Κίτρινος πυρετός

03:00 πμ, η ώρα της συγγραφής αυτού του post. Το αποψινό πάρτυ για τα γενέθλια του φίλου το σχολάσαμε νωρίς, και πήραμε ταξί για να φύγουμε. Με το που αγγίζουμε την περιοχή της Ομόνοιας, έχοντας φύγει από το Κολωνάκι, πέφτουμε πάνω σ’ ένα πολύ ιδιότυπο ανθρώπινο μπλόκο: ταξιτζήδες, πεζή, σταματούν όλα τα διερχόμενα ταξί και τους κατεβάζουν τη φωτεινή πινακίδα που έχουν στην οροφή! Και τότε, μου ‘ρχεται σα φλασιά: έχουν απεργία σήμερα!

Μόλις πριν από μερικές ώρες, πήρα (κατά σύμπτωση) δύο ταξί για να πάω σε προορισμούς μου. Στο ένα απ’ τα δύο, ο ταξιτζής μου είπε ότι από τις δώδεκα τα μεσάνυχτα, περίπου, κι έπειτα, θα ‘χε απεργία των ταξί. Και οι απεργούντες ταξιτζήδες, μανιασμένοι, σταματούν τα ταξί εκείνων που νομίζουν ότι θέλουν να τους σπάσουν την απεργία.

Πού πας; Πού πας; Είσαι έξυπνος εσύ; Κατέβασε τον κόσμο τώρα, βγάλε και το ”καπέλο” σου, θα φας που θα φας το ξύλο της αρκούδας, γιατί όλοι εμείς εδώ δεν είμαστε μαλάκες“, ακούμε τον προεξάρχοντα από την ομάδα των απεργούντων που σταματά το ταξί μας. Και να ‘μασταν οι μόνοι; Κατά ομάδες έρχονται τα ταξί, και κατά ομάδες πέφτουν πάνω τους οι απεργοί και τους κατεβάζουν με τη βία και τους πελάτες και το “καπέλο”. Κανείς δε μπορεί να τους σπάσει την απεργία!

Κι εμείς, στο μέσο αυτής της σύγκρουσης, δεν ξέρουμε πώς να φύγουμε! Μετρό, δεν είχε προ πολλού…

Παρακολουθούμε στιγμές και σκηνές: κάποιοι “απεργοσπάστες” αποδεικνύονται γρήγορα τιμόνια, και στρίβουν γρήγορα στις γωνιακές οδούς της πλατείας Ομονοίας, αποφεύγοντας τον όχλο των απεργών που τους κυνηγάει. “Γαμώ το σπίτι σου μουνόπανο, έλα ‘δω ρε!“, φωνάζουν σ’ έναν “απεργοσπάστη”. Ένας άλλος “αυτονομιστής” κάνει αναστροφή επιτόπου, με το που βλέπει το ανθρώπινο μπλόκο, και φεύγει προς την αντίθετη κατεύθυνση της 3ης Σεπτεμβρίου, κι εμείς γινόμαστε μάρτυρες του σουρεαλιστικού σκηνικού: ένας απ’ τους απεργούς, με το που έχει στρίψει ο απεργοσπάστης και πατάει γκάζι να φύγει, πηδώντας σαν κατσίκι γραπώνεται απ’ το πορτ μπαγκάζ του “αυτονομιστή”, και για λίγα δευτερόλεπτα βρίσκεται εκεί πάνω! Σουρεάλ, απλά!

Δοκιμάζω να πιάσω συζήτηση με κάποιους από τους απεργούς.

Εσείς θέλετε να απεργήσετε. Αυτοί όμως δεν έχουν δικαίωμα να μην απεργήσουν και να δουλέψουν κανονικά;

– Όταν ένας ολόκληρος κλάδος παίρνει μια απόφαση, είσαι υποχρεωμένος να συμπορευτείς, μου απαντά ένας αρκετά ήρεμος και συζητήσιμος απεργός.

Εμείς καθόμαστε εδώ σα μαλάκες, και θα ΄ρθουν αυτοί που τώρα δουλεύουν και θα μας λένε μεθαύριο, ”τι μαλάκες ήσασταν, εγώ το βράδυ της απεργίας έβγαλα 300 ευρώ”, συμπληρώνει ένας άλλος.

Μα είναι και μαλάκες, όμως, τελειώνει τη σκέψη του ο πρώτος. Ξέρουν ότι έχει μπλόκο στην Ομόνοια, και πάλι από ‘δω περνάνε! Άδικο έχει;

Σταύροοοοοοο, πάμε Σύνταγμα! Ξεφεύγουν από ‘κειιιιιι!!!“, κραυγάζει ένας άλλος απεργός ακριβώς πίσω μας. Εννοείται ότι όσοι “απεργοσπάστες” αντιδράσουν, στερούνται του “καπέλου” τους δια της βίας. Και παρακολουθούμε και το άλλο θέαμα: εάν κάποιος “απεργοσπάστης” εναντιωθεί με λίγο πιο βίαιο τρόπο, ένα ολόκληρο μπουλούκι από απεργούς τρέχει και ενώνεται με το γκρουπ των απεργών που τον σταμάτησαν, και με φωνές και χειρονομίες του επιβάλλουν να… “απεργήσει”! Θυμίζει πολύ σκηνικό από τα ξυλίκια που παίζαμε στο Γυμνάσιο και το Λύκειο: “Ωχ, το Β’2 την έπεσε στους δικούς μας! Πάμε! Ντου!“, και τρέχαμε όλοι μαζί για βοήθεια. Κάπως έτσι κι εδώ.

Ω ρε φίλε, και ψιχαλίζει κιόλας“, λέει ένας γερο-μουστάκιας ταξιτζής. Ψιχαλίζει; αναρωτιέμαι. Τι ψιχαλίζει ρε γέρο; Μια χαρά καιρό κάνει, σκέφτομαι. “Είμαι 70 χρονών. Απ’ τα 23 μου οδηγώ ταξί. Έζησα τα παιδιά μου, τα μεγάλωσα, σέβομαι τον πελάτη, σέβομαι το επάγγελμα. Αυτοί δεν το σέβονται, δε σέβονται τίποτα“, μου λέει και κατακεραυνώνει τους “απεργοσπάστες” ένας διοπτροφόρος γερο-ταξιτζής.

“Σας ορκίζομαι ρε παιδιά, στο σταυρό που σας κάνω, δε δουλεύω! Απλώς περνούσα από ‘δω, σπίτι μου πήγαινα“, κλαψουρίζει ένας άλλος που μόλις του αφαίρεσαν το καπέλο. Παραδίπλα, ένας γιγαντόσωμος ομολογουμένως απεργός κλωτσοκοπανάει την πόρτα ενός αυθάδους και νεαρού ταξιτζή, που τόλμησε προφανώς να του αντιμιλήσει. Το μπουλούκι κλωτσάει τις πόρτες του ταξί του, και ο νεαρός “αυτονομιστής” φεύγει γρήγορα, λουσμένος στα βρισίδια και τις κατάρες των άλλων. “Είστε σοβαροί; Έρχεσαι και μου πουλάς τσαμπουκά; Και με ρωτάς ποιος είμαι εγώ; Τρόπους δεν έχετε; Έχεις να μου πεις κάτι; Πες το με ωραίο τρόπο! Τι έρχεσαι και με ρωτάς αν είμαι έξυπνος και ποιος είμαι; Άει στο διάολο, μαλάκες“, ουρλιοκοπάει ένας άλλος που μόλις τον έπιασαν. Νομίζω ότι έχει δίκιο: ο τρόπος των περισσότερων απεργών, όταν σταματούν τους συναδέλφους τους, είναι το λιγότερο για κλωτσιές. Και εκείνων που σταμάτησαν εμάς, και τους άλλους. Τέτοιες στιγμές, οι καλοί τρόποι χάνονται.

Με το που σκάει ένα ταξί που φορά ακόμα το “καπέλο” του, με ένα διαπεραστικό σφύριγμα μικρές ομάδες απεργών ορμάνε στο δρόμο, στέκονται μπροστά του για να μη φύγει, του βαράνε το καπό, βγάζουν έξω τους πελάτες του. “Βγες έξω, κοπελιά. Δε θα πληρώσεις τίποτα. Κανείς απόψε δε θα πληρώσει τίποτα“. Ούτ’ εμείς πληρώσαμε. Θετικό, αυτό!🙂 “Σπύρο, Μήτσο, πηγαίνετε εσείς σ’ εκείνη τη μεριά, περνάνε διάφοροι με πελάτες και δεν προλαβαίνουμε να τους σταματήσουμε“, διατάζει ένας από τα “μυαλά” του μπλόκου. Ο Μήτσος και ο Σπύρος τρέχουν με τη μια, με το που φτάνουν στο δρόμο, “γραπώνουν” ένα ακόμα “απεργοσπάστη”.

Πανικόβλητες κυρίες βγαίνουν άρον άρον απ’ τα ταξί, κάποια απειλεί με μήνυση έναν απ’ τους “πρωταρχηγούς” του μπλόκου. Μια άλλη, παρακαλεί: “Αφήστε με να φύγω, έχω μωρό στο σπίτι!“. Η προφορά, έντονα ξενική. Στο χέρι, ένα κουτί πίτσας. Κι αυτή δίκιο έχει, αλλά πού να το βρει τώρα;… Μικρές παρέες νεαρών που μόλις “ξεβράστηκαν” από κάποιο ταξί αναζητούν τώρα τρόπο διαφυγής. Ανυποψίαστοι περαστικοί μας ρωτούν, τι γίνεται εδώ, ρε παιδιά; Άλλοι, περίεργοι οδηγοί, κάνουν στο πλάι ανάβοντας φλας και γυρνούν το κεφάλι να δουν τα μπινελίκια να ανταλλάσσονται live από ταξιτζή προς ταξιτζή. “Συγγνώμη ρε παιδιά, μήπως έχετε ένα ευρώ; Ζω στο δρόμο, ένα ντόνατ θέλω να πάρω, ένα ευρώ έχετε;” – ο καθένας με τις ανάγκες του δικού του κόσμου.

Το μεταφορικό μας μέσο μόλις έφτασε. Εγκαταλείπουμε την περιοχή των “μαχών”. Γυρνάμε σπίτι.

Το παρμπρίζ του αμαξιού έχει μικρές σταγόνες. Δίκιο είχε ο τύπος, όντως ψιχαλίζει, σκέφτομαι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s