Ετοιμάζω ταξίδι, μοναχά με τη μπάλα σου!

Κάθε (ποδοσφαιρικό) καλοκαίρι, το πιο όμορφο κομμάτι είναι οι προκριματικοί γύροι των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Προσέξτε: όχι το πιο ενδιαφέρον – αυτό είναι μετά, οι όμιλοι, τα νοκ άουτ, τα μεγάλα ονόματα, οι παικταράδες, οι προπονητάρες, και οι μάχες τους. Το πιο όμορφο κομμάτι είναι οι προκριματικοί.

Κι αυτό, διότι στους προκριματικούς παίζουν συνήθως ομάδες από χώρες αδύναμες, μικρές, ανύπαρκτες ποδοσφαιρικά, και γι΄ αυτό παντελώς άγνωστες. Αυτό είναι το όμορφο, όμως! Είναι και οι αγώνες περισσότεροι (γιατί είναι πολλοί αυτοί που πρέπει να “εξολοθρευτούν” προτού μπουν τα μεγάλα ονόματα στο παιχνίδι), και βλέπεις λοιπόν μια γιγάντια παρέλαση ομάδων από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης!!! Ουσιωδώς, όμως, αυτό που βλέπεις, δεν είναι τίποτ΄ άλλο παρά ένα πανέμορφο ταξίδι στην Ευρώπη, με οδηγό τη… μπάλα!

Ντουντελάνζ (Λουξεμβούργου), Φραμ (Ισλανδίας), Καραμπάχ Αγκντάμ (Αζερμπαϊτζάν), Ομόνοια Λευκωσίας, Εκράνας (Λιθουανία), Τρε Φιόρι (Σαν Μαρίνο), TVMK-Ταλίν (Εσθονίας), και πόσες άλλες ακόμα ομάδες έπαιξαν φέτος ήδη κάποιους αγώνες για τα δύο μεγάλα ευρωπαϊκά τρόπαια. Και, αν κάποιοι σύλλογοι έχουν δεδομένη την ευρωπαϊκή συμμετοχή, η έξοδος στην Ευρώπη για κάποιους άλλους είναι ζηλευτό κατόρθωμα.

Τι γήπεδο να ΄χει η Τρε Φιόρι του Σαν Μαρίνο, π.χ.; Πώς να ΄ναι η πόλη τους; Στην προπόνηση της Ντέρι Σίτυ (Ιρλανδίας) άραγε να θυμούνται τα χρόνια που υπήρξαν εκπρόσωποι της… Βόρειας Ιρλανδίας, πριν ξαναεκπροσωπήσουν την Ιρλανδία (ΕΙΡΕ); Δίπλα στο γήπεδο της Ζελέζνιτσαρ του Σεράγεβο (Βοσνίας), τα κτίρια είναι ακόμα γκρεμισμένα από τον πόλεμο που έβαλε τα αδέρφια της Γιουγκοσλαβίας να σκοτώνουν το ΄να τ΄ άλλο δίχως τύψεις. Το γήπεδο-έδρα της Ανόρθωσης Αμμοχώστου (Κύπρου) ονομάζεται “Προσωρινή έδρα Αντώνης Παπαδόπουλος” – η πραγματική της έδρα βρίσκεται πέρα από την πράσινη γραμμή, στα κατεχόμενα, κι αυτό το προσωρινή είναι πάντα εκεί, για να θυμίζει ότι κάποτε η ομάδα θα γυρίσει στη φυσική της έδρα. Για να πάει κανείς στο γήπεδο της Β36 Τόρσαβν (Νήσων Φερόε), πρέπει να ναυλώσει βάρκα και να ταξιδέψει για περίπου μία ώρα, μιας και η ομάδα εδρεύει σε ένα από τα δεκάδες νησιά και νησάκια που σχηματίζουν το έθνος των Νήσων Φερόε (“Νήσοι των προβάτων“, στα νορβηγικά: αυτό το ζώο βρήκαν οι άποικοι Βίκινγκς στα νησιά, όταν επιβιβάστηκαν πρώτη φορά σ΄ αυτά). Στο δυναμικό της Βαλέττα (Μάλτας) ανήκει πλέον ο παλιός άσσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και φιναλίστ του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2001, Ζόρντι Κρόιφ. Σας θυμίζει κάτι το επώνυμο; Ναι, είναι ο γιός του Γιόχαν! Και οδηγεί μόνος του τους Μαλτέζους από γύρο σε γύρο!!! Λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω, στο Μαυροβούνιο, η καλύτερη ομάδα της χώρας, η Μπουντούτσνοστ, παίζει πάντα υπό τις ιαχές των οργανωμένων οπαδών της, που ονομάζονται Varvari! Ναι, καταλάβατε! Θέλει κανείς να βρεθεί στο δρόμο τους; Πριν λίγες εβδομάδες, ο Βίκτορ Μορέιρα της Σαντ Τζουλιά (Ανδόρρας) ισοφάριζε την Τρε Φιόρι (Σαν Μαρίνο) στο 1-1, για τον πρώτο προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Σαντ Τζουλιά, από το μικρό χωριό Αϊξοβάλλ, προκρίθηκε στα πέναλτυ: αυτή ήταν η πρώτη ανδορρανή ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου που προκρίθηκε στην επόμενη φάση οποιουδήποτε ευρωπαϊκού τροπαίου!

Και πόσες ακόμα ιστορίες πόλεων, ανθρώπων, ψυχών, τόπων, μπορεί κανείς να συναντήσει, διαβάζοντας και μαθαίνοντας, έχοντας απλώς προηγουμένως ρίξει μια ματιά στα ζευγάρια αυτών των άχαρων και, για πολλούς, αδιάφορων, ευρωπαϊκών προκριματικών.

Πάμε μωρή Σαντ Τζουλιά!! Όλα τα λεφτά ο τύπος με το μωρό...

Πάμε μωρή Σαντ Τζουλιά!! Όλα τα λεφτά ο τύπος με το μωρό...

Advertisements

8 μήνες

Η στρατιωτική θητεία είναι, σα να σου αρπάζουν το κεφάλι και να στο βυθίζουν μέσα σε ένα βαρέλι με νερό.

Παίρνεις πρώτα μια ανάσα, προετοιμάζεσαι, κλείνεις τα μάτια, και τους λες να σε βυθίσουν μέσα.

Το κάνουν.

Τότε ανοίγεις τα μάτια, και στον πάτο του βαρελιού αρχίζει και περνά από μπροστά σου, σαν σε ταινία, η ζωή σου στο στρατό.

Ψωροπερήφανοι επιλοχίες, τσαντίλες λοχαγοί, είρωνες ταγματάρχες, “χώστες” λοχίες. Όλη η βορβορώδης σαπίλα που ΄χει μαζέψει ο στρατός, τόσα χρόνια, όλοι οι αργόμισθοι δημοσιοϋπάλληλοι, που ξεσπούν όλα τα κόμπλεξ τους πάνω στους στρατιώτες. Αλλά, και πάλι, ρουφιανάκια φαντάροι, κακότροποι “παλιοί”, τεμπέληδες συνάδελφοι… Όλα τα καλά.

Το ίδιο όμως αργά περνάνε και από μπροστά σου και όλες οι καλές στιγμές: οι πλάκες, οι συζητήσεις, οι γνωριμίες, οι στιγμές γενικά που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις αυτό το σάπιο περιβάλλον, που τίποτα δεν προσφέρει.

Κάποιες φορές νιώθεις ότι ο αέρας σου τελειώνει. Τότε, αρχίζεις να βαράς το βαρέλι, και το αόρατο χέρι που σε βύθισε σε αφήνει να πάρεις μερικές ανάσες για να αντέξεις. Τις ανάσες αυτές τις ονομάζεις άδειες. Κάθε μέρα (άδειας) και μια ανάσα. Για να την παλέψεις.

Και σιγά σιγά, οι μέρες περνούν. Και μια μέρα, βρεγμένος ως το κόκαλο και κουρασμένος, βγάζεις μια για πάντα το κεφάλι από το βαρέλι. Στεγνώνεις τα μαλλιά, βάζεις τζελ, αλλάζεις ρούχα, και βγαίνεις από τη μεγάλη πόρτα την οποία πρωτύτερα είχες διαβεί: “ΖΩΗ” γράφει από πάνω.

Εκεί να δεις βαρέλια που ΄χει…

121 κ.σ.

Σαλίμ Τουάμα

Το πιο αμφίρροπο πρωτάθλημα Βελγίου των τελευταίων ετών έχει μόλις ολοκληρωθεί. Η πρωταθλήτρια Σταντάρ Λιέγης πανηγυρίζει, και η φιναλίστ Άντερλεχτ προσπαθεί να συνέλθει από τις συνέπειες της ήττας. Μέσα στον κύριο όγκο των άσσων των πρωταθλητών που πανηγυρίζουν, διακρίνεται μια μελαψή φιγούρα που χαίρεται μαζί τους: είναι ο Σαλίμ Τουάμα, ο διεθνής Ισραηλινός άσσος (12 συμμ./1 γκολ) της ομάδας – και εκείνες τις στιγμές, βέβαια, δε θα θυμόταν ότι κάμποσους μήνες πριν είχε αντιμετωπίσει και την Εθνική μας με τη φανέλα της χώρας του (προκρ. Μουντιάλ 2010).

Το ιδιαίτερο με τον Σαμίλ Τουάμα είναι η παλαιστινιακή του καταγωγή. Είναι Άραβας. Ένας Άραβας στο Ισραήλ – στο ματωμένο Ισραήλ, καλύτερα. Με τον πόλεμο να ΄χει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες, και να μαίνεται ακόμα, ανάμεσα στους Άραβες και τους Ισραηλινούς. Για το κομμάτι γης που έκλεψε το Ισραήλ από τους νόμιμους κατόχους του, τους Άραβες… Ο Τουάμα γεννήθηκε στο Λοντ του Ισραήλ, πόλη γνωστή ως Λύδδα στους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους, στην περιοχή της Γαλιλαίας, στα βόρεια.

Και εκπροσωπεί το Ισραήλ, λοιπόν, αυτός ο Άραβας ποδοσφαιριστής. Όπως το εκπροσώπησε επάξια και στην Ευρώπη η πιο επιτυχημένη αραβο-ισραηλινή ομάδα της χώρας, η Χαποέλ Μπνέι-Σακνίν. Κυπελλούχος Ισραήλ το 2004, με Εβραίους κι Άραβες στο ρόστερ της, την επόμενη σεζόν έπαιξε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Aποκλείοντας (3-0 μέσα και 3-1 έξω) τους Αλβανούς της Παρτιζάνι, “έπεσε” πάνω στη Νιουκάστλ και αποκλείστηκε (2-0 έξω και 1-5 μέσα). Τότε, οι Άραβες της Αγγλίας δεν ήξεραν τι να κάνουν: να υποστηρίξουν μια, αραβική μεν, αλλά ισραηλινή τυπικά ομάδα; Να πάνε στο γήπεδο; Το ίδιο αναρωτιούνταν και οι Ισραηλινοί του Ηνωμένου Βασιλείου πριν το παιχνίδι.

Παίκτες και προπονητής (ο Εβραίος Εγιάλ Λάχμαν, τότε) της ομάδας, έδωσαν την απάντησή τους: “Συνηθίσαμε να ζούμε ανάμεσα στον διάβολο και τη βαθειά, γαλάζια θάλασσα. Στην πατρίδα μας οι ισραηλινές αρχές δεν μας αναγνωρίζουν ως ισότιμους πολίτες του κράτους του Ισραήλ και πολλοί Αραβες μάς κατηγορούν ως Σιωνιστές, επειδή αγωνιζόμαστε υπό την ισραηλινή σημαία. Οταν αποφασίσετε ότι προτιμάτε τη συνύπαρξη από τον διαχωρισμό και το μίσος, ελάτε να μας συμπαρασταθείτε. Αλλιώς, μείνετε μακριά“…

Λόγια και μηνύματα, όμως, που δε βρίσκουν ανταπόκριση σε αυτιά πολλών. Των οπαδών της (αποδεδειγμένα πιο ρατσιστικής ομάδας του Ισραήλ) Μπεϊτάρ, επί παραδείγματι. Όταν η ιστορική ομάδα του Ισραήλ κέρδισε στα τέλη Ιουνίου το Κύπελλο, οι οπαδοί και οι παίκτες της τραγουδούσαν μαζί ένα αντι-αραβικό τραγούδι-σύνθημα, κεντρικό πρόσωπο του οποίου ήταν ο… Σαλίμ Τουάμα (αν και παίκτης της Σταντάρ)!!!

Τι κάνει εδώ ο Σαλίμ; Δεν ξέρεις;
Τι συμβαίνει εδώ, ρωτάω;
Από παντού ακούω:
Tουάμα, εδώ είναι η γη του Ισραήλ!
Εδώ είναι η γη του Ισραήλ, Tουάμα!
Εδώ είναι το εβραϊκό κράτος!
Σε μισώ, Σαλίμ Τουάμα!
Μισώ όλους τους Άραβες!

Που να ΄παιζε κιόλας στο παιχνίδι…

H τηλεοπτική κάμερα “έπιασε” τον διεθνή άσσο της Μπεϊτάρ (και συμπαίκτη του Τουάμα στην εθνική) Αμίτ Μπεν Σασσόν να… τραγουδάει επίσης! Αργότερα, του ζήτησε συγγνώμη, και είπε ότι είχε μεθύσει (!). Δεν ήταν όμως το ίδιο διακριτικός και ο Ισραηλινός αθλητικός ρεπόρτερ που, όταν είχε ρωτήσει τον Τουάμα γιατί δεν είχε κάνει μεγαλύτερη καριέρα, είπε (κι ενώ αργούσε να απαντήσει, αμήχανα, ο παίκτης): “Είναι προφανές: επειδή είσαι Άραβας!“.

Τι να πει κανείς στις ψυχές αυτών των πωρωμένων ανθρώπων, όχι μόνο για το μεγαλείο του ποδοσφαίρου και την ικανότητά του να ενώνει (και να χωρίζει), αλλά περισσότερο για την ανάγκη συναδέλφωσης, ειρήνης και αγάπης; Οι ποδοσφαιριστές έδειξαν το δρόμο, αλλά κανείς δε φαίνεται να τους ακολουθεί.

kill-arabs

Ακόμα και οι πρόσφατες εκλογές στη χώρα δείχνουν πόσο βαθιά ριζωμένο είν΄ το μίσος: ο (καρα)δεξιός Λίμπερμαν έγινε Υπουργός Εξωτερικών. Άντε βάλ΄ τον να συζητήσει με τους Παλαιστίνιους τα καυτά θέματα που αφορούν όλους στην περιοχή… Σώθηκες!

Όσο υπάρχει ποδόσφαιρο, όμως, ο Σαλίμ Τουάμα, η Μπνέι-Σακνίν, και όλοι όσοι πιστεύουν στην σύμπνοια, την αγάπη και τη φιλία, τα ιδεώδη αυτά θ΄ αντέχουν. Όσο και να ωρύονται και να κραυγάζουν οι ρατσιστές και οι φασίστες.

Και, χθες, η ομάδα της Λάρισας, ανακοίνωσε ότι για τα επόμενα τρία χρόνια, ο Σαλίμ Τουάμα θα αγωνίζεται με το αλογάκι στο στήθος στη Σούπερ Λίγκα!

Αυτή η είδηση που διάβασα σήμερα, ήταν η αφορμή γι΄ αυτό το κείμενο.

438px-SalimTuama

O Σαλίμ Τουάμα

Σκόρπια κι ανάκατα…

Σκέψεις διάφορες, που μου περνούν απ΄ το μυαλό, για διάφορα θέματα αυτό τον καιρό.

– 129 και σήμερα έμειναν… Δε με πειράζει τόσο αυτό. Με πειράζει που ακούω τους παλιούς να λένε το ίδιο, αλλά με… 100 μέρες λιγότερες!! Έτσι είναι, ήταν, και θα είναι, η μοίρα του φαντάρου!

– 7 μέρες είχα άδεια, και με το που γύρισα, κατ΄ ευθείαν πάλι τσιμπήματα από κοριούς, κουνούπια, κλπ. Καλώς τα παιδιάαααα, είπαν μεταξύ τους!!!

– Κάνα νέο για τη μείωση της θητείας; Όχι.

– Η πολιτική μου ενημέρωση είναι κάκιστη. Και είναι κι αυτό, σα γεγονός, κάκιστο… Τι εστί Χριστοφοράκος, κλπ, μη με ρωτήσετε. Δεν έχω ιδέα.. Πολύ θα ήθελα να ξέρω, αλλά βαριέμαι.

– Πώς είναι δυνατόν να είναι μαζεμένοι, στο ελληνικό στράτευμα, τόσοι αχάριστοι και δίχως φιλότιμο άνθρωποι;… Θα μου πεις, με ελληνικό δημόσιο (ουσιαστικά) δεν έχουμε να κάνουμε; Η μεγαλύτερη ανταμοιβή της προθυμίας, στο στρατό: η τιμητική άδεια (αν έχεις λοχαγό με καρδιά – αν δεν έχεις: ακόμα μεγαλύτερο χώσιμο, πρόθυμε και δουλευταρά στρατιωτάκο)!

– Η ελληνική ποδοσφαιρική μεταγραφολογία: η αποθέωση του ψέματος και της υπερβολής. Κι αν για κάμποσους πέφτουν μέσα, αλλά για τους περισσότερους, είναι απλώς ένα παιχνίδι. Παρατηρώ, πάντως, ότι πολλές ομάδες ενισχύθηκαν εξαιρετικά. Κι εκεί η ενημέρωσή μου είναι κάκιστη, βέβαια – ολόκληρο μικρό θεούλη Μπόσκο Μπαλαμπάν απέκτησε ο Πανιώνιος, και δεν ήξερα τίποτα!!! Και πόσους άλλους τέτοιους μικρούς θεούς έχασα τόσο καιρό.

– Δε μ΄ αρέσει που ΄χει τόση ζέστη πάντως εδώ. Αποπνικτική. Σα να καταπίνεις μεγάλες μπουκιές από βρεγμένο βαμβάκι, ώρες ώρες…

– Θα μπορέσουν ποτέ οι τοπικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί να ξεφύγουν από τα 10-15 στάνταρ τραγούδια που βάζουν κάθε μα κάθε μέρα; Βαρέθηκα!!!

– Τέλος, τουλάχιστον έμαθα (από σπόντα πάλι!) ότι αρχίζουν ξανά οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις… Προχθές παίζανε πρώτο προκριματικό ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Και, όπως πάντα, μέχρι να φτάσουμε το Μάιο στις λαμπερές γιορτές του τελικού, το γκλάμουρ, τα ασημένια χαρτάκια που θα πέφτουν από ψηλά και το χρυσό κύπελλο στα χέρια του νικητή captain, θα πρέπει πρώτα να περάσουμε από το Ντίναμπουργκ, την Ποντγκόριτσα, την Κοπρίβνιτσα, το Βέλενιε, το Ρέικιαβικ, το Κισινάου, το Λάχτι, το Πάβλονταρ, και αλλού… Το καλοκαίρι είναι η εποχή των αδύναμων της Ευρώπης, που ψάχνουν στη ζέστη τις ευκαιρίες τους.