Χακί αποτιμήσεις

Στρατιωτικό ημερολόγιο – Ημέρα 353

Από τη Δευτέρα που μας πέρασε, σταμάτησα να μετράω πόσες μέρες μου μένουν. Είχα φτάσει στο “15 κ.σ.“, αλλά πλέον δεν έχει νόημα. Η άδεια απολύσεώς μου είναι πολύ μεγάλη, και μου προσφέρει το προνόμιο να είμαι (κατά τη στρατιωτική ορολογία) εφαπτόμενος: επιστρέφω δηλαδή στο στρατόπεδο ακριβώς τη μέρα που απολύομαι, μόνο για το χαρτί και τις διατυπώσεις. Αυτή είναι η υπ’ αριθμόν 353 ημέρα μου στο στρατό, όπερ σημαίνει, 12 κ.σ. (αν συνέχιζα να μετράω).

Οπότε, εν ολίγοις, ξεμπέρδεψα με αυτήν την υποχρέωση. Η αλήθεια είναι ότι ο νους του στρατιώτη, μετά από τόσους μήνες στα ίδια και τα ίδια, εμποτίζεται με την ιδέα ότι η θητεία του δε θα τελειώσει ποτέ.. Το λένε και οι Ζιγκ Ζαγκ, στον πασίγνωστο “ύμνο” τους για τα φαντάρια: Μου φαίνεται απίστευτο, μα είν’ αληθινό! Όταν είσαι για τόσο πολύ σ’ αυτό το περιβάλλον, μετρώντας μέρες, ποινές και αγγαρείες, αισθάνεσαι ότι δε θα τελειώσει ποτέ, κι ότι μια ζωή θα ΄σαι εκεί μέσα – προφανώς, λάθος αντίληψη. Λάθος μεν, υπαρκτή δε.

Οι φαντάροι, όταν λοιπόν ξεμπερδεύουν από το στρατό, χρησιμοποιούν τη γνωστή αργκό φράση Λ.Ε.Λ.Ε.. Ποιος άραγε να ξέρει πώς και πότε (και οπωσδήποτε από ποιον) εφευρέθηκε αυτή η ειδική φράση; Μακάρι να ΄ξερα. Οι αποδόσεις αυτού του ακρωνυμίου, πάντως, πολλές: άλλος λέει Λέω Επιτέλους Λόγια Ελεύθερα (ή, Ελευθερίας), άλλος λέει Λήξη Ενός Λανθασμένου Έτους, άλλος Λήξη Ενός Λανθασμένου Εξαμήνου (για τους εξαμηνίτες αυτό!), και πολλά άλλα τέτοια ευφυολογήματα. Στη δική μου περίπτωση, θεωρώ ότι το πιο σωστό είναι το Λέω Επιτέλους Λόγια Ελεύθερα. Κυρίως, γιατί αυτό μου έλειψε περισσότερο στο στρατό…

Δε βάζω τον εαυτό μου στην κατηγορία εκείνων που κλαίγονται (ή κλάφτηκαν) για τον/στον στρατό. Θεωρώ, ναρκισσιστικά ίσως, ότι είχα αντοχές. Σίγουρα κάποιες φορές έπιασα τον εαυτό μου να κουράζεται ή να απελπίζεται, αλλά νομίζω ότι περισσότερο αυτό είχε να κάνει με τη διάρκεια της θητείας και την ποσότητα των ημερών που (τότε) απέμεναν, παρά με τα όσα μας έβαζαν να κάνουμε εκεί. Υπήρξαν, άλλωστε, κάποια πράγματα που “προβλέπονται” (για τη θητεία ενός μέσου στρατιώτη, όπως εγώ), τα οποία τα γλίτωσα – ταυτόχρονα, όμως, υπήρξαν και κάποια άλλα που “με έπιασαν”.

Συνεπώς, για τον εαυτό μου και μόνο, θεωρώ ότι έζησα τη θητεία ενός μέσου Έλληνα στρατιώτη. Που ΄χε τις στιγμές της που ξεκουραζόμουν, που κουραζόμουν, που απελπιζόμουν, που έμενα καιρό δίχως άδειες, δίχως εξόδους, με κακό φαγητό, με αντιδικίες με τα άλλα παιδιά, με καραβανάδες ανώτερους που μου έπρηζαν τον έρωτα, κ.ά. Τα συνηθισμένα δηλαδή. Από την πρώτη στιγμή, όταν έμπαινα, εκείνο το βροχερό μουντό πρωινό της 11ης Νοέμβρη 2008, σκεπτόμουν ότι ο στρατός αποκλείεται να είναι κάτι δυσκολότερο απ’ όσα είχα ήδη καταφέρει σαν άτομο και σαν φοιτητής/πολίτης/μαθητής, κλπ. Κι όντως έτσι ήταν. Οι αστειότητες που μας ζητούν στο στρατό (βάρα δυνατά προσοχή, στήθος έξω, δυνατά χτύπα το κοντάκι του όπλου, κ.ά.) είναι ένα τίποτα μπροστά σ’ όλα όσα μπορούμε να καταφέρουμε ή καταφέραμε, λίγο πολύ, ο κάθε ένας φαντάρος στη ζωή του πριν μπούμε σ’ αυτή τη “φυλακή δίχως κάγκελα” (όπως έλεγε ένας φίλος στην τελευταία μου μονάδα). Τι να λέμε τώρα… Οι προσοχές θα μας προβληματίσουν;

Εάν υπάρχει βέβαια κάτι που προβληματίζει στο στρατό, αυτό είναι σίγουρα οι ανώτεροι. Και η συμπεριφορά τους. Ώρες ώρες νόμιζα, στη θητεία μου, ότι αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν πώς απέναντί τους έχουν μια συντεταγμένη ποσότητα όρθιων κομματιών παστουρμά και όχι ανθρώπους (με ψυχές, σώματα, αντιλήψεις, ιδέες, συναισθήματα, όρια) – και δώσ’ του οι αγγαρείες, και δώσ’ του οι επιδείξεις δύναμης, και δώσ’ του το ένα ή το άλλο. Για κάποιους απ’ αυτούς πραγματικά είχα την άποψη ότι συμπεριφέρονται έτσι διότι στη ζωή τους έξω είναι παντελώς πουθενάδες. Και βγάζουν αυτό το κόμπλεξ στο στρατό. Υπήρχαν όμως και ανώτεροι που “σκίστηκα” να εκτελέσω διαταγή τους – διότι έβλεπα ότι με αντιμετωπίζουν σαν άνθρωπο, ότι με ακούν, ότι μπορώ να βασιστώ πάνω τους σ’ εκείνο το δύσκολο περιβάλλον.

Και σ’ αυτό το σημείο πρέπει να πω, ότι το περιβάλλον του στρατού είναι δύσκολο, όχι μόνο για τις δοκιμασίες στα σώματά μας (εγώ πάχυνα πάντως στο στρατό, σημειώνω!), αλλά κυρίως διότι, όπως λένε πολλοί, η λογική σταματά όπου αρχίζει αυτός. Εγώ θα το διορθώσω αυτό, και θα πω ότι ο στρατός έχει λογική – τη δική του! Αυτό τον κάνει δύσκολο, πνευματικά. Αν προσπαθήσεις να επεξεργαστείς με όρους του “έξω” όλα όσα θα ακούς στο στρατό (που ΄χει όρους του “μέσα”, τους δικούς του), ματαιοπονείς. Νόημα δε βγάζεις. Εννοείται ότι δεν έχουν νόημα όλα όσα σου λένε στο στρατό – μόνο εκεί μέσα έχουν.

Αλλάζοντας θέμα, πάντως, ακούω διαρκώς πολλούς φαντάρους (παλιότερους κυρίως) να λένε, όταν απολύονται, “εν τέλει, καλά πέρασα στο στρατό“. Και της δικής μου σειράς πολλά παιδιά το λένε. Κακό; Όχι. Αποδεικτικό στοιχείο στα χέρια όλων εκείνων που λένε ότι ο στρατός πλέον δεν είναι αυτός που ήταν, ότι έχει χαλαρώσει πολύ, ότι έχει έλθει πλέον στα μέτρα των φαντάρων, κλπ; Ίσως. Αν λες ότι πέρασες καλά στο στρατό, πάει να πει ότι εν τέλει δεν ήταν κάτι τρομερό. Έχετε μιλήσει ποτέ με ταξιτζή ή με θείο σας ή με οικογενειακό φίλο, κλπ, για το στρατό; Στάνταρ η θητεία που έκαναν θα σας πουν ότι κυμάνθηκε μεταξύ… 32 και 26 μηνών! Αποδεδειγμένα!!!🙂 Είτε αποκύημα της φαντασίας τους, λοιπόν (χάριν εντυπωσιασμού), είτε αλήθεια, η ουσία είναι ότι όντως ο στρατός κάποτε ήταν αλλιώς – και μόνο που έμενες τόσο πολύ καιρό μέσα (τουλάχιστον 24 μήνες, δύο χρόνια!), φτάνει. Εδώ δεν την πάλευα ώρες ώρες με το 12μηνο, θα την πάλευα με το δίχρονο;

Σε λίγες μέρες, όταν εγώ θα απολύομαι, θα μπει η επόμενη σειρά. Η 309, αν δεν απατώμαι. Έτσι ήταν, κι έτσι θα ΄ναι ξανά, σ’ αυτόν τον αέναο χακί κύκλο. Φέρνοντας στο νου μου, εν τέλει, τις δικές μου περιπέτειες φορώντας την παραλλαγή, έχω να πω ότι κρατάω πολλά. Πρώτα, τόπους. Μέρη που δε θα πήγαινα (το πιθανότερο) ποτέ μου, τα είδα χάρη στο στρατό. Δεύτερο, ανθρώπους. Παιδιά από όλα τα φάσματα χαρακτήρων, που ποτέ μου δε θα ΄χα συναντήσει, τα βρήκα ντυμένος στα χακί – και δεν μου αρέσει μόνο το ότι βρήκα καλά παιδιά, μου αρέσει επίσης και που συνάντησα άτομα απύθμενης βλακείας, πραγματικούς σκατόψυχους και ύπουλους τύπους. Πήρα μαθήματα κι απ’ αυτούς (κυρίως για να μη γίνω έτσι ποτέ). Και, τρίτον, γνώσεις και δεξιότητες (όσο πάει) – πράγματα που πιστεύω ότι ίσως κάποτε μου φανούν χρήσιμα. Και που είχαν ενδιαφέρον! Και μόνο που έπιασα όπλο και έριξα, επί παραδείγματι, πράγμα που ποτέ δεν είχα κάνει στη ζωή μου (ούτε καν στην Ανάσταση το Πάσχα!), ήταν μια περιπέτεια, κάτι το άκρως ενδιαφέρον!!!

Γι’ αυτό και, αν μπορούσα να συμβουλέψω, κλείνοντας, όλους όσους τώρα μπαίνουν (ή θα μπουν) στο στρατό (“ο στρατός είναι ένα μπουρδέλο, αλλά είναι οργανωμένο αυτό το μπουρδέλο“, όπως κάποτε ένα στέλεχος μου ΄πε), θα τους έλεγα, εκμεταλλευτείτε το. Μην το πάρετε σαν αγγαρεία. Μπορείτε να αποκομίσετε πράγματα. Κερδίστε ό,τι καλύτερο μπορείτε από αυτήν την διαδικασία. Ξέρω, μας κόβεται η ζωή στη μέση, κάνουμε πράγματα άχρηστα για τις ζωές μας, μας πρήζουνε, κλπ. Αλήθεια είναι κι αυτά. Αν το δείτε όμως σαν αγγαρεία, τότε και οι μέρες θα περνάνε δύσκολα, και θα χάσετε πράγματα που ίσως να κερδίζατε αν εκμεταλλευόσασταν τούτο το διάστημά σας στα χακί…Τα δύσκολα, έτσι κι αλλιώς, είναι μετά το στρατό.

Κι όσο για εμάς, λέω…:

305 Λ.Ε.Λ.Ε.!!!

Και καλή μας τύχη!

2 comments on “Χακί αποτιμήσεις

  1. Βααλε μου δύυσκολαα και μη με βοηθάς σαλαλαλα, μάλιστα…

    1.” έζησα τη θητεία ενός μέσου Έλληνα στρατιώτη.” γιατίιιιιιιιιιιιιιιιι χρησιμοποιείς και συυυ αυτή τη φράση. Κάποτε πρέπει να σταματήσετε να την χρησιμοποιείτε εσείς οι δημ.

    2. “όταν εγώ θα απολύομαι, θα μπει η επόμενη σειρά. … Έτσι ήταν, κι έτσι θα ΄ναι ξανά, “,
    πραγματικά δεν θα ξεχάσω την χαρά που μου μετέδωσαν κάτι φαντάροι που συνάντησα βγάινοντας από ένα σταθμό του μετρό. Κατέβαιναν τα σκαλία και τραγουδούσαν και ένας απευθυνόταν στον κόσμο λέγοντας: “Είμαι χαρούμενος και ξέρετε γιατί; γιατί απολύοοομαιιιιιιιιιιιιι. Απολύομαι! Χαρούμενος!!! Απολύομαιιιι!γιουχυουυυ! κλπ… κι όταν γύρισα σπίτι και περιέργαψα το σκηνικό στον Bro μ λέει “ξέρεις γιατί απολύονται αυτοί… γιατί μπαίνουμε εμείς. (και μου κόποηκε η χαρά ασφαλώς, γιατί δεν το χα δει ετσι) :S

    3. “Τα δύσκολα, έτσι κι αλλιώς, είναι μετά το στρατό.”… ναι, ξέρεις όπως όταν είναι να πας στρατό που πας και αγοράζεις “εξοπλισμό” (= φανέλες, κάλτσες, πάτους για παπούτσια κλπ), έτσι και για τη συνέχεια θα σου χρειαστεί ένα ζευγάρι κουπιά. xo

  2. Δεν ξέρω γιατί χρησιμοποιώ κι εγώ αυτή τη φράση – μάλλον γιατί αντιπροσωπεύει αυτό που θέλω να πω πολύ καλά!! Δεν ήξερα ότι είναι τόσο “πολυφορεμένη”…🙂
    Ο στρατός, δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι αυτή η αέναη σειρά. Πρέπει να σου περιγράψω κι εγώ τι συναισθήματα είχα, όταν έβλεπα τους 304 να απολύονται… “Πότε θα΄ρθει κι η σειρά μου; Πόσο ακόμα;”, ήταν το λιγότερο που σκεπτόμουν. Οπότε, κάποτε κι ο bro σου θα καταλάβει. Όταν αυτός θα απολύεται, θα δει. Καλό ή κακό, έτσι πάει.
    Όσο για τα κουπιά, αυτό ακριβώς είχα κάτα νου!!!🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s