Για τη Στέφι, μαχαίρι στη Σέλες

Εκείνο το ζεστό απόγευμα της 30ής Απριλίου, σαν σήμερα, του 1993, όλα έβαιναν καλώς για το Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης του γυναικείου τένις. Η Γιουγκοσλάβα, με Ούγγρους γονείς και αμερικανική υπηκοότητα, Μόνικα Σέλες, μια από τις καλύτερες τενίστριες όλων των εποχών, προηγούνταν 6-4, 4-3 της Βουλγάρας Μαγκνταλένα Μαλέεβα, στον προημιτελικό του Μπέττυ Μπέρκλεϊ Καπ, στο Αμβούργο.

Δεν περίμενε κανείς κάτι λιγότερο από την Σέλες. Τρία χρόνια πριν, είχε γίνει η νεότερη νικήτρια του γαλλικού Γκραν Σλαμ όλων των εποχών, στα 16 της χρόνια, και είχε κερδίσει τρεις συνεχόμενες χρονιές το ίδιο τουρνουά, επικρατώντας παράλληλα και στα άλλα μεγάλα Γκραν Σλαμ του τένις (Μελβούρνης, ΗΠΑ, κλπ). Κι όπως κάθε μεγάλος αθλητής, είχε την εξίσου σπουδαία ανταγωνίστριά της: τη Γερμανίδα Στέφι Γκραφ, τη μόνη που τότε μπορούσε να τη σταματήσει, και που έγραψε την ολόδική της υπέρλαμπρη ιστορία στα κορτς, ούσα η μόνη αθλήτρια που κέρδισε τα τέσσερα μεγάλα Γκραν Σλαμ τουλάχιστον τέσσερις φορές το καθένα…

Η Σέλες, όπως είδαμε, νικούσε εύκολα τη Μαλέεβα, και όλα έδειχναν ότι εφορμούσε ακάθεκτη για ένα ακόμα τίτλο. Δεν έμελλε όμως αυτό να συμβεί. Όχι λόγω της Μαλέεβα, μα λόγω του Γκίντερ Πάρσε.

Ο εν λόγω κύριος βρισκόταν ανάμεσα στους θεατές του αγώνα της Σέλες με τη Μαλέεβα. Ενώ το σκορ ήταν 6-4, 4-3, και κατά τη διάρκεια του διαλείμματος που ακολούθησε, ο Πάρσε έφυγε απ’ τις θέσεις των θεατών, πήδησε στο κορτ, έφτασε πίσω από τη Σέλες, που ξεκουραζόταν στην καρέκλα της, και τη μαχαίρωσε λίγο δίπλα απ’ τον ώμο, με ένα μαχαίρι 25 εκατοστών!!! Ο Πάρσε έμπηξε το μαχαίρι σ’ ένα βάθος περίπου 1.5 εκατοστού, προτού προλάβουν οι άνδρες ασφαλείας να τον ακινητοποιήσουν. Υπήρχε λόγος για αυτή την κίνηση: ο (Γερμανός) Πάρσε ήταν φανατικός οπαδός της Στέφι Γκραφ.

Η Σέλες μόλις έχει μαχαιρωθεί από τον Πάρσε

Κατόπιν ομολογίας του ίδιου του δράστη, ήθελε να ξαναδεί τη Γκραφ στην κορυφή του κόσμου στο γυναικείο τένις. Το Γενάρη του ’93, η Σέλες νικούσε (ξανά) τη Γκραφ στον τελικό γυναικών του Αυστραλιανού Όπεν, πετυχαίνοντας την τρίτη νίκη της σε τελικό με αντίπαλο τη Γερμανίδα αθλήτρια. Ο Πάρσε, μαχαιρώνοντας τη Σέλες, ήθελε να ανοίξει το δρόμο για την κορυφή στην Γκραφ… Η Σέλες διακομίστηκε κατ’ ευθείαν στο νοσοκομείο, διέφυγε τον κίνδυνο, αλλά η καριέρα κι η ψυχική της ισορροπία υπέστησαν ένα βαρύτερο πλήγμα απ’ ότι το χτυπημένο της σώμα: έμεινε δύο ολόκληρα χρόνια εκτός αγώνων.

Όσο για τον Πάρσε, δε φυλακίστηκε ποτέ. Το δικαστήριο έκρινε ότι έπασχε από ψυχολογικά προβλήματα, και τον καταδίκασε σε δύο χρόνια υπό επιτήρηση και ψυχιατρική παρακολούθηση. Το συμβάν αυτό οδήγησε στην μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη φρούρηση των κορτς από τις δυνάμεις ασφαλείας στους αγώνες, μα για τη Σέλες ήταν πια αργά: «Οι άνθρωποι μάλλον ξέχασαν ότι αυτός ο άνθρωπος με μαχαίρωσε με πρόθεση και δεν εξέτισε κανενός είδους ποινή γι’ αυτό… Δε νιώθω άνετα να επιστρέψω στη Γερμανία. Δεν προβλέπω να συμβαίνει αυτό», δήλωνε η Σέλες, διατρανώνοντας την επιθυμία της να μην αγωνιστεί ποτέ ξανά στη Γερμανία.

Ο Γκίντερ Πάρσε στα χέρια των ανδρών ασφαλείας του κορτ

Δεν ήταν μόνη, όσο ανάρρωνε. Οι Γιανγκ Έλντερς, μια αυστραλιανή μπάντα, της αφιέρωσε το τραγούδι Fly, Monica, Fly (= «Πέτα, Μόνικα, Πέτα»), ενώ αργότερα άλλαξαν το όνομά τους σε… The Monicas! Ο Αμερικανός μουσικός Νταν Μπερν έγραψε το τραγούδι Μόνικα, το 1998, ενώ οι Μάτζεστυ Κρας τιτλοφόρησαν ένα τραγούδι, Σέλες, από το άλμπουμ τους Love-15, το 1993.

Η Σέλες γύρισε στα κορτς το 1995, και κέρδισε τον τελευταίο της τίτλο Γκραν Σλαμ το 1996, στη Μελβούρνη. Δεν ήταν το ίδιο, όμως… Εκείνο το χτύπημα του Γιούργκεν Πάρσε, σαν σήμερα το 1993, τελικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αποδείχθηκε ότι πέτυχε το σκοπό του…

Advertisements

Ο “Σπέσιαλ Ένας”

Ξέρετε γιατί ο Μουρίνιο είναι τόσο ξεχωριστός; Διότι είναι σαν τους ήρωες των μεγάλων ταινιών. Οι ήρωες των μέτριων, κακών, ή αδιάφορων ταινιών, είναι στατικοί: οι καλοί είναι καλοί, οι κακοί κακοί, και οι κομπάρσοι, κομπάρσοι…Ο Μουρίνιο δεν είναι ούτε μισητός, ούτε αγαπητός. Σου δίνει ο ίδιος την επιλογή, να τον μισήσεις για το πώς φέρεται, ή να τον λατρέψεις για αυτά που καταφέρνει μέσα στο γήπεδο.

Ο τρόπος που πανηγυρίζει, με το που σφυρά ο ντε Μπλέκερε, είναι η επιτομή του πάθους. Φεύγει σφαίρα ουρλιάζοντας και πανηγυρίζοντας και τρέχει στην εξέδρα των Ιταλών οπαδών. Δείχνει με τους δύο δείκτες του τον ουρανό. Τι να λέει, άραγε; Ότι αυτός είναι το νούμερο ένα; Ή ότι ο ουρανός, μονάχα αυτός, είναι το ταβάνι του;

Ο Ρόμπεν των γκολ στη μάχη του Ζερλάν

Να τος. Δείτε τον, δίπλα: ο Άριεν Ρόμπεν. Γκρόνινγκεν, Αϊντχόφεν, Τσέλσι, Ρεάλ. Πόσα χρώματα, πόσες φανέλες άλλαξε! Αυτό που ζει όμως φέτος με τη Μπάγερν, δεν το ‘χει ξαναζήσει. Γι’ αυτό και είναι τόσο πεισμωμένος. Το Κύπελλο του Τσάμπιονς Λιγκ δεν είναι πια πολύ μακριά, μια λάμψη στον ορίζοντα, ορατή με το γυμνό μάτι. Κι αυτός θέλει να το αρπάξει! Είναι τόσο κοντά. Μόλις ενενήντα λεπτά. Απόψε. Στο Ζερλάν, δίπλα στις όχθες του ποταμού Ροδανού, στην πόλη της Λυών. Απέναντί του, “τα παιδιά” (Les Gones, στην τοπική διάλεκτο) – η Λυών. Τα παιδιά που θέλουν πια να γίνουν άντρες, να φτάσουν στην πρώτη τους συμμετοχή στη γιορτή ενός τελικού. Τσάμπιονς Λιγκ – η γιορτή των αντρών.

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (25/4/2010)

Μ’ αρέσει

1. Να προσπαθώ να εφαρμόσω τη δίαιτα. Θέλει προσπάθεια…

2. Η ωραία μπάλα που συνεχίζουμε να βλέπουμε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις φέτος.

3. Να στέκομαι στα πόδια μου και να περπατάω δίχως πρόβλημα.. Κοιτάξτε τα Δε μ’ αρέσει, και θα καταλάβετε γιατί.

Δε μ’ αρέσει

1. Η ταλαιπωρία που βίωσα όλη τη βδομάδα, λόγω του ξαφνικού μου τραυματισμού στη μέση, την προηγούμενη Κυριακή… Διπλώθηκα στα δύο, στην κυριολεξία! Έκανα ένα λεπτό να αλλάξω πλευρό στο κρεβάτι! Για να μη μιλήσω για τον αφόρητο πόνο και την αδυναμία να σηκωθώ ακόμα και από την καρέκλα… Να φύγει και να μην ξανάρθει!!!

2. Ο διαφαινόμενος αποκλεισμός της Μπάρτσα. Κρίμα. Είμαι όμως και Ίντερ παράλληλα, από Ιταλία! 😀 Μικρό λοιπόν το κακό…

3. Η είσοδος της χώρας στην σφαίρα επιρροής του Δ.Ν.Τ.! Όχι τίποτ’ άλλο, είχαμε που είχαμε στις κουβέντες μας τη λέξη “κρίση”, προστέθηκε τώρα άλλη μιά…

Η μεγάλη ομάδα της Προοδευτικής (1964/65)

Η λήξη της φετινής κούρσας της Α’ Εθνικής μας δίνει την αφορμή για την πρώτη μας Αθλητική Αναδρομή. Θα ταξιδέψουμε 45 χρόνια πίσω, το 1965, για να θυμηθούμε την πορεία μιας μεγάλης και ιστορικής ελληνικής ομάδας, της Προοδευτικής, που εκείνη η σεζόν τη βρήκε να καταγράφει την καλύτερη επίδοσή της σ’ όλα τα χρόνια παρουσίας της στην ανώτατη κατηγορία! Οι Αθλητικές μας Αναδρομές, λοιπόν, ξεκινούν… ποδοσφαιρικά!!!

Η Προοδευτική (Νεολαία, έτος ίδρυσης: 1927) είχε μόλις ανέβει από τη Β’ Εθνική στην Α’, το 1964. Ήμασταν μόλις πέντε χρόνια μετά την επίσημη καθιέρωση της Α’ Εθνικής Κατηγορίας, όπως περίπου τη γνωρίζουμε σήμερα. Οι «βυσσινί» του Πειραιά είχαν τερματίσει πρώτοι στον ένα από τους δύο ομίλους του Νότου, στη Β’ Εθνική της σεζόν 1963-64, και απέκλεισαν σε αγώνες μπαράζ την Παναχαϊκή, κερδίζοντας έτσι το εισιτήριο για την Α’ Εθνική.

Την αγωνιστική περίοδο 1964-65, που μας ενδιαφέρει εδώ, η Προοδευτική δε χρησιμοποίησε ως έδρα το γήπεδό της, αλλά το γήπεδο των συμπολιτών της Πειραιωτών Ολυμπιακού και Εθνικού, το στάδιο Καραϊσκάκη. Από την αρχή της χρονιάς, οι «βυσσινί» έδειξαν ότι θα αποτελούσαν δύσκολο αντίπαλο για όλους. 1-1 την πρώτη μέρα με τον πολύ μεγάλο Εθνικό της εποχής, 1-1 την επόμενη αγωνιστική με αντίπαλο την ΑΕΚ των Νεστορίδη, Παπαγεωργίου και Παπαϊωάννου, και η πρώτη νίκη έρχεται με αντίπαλο τη Νίκη Βόλου (2-0). Την τέταρτη αγωνιστική, η Προοδευτική κερδίζει τον ΠΑΟΚ μέσα στην Θεσσαλονίκη, με 0-1 (Σκούφος, 75’): η ομάδα είναι έτοιμη για μεγάλα πράγματα! Και το απέδειξε, λίγες αγωνιστικές μετά, κι ενώ οι «βυσσινί» παρέμεναν αήττητοι: η Προοδευτική νικά τον τυπικά γηπεδούχο Ολυμπιακό με 0-3 (!) ενώπιον 40 χιλιάδων φίλων του! Είναι, αναμφίβολα, μια από τις μεγαλύτερες νίκες της Προοδευτικής, στην ιστορία της. Σκόρερ του σπουδαίου αγώνα, οι Σκούφος 35’, Φραντζής 41’, Νικολακάκος 64’.

Η πρώτη ήττα των Κορυδαλλιωτών ήλθε στη Δράμα, από την τοπική Δόξα (με 2-1), ενώ ακολουθεί ακόμα μια με τον Πανιώνιο (0-2). Η Προοδευτική, όμως, ακόμα κι έτσι, ολοκληρώνει τον πρώτο γύρο του μαραθωνίου με τούτες τις δύο ήττες ως μοναδικό παθητικό της, αφού κρατά και τον (μετέπειτα πρωταθλητή) ΠΑΟ στην ισοπαλία (2-2), την προτελευταία αγωνιστική του πρώτου γύρου!

Στο δεύτερο γύρο, η Προοδευτική κάνει πέντε ήττες ακόμα, η βαρύτερη εκ των οποίων ήταν το 5-0 από τον ΠΑΟ την προτελευταία αγωνιστική. Κρατά ξανά τον Ολυμπιακό μακριά από τη νίκη (1-1), στον αγώνα-ρεβάνς του 0-3, συνθλίβει τον Πιερικό με 6-1, ξανακερδίζει τον ΠΑΟΚ στον Πειραιά (1-0), ενώ ολοκληρώνει τη σεζόν έχοντας τις περισσότερες ισοπαλίες στο πρωτάθλημα (μαζί με τον Άρη): 12. Σημειωτέον, εκείνη τη σεζόν, η νίκη απέφερε τρεις πόντους, η ισοπαλία δύο (!), και η ήττα έναν (!) – σαν το μπάσκετ, περίπου! Η τελική συγκομιδή της «Προό», 64 βαθμοί, και η κατάληψη της 4ης θέσης είναι γεγονός! Μέχρι τα σήμερα, είναι η καλύτερη θέση που μπόρεσε να αποσπάσει ποτέ η ομάδα του Κορυδαλλού στα «σαλόνια» του ποδοσφαίρου μας.

Η ομάδα τελείωσε το πρωτάθλημα, σκοράροντας 39 γκολ και δεχόμενη 32. Πρώτος σκόρερ εκείνης της σεζόν για την Προοδευτική, ήταν ο Γιάννης Φραντζής, με 17 γκολ, που είχε μάλιστα αναρριχηθεί και στην τρίτη θέση του πίνακα των σκόρερ εκείνης της χρονιάς, μαζί με τον Κώστα Νεστορίδη της ΑΕΚ.

Το ρόστερ εκείνης της σεζόν, για την Προοδευτική (συμμετοχές/γκολ):

Φρονιμίδης 23, Γεωργιτσάκης 29, Φίλιος 28, Βεργίδης 27/1, Παπανικολάου 26, Νικολακάκος 27/3, Καλλής 28/4, Βασιλάκης 4, Τσαχουρίδης 23/2, Σκούφος 25/9, Φραντζής 29/17, Θεοτοκάτος 21, Μαυρίκος 2/1, Σιδηρόπουλος 1, Σιαμόπουλος 3, Μπαλόπουλος 4, Αναστασιάδης 2, Κουλούκης 5, Καραγεωργίου 1/1, Οικονόμου 4, Βογιατζόγλου 1, Γκλέζος 2, Καστανιάς 3, Παπαναγιώτου 1.

Η ομάδα της Προοδευτικής του 1964/65 (από το ημερολόγιο των παλαιμάχων, με αφορμή τα 80 χρόνια της ομάδας, εκδ. 2007)

Παράλληλα, στο Κύπελλο της ίδιας περιόδου, η Προοδευτική φτάνει στα ημιτελικά!!! Αφού πέρασε δίχως να αντιμετωπίσει το Διαγόρα Ρόδου στη φάση των «32» (σ.σ. οι Ροδίτες δεν κατέβηκαν στο παιχνίδι), στους «16» άφησε έξω τον Παναιγιάλειο, νικώντας 3-0 (Βασιλάκης 55’, 81’, Φραντζής 72’), ενώ στους «οκτώ» απέκλεισε το γειτονικό Αιγάλεω, με μεγάλη νίκη-ανατροπή 3-2 (Φραντζής 36’, Σκούφος 47’, 72’ – Εξωμανίδης 19’, Καραμενίδης 31’)!!! Στα ημιτελικά, όμως, στο στάδιο Καραϊσκάκη, τους περίμενε ο Παναθηναϊκός, που με γκολ του Δομάζου στο 35’ άφησε εκτός νυμφώνος την ομάδα του Κορυδαλλού! Λίγο όμως στενοχώρησε αυτό τους πολυάριθμους φίλους της ομάδας, αφού ήταν το επιστέγασμα μιας «γεμάτης» σεζόν: γεμάτης συναισθήματα, και, πάνω απ’ όλα, επιτυχίες!!!

Χρόνια μετά, μια άλλη ομάδα της Προοδευτικής, αυτή των νεότερων χρόνων, θα ξανάφερνε τους «βυσσινί» στην Α’ Εθνική. Ήταν η ομάδα-παρέα του Σούλη Παπαδόπουλου, το 2002, με τους Καλέντ Αλ Τζάχερ, Θανάση Κόη, Τάσο Πάντο, Πάρη Ανδράλα, Ευθύμη Κουλουχέρη, Βαγγέλη Μόρα, Όλιβερ Μακόρ, Αλ Σεάντ Παγιαζίτ, Αλέκο Τάτση, Κώστα Καλλιμάνη, Βασίλη Σπέρτο, Γιώργο Πουλόπουλο. Πασίγνωστα ονόματα, αφού οι περισσότεροι απ’ αυτούς έκαναν, ή ακόμη κάνουν, καλή καριέρα σε μεγάλους συλλόγους της χώρας μας, μα και του εξωτερικού. Η κληρονομιά της μεγάλης «Προό» του ’60 βρήκε τους άξιους συνεχιστές της, που ξανάφεραν (έστω και για λίγο) το ιστορικό όνομα της Προοδευτικής ανάμεσα στους «μεγάλους» του ποδοσφαίρου μας.

Βιβλιογραφία

  • Ανδρέας Μπόμης, Γκολ 2000 – Ένας αιώνας ποδόσφαιρο, Αθήνα, εκδόσεις Πελεκάνος, 2000.
  • Ελληνικό ποδόσφαιρο 2001-2002: Ανασκόπηση, Αθήνα, εκδόσεις Αθλότυπο, 2002.

Webography

Γιουρόπα Λιγκ: η σωτηρία τους!

Ατλέτικο Μαδρίτης – Λίβερπουλ και Αμβούργο – Φούλαμ, απόψε. Ημιτελικά Γιουρόπα Λιγκ.

Όλες οι αποψινές μονομάχοι βρίσκονται κάτω απ’ την 5η θέση, στα πρωταθλήματά τους. Απόλυτα λογικό, λοιπόν, το να ψάχνουν τη σωτηρία στην εκτός προσδοκιών σεζόν τους, μέσω του Γιουρόπα Λιγκ.
Προσωπικά, δίνω προβάδισμα στη Λίβερπουλ και το Αμβούργο. Όχι μόνο λόγω δυναμικότητας, αλλά και λόγω παράδοσης. Μπορεί κανείς άραγε να περιμένει λιγότερα από δύο πρώην κατακτητές της κορυφής της Ευρώπης (μια φορά το Αμβούργο, πεντάκις η Λίβερπουλ); Η σύγχρονη Ατλέτικο δεν έχει να επιδείξει κάτι φανταστικό εκτός συνόρων, ενώ για τη Φούλαμ, που μέχρι πριν μερικά χρόνια απέκλειε το… Αιγάλεω στο Ιντερτότο (2002), η σημαντική ιστορία στην Ευρώπη γράφεται φέτος.

Εύκολα ή δύσκολα, λοιπόν, Λίβερπουλ-Αμβούργο, στον τελικό. Έτσι πιστεύω. Για απόψε, όμως, Ατλέτικο-Λίβερπουλ ισοπαλία, και Αμβούργο-Φούλαμ άσσο-ισοπαλία. Όχι ότι είμαι καλός στο στοίχημα: ο Νοστράδαμος δεν είναι το πρότυπό μου!

ΓΙΑ ΧΘΕΣ: Ατσάλινη Μπάγερν και αέρινος Ρόμπεν. Αρκετά για να σε στείλουν στον τελικό, το ατσάλι κι ο ολλανδικός αέρας. Κι αν δώσει και το τρόπαιο στους Βαυαρούς ο Ολλανδός, ίσως έχει αρχίσει να κερδίζει από τώρα τη “Χρυσή Μπάλα” που θα δοθεί το Δεκέμβριο, στον Πρώτο Παίκτη της Ευρώπης…

Ζοσέ και Χουάν-Αντόνιο

Η Ιβηρική χερσόνησος έχει την τιμητική της σήμερα.

Ο Ζοσέ Μουρίνιο είναι μετρ στο να σπάει τα νεύρα. Όχι μόνο των τηλεθεατών και των συνομιλητών του με τις προκλητικές του τοποθετήσεις, αλλά και των αντίπαλων προπονητών. Αυτή η τελευταία του ιδιότητα είναι που του ‘δωσε τη φήμη. Έτσι και χθες: έσπασε τα νεύρα του Γουαρδιόλα, αφού τίποτα δε βγήκε στον Καταλανό κόουτς. Κι αυτό, οφειλόταν στο στήσιμο, της Ίντερ, του “επαγγελματία εκνευριστή” Ζοσέ Μουρίνιο. Όσο και αν λατρεύουν να μισούν αυτόν τον τύπο, ας παραδεχθούν όλοι: είναι μάστερ.

Χώρια που, το να προκαλεί διαρκώς τους πάντες και τα πάντα μ’ όσα λέει, στρέφει τα πυρά όλων πάνω του, και αφήνει τους παίκτες της εκάστοτε ομάδας του να δουλέψουν ανενόχλητοι…

Είδα και την είδηση για τον Χουάν Αντόνιο Σ’άμαρανκ. Απεβίωσε ο άνθρωπος που, ψελλίζοντας “Athens…”, έστειλε τη χώρα στα ουράνια της αθλητικής ευωχίας: μόλις μας είχε αναθέσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004! Γι’ αυτό και τον θυμόμαστε όλοι με θετικές μνήμες.

Εγώ, κρατάω την κατά Εντουάρντο Γκαλεάνο εκδοχή του Σάμαρανκ: “Ο Σάμαρανκ, στο καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία, ήταν από εκείνους τους ανθρώπους με το γαλάζιο πουκάμισο και την προτεταμένη παλάμη“…

Ας πάψουμε να πιστεύουμε πλέον στο πασίγνωστο “ο νεκρός δεδικαίωται”: ο θάνατος δεν ακυρώνει όλα όσα έκανε ο καθείς στη ζωή του. Και, για να επιστρατεύσω άλλο ένα γνωστό και αγαπημένο, τον Αργεντίνο Quino, δημιουργό της Μαφάλντα, θα πω: “Είναι νόμος της φύσης. Κανείς δε μπορεί να ζυμώσει μια περιουσία, δίχως πρώτα να κάνει αλεύρι τους γύρω του“.

Νέα κατηγορία

Θα το ΄χετε παρατηρήσει: αυτό το blog είναι “κατ’ εικόνα και ομοίωση” του δημιουργού του! Λατρεύει τον αθλητισμό, ασχολείται τακτικά μαζί του, τον κυνηγά και τον επιζητά… Η ιδέα μιας νέας κατηγορίας, που να ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τον αθλητισμό, ελληνικό και ξένο, ταιριάζει στο blog τούτο.

Στη νέα τούτη κατηγορία, λοιπόν (τις Αθλητικές Αναδρομές), θα γίνεται λόγος για ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν, ελληνικού και ξένου αθλητισμού. Πρόσωπα, γεγονότα, σκορ, ρεκόρ – τα πάντα!

Ίσως να έπρεπε να αφιερωθεί ένα ολόκληρο blog σε μια τέτοια κατηγορία. Αλλά, έχω ήδη το Μπλογκ ενός Γιώργου, μαζί με το Τρελοποδόσφαιρο, να φτιάξω και τρίτο blog; Δε λέει! 🙂

Γι’ αυτό, λοιπόν, δημιουργώ αυτή τη νέα θεματική κατηγορία, στο ήδη υπάρχον blog! Ελπίζω να σας αρέσει!

Η κατηγορία Αθλητικές Αναδρομές, θα ανανεώνεται κάθε Παρασκευή (βάσει συστήματος), ή όποτε άλλοτε η ημερομηνία “επιβάλλει” μια ενδιαφέρουσα “βουτιά” στο αθλητικό παρελθόν.

Ισλανδία τρομοκρατία!!!

Η Ισλανδία είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος τρομοκράτης. Η πιο απομακρυσμένη, η πιο ήσυχη, η πιο “ακίνητη”, σχεδόν, χώρα της Ευρώπης, μ’ αυτή την υπόθεση της ηφαιστειακής τέφρας που “‘έφραξε” τους εναέριους δρόμους της ηπείρου μας, έσπειρε τον πανικό! Ο τρεχαλατζής. “Βέγγος” Ευρωπαίος, με τον μονίμως ελάχιστο χρόνο, με τα meetings και τα deadlines του που πρέπει να προλάβει, με τη ζωή στους ρυθμούς του fast forward που του ‘χει επιβληθεί, ξάφνου αναγκάζεται να πατήσει pause, και να αργοπορήσει! Να χάσει πτήση. Να καθυστερήσει. Να επιβραδύνει. Είναι ένα τρομερό χτύπημα για τον Ευρωπαίο, που δεν έχει μάθει να ζει με άλλη νοοτροπία παρά με αυτή της ταχύτητας και για την ταχύτητα…

Η έκρηξη του ηφαιστείου

Κι έτσι, ο νέος μεγάλος μας εχθρός έγινε το ηφαίστειο. Κι η τέφρα του. Κι όλοι, πια, μιλούν για “εφιάλτη πάνω απ’ την Ευρώπη”, για “κίνδυνο”, για, για, για… δεν ξέρω κι εγώ τι!

Επίσης, προσέξατε κάτι ακόμα; Οι (ελληνικοί, τουλάχιστον) τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί, αποφεύγουν να προφέρουν το όνομα του ηφαιστείου που εξερράγη!!! Eyjafjallajökull, ονομάζεται! “ΕΫΓΙΑΦΓΙΑΛΑΓΙΟΚΟΥΛ” RULES!!! Προφέρετέ το αν μπορείτε! Όλοι οι σταθμοί αναφέρονται σ’ αυτό ως “το ηφαίστειο” – σιγά μην κάθονταν να προφέρουν τούτο το μακρυνάρι, ή έστω να ψάξουν πώς προφέρεται…

Στη γλώσσα των Ισλανδών, σημαίνει “παγετώνας του νησιού-βουνού”. Κι όντως, έτσι είναι: ένας τεράστιος όγκος πάγου σκεπάζει το ηφαίστειο. Η ειρωνεία είναι ότι ο παγετώνας αυτός είναι από τους πιο μικρούς της χώρας…

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (18/4/2010)

Μ’ αρέσει

1. Το πάρτυ του Κωστάκη, της Δευτέρας.

2. Το πάρτυ του Κωστάκη, της Τρίτης.

3. Το πάρτυ του Κωστάκη, της Παρασκευής.

Δε μ’ αρέσει

1. Να μου λέει υπάλληλος οποιασδήποτε υπηρεσίας ότι “δε μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό”…

2. Η προοπτική να δουλέψω ως υπάλληλος γραφείου.

3. Να συνομιλώ με φασίστες, ρατσιστές και μισαλλόδοξους. Με πιάνει μια ναυτία, δεν ξέρω.. Μισώ αυτά τα άτομα. Κι όχι, δεν είναι ρατσιστικό αυτό. Η Δημοκρατία μου επιβάλλει να τους ανέχομαι, αλλά όχι και να μ’ αρέσουν κιόλας…