Καμπίντα όιλ

Η Αγκόλα, στα νοτιοκεντρικά της αφρικανικής ηπείρου, αποτίναξε τον πορτογαλικό ζυγό το 1975, μετά από 400 χρόνια υποτέλειας. Και, το πρώτο παιχνίδι της ιστορίας της σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 2006 στα γερμανικά γήπεδα, έμελλε να το δώσει εναντίον της Πορτογαλίας… Οι άποικοι κέρδισαν 1-0 τους πρώην δούλους τους.

Αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα μας. Αν κι έχουν κάτι κοινό: το ποδόσφαιρο!

Μια από τις επαρχίες που συγκροτούν το κράτος της Αγκόλα, είναι και εκείνη της Καμπίντα. Η επαρχία της Καμπίντα είναι ένα exclave: κομμάτι γης, δηλαδή, που ναι μεν ανήκει στην Αγκόλα, αλλά περιβάλλεται από ξένο κράτος! Δε συνορεύει με τη χώρα που ανήκει, εν ολίγοις. Και όντως, περιβάλλεται από το Κονγκό.

Χάρτης της Αγκόλα και της Καμπίντα (πάνω αριστερά)

Στο έδαφός της, λοιπόν, αποφασίστηκε να γίνουν τα παιχνίδια του 2ου γκρουπ του Κόπα Άφρικα 2010. Κι όπως είδατε και στο προηγούμενο post μου, οι Τογκολέζοι διεθνείς υπέστησαν την επίθεση ανταρτών του FLEC (Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Καμπίντα). Οι άνθρωποι αυτοί ζητούν την ανεξαρτησία τους. Και πήραν τα όπλα για να τη διεκδικήσουν. Το 2006 συμφώνησαν κατάπαυση του πυρός με την αγκολανή κυβέρνηση. Πολλοί όμως εντός κι εκτός Καμπίντα συνεχίζουν τον πόλεμο.

Τι είναι, λοιπόν; Νέα Παλαιστίνη; Νέο Κουρδιστάν; Κοιτώντας τη χθεσινή είδηση για την οριστική αποχώρηση του Τόγκο από το Κόπα Άφρικα 2010, είπα να δω δυό-τρία πράγματα για την περιοχή.

Η Αγκόλα, παράγει πετρέλαιο. Σημαντικές ποσότητες. Τα στατιστικά λένε ότι είναι η δεύτερη υποσαχάρια αφρικανική χώρα σε παραγωγή πετρελαίου (και διαμαντιών). Μάλιστα, ο κύριος προμηθευτής των Κινέζων σε πετρέλαιο, λένε τα ρεπορτάζ, είναι η Αγκόλα.

Και το τελικό “κλου”: το 65% των αγκολανών αποθεμάτων πετρελαίου, προέρχεται από την επαρχία της Καμπίντα. Αυτή για την οποία μάχονται οι guerillas του Απελευθερωτικού Μετώπου. Ξέρω ΄γω, μήπως τα κίνητρα αυτών δεν είναι και τόσο αγαθά και ευγενή;

Αγαθός και ευγενής, βέβαια, δεν ήταν και ο τρόπος που προσαρτήθηκαν στην Αγκόλα: μετά την ανεξαρτησία της από τους Πορτογάλους, το ’75, η Καμπίντα και η κυβέρνησή της δέχθηκαν επίθεση από τους Αγκολανούς κυβερνητικούς, που εκθρόνισαν τους κυβερνώντες της και την προσάρτησαν στο αγκολανό κράτος. Εξ ου και η κουμπουροφορία, λοιπόν, των ανταρτών του Απελευθερωτικού Μετώπου.

Μέχρι πρόσφατα, συνεχίζονταν να αναφέρονται περιστατικά βίας από τους στρατιώτες της κυβέρνησης προς πολίτες της Καμπίντα, επίσης. Το 2006, όπως είπαμε, συμφωνήθηκε κατάπαυση του πυρός. Η αγκολανή κυβέρνηση διακηρύσσει ότι το Απελευθερωτικό Μέτωπο δεν υπάρχει πια.

Την 8η Γενάρη, ήταν το Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Καμπίντα, που ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης στο πούλμαν της ποδοσφαιρικής αποστολής του Τόγκο. Ο Ροντρίγκες Μίνγκας, γενικός γραμματέας ενός παρακλαδιού της οργάνωσης, είπε ότι οι πολεμιστές στόχευαν “στην αγκολανή φρουρά του λεωφορείου και σε καμία περίπτωση στους παίκτες της εθνικής του Τόγκο”. Που να στόχευαν αυτούς, δηλαδή, τι θα γινόταν..

Ο γκολκίπερ Ομπιλάλε κατέληξε στο νοσοκομείο αναίσθητος, ενώ τραυματίστηκε και ο αμυντικός Σερζ Ακάκπο. Σκοτώθηκαν ο οδηγός, ο βοηθός προπονητή και ένας εκπρόσωπος Τύπου. Ο Έρικ Ακότο, του ΟΦΗ, δεν έπαθε κάτι σοβαρό…

Τι οδηγεί αυτούς τους τύπους στο ν’ αρπάξουν τα οπλοπολυβόλα και να γαζώσουν τον κόσμο; Η ανάγκη για ελευθερία και ανεξαρτησία; Η τάση εκδίκησης, για την αρπαγή της ελευθερίας τους με τόσο βάναυσο τρόπο; Η πληρωμή με το ίδιο νόμισμα (μας βασανίζει ο στρατός σας; θα σας σκοτώνουμε κι εμείς!); Τα λεφτά και η οικονομική ανταμοιβή-απολαβή (λόγω πετρελαίου); Τι να τους έχουν τάξει για να ζητάνε με τόση μανία την ανεξαρτησία τους; Έχει πετρέλαιο εκεί πέρα… Πολύ πετρέλαιο…

Ίσως όλα αυτά μαζί.

Φόβος και παράνοια στην Καμπίντα

Το Τόγκο είναι και επίσημα (από σήμερα) εκτός Κόπα Άφρικα 2010.

Φαντάζομαι, θα τα είδατε: ενώ η αποστολή της ομάδας μετέβαινε με πούλμαν στην περιοχή όπου θα γίνονταν οι αγώνες του γκρουπ της, στο (χθες ξεκίνησε) Κόπα Άφρικα της Αγκόλας, εξτρεμιστές της περιοχής, που ζητά την αυτονομία της, άνοιξαν πυρ. Ο οδηγός του πούλμαν σκοτώθηκε ακαριαία, ο τερματοφύλακας Ομπιλάλε διακομίστηκε στο νοσοκομείο (κάποια μέσα μετέδωσαν ότι πέθανε κιόλας – είναι ζωντανός, στο νοσοκομείο..), ενώ επίσης σκοτώθηκαν ο βοηθός προπονητή και ένας εκπρόσωπος Τύπου.

Μετά από αυτά, η ομάδα απέσυρε τη συμμετοχή της, και ο όμιλός της θα συνεχιστεί δίχως αυτήν…

Αυτό είναι το ένα σκέλος, λοιπόν, του τίτλου-παράφραση (του γνωστού τίτλου ταινίας): ο φόβος. Δείτε και στη φωτό.

Ο Αντεμπαγιόρ την ώρα της επίθεσης

Το άλλο σκέλος είναι η παράνοια.

Αφ’ ενός, είναι παρανοϊκό αυτό που έγινε: να πηγαίνεις στο γήπεδο για να παίξεις μπάλα, και ξαφνικά να σε γαζώνουν τα οπλοπολυβόλα στα καλά του καθουμένου.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο παρανοϊκό. Ή, τουλάχιστον, έτσι το βλέπω εγώ: πώς αποφασίζεις να δώσεις μια τόσο μεγάλη διοργάνωση (που είναι το Κόπα Άφρικα) σε μια χώρα που μαστίζεται από τέτοιου είδους προβλήματα; Οι διοργανωτές αποφάσισαν να ορίσουν την περιοχή της Καμπίντα ως τόπο διεξαγωγής παιχνιδιών, τη στιγμή που η ανοιχτή πληγή της υπόθεσης της αυτονομίας της, ενώ όλοι νόμιζαν ότι είχε ξεχαστεί και επουλωθεί, απ’ ότι φαίνεται παραμένει εκεί!!! Και μάλιστα με εμφατικό τρόπο…

Πώς τους δίνεις λοιπόν μια διοργάνωση, ξέροντας ότι κυκλοφορούν έξω τύποι ικανοί να κάνουν ένα λεωφορείο να μοιάζει με ελβετικό τυρί, από τις σφαίρες τους; Και ποιος είναι σίγουρος ότι δε θα επιτεθούν αυτοί οι τύποι, στην προσπάθειά τους να εκδηλώσουν τα αιτήματά τους με τον ακραίο αυτό τρόπο (γιατί μάλλον όλοι τους έχουν γραμμένους στη χώρα τους, και κανείς δεν εξετάζει τα αιτήματά τους), και στις άλλες ομάδες που θα παίξουν στην Καμπίντα; Ήτοι, στους Γκανέζους, στους Ιβοριανούς και τους Μπουρκιναμπέ; Χτύπα ξύλο, ο Ντρογκμπά γαζωμένος… Ε, όχι!

Παίκτες του Τόγκο φυγαδεύονται μετά την πολιορκία του λεωφορείου τους

Και βέβαια, το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής! Που θα γίνει σε λίγους μήνες.. Η ΦΙΦΑ έδωσε το χρίσμα, σε μια χώρα που μαστίζεται από φτώχεια, προβλήματα οικονομικά, ανεργία, οι ληστείες είναι φαινόμενο καθημερινό, κ.ά.: πώς τους το δίνεις; Δε σχολιάζω το γεγονός ότι δεν έχουν φτιάξει ακόμα τα γήπεδα για τους αγώνες – έτσι ήμασταν κι εμείς στους Ολυμπιακούς μας (2004), ενώ το ίδιο συμβαίνει και σε Πολωνία-Ουκρανία (Euro 2012).

Πώς τους δίνεις αυτή την τόσο σπουδαία διοργάνωση, τη στιγμή που δεν είναι έτοιμοι; Μακάρι να πάνε όλα καλά. Δηλώνω μέγας φαν αφρικανικού ποδοσφαίρου, αν και τα κίνητρα της ΦΙΦΑ δεν ήταν κίνητρα αγάπης (άνοιγμα σε νέες αγορές, κλπ). Έδωσαν στην (Νότια) Αφρική μια ευκαιρία: μήπως όμως δεν είναι έτοιμη;

Με την ίδια λογική, βέβαια, δε θα ΄πρεπε και η Ισπανία, π.χ., να διοργανώσει το Ευρωμπάσκετ του 2007, από το φόβο των Βάσκων εξτρεμιστών (που επίσης έχουν σκοτώσει πολύ κόσμο). Δεν είναι το ίδιο, όμως.

Κι ούτε είμαι ρατσιστής.

M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (10/1/2010)

Το Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει της προηγούμενης Κυριακής δεν έμελλε να “ανέβει” ποτέ. Αιτία, οι υποχρεώσεις! Τουλάχιστον, ήταν καλές υποχρεώσεις (εκδρομικές): αυτό όμως δημιουργεί το ρεκόρ, της μοναδικής Κυριακής στα χρονικά του Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει που δεν είχαν το post-άκι τους! Τι να γίνει;… Πάμε στα της σημερινής μέρας, όμως.

Μ’ αρέσει

1. Το Ναύπλιο. Εξαιρετική πόλη. Έμεινα και γύριζα στην παλιά πόλη, στη νέα δεν πήγα καθόλου – αλλά δεν ήθελα και να πάω! Η παλιά πόλη ήταν τόσο ωραία!!!

2. Το Avatar. Δεν ξέρω, κάτι έχει πάθει ο Δανίκας τελευταία: έβαλε 8 στο District 9, και τώρα 9 στο Avatar. Παραισθησιογόνα έπαιρνε; Αφού αυτές οι ταινίες δεν ήταν “λιθουανικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού“, για να τους βάλει ψηλό βαθμό, όπως λέει ο Stranger! Ήταν από εκείνες που συνήθως “τσιμπάνε” τα δυάρια και τα τριάρια του Δανίκα. Όπως και να ΄χει, I loved that!!!

3. H φάτσα όλων εκείνων που έλεγαν ότι ο ΠΑΟ πήρε παίκτη με ένα πόδι (Σισέ), τώρα που ο μονοπόδαρος έχει βάλει ήδη 15 γκολ στο πρώτο μισό του πρωταθλήματος.

Δε μ’ αρέσει

1. Που πληρώνω 10 ευρώ το κούρεμα. 3.500 δραχμές. Θυμάστε να δίναμε τόσα τότε; Και μακάρι να ΄ταν μόνο το κούρεμα… Τέλος πάντων.

2. Η ακατανίκητη βοθρίλα και αποχετευσίλα, που μύριζε έξω από το ξενοδοχείο στο Ναύπλιο σχεδόν κάθε βράδυ! Μπλιαξ!

3. Η ήττα του Θρύλου από τους ανύπαρκτους ΑΕΚ-τζήδες (1-2). Άμα χάνεις κι απ’ αυτούς, τότε όντως είσαι για τα μπάζα: και φυσικά, δεν αξίζεις και πρωτάθλημα, όταν ο άλλος, αν και δεν παίζει μπάλα, παίρνει τα αποτελέσματά του και είναι πρώτος παρά τις γκέλες του. Η πληροφορία ότι η ΠΑΕ είχε κλείσει εισιτήρια με τη βραδινή πτήση για Ρίο στον Ζίκο (μετά το ματς με την ΑΕΚ), είναι ανεπιβεβαίωτη.