιο, Αθήνα, εκδόσεις Τουμπή, 2001.
  • Χρήστος Σωτηρακόπουλος, Παιχνίδι χωρίς όρια, Αθήνα, εκδόσεις Τόπος, 2008.
  • Γιάννης Διακογιάννης, 100 χρόνια ποδόσφαιρο, Αθήνα, εκδόσεις Μίλητος.

Webography

Οι απορίες της Δευτέρας (ποδοσφαιρικές και μη)

Λίγα, για σήμερα. Μόνο πέντε αποριούλες.

Απορία πρώτη

Υπάρχει γιατρικό γι’ αυτή τη σήψη που βλέπουμε όλοι στον Ολυμπιακό;

Απορία δεύτερη

Θα αποφέρουν κάτι όλα αυτά τα συλλαλητήρια και οι κινητοποιήσεις; Μακάρι…

Απορία τρίτη

Ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν νουθετεί τους δημοσιογράφους μας να μην αναφέρονται σε παραβιάσεις; Γιατί δε νουθετεί και τους πιλότους του να μην τις κάνουν, τότε;… Αν και το θέμα είναι λεπτό, με το FIR και τα λοιπά. Δεν αποδεικνύεται με σαφήνεια ποιος έχει δίκιο.

Απορία τέταρτη

Γιατί πρέπει ένας τύπος να “κωλοφτιάχνει” ένα αμάξι; Τι κερδίζει από αυτό; Ανελίσσεται κοινωνικά; Ρίχνει περισσότερες γκόμενες; Αποκτά ιδιάζον και προνομιακό στάτους στην κοινωνία; Ρε δεν πα’ να γα’…

Απορία πέμπτη

Το πρόσεξε κανείς; Η Μπουρσασπόρ πρωταθλήτρια Τουρκίας!!!

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (16/5/2010)

Μ’ αρέσει

1. Η ζέστη. Ο καλός καιρός. Η λιακάδα και ο καθαρός ουρανός – το καλοκαίρι που έρχεται!

2. Που κέρδισα μια θέση σε site με το σπαθί μου: με συνέντευξη, δείγμα βιογραφικού, δείγμα δουλειάς, αποστολή κειμένων, δοκιμασία, έγκριση! Όπως ακριβώς πρέπει… Κι ας είναι λίγα τα λεφτά.

3.Που η δίαιτά μου πηγαίνει από το θαυμάσιο στο εξαίσιο. 10 κιλά σε 3 βδομάδες!!

Δε μ’ αρέσει

1. Η “ασφυξία” που με πιάνει σε τρένα και λεωφορεία, τώρα με τη ζέστη… Αποπνικτική ατμόσφαιρα!

2. Που δεν κέρδισε η Φουλαμάρα το Γιουρόπα… 😦

3. Ο σοβαροφανής άνθρωπος, ακόμα κι όταν δεν πρέπει.

Τοp10 παραξενιάς

Ορίστε 10 φράσεις-εγκυκλοπαιδικές γνώσεις που ψάρεψα στο Internet, οι οποίες δεν έχουν καμία χρησιμότητα, αλλά απλώς μου άρεσαν και τις παραθέτω.

1. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καλιγούλας διόρισε το άλογό του Συγκλητικό.

Μπράβο αγόρι μου. Και το σκύλο σου Δήμαρχο. Και μετά απορούσε γιατί τον σκότωσαν…

2. Ο Γκάντι δεν επέτρεψε στη σύζυγό του να πάρει πενικιλίνη για να σώσει τη ζωή της από την πνευμονία, αλλά ο ίδιος πήρε κινίνη για να σωθεί από την ελονοσία.

Όποιος μου ξαναμιλήσει για τον Γκάντι της ειρήνης, τον αγωνιστή, κλπ, εγώ θα του μιλήσω για το χέστη και φασίστα Γκάντι.

3. Η πρώτη νησίδα ασφαλείας σε δρόμο κατασκευάστηκε με δικά του έξοδα από τον Συνταγματάρχη Pierrepoint, έξω από τη λέσχη του στο Λονδίνο. Σκοτώθηκε, στην προσπάθειά του να περάσει τη νησίδα.

‘ντάξει, εδώ απλά δεν έχεις να αναφέρεις κάτι. Απλώς πας στο Νο4 κατ’ ευθείαν δίχως πολλά πολλά.

4. Η μεγαλύτερη κατασκευή στον κόσμο, που έφτιαξε ποτέ άνθρωπος είναι η χωματερή Fresh Kills στο Staten Island της Νέας Υόρκης.

Να κι η επίσημη λοιπόν απόδειξη ότι ο κόσμος μας είναι… για τα μπάζα!

5. Η αυτοκινητοβιομηχανία Mitsubishi κυκλοφόρησε το μοντέλο «Pajero» χωρίς να γνωρίζει ότι η λέξη «Pajero» στα ισπανικά σημαίνει «μαλάκας».

Δεν ήξεραν, δε ρώταγαν;

6. Η λέξη «War» (πόλεμος) στα σανσκριτικά σημαίνει «Επιθυμία για περισσότερες αγελάδες».

Ώστε από εκεί ξεκίνησαν όλα, λοιπόν…

7. Οι Εσκιμώοι χρησιμοποιούν ψυγεία για να προστατεύσουν το φαγητό τους από το ψύχος.

8. Οι άντρες της φυλής Walibri στην κεντρική Αυστραλία χαιρετιούνται μεταξύ τους πιάνοντας ο ένας το πέος του άλλου και όχι με την κλασσική χειραψία.

Το αποφάσισα: θα μεταναστεύσω στην Αυστραλία, στις περιοχές μάλιστα που διαμένουν οι Walibri. Και θα χαιρετάω κάθε μέρα τα κορίτσια του χωριού.

9. Η φράση «έφαγε χυλόπιτα» προέρχεται από το παρασκεύασμα χυλού που έδιναν παλιά οι ψευτογιατροί για τον περιορισμό του καημού των ερωτευμένων!

Έτσι, για να ξέρετε.

10. Το 90% των γυναικών που περπατούν μέσα σε ένα πολυκατάστημα, στρίβουν προς τα δεξιά. Κανείς δεν γνωρίζει, όμως, γιατί.

Φαντάζομαι ότι ο Μώλντερ έχει ήδη ξαμοληθεί για να λύσει τούτο το μυστήριο.

Ο πρώτος αγώνας της εθνικής Ελλάδος βόλλεϋ

Δράττοντας την ευκαιρία, τώρα που το βόλεϊ είναι στην επικαιρότητα (λόγω του χθεσινού τελικού της Α1), οι Αθλητικές Αναδρομές του blog θα μιλήσουν για το άθλημα αυτό. Και, μάλιστα, για μια ημερομηνία κι ένα συμβάν πολύ σημαντικά, στην ιστορία του σπορ στην Ελλάδα.

Το βόλεϊ έχει τη δική του ιστορία στη χώρα μας. Και είναι μακρά. Αν και η ημερομηνία που αυτό «συστήθηκε» στον ελληνικό χώρο είναι «αποφράδα»: το 1922, ο Αναστάσιος Λευκαδίτης δίδαξε το άθλημα στους Έλληνες φιλάθλους, όντας τότε γυμναστής του Πανελληνίου Γ.Σ. (ενός από τα ιστορικότερα σωματεία της Ελλάδας).

Παρόλο που στον ελληνικό χώρο ξεκίνησαν και διεξάγονταν πρωταθλήματα σχεδόν αμέσως μετά την είσοδο του βόλεϊ στη χώρα (1925, ανδρών – 1926, γυναικών), η Ελλάδα άργησε να μπει στους κόλπους του παγκόσμιου βόλεϊ. Μόλις το 1949 η πατρίδα μας έγινε μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας του βόλεϊ! Και, τρία χρόνια αργότερα, συγκροτήθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία, η εθνική μας ομάδα της «πετοσφαίρισης» (έτσι αποδίδεται ο όρος «volley-ball», ελληνιστί). Χρειαστήκαμε αυτή τη μικρή εισαγωγή, την απαραίτητη όμως, για να εισέλθουμε στο θέμα μας, που είναι ακριβώς αυτό: η συγκρότηση και ο πρώτος αγώνας της ιστορίας της εθνικής μας ομάδας του βόλεϊ!!!

Οφείλουμε επίσης να αναφέρουμε ότι δεν υπήρχε τότε ελληνική ομοσπονδία βόλεϊ, υπεύθυνη για το άθλημα, όπως σήμερα. Το σπορ, τότε ακόμα, τελούσε υπό την αιγίδα του Σ.Ε.Γ.Α.Σ. (Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων). Αυτός ήταν υπεύθυνος για τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων και γενικά, όλων των διοργανώσεων. Κι αυτός ήταν που αποφάσισε και τη συγκρότηση της εθνικής μας, για πρώτη φορά.

Προπονητές της εθνικής μας, λοιπόν, ήταν ο Γιάννης Λεβαντίνος και ο Κώστας Νιάτας. Κι έπρεπε να βρουν και ένα ρόστερ για την εθνική, αφού είχε αποφασιστεί να γίνει και ο πρώτος αγώνας της ομάδας: αντίπαλος θα ήταν η Γαλλία, στο Παρίσι! Για το παιχνίδι με τους Γάλλους, λοιπόν, το δίδυμο των προπονητών μας κάλεσε τους εξής παίκτες: Λαζαρίδης Γιάννης, Λαζαρίδης Νίκος (σ.σ. αδέλφια), Λάμπρου Γιάννης, Αναγνωστόπουλος Διονύσης, Σπυρίδων Δημήτρης, Πάτρας Κώστας, Γιαταγάνας Κωνσταντίνος, Ευταξίας Βασίλης, και Καροτσέρης Γιώργος.

Η εθνική μας μετέβη στο Παρίσι, και αντιμετώπισε τους «τρικολόρ» την πρώτη Ιανουαρίου του 1952. Οι Γάλλοι ήταν υπερδύναμη, τότε, στο βόλεϊ – στην ήπειρό μας τουλάχιστον. Είχαν καταταγεί δεύτεροι στο (πρώτο στην ιστορία) ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1948 στη Ρώμη (πίσω απ’ τους Ολλανδούς), και τρίτοι το 1951, πίσω από Ε.Σ.Σ.Δ. και Βουλγαρία, στη διοργάνωση που φιλοξένησαν οι ίδιοι στο Παρίσι. Η αποστολή της «πρωτάρας» Εθνικής μας, που δεν είχε δώσει ποτέ της αγώνα πρωτύτερα στην ιστορία της, ήταν πολύ δύσκολη.

Κι όμως, η Εθνική μας διέψευσε όλα τα προγνωστικά. Έχασε, μεν, αλλά αφ’ ενός με το «τιμητικό» 3-1 σετ, και αφ’ ετέρου ύστερα από αξιόλογη μάχη!

Το πρώτο σετ κερδίθηκε στο… τάι-μπρέικ από τους Γάλλους, με 16-14! Η Ελλάδα δε θα παραδινόταν έτσι εύκολα, και το διασαφήνισε πειστικότατα όταν κέρδισε το δεύτερο σετ, 15-11, ισοφαρίζοντας σε 1-1 τα σετ! Κάπου εκεί, όμως, η Εθνική μας στερούνταν αυτού που είχαν οι Γάλλοι: πείρας. Το τρίτο σετ έληξε 15-4 για τους «τρικολόρ», δείγμα του ότι οι διεθνείς μας δεν είχαν ίσως και δυνάμεις για να ακολουθήσουν τον δυνατό ρυθμό των γηπεδούχων. Το παιχνίδι τελείωσε με τη λήξη του επόμενου σετ: οι διεθνείς μας, παρότι κυνήγησαν τις τελευταίες ελπίδες τους για κάτι καλό, δεν άντεξαν. Με το 15-11 του τέταρτου σετ, οι Γάλλοι είχαν πάρει τη νίκη.

Στους διακριθέντες της ομάδας μας είχαμε τους Σπυρίδωνα, Λαζαρίδη και Πάτρα. Οι Γάλλοι, μετά από την μαχητική εμφάνιση της «γαλανόλευκης», αναγκάστηκαν μάλιστα να της… πλέξουν και το εγκώμιο: «Οι Έλληνες παίκτες εξέπληξαν με το θαυμάσιο μπρίο, την ευφυΐα και την τέχνη τους», έγραψε ο France Tireur (= ελεύθερος σκοπευτής, γαλλιστί)! Οι εντυπώσεις ανήκαν στην εθνική μας! Όχι κι άσχημα για πρώτη φορά, έτσι;

Τρεις δεκαετίες αργότερα, η εθνική μας του βόλεϊ θα κατέγραφε τη μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία της, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γάνδης, το 1987. Πήρε το χάλκινο μετάλλιο (3-2 τους Σουηδούς, στο «μικρό τελικό»)!!!