Φόβος και παράνοια στην Καμπίντα

Το Τόγκο είναι και επίσημα (από σήμερα) εκτός Κόπα Άφρικα 2010.

Φαντάζομαι, θα τα είδατε: ενώ η αποστολή της ομάδας μετέβαινε με πούλμαν στην περιοχή όπου θα γίνονταν οι αγώνες του γκρουπ της, στο (χθες ξεκίνησε) Κόπα Άφρικα της Αγκόλας, εξτρεμιστές της περιοχής, που ζητά την αυτονομία της, άνοιξαν πυρ. Ο οδηγός του πούλμαν σκοτώθηκε ακαριαία, ο τερματοφύλακας Ομπιλάλε διακομίστηκε στο νοσοκομείο (κάποια μέσα μετέδωσαν ότι πέθανε κιόλας – είναι ζωντανός, στο νοσοκομείο..), ενώ επίσης σκοτώθηκαν ο βοηθός προπονητή και ένας εκπρόσωπος Τύπου.

Μετά από αυτά, η ομάδα απέσυρε τη συμμετοχή της, και ο όμιλός της θα συνεχιστεί δίχως αυτήν…

Αυτό είναι το ένα σκέλος, λοιπόν, του τίτλου-παράφραση (του γνωστού τίτλου ταινίας): ο φόβος. Δείτε και στη φωτό.

Ο Αντεμπαγιόρ την ώρα της επίθεσης

Το άλλο σκέλος είναι η παράνοια.

Αφ’ ενός, είναι παρανοϊκό αυτό που έγινε: να πηγαίνεις στο γήπεδο για να παίξεις μπάλα, και ξαφνικά να σε γαζώνουν τα οπλοπολυβόλα στα καλά του καθουμένου.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο παρανοϊκό. Ή, τουλάχιστον, έτσι το βλέπω εγώ: πώς αποφασίζεις να δώσεις μια τόσο μεγάλη διοργάνωση (που είναι το Κόπα Άφρικα) σε μια χώρα που μαστίζεται από τέτοιου είδους προβλήματα; Οι διοργανωτές αποφάσισαν να ορίσουν την περιοχή της Καμπίντα ως τόπο διεξαγωγής παιχνιδιών, τη στιγμή που η ανοιχτή πληγή της υπόθεσης της αυτονομίας της, ενώ όλοι νόμιζαν ότι είχε ξεχαστεί και επουλωθεί, απ’ ότι φαίνεται παραμένει εκεί!!! Και μάλιστα με εμφατικό τρόπο…

Πώς τους δίνεις λοιπόν μια διοργάνωση, ξέροντας ότι κυκλοφορούν έξω τύποι ικανοί να κάνουν ένα λεωφορείο να μοιάζει με ελβετικό τυρί, από τις σφαίρες τους; Και ποιος είναι σίγουρος ότι δε θα επιτεθούν αυτοί οι τύποι, στην προσπάθειά τους να εκδηλώσουν τα αιτήματά τους με τον ακραίο αυτό τρόπο (γιατί μάλλον όλοι τους έχουν γραμμένους στη χώρα τους, και κανείς δεν εξετάζει τα αιτήματά τους), και στις άλλες ομάδες που θα παίξουν στην Καμπίντα; Ήτοι, στους Γκανέζους, στους Ιβοριανούς και τους Μπουρκιναμπέ; Χτύπα ξύλο, ο Ντρογκμπά γαζωμένος… Ε, όχι!

Παίκτες του Τόγκο φυγαδεύονται μετά την πολιορκία του λεωφορείου τους

Και βέβαια, το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής! Που θα γίνει σε λίγους μήνες.. Η ΦΙΦΑ έδωσε το χρίσμα, σε μια χώρα που μαστίζεται από φτώχεια, προβλήματα οικονομικά, ανεργία, οι ληστείες είναι φαινόμενο καθημερινό, κ.ά.: πώς τους το δίνεις; Δε σχολιάζω το γεγονός ότι δεν έχουν φτιάξει ακόμα τα γήπεδα για τους αγώνες – έτσι ήμασταν κι εμείς στους Ολυμπιακούς μας (2004), ενώ το ίδιο συμβαίνει και σε Πολωνία-Ουκρανία (Euro 2012).

Πώς τους δίνεις αυτή την τόσο σπουδαία διοργάνωση, τη στιγμή που δεν είναι έτοιμοι; Μακάρι να πάνε όλα καλά. Δηλώνω μέγας φαν αφρικανικού ποδοσφαίρου, αν και τα κίνητρα της ΦΙΦΑ δεν ήταν κίνητρα αγάπης (άνοιγμα σε νέες αγορές, κλπ). Έδωσαν στην (Νότια) Αφρική μια ευκαιρία: μήπως όμως δεν είναι έτοιμη;

Με την ίδια λογική, βέβαια, δε θα ΄πρεπε και η Ισπανία, π.χ., να διοργανώσει το Ευρωμπάσκετ του 2007, από το φόβο των Βάσκων εξτρεμιστών (που επίσης έχουν σκοτώσει πολύ κόσμο). Δεν είναι το ίδιο, όμως.

Κι ούτε είμαι ρατσιστής.

2 comments on “Φόβος και παράνοια στην Καμπίντα

  1. Ρε φίλε, δε λέω, μπουρδέλο η Αγκόλα, μπουρδέλο η Νότια Αφρική, μπουρδέλο η Ουκρανία με την Πολωνία, μπουρδέλο (για να μην ξεχνιόμαστε) η Ελλάδα, αλλά με αυτά τα κριτήρια που λες, όλες οι διοργανώσεις θα διεξάγονταν σε 2-3 χώρες! Αυτονομιστικά κινήματα υπάρχουν παντού – όπως λες κι εσύ, στην Ισπανία η ΕΤΑ θα μπορούσε να έχει μακελέψει το Ευρωμπάσκετ. Παρομοίως, οι Κούρδοι μπορεί να “χτυπήσουν” στο Μουντομπάσκετ της Τουρκίας, η Αλ Κάιντα στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει οτιδήποτε. Καμία χώρα, όσο οργανωμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι δε θα συμβεί κάτι τέτοιο.

    Πρέπει να δίνονται τέτοιες διοργανώσεις σε “μικρές” χώρες, ώστε να τις βοηθήσει στην πορεία τους προς την ανάπτυξη – όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά γενικά. Αυτές οι διοργανώσεις δεν δίνονται ως επιβράβευση για την ανάπτυξη μιας χώρας, αλλά σαν κίνητρο για τη μελλοντική της ανάπτυξη. Και, όσο μεγάλος κι αν είναι ο κίνδυνος για κάτι τέτοιο, νομίζω ότι αξίζει το ρίσκο…

    Τέλος, να σημειώσω ότι συμφωνώ απόλυτα με τον Αρσέν Βενγκέρ, που δήλωσε ότι η αποχώρηση του Τογκό από το τουρνουά ισοδυναμεί με νίκη των τρομοκρατών. Αυτός ήταν ο σκοπός τους, και τον κατάφεραν.

  2. Δεν ξέρω αν διάβασες δηλώσεις του γραμματέα της οργάνωσης για την αυτονομία της Καμπίντα (που έστειλε και τους πολυβολητές): “θέλαμε να χτυπήσουμε την φρουρά που συνόδευε το λεωφορείο, που είναι Αγκολανοί, και σε καμία περίπτωση την αποστολή των Τογκολέζων ποδοσφαιριστών”. Φαντάσου να ΄θελαν να τους χτυπήσουν κιόλας, τι θα γινόταν!…
    ΟΚ, είμαι κι εγώ υπέρ του να δίνονται μεγάλα τουρνουά σε μικρές χώρες. Πρέπει, εν τέλει, όμως; Εφ’ όσον τα δίνουν, ας είναι έτοιμοι και για τέτοιου είδους συνέπειες.
    Στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας δεν έγινε τίποτα, εν τέλει. Ούτε στους δικούς μας Ολυμπιακούς (2004), που ΄χαν λυσσάξει οι Άγγλοι ότι θα γίνουν λουτρό αίματος και άλλες τέτοιες βρετανικές παπάρες. Ούτε οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου έπαθαν κάτι.
    Μήπως εξαρτάται και από τον τόπο, λοιπόν; Γι’ αυτό το λέω. Στην Αγκόλα, π.χ., πόση να ΄ναι η οργάνωση και η περιφρούρηση, η πρόληψη και η καταστολή; Είναι το ίδιο με αυτή της Μαδρίτης ή του Πεκίνου; Μάλλον λίγο χειρότερη της… Αθήνας μου μοιάζει!🙂
    Κατά τ’ άλλα, δε θα διαφωνήσω, Stranger.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s