Σαν σήμερα

Πού ήμουν πέρσι, τέτοια εποχή;

Πού ήμουν πρόπερσι;

Παραπρόπερσι, θυμάμαι; Συνήθως, όχι – ή έστω, πολύ δύσκολα.

ΠΕΡΣΙ: Το πιθανότερο είναι ότι θα ήμουν σε κάποια από τις μυριάδες σκοπιές του στρατοπέδου στην Αλεξανδρούπολη, όπου και υπηρετούσα. Και θα ΄χα κάποιο νούμερο, 2ο, 3ο, ποιος θυμάται τώρα; Ή, πάλι, μπορεί να ΄μουν θαλαμοφύλακας, και να ΄μουν τουλάχιστον στα ζεστά. Τι κρύο κι εκείνο, εκεί πάνω! Παλευόταν “σκέτο”, το κρύο, αλλά όταν φυσούσε, γινόταν αβάσταχτο.

ΠΡΟΠΕΡΣΙ: Έτρωγα άλλο κρύο. Στην Αγγλία, αυτή τη φορά. Αλλά ήταν πιο ευχάριστο. Τέτοιο καιρό, θυμάμαι, γυρίζαμε με τα παιδιά από το μεταπτυχιακό ένα αφιέρωμα στον Στάνλεϋ Μάθιους, για ένα τοπικό ίδρυμα που φέρει το όνομά του – όπου, Στάνλεϋ Μάθιους, το πιο διάσημο ποδοσφαιρικό τέκνο του Stoke. Έπαιξε μπάλα ως τα 50 (!) του, στο υψηλότερο επίπεδο.

ΠΑΡΑΠΡΟΠΕΡΣΙ: Μακριά απ’ το blogging (για κάποιους, ευτυχώς!), το Facebook και τις λοιπές διαδικτυακές ανάγκες, θα πρέπει να έλιωνα σε κάποια καφετέρια, περιμένοντας να έρθει η ώρα να φύγω έξω, έχοντας λίγες βδομάδες νωρίτερα, ορκιστεί, παίρνοντας το πτυχίο μου στη σχολή…

Νιώθω το χρόνο σαν σκόνη. Άμμο. Νερό. Αέρα. Υλικά που τρέχουν, και ούτε που το καταλαβαίνεις για πότε φεύγουν. Απλώς, θυμάσαι, και λες “Έλα ρε, σα χθες μου φαίνεται“! Κλισέ, μα έτσι είναι.

Υ.Γ.1: Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και θυμούνται ποιοι είναι, τελειώνοντας τις καριέρες τους ένδοξα: Ζιντάν. Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και θυμούνται ποιοι είναι, αξιώνοντας να τους χρυσοπληρώνουν για να παίζουν, κουβαλώντας πια μόνο την αύρα του παλιού τους ονόματος: Μπέκαμ. Υπάρχουν παίκτες που γερνούν και ξεχνούν ποιοι είναι, και νομίζουν ότι έχουν ένδοξη καριέρα, και νομίζουν ότι έχουν αύρα μεγάλου “παίκτου”, που έλεγε κι ο Αλέφαντος. Γειά σου ρε Κάλατς, τερματοφυλακάρα! Που ‘παιξες 115 φορές στην (ποια;…) Ρόντα, άλλες 79 στην Περούτζια και άλλες 38 στη Μίλαν (όταν ο Ντίντα ήταν τραυματίας), και νομίζεις ότι πρέπει σώνει και καλά να παίζεις βασικός στην Καβάλα!!! Τι νομίζουν μερικοί, ήθελα να ΄ξερα;…

Υ.Γ.2: Το ίδιο πάλι στα κανάλια: ακούς τους μεγαλοδημοσιογράφους, “οι αγρότες έχουν δικαιώματα, να τα διεκδικήσουν, ναι, μεν, αλλά… να μην κλείνουν τους δρόμους“, κλπ. Στο ίδιο τροπάρι. Υπογείως, κατακρίνουν τον αγώνα των αγροτών. Όπως έκαναν το ίδιο κάποτε με τους φοιτητές, τους διαδηλωτές, και άλλους…

2 comments on “Σαν σήμερα

  1. Εκπληκτικό ποστ… ναι τα χρόνια κυλούν σαν νερό.. πότε μπήκα στη σχολή, πότε τελειωσα, πότε φεύγω για Λονδίνο, ούτε που τόχω καταλάβει..

  2. Μα, την ίδια ακριβώς αίσθηση έχω, Ντο…
    Ούτε που το καταλαβαίνεις. Ο χρόνος περνά σαν… τι να πω! Όλες οι καλές παρομοιώσεις είναι πιασμένες.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s