Η Βέντσπιλς

81 μέρες. Όχι πολύ – ούτε λίγο.

Είναι σαν τη Βέντσπιλς οι 81 μέρες. Τη λετονική αυτή ομάδα, που έφτασε μακρύτερα από κάθε άλλη “συμπατριώτισσά” της στο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έχασε προχθές από τη Ζυρίχη 0-3 εντός και αποκλείστηκε (πρακτικά) από τους ομίλους. Χάρηκα, δηλαδή, από τη μια, που τα πήγαν καλά οι Λετονοί, αλλά ξενέρωσα γρήγορα με αυτό το εμφατικό μηδέν-τρία.

Χαρά που οι μέρες λιγοστεύουν, λοιπόν – αλλά και ξενέρωμα, που είναι ακόμα αρκετές ως το τέλος…

11-8-2009

Στο εννιάμηνό μου απάνω, επιστρέφω στο στρατόπεδο.

Ώρα να ξαναβάλουμε το κεφάλι στο βαρέλι…

Νάξος - Summertime, and the living is easy...

Νάξος - Summertime, and the living is easy...

Έλα, λοιπόν, αόρατο χέρι! Πιάσε το (φρεσκοκουρεμένο) κεφάλι μου και βύθισ’ το πάλι μέσα!!! Μόνο να ξέρεις, όμως: δε θα το κάνεις για πολύ ακόμα…

91 κ.σ.!!!

Προϊόντα παίκτες

Πολλές φορές δεν ακούμε τους νοσταλγούς του ποδοσφαιρικού παρελθόντος να λένε, με ύφος παντογνώστη, “αααχ! τότε οι παίκτες δεν ήταν προϊόντα των πολυεθνικών, ήταν αυθεντικά ταλέντα“, κλπ; Εγώ ήρθα εδώ, όχι για να κάνω τους παίκτες προϊόντα, αλλά τα προϊόντα (ή τις φίρμες, ή τις εταιρείες), παίκτες!!! Enjoy (ή μάλλον, N’ Joy)!!!

– Joseph Marlboro (England)!!!

– Radoslav Prada (Czech Republic)!!!

– Roberto Núñez Zara (Spain)!!!

Louis Vuitton (France)!!!

– Robert di Cappa (Australian/Italian)!!!

– Dušan Milko (Slovakian)!!!

– Εάν κάποια χώρα είχε ένα βρετανικό δίδυμο προπονητών, αυτοί οι δύο θα ήταν σίγουρα οι Άγγλοι Marks και Spencer!!!

– Γιάννης Γρηγόρης (Greek)!!!

– Allassane N’ Joy (Senegalese)!!!

– Αριστείδης Βερόπουλος (Greek)!!!

Kαι, βέβαια, όλοι αυτοί οι μοναδικοί άσσοι, αν έπαιζαν μαζί, θα έπαιζαν, όχι στο Old Trafford του Μάντσεστερ, αλλά μάλλον στο… Old Holborn!!!

ΠΑΟ – Σπάρτα (21:45, σήμερα)

Το 3-1 του πρώτου αγώνα στο (πρώην) Letna της Πράγας ήταν σαφές. This is Sparta (Πράγας), θα μπορούσαν να ΄χαν γκαρίξει παίκτες και οπαδοί της τσεχικής ομάδας-συμβόλου της χώρας. Και ο ΠΑΟ, σαν άλλος υπερόπτης Πέρσης αγγελιοφόρος (όπως στην ταινία), το κατάλαβε καλά.

Κι αλήθεια, δεν είναι καμιά ομαδάρα η Σπάρτα. Και, ελόγου μου, δεν είδα το παιχνίδι. Σίγουρα ο ΠΑΟ διαθέτει παίκτες υψηλότερης ποιότητας. Σίγουρα, όμως, αυτό που έλειπε από τους παναθηναϊκούς ήταν αυτό που είχε η Σπάρτα: αυτή η “λεωνίδεια” θέληση για νίκη. Αυτό το Τhis is Sparta!… Ο τσαμπουκάς και η θέληση για νίκη. Κι αντί ο ΠΑΟ να βροντοφωνάξει με τη σειρά του, This is Vazel!, συνέχισε στο ίδιο υπνωτισμένο τέμπο.

Να μην πιεί το πικρό ποτήρι του αποκλεισμού θέλουμε!!!

Να μην πιεί το πικρό ποτήρι του αποκλεισμού θέλουμε!!!

Χόλεντα (26′) και Βάτσεκ (32′) είχαν κάνει το 2-0 στο ημίωρο. Μείωσε βέβαια ο Σαλπιγγίδης (67′), αλλά η ρεβάνς έγινε πιο δύσκολη χάρη στον Κάλουντα (86′). Ακυρώθηκε κανονικό γκολ του ΠΑΟ, επίσης, κάτι που θα άλλαζε σίγουρα τα δεδομένα. Σα να μην έφθανε αυτό, ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της Ελλάδας έχασε και πέναλτυ και ανεπανάληπτο τετ-α-τετ: ο Σισέ ήταν μοιραίος! Αναμφίβολα, ο ΠΑΟ για τέτοια ματς τον πήρε. Για να του δώσει πρόκριση, και να λάμψει μετά και στους ομίλους. Τι να το κάνουμε που βάζει 5 και 10 γκολ στο οικογενειακό διπλό; Την κρίσιμη στιγμή, “βάρεσε” καψούλια ο Γάλλος… 😦

Απόψε πάντως στο ΟΑΚΑ ο ΠΑΟ πιστεύω θα φτάσει στην ανατροπή. Με ένα 2-0 προκρίνεται. Και ελπίζουμε όλοι να τα καταφέρει. Κρίμα δεν είναι, να αρχίσουν από τόσο νωρίς οι γκρίνιες; Με το λαό στο πλευρό του, πιστεύω θα πάρει το σκορ που θέλει.

Οι απόγονοι του Λεωνίδα, άλλωστε, είμαστε εμείς, όχι οι Τσέχοι. Και, όχι, δεν είναι απόγονος του Λεωνίδα ο Ζιλμπέρτο Σίλβα ή ο Σισέ! Μεταφορικά μιλάω…

Υ.Γ.1: Ο Τεν Κάτε θα ξαναβάλει τον Μπιέρσμιρ σε ρόλο που δεν του ταιριάζει;

Υ.Γ.2: Ο Καντέ θα παίξει μπάλα; Το ότι ο ΠΑΟ (λέει) ξαναβγήκε στη γύρα για στόπερ, δε λέει κάτι;

Υ.Γ.3: Η Ακτόμπε θα περάσει στα πλέι-οφ του γκρουπ των πρωταθλητών; Το ελπίζω!!! This is greatest team in the whole of Kazakhstan, που θα ΄λεγε κι ο Μπόρατ!!!

10 μέρες ανάσα

Σαν φονιάς, τη μαύρη νύχτα ξαγρυπνώ, πίνω δάκρυ, πίνω πρόστυχο καπνό

(Από το Ήλιε μου σε παρακαλώ, του Μάνου Λοϊζου – τραγούδι: Γ. Νταλάρας)

Αυτός ο στίχος ταιριάζει σε φαντάρο: μήπως σα φονιάδες, μέσα στη μαύρη νύχτα, δεν ξενυχτάμε κι εμείς; Ή μήπως δεν πίνουμε κι εμείς τα δάκρυά μας, τα καταπίνουμε, μάλλον, μέχρι να τελειώσει αυτό που ζούμε; Για τον καπνό, δεν το συζητάω: είχα συνάδελφο (απολύθηκε τώρα πια) που έκανε δύο πακέτα τη μέρα…

Το κεφάλι μου, όμως, εγώ, κατάφερα να το ξαναβγάλω από το βαρέλι: 10 μέρες, 10 ανάσες. Μέχρι να το ξαναβουτήξω στο νερό…

Παρεμπιπτόντως, σήμερα είναι ιερή ημέρα: Δύο Αυγούστου, εκατό και σήμερα. Αύριο, η “κατοστάρα” σπάει. Στο χέρι της ήταν; 🙂 Αριθμός διψήφιος, πολίτης υποψήφιος, δε λένε;

Γι΄ αυτό και θα εορτασθεί το γεγονός: με ένα πέρασμα από τη δική μου isla bonita. Τις προσεχείς μέρες!!!