M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (1/11/2009)

Η αυγή του Νοεμβρίου, Κυριακή – το Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει ξανά εδώ. Το πρώτο τέτοιο post μετά το τέλος της θητείας.

Μ’ αρέσει

1. Το Μουσείο της Ακρόπολης – μοναδικό! Μια παλιά δικαιολογία των Άγγλων για να μη μας επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, ήταν η έλλειψη ενός ικανοποιητικής ποιότητας χώρου για να τα στεγάσει. Τώρα που (πια) έχουμ’ αυτό, τι έχουν να πουν;

2. Η πρόκριση τόσων ομάδων κατώτερης κατηγορίας στο Κύπελλο Ελλάδος, και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο ταπείνωσαν (αποκλείοντάς τους) τους φημισμένους αντιπάλους τους της Α’ Εθνικής, καταδεικνύοντας τα τόσα προβλήματά τους και το πόσο “άφτιαχτες” είναι ακόμα.

3. Η έκθεση (στο γαλλικό Ινστιτούτο) για τον Αστερίξ και τον Οβελίξ. Να πάω οπωσδήποτε!!!

Δε μ’ αρέσει

1. Ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού από το Κύπελλο – και, κυρίως, η εμφάνιση της ομάδας. Πιστεύω, άλλωστε, ότι αυτό πείραξε τους περισσότερους γάβρους.

2. Η απόστροφος στο “εκ” στη διαφήμιση για την λακ μαλλιών (αν θυμάμαι καλά) στο μετρό: Ομορφιά εκ’ των έσω, λέει (αν δεν απατώμαι). Ε, όχι…

3. Που οι υποψήφιοι για την προεδρία της Ν.Δ. είναι “πάρ’ τον ένα και χτύπα τον άλλο”. Λέτε να βγει ο Ψωμιάδης; Ε ρε γλέντια…

Advertisements

Έλληνες – Πέρσες “διπλό”

Το ποδόσφαιρο μπήκε στις ζωές μας το 19ο αιώνα (και καλουπώθηκε οριστικά τον 20ό). Τι θα ΄χε γίνει, όμως, αν οι άνθρωποι γνώριζαν νωρίτερα (σωστότερα, πολύ νωρίτερα το ποδόσφαιρο), και, ακόμα ακόμα, αν το χρησιμοποιούσαν ως μέσο για να λύνουν τις διαφορές τους; Σίγουρα ο κόσμος θα ΄ταν καλύτερος – ή, έστω, με λιγότερο αίμα. Ας δούμε ένα Top10 παραδειγμάτων του πώς θα μπορούσε να ΄ναι ο κόσμος αν το ποδόσφαιρο έλυνε τις διαφορές των ανθρώπων από παλιά.

1. Πολύ παλιά

Η φυλή του αρχηγού Μπρογκ και εκείνη του Ζαργκ διεκδικούσαν ένα ελάφι. Μετά από απ’ ευθείας χτύπημα φάουλ του Μπρογκ, η ομάδα του κέρδισε το έπαθλο, στο πρώτο μεγάλο ντέρμπυ της ιστορίας, παρουσία 2.000 πρωτόγονων και με διαιτητή ένα γορίλα.

2. Τρωικός Πόλεμος – Για μιαν Ελένη

Οι Έλληνες, με χατ-τρικ του Αχιλλέα και άλλα δύο γκολ από τους Οδυσσέα και Αγαμέμνονα, νίκησαν με 2-5 τους Τρώες στην έδρα των τελευταίων, με την βασίλισσα Ελένη να απονέμει το τρόπαιο στον αρχηγό Αγαμέμνονα. Ο Έκτορας είχε βάλει μπροστά στο σκορ τους Τρώες (2-0), αλλά στη συνέχεια ο Αχιλλέας τον τραυμάτισε με ένα βάναυσο μαρκάρισμα στο χώρο του κέντρου, αφήνοντας την τρωϊκή ομάδα δίχως ηγέτη.

3. Μηδικοί Πόλεμοι – Ο πρώτος μεγάλος “άσος” των Ελλήνων

Ο Ξέρξης και ο Λεωνίδας μονομάχησαν στο “ντέρμπυ των Θερμοπυλών”. Μπροστά σε ένα κοινό περίπου 6 εκατομμυρίων Περσών και λίγων Ελλήνων (πραγματική απόβαση των φιλοξενούμενων!), οι Πέρσες θα νικούσαν με 4-2 εν τέλει, χάρη σε τέσσερα γκολ του Ξέρξη, αν και οι Έλληνες προηγήθηκαν 2-0 με ισάριθμα γκολ του “κάπτεν” Λεωνίδα. Φήμες λένε ότι ο φυλαρούχας της ομάδας, ονόματι Εφιάλτης, πρόδωσε (για λίγους οβολούς) στους Πέρσες το σύστημα της ελληνικής ομάδας, γι’ αυτό και αυτοί κέρδισαν κατά κράτος στο β’ ημίχρονο.

Έτσι, οι Πέρσες πήραν ρεβάνς για την προ ετών ήττα τους στο Μαραθώνα με 5-0. Παίζοντας από τις πτέρυγες η ελληνική ομάδα είχε διαλύσει τον αντίπαλό της, με χατ-τρικ του Μιλτιάδη και δύο γκολ του Θεμιστοκλή.

Ο τελευταίος ήταν παρών και στο κρίσιμο παιχνίδι στη Σαλαμίνα. Η “ναυμαχία της Σαλαμίνας”, όπως ονομάστηκε (σ.σ. το εθνικό στάδιο της πόλης-κράτους των Σαλαμίνιων ήταν χτισμένο πάνω στο κύμα, γι’ αυτό και πήρε η μάχη τούτο τ’ όνομα), έληξε με πανηγυρικό 4-0 υπέρ των Ελλήνων. Πρωταγωνιστής, ο παίκτης-προπονητής Θεμιστοκλής και οι έξυπνες τακτικές του – ο ίδιος σκόραρε δις.

Η οριστική νίκη των Ελλήνων σφραγίστηκε στις Πλαταιές, όπου η Ελλάδα παρέταξε τους καλύτερούς της παίκτες απέναντι στους φορμαρισμένους Πέρσες. Η νίκη με 3-0 ήλθε δίχως κόπο, και οι Πέρσες υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν στις εγχώριες διοργανώσεις τους άδοξα.

4. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος – Ντέρμπυ στη Σικελία

Το ελληνικό πρωτάθλημα βρισκόταν στην πιο κρίσιμη φάση του, και τα ντέρμπυ μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης θα έκριναν τον τίτλο (αφού Θηβαίοι, Κερκυραίοι, Αρκάδες, Μακεδόνες, κλπ) είχαν μείνει πίσω. Στο πρώτο ματς, οι Αθηναίοι κέρδισαν 2-1 χάρη σε εύστοχο χτύπημα πέναλτυ του Νικία, κι ενώ οι Σπαρτιάτες είχαν προηγηθεί στο 25′ με τον Αγησίλαο. Ο Αλκιβιάδης, το μεγάλο αστέρι των Αθηναίων (φημολογείται ότι του ΄χαν κάνει πρόταση οι Πέρσες για να παίξει μαζί τους…), ισοφάρισε στο 49′. Οι οπαδοί των Αθηναίων πήγαν να λυντσάρουν τους παίκτες της Σπάρτης λίγο πριν το τέλος, με τον “κάπτεν” Νικία να πηγαίνει μπροστά στις εξέδρες του “Σταδίου Ακρόπολις” και να ηρεμεί τα πνεύματα (σ.σ. αυτή του η κίνηση ονομάστηκε Νικίειος Ειρήνη).

Στη ρεβάνς, οι Σπαρτιάτες νίκησαν με το ίδιο σκορ. Ο Λύσανδρος, παίκτης-ορχήστρα των γηπεδούχων, έβαλε και τα δύο γκολ, ενώ ο Αλκιβιάδης μείωσε στο 87′, δίνοντας ελπίδες τίτλου στους Αθηναίους.

Οι δύο αντίπαλοι ισοβάθμισαν στο τέλος, και η Α.Ε.Π.Ο. (Αρχαία Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία) αποφάσισε τη διεξαγωγή αγώνα-μπαράζ στο ουδέτερο στάδιο των Συρακουσών, στη Σικελία. Λίγο πριν αρχίσει το παιχνίδι, κι ενώ η αποστολή των Αθηναίων μετέβαινε στο γήπεδο, ο Αλκιβιάδης κατηγορήθηκε ότι έκοψε τα κεφάλια των Ερμαϊκών Στηλών. Ο κόσμος ζήτησε να τον βγάλουν από την αποστολή, αλλά εκείνος το ‘σκασε, και αφού έδωσε το σύστημα των Αθηναίων στους αντιπάλους τους, πήρε εν τέλει μυστική μεταγραφή στους Πέρσες, κι ενώ η μεταγραφική περίοδος είχε εκπνεύσει! Όπως και να ΄χει, οι Σπαρτιάτες διέλυσαν τους Αθηναίους με 4-1, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος και βγαίνοντας για πρώτη φορά στο Ευρασιατικό Τσάμπιονς Λιγκ. Τρία γκολ ο Λύσανδρος γι’ αυτούς, ενώ το γκολ της τιμής για τους Αθηναίους πέτυχε ο Περικλής.

5. Ο Μέγας Αλέξανδρος και η κατάκτηση της κορυφής

Λίγοι πίστευαν ότι η ελληνική ομάδα, αρχηγός της οποίας ήταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας, θα πήγαινε ψηλά στο Ευρασιατικό Τσάμπιονς Λιγκ εκείνης της περιόδου. Αφού πρώτα ξεπέρασε τους εγχώριους αντιπάλους της (Θηβαίοι, 0-1, Αθηναίοι, 0-2, και μεικτή Νοτίων Πόλεων 0-4 στο ντέρμπυ της Χαιρώνειας), η ομάδα του Αλεξάνδρου προκρίθηκε στους περσικούς ομίλους. Πέτυχε μεγάλες νίκες στο ματς του Γρανικού, σ’ εκείνο των Γαυγάμηλων, ενώ έκανε το μεγάλο διπλό (0-1) μέσα στις Σάρδεις, την πρωτεύουσα των Περσών. Και θα έφτανε και ως τον τελικό με τους Κινέζους, αλλά τον απέκλεισαν οι Ινδοί με δύο νίκες (1-0, 2-0), κι ενώ η ομάδα του είχε πλέον καταπονηθεί απίστευτα.

6. Κωνσταντινούπολη 1453 – Ο Μωάμεθ “αλώνει” την “Αγία Σοφία”

Πολύ πριν ο Δ. Μελισσανίδης αποφασίσει να ονομάσει το νέο γήπεδο της ΑΕΚ Αγία Σοφία, οι Βυζαντινοί θα το… είχαν ήδη! Εκεί έγινε και το μεγάλο ντέρμπυ Βυζαντινοί-Οθωμανοί, με φόντο τον υποβιβασμό ή τον τίτλο: αν έχαναν, οι Βυζαντινοί θα έπεφταν κατηγορία – αν κέρδιζαν οι Οθωμανοί, θα έπαιρναν τον τίτλο στη διαφορά τερμάτων με τους Μογγόλους. Ο Μωάμεθ εν τέλει, “πάγωσε” το Αγία Σοφία, με κεραυνό από τα 30 μέτρα. Ο αρχηγός του Βυζαντίου, Κ. Παλαιολόγος, έγινε αλλαγή στο 89′, γνωρίζοντας την αποθέωση από περίπου 45.000 θεατές στο στάδιο.

7. Ναπολέων – Βασιλιάς δίχως στέμμα

Πολλοί λένε ότι η ομαδάρα που κατέβασε ο Ναπολέων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1797 ήταν η καλύτερη όλων των εποχών. Συνέθλιψε Πρώσους, Άγγλους, Γερμανούς, Ιταλούς, όλους! Με άριστη τακτική και ευστοχία στην επίθεση. “Έπεσε” όμως στον ημιτελικό πάνω στους Ρώσσους, οι οποίοι τον κέρδισαν με 1-0 στην παγωμένη Μόσχα (εκμεταλλεύτηκαν τον βαρύ ρωσσικό χειμώνα), ενώ στη ρεβάνς του Παρισιού το 0-0 ήταν αρκετό να τους στείλει στον τελικό. Στο μικρό τελικό, που ήταν μονός και έγινε στο γήπεδο του Βατερλό στο Βέλγιο, ο Ναπολέων και η ομαδάρα του έχασαν με το βαρύ 7-0 από τη Μεικτή Ευρώπης. Από τότε βγήκε και η φράση για το Βατερλό και τις βαριές ήττες – δεν είναι τυχαίο, ότι στο ημίχρονο το σκορ ήταν ήδη 5-0!!!

8. Ελλάς 1821 – Είναι βαριά…

Ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης, στο γήπεδο του Φαλήρου, πέτυχαν από δύο γκολ, και η Ελλάδα νίκησε τους Οθωμανούς με 4-1, κερδίζοντας την ανεξαρτησία της (ήταν τόσο καλή η απόδοση του Καραϊσκάκη στο ντέρμπυ αυτό, που από τότε το στάδιο στο φάληρο πήρε τ’ όνομά του…). Είχαν βέβαια προηγηθεί μεγάλες νίκες των Ελλήνων στα ντέρμπυ των Δερβενακίων, της Τριπολιτσάς και του Χανίου της Γραβιάς, ενώ οι Τούρκοι είχαν κερδίσει το παιχνίδι στο Μεσολόγγι.

9. 1ος Παγκόσμιος – Το απόλυτο ντέρμπυ

Οι ομάδες της Ευρώπης παρατάχθηκαν στη σέντρα το 1914 για το Παγκόσμιο. Η ρήση που θέλει τους Γερμανούς στο τέλος να κερδίζουν δεν επιβεβαιώθηκε. Στον τελικό, έχασαν από τους Αμερικανούς με ένα πειστικό 2-0, κι ενώ οι οπαδοί τους έκαναν χρήση πολλών χημικών καπνογόνων, πράγμα για το οποίο τιμωρήθηκαν από την παγκόσμια ομοσπονδία. Η Ελλάδα είχε κληρωθεί σε όμιλο με την Τουρκία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία, και κατάφερε να πάρει όλα τα ματς, αλλά αποκλείστηκε από τη Γερμανία στους “8”.

10. 2ος Παγκόσμιος – Οι Αμερικανοί ντουμπλάρουν τα Κύπελλα

Οι Αμερικανοί ξανακέρδισαν και το 2ο Παγκόσμιο Πολεμικό Κύπελλο, νικώντας ξανά τους Γερμανούς, αυτή τη φορά όμως με 3-0. Η γερμανική ομάδα, εξουθενωμένη από τα συνεχή παιχνίδια, κι ενώ είχε ξαναχάσει από τους Ρώσους στον όμιλο (0-2 στη Μόσχα), έχασε στον τελικό αμαχητί. Ο αρχηγός της ομάδας, Χίτλερ, αποσύρθηκε αμέσως μετά τη βαριά αυτή ήττα. Στα χάιλάιτς του Κυπέλλου αυτού, η συντριβή των Ιαπώνων με 0-6 από τους Αμερικανούς, η επική νίκη των Ρώσσων βέβαια με 2-0 επί των Γερμανών, και, στη φάση των ομίλων, η μεγάλη νίκη της Ελλάδας με 1-0 επί της πανίσχυρης Ιταλίας του βιρτουόζου φορ Μουσολίνι, στο στάδιο της Ηπείρου.

Χακί αποτιμήσεις

Στρατιωτικό ημερολόγιο – Ημέρα 353

Από τη Δευτέρα που μας πέρασε, σταμάτησα να μετράω πόσες μέρες μου μένουν. Είχα φτάσει στο “15 κ.σ.“, αλλά πλέον δεν έχει νόημα. Η άδεια απολύσεώς μου είναι πολύ μεγάλη, και μου προσφέρει το προνόμιο να είμαι (κατά τη στρατιωτική ορολογία) εφαπτόμενος: επιστρέφω δηλαδή στο στρατόπεδο ακριβώς τη μέρα που απολύομαι, μόνο για το χαρτί και τις διατυπώσεις. Αυτή είναι η υπ’ αριθμόν 353 ημέρα μου στο στρατό, όπερ σημαίνει, 12 κ.σ. (αν συνέχιζα να μετράω).

Οπότε, εν ολίγοις, ξεμπέρδεψα με αυτήν την υποχρέωση. Η αλήθεια είναι ότι ο νους του στρατιώτη, μετά από τόσους μήνες στα ίδια και τα ίδια, εμποτίζεται με την ιδέα ότι η θητεία του δε θα τελειώσει ποτέ.. Το λένε και οι Ζιγκ Ζαγκ, στον πασίγνωστο “ύμνο” τους για τα φαντάρια: Μου φαίνεται απίστευτο, μα είν’ αληθινό! Όταν είσαι για τόσο πολύ σ’ αυτό το περιβάλλον, μετρώντας μέρες, ποινές και αγγαρείες, αισθάνεσαι ότι δε θα τελειώσει ποτέ, κι ότι μια ζωή θα ΄σαι εκεί μέσα – προφανώς, λάθος αντίληψη. Λάθος μεν, υπαρκτή δε.

Οι φαντάροι, όταν λοιπόν ξεμπερδεύουν από το στρατό, χρησιμοποιούν τη γνωστή αργκό φράση Λ.Ε.Λ.Ε.. Ποιος άραγε να ξέρει πώς και πότε (και οπωσδήποτε από ποιον) εφευρέθηκε αυτή η ειδική φράση; Μακάρι να ΄ξερα. Οι αποδόσεις αυτού του ακρωνυμίου, πάντως, πολλές: άλλος λέει Λέω Επιτέλους Λόγια Ελεύθερα (ή, Ελευθερίας), άλλος λέει Λήξη Ενός Λανθασμένου Έτους, άλλος Λήξη Ενός Λανθασμένου Εξαμήνου (για τους εξαμηνίτες αυτό!), και πολλά άλλα τέτοια ευφυολογήματα. Στη δική μου περίπτωση, θεωρώ ότι το πιο σωστό είναι το Λέω Επιτέλους Λόγια Ελεύθερα. Κυρίως, γιατί αυτό μου έλειψε περισσότερο στο στρατό…

Δε βάζω τον εαυτό μου στην κατηγορία εκείνων που κλαίγονται (ή κλάφτηκαν) για τον/στον στρατό. Θεωρώ, ναρκισσιστικά ίσως, ότι είχα αντοχές. Σίγουρα κάποιες φορές έπιασα τον εαυτό μου να κουράζεται ή να απελπίζεται, αλλά νομίζω ότι περισσότερο αυτό είχε να κάνει με τη διάρκεια της θητείας και την ποσότητα των ημερών που (τότε) απέμεναν, παρά με τα όσα μας έβαζαν να κάνουμε εκεί. Υπήρξαν, άλλωστε, κάποια πράγματα που “προβλέπονται” (για τη θητεία ενός μέσου στρατιώτη, όπως εγώ), τα οποία τα γλίτωσα – ταυτόχρονα, όμως, υπήρξαν και κάποια άλλα που “με έπιασαν”.

Συνεπώς, για τον εαυτό μου και μόνο, θεωρώ ότι έζησα τη θητεία ενός μέσου Έλληνα στρατιώτη. Που ΄χε τις στιγμές της που ξεκουραζόμουν, που κουραζόμουν, που απελπιζόμουν, που έμενα καιρό δίχως άδειες, δίχως εξόδους, με κακό φαγητό, με αντιδικίες με τα άλλα παιδιά, με καραβανάδες ανώτερους που μου έπρηζαν τον έρωτα, κ.ά. Τα συνηθισμένα δηλαδή. Από την πρώτη στιγμή, όταν έμπαινα, εκείνο το βροχερό μουντό πρωινό της 11ης Νοέμβρη 2008, σκεπτόμουν ότι ο στρατός αποκλείεται να είναι κάτι δυσκολότερο απ’ όσα είχα ήδη καταφέρει σαν άτομο και σαν φοιτητής/πολίτης/μαθητής, κλπ. Κι όντως έτσι ήταν. Οι αστειότητες που μας ζητούν στο στρατό (βάρα δυνατά προσοχή, στήθος έξω, δυνατά χτύπα το κοντάκι του όπλου, κ.ά.) είναι ένα τίποτα μπροστά σ’ όλα όσα μπορούμε να καταφέρουμε ή καταφέραμε, λίγο πολύ, ο κάθε ένας φαντάρος στη ζωή του πριν μπούμε σ’ αυτή τη “φυλακή δίχως κάγκελα” (όπως έλεγε ένας φίλος στην τελευταία μου μονάδα). Τι να λέμε τώρα… Οι προσοχές θα μας προβληματίσουν;

Εάν υπάρχει βέβαια κάτι που προβληματίζει στο στρατό, αυτό είναι σίγουρα οι ανώτεροι. Και η συμπεριφορά τους. Ώρες ώρες νόμιζα, στη θητεία μου, ότι αυτοί οι άνθρωποι πίστευαν πώς απέναντί τους έχουν μια συντεταγμένη ποσότητα όρθιων κομματιών παστουρμά και όχι ανθρώπους (με ψυχές, σώματα, αντιλήψεις, ιδέες, συναισθήματα, όρια) – και δώσ’ του οι αγγαρείες, και δώσ’ του οι επιδείξεις δύναμης, και δώσ’ του το ένα ή το άλλο. Για κάποιους απ’ αυτούς πραγματικά είχα την άποψη ότι συμπεριφέρονται έτσι διότι στη ζωή τους έξω είναι παντελώς πουθενάδες. Και βγάζουν αυτό το κόμπλεξ στο στρατό. Υπήρχαν όμως και ανώτεροι που “σκίστηκα” να εκτελέσω διαταγή τους – διότι έβλεπα ότι με αντιμετωπίζουν σαν άνθρωπο, ότι με ακούν, ότι μπορώ να βασιστώ πάνω τους σ’ εκείνο το δύσκολο περιβάλλον.

Και σ’ αυτό το σημείο πρέπει να πω, ότι το περιβάλλον του στρατού είναι δύσκολο, όχι μόνο για τις δοκιμασίες στα σώματά μας (εγώ πάχυνα πάντως στο στρατό, σημειώνω!), αλλά κυρίως διότι, όπως λένε πολλοί, η λογική σταματά όπου αρχίζει αυτός. Εγώ θα το διορθώσω αυτό, και θα πω ότι ο στρατός έχει λογική – τη δική του! Αυτό τον κάνει δύσκολο, πνευματικά. Αν προσπαθήσεις να επεξεργαστείς με όρους του “έξω” όλα όσα θα ακούς στο στρατό (που ΄χει όρους του “μέσα”, τους δικούς του), ματαιοπονείς. Νόημα δε βγάζεις. Εννοείται ότι δεν έχουν νόημα όλα όσα σου λένε στο στρατό – μόνο εκεί μέσα έχουν.

Αλλάζοντας θέμα, πάντως, ακούω διαρκώς πολλούς φαντάρους (παλιότερους κυρίως) να λένε, όταν απολύονται, “εν τέλει, καλά πέρασα στο στρατό“. Και της δικής μου σειράς πολλά παιδιά το λένε. Κακό; Όχι. Αποδεικτικό στοιχείο στα χέρια όλων εκείνων που λένε ότι ο στρατός πλέον δεν είναι αυτός που ήταν, ότι έχει χαλαρώσει πολύ, ότι έχει έλθει πλέον στα μέτρα των φαντάρων, κλπ; Ίσως. Αν λες ότι πέρασες καλά στο στρατό, πάει να πει ότι εν τέλει δεν ήταν κάτι τρομερό. Έχετε μιλήσει ποτέ με ταξιτζή ή με θείο σας ή με οικογενειακό φίλο, κλπ, για το στρατό; Στάνταρ η θητεία που έκαναν θα σας πουν ότι κυμάνθηκε μεταξύ… 32 και 26 μηνών! Αποδεδειγμένα!!! 🙂 Είτε αποκύημα της φαντασίας τους, λοιπόν (χάριν εντυπωσιασμού), είτε αλήθεια, η ουσία είναι ότι όντως ο στρατός κάποτε ήταν αλλιώς – και μόνο που έμενες τόσο πολύ καιρό μέσα (τουλάχιστον 24 μήνες, δύο χρόνια!), φτάνει. Εδώ δεν την πάλευα ώρες ώρες με το 12μηνο, θα την πάλευα με το δίχρονο;

Σε λίγες μέρες, όταν εγώ θα απολύομαι, θα μπει η επόμενη σειρά. Η 309, αν δεν απατώμαι. Έτσι ήταν, κι έτσι θα ΄ναι ξανά, σ’ αυτόν τον αέναο χακί κύκλο. Φέρνοντας στο νου μου, εν τέλει, τις δικές μου περιπέτειες φορώντας την παραλλαγή, έχω να πω ότι κρατάω πολλά. Πρώτα, τόπους. Μέρη που δε θα πήγαινα (το πιθανότερο) ποτέ μου, τα είδα χάρη στο στρατό. Δεύτερο, ανθρώπους. Παιδιά από όλα τα φάσματα χαρακτήρων, που ποτέ μου δε θα ΄χα συναντήσει, τα βρήκα ντυμένος στα χακί – και δεν μου αρέσει μόνο το ότι βρήκα καλά παιδιά, μου αρέσει επίσης και που συνάντησα άτομα απύθμενης βλακείας, πραγματικούς σκατόψυχους και ύπουλους τύπους. Πήρα μαθήματα κι απ’ αυτούς (κυρίως για να μη γίνω έτσι ποτέ). Και, τρίτον, γνώσεις και δεξιότητες (όσο πάει) – πράγματα που πιστεύω ότι ίσως κάποτε μου φανούν χρήσιμα. Και που είχαν ενδιαφέρον! Και μόνο που έπιασα όπλο και έριξα, επί παραδείγματι, πράγμα που ποτέ δεν είχα κάνει στη ζωή μου (ούτε καν στην Ανάσταση το Πάσχα!), ήταν μια περιπέτεια, κάτι το άκρως ενδιαφέρον!!!

Γι’ αυτό και, αν μπορούσα να συμβουλέψω, κλείνοντας, όλους όσους τώρα μπαίνουν (ή θα μπουν) στο στρατό (“ο στρατός είναι ένα μπουρδέλο, αλλά είναι οργανωμένο αυτό το μπουρδέλο“, όπως κάποτε ένα στέλεχος μου ΄πε), θα τους έλεγα, εκμεταλλευτείτε το. Μην το πάρετε σαν αγγαρεία. Μπορείτε να αποκομίσετε πράγματα. Κερδίστε ό,τι καλύτερο μπορείτε από αυτήν την διαδικασία. Ξέρω, μας κόβεται η ζωή στη μέση, κάνουμε πράγματα άχρηστα για τις ζωές μας, μας πρήζουνε, κλπ. Αλήθεια είναι κι αυτά. Αν το δείτε όμως σαν αγγαρεία, τότε και οι μέρες θα περνάνε δύσκολα, και θα χάσετε πράγματα που ίσως να κερδίζατε αν εκμεταλλευόσασταν τούτο το διάστημά σας στα χακί…Τα δύσκολα, έτσι κι αλλιώς, είναι μετά το στρατό.

Κι όσο για εμάς, λέω…:

305 Λ.Ε.Λ.Ε.!!!

Και καλή μας τύχη!

Λήξη Ενός Λανθασμένου Έτους

http://www.youtube.com/watch?v=aNs8xSuSK6E

Για σήμερα, ούτε Μ’ αρέσει, ούτε τίποτα… Μόνο το παραπάνω βίντεο. Μόνο οι παραπάνω στίχοι!!!

Αρβύλες μπείτε στη γραμμή
κορδόνια στοιχηθείτε
ο Γιώργος απολύεται
να πα’ να γαμηθείτε!!!

16 κ.σ.

Τσάμπιονς Day

ΜΠΑΛΟΜΕΡΑ!!!

Ολυμπιακάρα

Άλλη μια μέρα Τσάμπιονς Λιγκ. Η Σταντάρ Λιέγης είναι το εμπόδιο του Ολυμπιακού για την πρόκριση. Οι Ολλανδοί λένε, πικάροντας τους γείτονές τους, ότι δεν υπάρχει πουθενά στην ιστορία κανένας διάσημος Βέλγος. Αν απόψε όμως ο Ολυμπιακός δεν κερδίσει τη Σταντάρ στο Καραϊσκάκη, εδώ στην Ελλάδα θα μάθουμε καλά κάποιους έστω Βέλγους! (σ.σ. Μακάρι βέβαια την ίδια ώρα οι χρεωκοπημένοι Ολλανδοί της Άλκμααρ να χάσουν από την Άρσεναλ – βολεύει το Θρύλο…).

Αν ο Ολυμπιακός απόψε νικήσει, βάζει γερά θεμέλια πρόκρισης στους «16». Μακάρι… Έστω και χωρίς φορ (Ντιόγκο out, Μήτρογλου in).

(Χακί παρεμβολή)

21 και σήμερα, λέει το «ημερόμετρό» μου. Είναι, λένε, οι πιο απάλευτες μέρες του στρατού, γιατί δεν περνούν εύκολα. Το περίεργο μ’ αυτές, όμως, είναι που ακούς από μακριά κάτι περίεργα κελαϊδίσματα, που τα περίμενες πολύ καιρό – κάποιοι τα ΄χαν ακούσει πριν από σένα, αλλά έφυγαν μακριά κι έτσι δεν σου ‘παν (και άρα δεν ήξερες) πώς μοιάζει ο ήχος τους· όλες τις φορές που κοιτούσες τα βουνά που αγκάλιαζαν το στρατόπεδο ή το γαλανό ουρανό, περίμενες το άκουσμα αυτών των κελαϊδισμάτων, αλλά τώρα πια είναι που αρχίζεις να τ’ ακούς καθαρά.

Είναι που λαλούν τα λελεδόνια

Εθνική Ελλάδος

Από Ιρλανδούς, Ουκρανούς, Βόσνιους και Σλοβένους, σίγουρα δεν προτιμούσα τους Ουκρανούς. Μιλώντας με ποδοσφαιρική λογική, πάντα.

Αλλά και προληπτικός να ‘μουν, πάλι δε θα τους ήθελα: ο μόνος αγώνας της Εθνικής Ελλάδος που ΄χω δει στο γήπεδο, ήταν το Ελλάδα-Ουκρανία 0-1 το 2005, για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2006!!!

Ούτε Ιρλανδούς ήθελα – παραδοσιακά σκληροτράχηλοι και δυσκολοκατάβλητοι. Κάτι πιο βαλκανικό μας ταίριαζε καλύτερα – Σλοβένοι και Βόσνιοι κάνουν ήδη υπέρβαση και μόνο που βρίσκονται στα μπαράζ (αν σκεφτεί κανείς τι ομαδάρες είχαν στους ομίλους τους και τις απέκλεισαν). Όσο για τους Ουκρανούς, έχουν ισχυρό κέντρο, με παίκτες που πραγματικά θαυμάζω, όπως ο αεικίνητος Τίμοστσουκ. Θα περάσει όμως η Ελλάδα, πιστεύω. Αρκεί να έχει στοιχειωδώς σοβαρές γραμμές και ξύπνιο προπονητή.

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (18/10/2009)

Κυριακή, και πάμε!!!

Μ’ αρέσει

1. Η επική πρόκριση Ονδούρας και Σλοβακίας στα τελικά του Μουντιάλ. Μετά την Αγγλία, αρχίζω και βρίσκω τις ομάδες μου για το επερχόμενο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό πανηγύρι (Βόρεια Κορέα, Αγγλία, Ονδούρα, Σλοβακία – έπεται συνέχεια;…).

2. Η ζέστη που σε περικλείει, όταν μπαίνεις σε ένα κτίριο κι έξω έχει κρύο.

3. H Aλήτισσα Ψυχή, της Άννας Βίσση.

Δε μ’ αρέσει

1. H αδυναμία μου να σταματήσω να τρώω!!! Τι πράμα κι αυτό; Πολύ φαϊ.. Κάποτε υπήρχε θέληση, αλλά τώρα, όχι. Το πνεύμα πρόθυμο, η σαρξ πειναλέα.

2. Η απότομη αλλαγή του καιρού. Δε μεσολαβεί φθινόπωρο εδώ (ήτοι σταδιακή πτώση της θερμοκρασίας;…), μάλλον; Πολύ απότομα έπεσε, μια χαρά ζέστη είχε και ξαφνικά πιαστήκαμε χωρίς χειμωνιάτικα να ‘μαστε υπηρεσία!!! Πιαστήκαμε λίγο αδιάβαστοι…

3. Να βαράω ακόμα υπηρεσίες, ενώ ανήκω στην παλαιότερη σειρά του Ε.Σ. αυτή τη στιγμή. Απολύστε με, να τελειώνουμε!!!

Δύο άσσοι

Γράφω κάτι ολίγα για δύο παίκτες που ανέκαθεν μου έκαναν εντύπωση.

  1. Φραγκίσκος Αλβέρτης (που σήμερα τιμήθηκε από τον ΠΑΟ για την εικοσαετή σχεδόν προσφορά του στην ομάδα)

Θυμάμαι ότι κάθε φορά που σηκωνόταν για τρίποντο, θα το ‘βαζε. Τα τελευταία χρόνια είχε εξελιχθεί σε ένα Τσάρτα του μπάσκετ, βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Είναι ένας παίχτης που αποτέλεσε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής για τον ΠΑΟ. Και ήταν μεγάλος, διότι έφαγε στη μάπα και τις δύσκολες εποχές του τριφυλλιού (Σαραγόσα, Τελ Αβίβ, π.χ., με αποκορύφωμα το 73-38 του ΣΕΦ) – αν ο Διαμαντίδης είναι ο διάδοχός του, σίγουρα έχει παραλάβει κάτι καλύτερο απ’ αυτό που είχε παραλάβει ο Αλβέρτης. Ακόμα κι έτσι, όμως, έφερε πρώτο τον ΠΑΟ παντού. Γι’ αυτό είναι μεγάλος.

2.   Μάρις Βερπακόφσκις (που χθες έβαλε τα δύο γκολ της Εθνικής Λετονίας)

    Την ίδια περίοδο που εκείνος σταθερά ξελάσπωνε την (μέτρια) εθνική του, αποτελώντας εδώ και καιρό τον αρχισκόρερ της, υπήρχαν σαφώς καλύτεροι Λετονοί στράικερ, με πιο σπουδαία παρουσία στους συλλόγους τους. Την ώρα που ο ίδιος έπαιζε δανεικός (από τη Ντυναμό Κιέβου) σε ένα σωρό ομάδες, ο Πάχαρς, ο Στόλσερς, ο Ρίμκους (άλλοι Λετονοί φορ), έπαιζαν και εντυπωσίαζαν στις ομάδες τους (π.χ., ο Πάχαρς, στη Σαουθάμπτον, κοντά πενήντα γκολ σε επίπεδο Πρέμιερσιπ…). Κι όμως, εκείνος ήταν πάντα εκεί και σκόραρε. Καθαρά παίκτης «εθνικής ομάδας» (σκόραρε και το μοναδικό γκολ των Λετονών σε επίπεδο τελικής φάσης μεγάλης διοργάνωσης – Euro 2004, Τσεχία-Λετονία 2-1). Σπουδαίος σκόρερ ο άσος του Εργοτέλη (πια).

    M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (9/10/2009)

    Ένα Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει εντός της εβδομάδας (κι όχι Κυριακή) πόσο παράταιρο μπορεί να ΄ναι; Πολύ! Λόγω έλλειψης χρόνου, όμως, κι επειδή δε νομίζω ότι η Κυριακή θα ΄χει το δικό της post, δημοσιεύω από τώρα.

    Μ’ αρέσει

    1. Η σοκολατόπιτα των Palmie Bistro. Όχι απλώς (ή απλός) πειρασμός. Κόλαση! Σοκόλαση, το ΄λεγε κι η διαφήμιση!!!

    2. Να γυρίζω σπίτι μετά από δύο μήνες δίχως άδεια.

    3. Που ο κόσμος ελπίζει ότι με τη νέα κυβέρνηση θα λυθούν τα προβλήματα. Ή έστω ότι θα βοηθηθεί περισσότερο. Μένει να διαψευστούν οικτρά ή να δικαιωθούν πανηγυρικά. Η σωστή στάση είναι η διεκδικητική, βέβαια, αλλά και εκείνη της πίστωσης χρόνου.

    Δε μ’ αρέσει

    1.Να ‘ναι μικρή η άδεια, ιδίως τώρα που οι μέρες πρέπει να περνάνε γρήγορα…

    2. Που παραιτήθηκε ο Ζαγοράκης από την προεδρία του ΠΑΟΚ. Δεύτερος Ντέμης; Πολλοί το είπαν. Μπορεί να ΄ναι κι έτσι. Η ουσία είναι ότι ένας άνθρωπος που αγαπούσε την ομάδα και προσπάθησε για το καλό της εξωθήθηκε (πιστεύω) σε παραίτηση μετά από όλα όσα βίωνε όλο αυτό το διάστημα της σχεδόν τριετούς θητείας του ως πρόεδρος. Κι είναι κρίμα (άλλο θέμα αν ο ΠΑΟΚ έπαιξε μπάλα επί θητείας του, το ζήτημα ήταν να υγιαίνει η ομάδα και να προοδεύει σταδιακά).

    3. Το ατελείωτο ταξίδι με το “αργό” τραίνο για Αθήνα. 11 ώρες… Ούτε γι’ αστείο δεν το ξανακάνω!

    Παράρτημα (αθλητικό): Όλοι αύριο θα στηθούμε μπροστά στις οθόνες μας για να δούμε Ελλάδα-Λετονία. Τον “τελικό πρόκρισης”, όπως τον αποκαλούν όλα τα μέσα. Κι εγώ θα κάτσω. Κι ελπίζω να κερδίσουμε.

    Όταν όμως έχεις φτάσει στο σημείο να παίζεις… “τελικούς” με τις Λετονίες και να μη μπορείς να κερδίσεις τις μέτριες Ελβετίες και τις Μολδαβίες, τότε κάτι δεν πάει καλά. Είτε κερδίσουμε, είτε χάσουμε, είτε προκριθούμε είτε όχι, ελπίζω να αλλάξει κάτι στη νέα εθνική που θα βλέπουμε από τον άλλο Σεπτέμβρη και μετά, όταν και θα ριχτούμε στη μάχη των προκριματικών του Euro 2012. Να ΄ρθει κάτι φρεσκότερο, κάτι πιο ορεξάτο, κάτι πιο αποτελεσματικό, κάτι πιο ευχάριστο να το βλέπεις να παίζει μπάλα, εν τέλει…

    Και, την ίδια ώρα που εμείς θα ψάλλουμε το Ίτε παίδες Ελλήνων απέναντι στο Βερπακόφσκις και την παρέα του, εγώ θα βγάλω το καπέλο σε δύο άλλες ομάδες, μια “παλιά” και μια “νέα” σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πρώτα στους “παλιούς”, τους Χιλιανούς, που με νίκη απέναντι στην Κολομβία το Σάββατο προκρίνονται ξανά μετά το ’98 (και την εποχή των “Ζα[μοράνο]”-“Σά[λας]”) σε Μουντιάλ, και έπειτα στους “νέους”, τους Σλοβάκους, τους πρωτοπόρους του 3ου ευρωπαϊκού γκρουπ, που με νίκη εντός έδρας κόντρα στους δεύτερους Σλοβένους επίσης προκρίνονται και μαθηματικά σε Μουντιάλ, για πρώτη φορά στα χρονικά!

    Καλή επιτυχία!!!

    Τι από τα δύο;

    Τελικά, την Κυριακή, οι Έλληνες ψηφοφόροι, ψήφισαν το Γιωργάκη, ή (περισσότερο) “μαύρισαν” τον Κωστάκη;

    Πέσε μόνος σου αρχηγέ, απ' το προεκλογικό μπαλκόνι (που ΄λεγε κι ο Περίδης στον πρώτο δίσκο του)!!!

    Πέσε μόνος σου αρχηγέ, απ' το προεκλογικό μπαλκόνι (που ΄λεγε κι ο Περίδης στον πρώτο δίσκο του)!!!

    Βγήκε και η νέα κυβέρνηση σήμερα. Ναι, κάπου είδα και το όνομα της Γκερέκου (υφυπουργός). Σίγουρα βαδίζουμε στο σωστό δρόμο;…