Το ποδόσφαιρο της πολιτικής

Ο Σέσαρ Λουίς Μενότι είναι Αργεντίνος προπονητής. Συνέδεσε το όνομά του με σπουδαίες επιτυχίες της εθνικής ομάδας των Αργεντίνων. Δεκαετίες ’70 και ’80, τώρα, αλλά και αργότερα. Ο Χόρχε Βαλντάνο είναι σέντερ φορ, επίσης Αργεντίνος, και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που έπαιξαν στη Ρεάλ Μαδρίτης. Το ’80 και το ’90… Ο Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν, είναι Καταλανός συγγραφέας, “πατέρας” του “χάρτινου” ντετέκτιβ Πέπε Καρβάλιο.

Αριστεροί, και οι τρεις. Και παθολογικοί εραστές του ποδοσφαίρου!!!

Στο βιβλίο του τελευταίου, λοιπόν, με τίτλο Ποδόσφαιρο: Μια θρησκεία σε αναζήτηση θεού – Μια θρησκεία σε χέρια πολυεθνικών (εκδ. Μεταίχμιο, 2005), περιγράφεται μια συζήτηση που είχαν οι τρεις τους, για ποδόσφαιρο και πολιτική. Και εξέφρασαν την απορία, αν υπάρχει “ποδόσφαιρο της Αριστεράς”, “ποδόσφαιρο της Δεξιάς”, κ.ο.κ.! Και συζητούσαν πάνω σ’ αυτό! Αναμφίβολα, μια απορία σαφώς πρωτόγνωρη και πρωτότυπη, δε νομίζετε;

Πάνω σ’ αυτό, λοιπόν, καταθέτω τις δικές μου απόψεις!!!

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

Ο Μονταλμπάν και οι συνομιλητές του υποστηρίζουν ότι το ποδόσφαιρο της δεξιάς είναι το ποδόσφαιρο “της δύναμης, της πονηριάς, της στραβοκλοτσιάς” (σελ. 35).

Ισχύει.

Επίσης, θα πρόσθετα ότι το ποδόσφαιρο της Δεξιάς είναι εκείνο της καταστροφής. Είναι ο τύπος, δηλαδή, εκείνος του ποδοσφαίρου που δε γεννά, δε δημιουργεί, απλώς καταστρέφει το ποδόσφαιρο του αντιπάλου.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του ποδοσφαίρου της Δεξιάς, είναι ότι οι παίκτες που το παίζουν κάνουν τα πάντα για να κερδίσουν. Ο Μονταλμπάν και ο Βαλντάνο το ονόμασαν “πονηριά” – εγώ προσθέτω και την κλεψιά: την κλωτσιά εκτός φάσης, το χέρι που μπαίνει μπρος στη μπάλα για να την κόψει, κλπ.

Τέλος, το χαρακτηριστικό του ποδοσφαίρου της Δεξιάς, που θέλω να αναφέρω, είναι εκείνο που δε δείχνει σεβασμό: πρώτα στον αντίπαλο, και κατόπιν στο ίδιο το άθλημα. Είναι το χαρακτηριστικό-απόρροια όλων των παραπάνω. Το δεξιό ποδόσφαιρο δε δείχνει κανένα σεβασμό, απλώς θέλει να επικρατήσει, με κάθε κόστος.

Τυπικοί εκπρόσωποι του ποδοσφαίρου της Δεξιάς

Ματεράτσι, Βίνι Τζόουνς, Χεσούς Χιλ ι Χιλ (παλιός πρόεδρος της Ατλέτικο Μαδρίτης), Ρομπέρτο Κάρλος (χέρι με Ολυμπιακό, 1999), Mάικ Φραντζ (αμυντικός της Άιντραχτ, έχει το προσωνύμιο “Σιδερομάικ”…), Χάραλντ Σουμάχερ (γκολκίπερ της Γερμανίας στα 80-ies, σακάτεψε σε μια έξοδό του το Γάλλο Μπατιστόν, και αντέδρασε… χαμογελώντας), Ζεπ Μπλάτερ, Ζοάο Χαβελάνζε.

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Οι τρεις φιλόσοφοι-ποδοσφαιρόφιλοι αναφέρονται στο ποδόσφαιρο της Αριστεράς, αποκαλώντας το “ποδόσφαιρο της δημιουργίας” (ό.π., σελ 35).

Χοντρικά, θα μπορούσε να πει κανείς, το ποδόσφαιρο της Αριστεράς είναι το άκρως αντίθετο με εκείνο της Δεξιάς. Σε γενικές γραμμές, εκεί περίπου είναι η αλήθεια.

Πάνω απ’ όλα, όμως, το ποδόσφαιρο της Αριστεράς είναι εκείνο που προτιμά μια έντιμη ήττα, από μια άτιμη νίκη.

Συνεχίζοντας, λέω ότι το “αριστερό” ποδόσφαιρο είναι εκείνο που δεν το ενδιαφέρει η ήττα, αρκεί το “τέκνο” του παιχνιδιού να είναι όμορφο – είναι πολύ κοντά σ’ αυτό που υποστηρίζουν ο Βαλντάνο, ο Μενότι και ο Μονταλμπάν, όταν μιλούν για “ποδόσφαιρο της δημιουργίας“. Δεν αναφέρονται στην ήττα, όμως: και η ήττα, προσθέτω εγώ, είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει το “αριστερό” ποδόσφαιρο, αν το παιχνίδι που παίχτηκε ήταν καλό και ωραίο.

Ακόμα, το ποδόσφαιρο της Αριστεράς είναι εκείνο που αψηφά τους κανονισμούς. Όχι γιατί κινείται στα όρια της κλεψιάς ή της ατιμίας, όπως το δεξιό ποδόσφαιρο. Αλλά γιατί θέλει να στείλει το δικό του μήνυμα: παράδειγμα, ο Ρόμπι Φάουλερ, που έβγαλε τη φανέλα του για να πανηγυρίσει κάποτε, και στο T-shirt που φορούσε από κάτω είχε τυπωμένα μηνύματα συμπαράστασης στους λιμενεργάτες του Λίβερπουλ, που τότε απεργούσαν. Ο Ρόμπι Φάουλερ στιγματίστηκε όσο λίγοι στο αγγλικό ποδόσφαιρο (μέχρι και κοκαϊνομανή τον έβγαλαν, “τελειώνοντάς” τον…).

Τέλος, το ποδόσφαιρο της Αριστεράς είναι ένα ποδόσφαιρο που μαθαίνει τους παίκτες του να κερδίζουν χωρίς να αισθάνονται θεοί, και να χάνουν δίχως να νιώθουν σα σκουπίδια (όπως έγραψε κάποτε ο πασίγνωστος Γάλλος ποιητής και συγγραφές, Αλμπέρ Καμύ).

Τυπικοί εκπρόσωποι του ποδοσφαίρου της Αριστεράς

Χουάν Πάμπλο Σορίν, Ρόμπι Φάουλερ, Χόρχε Βαλντάνο, Ντιέγκο Μαραντόνα (σ.σ. αν και έκλεψε τους Άγγλους το ’86, με το “χέρι του Θεού”).

Προσθέστε και τα δικά σας “τυπικά παραδείγματα”, όσοι θέλετε!!!

4 comments on “Το ποδόσφαιρο της πολιτικής

  1. Ωραίο είναι, αλλά είναι αρκετά βαθυστόχαστο σε κάποιες φάσεις, και το άφησα χωρίς να το τελειώσω.
    Βαριέμαι…

  2. Άσε ρε φίλε, εμένα θα μου πεις για βαθυστόχαστα, που πήγα και αγόρασα το “Ντόναλντ ο Απατεώνας”, που βλέπει τα κόμικς του Ντίσνεϊ από ακραία κομμουνιστική οπτική γωνία, και δεν καταλαβαίνω τι διαβάζω; Άστα να πάνε!

  3. O Μονταλμπάν είναι σαφώς πιο καλογραμμένος, όχι τόσο πυκνός, αν και στοιβάζει πολλά νοήματα στις σελίδες του.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s