Δύο άσσοι

Γράφω κάτι ολίγα για δύο παίκτες που ανέκαθεν μου έκαναν εντύπωση.

  1. Φραγκίσκος Αλβέρτης (που σήμερα τιμήθηκε από τον ΠΑΟ για την εικοσαετή σχεδόν προσφορά του στην ομάδα)

Θυμάμαι ότι κάθε φορά που σηκωνόταν για τρίποντο, θα το ‘βαζε. Τα τελευταία χρόνια είχε εξελιχθεί σε ένα Τσάρτα του μπάσκετ, βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Είναι ένας παίχτης που αποτέλεσε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής για τον ΠΑΟ. Και ήταν μεγάλος, διότι έφαγε στη μάπα και τις δύσκολες εποχές του τριφυλλιού (Σαραγόσα, Τελ Αβίβ, π.χ., με αποκορύφωμα το 73-38 του ΣΕΦ) – αν ο Διαμαντίδης είναι ο διάδοχός του, σίγουρα έχει παραλάβει κάτι καλύτερο απ’ αυτό που είχε παραλάβει ο Αλβέρτης. Ακόμα κι έτσι, όμως, έφερε πρώτο τον ΠΑΟ παντού. Γι’ αυτό είναι μεγάλος.

2.   Μάρις Βερπακόφσκις (που χθες έβαλε τα δύο γκολ της Εθνικής Λετονίας)

    Την ίδια περίοδο που εκείνος σταθερά ξελάσπωνε την (μέτρια) εθνική του, αποτελώντας εδώ και καιρό τον αρχισκόρερ της, υπήρχαν σαφώς καλύτεροι Λετονοί στράικερ, με πιο σπουδαία παρουσία στους συλλόγους τους. Την ώρα που ο ίδιος έπαιζε δανεικός (από τη Ντυναμό Κιέβου) σε ένα σωρό ομάδες, ο Πάχαρς, ο Στόλσερς, ο Ρίμκους (άλλοι Λετονοί φορ), έπαιζαν και εντυπωσίαζαν στις ομάδες τους (π.χ., ο Πάχαρς, στη Σαουθάμπτον, κοντά πενήντα γκολ σε επίπεδο Πρέμιερσιπ…). Κι όμως, εκείνος ήταν πάντα εκεί και σκόραρε. Καθαρά παίκτης «εθνικής ομάδας» (σκόραρε και το μοναδικό γκολ των Λετονών σε επίπεδο τελικής φάσης μεγάλης διοργάνωσης – Euro 2004, Τσεχία-Λετονία 2-1). Σπουδαίος σκόρερ ο άσος του Εργοτέλη (πια).

    Leave a Reply

    Fill in your details below or click an icon to log in:

    WordPress.com Logo

    You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

    Twitter picture

    You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

    Facebook photo

    You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

    Google+ photo

    You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

    Connecting to %s