Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (28/6/2009)

Άλλη μια άδεια σχεδόν τελείωσε. Σαν ριπή από G3 έφυγε και τούτη!!! Τι να πεις.. Όπως και να ΄χει, όμως, Κυριακή είναι σήμερα, και το Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει επιστρέφει.

Μ’ αρέσει

1. Η νίκη-πρόκριση των Αμερικανών επί των Ισπανών στο Confederations Cup (2-0). Καιρός ήταν να αναχαιτίσει κάποιος τους υπερόπτες Ισπανούς. Άλλο αν θα ήθελα να τους δω να σηκώνουν την κούπα του χρόνου…

2. Που πήγα για μπάσκετ με καλούς φίλους! Απέδειξα στον εαυτό μου βέβαια πόσο πίσω είμαι σε θέματα τακτικής, αλλά και φυσικής κατάστασης. Το παιχνίδι όμως πάντα είναι παιχνίδι…

3. Κι επειδή πρέπει να ξαναπάρουμε όσες θερμίδες κάψαμε στο παιχνίδι, θα πω ότι μου άρεσαν όλα τα παγωτά, φαγητά, κλπ, που έφαγα αυτή τη βδομάδα!!!

Δε μ’ αρέσει

1. Η απόλυση (μεταξύ άλλων) πολλών φίλων μου καλών που δούλευαν στον Ελεύθερο Τύπο.

2. Το νέο κόμικ άλμπουμ του Ηλία Κυριαζή, Μανιφέστο 2. Δήλωνα φαν της σειράς Μανιφέστο, αλλά απογοητεύτηκα τώρα… MANIFESTO 2

3. H ατέλειωτη ουρά στα γκισέ του ΟΣΕ, στο Σταθμό Λαρίσης, καθώς και η ανοργανωσιά της υπηρεσίας αυτής (με δεκάδες κόσμου να περιμένουν και μόλις 2 γκισέ ανοιχτά – χώρια που οι υπάλληλοι έκαναν 10 ώρες να εξυπηρετήσουν ένα άτομο μόνο!).

Advertisements

Πάει ο βασιλιάς…

Μακάβριος για το μάταιο και απατηλό stardome aποδείχθηκε ο Ιούνιος: Ντέηβιντ Κάρανταϊν, Φάρα Φώσετ και Μάικλ Τζάκσον (δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός) απεβίωσαν κατά τη διάρκειά του. Σίγουρα, “μεγέθη” όλοι τους, με πιο λαμπερό ίσως εκείνο του άλλοτε smooth criminal Μάικλ, που πέθανε προχθές.

Μάικλ Τζάκσον δεν άκουγα ποτέ. Δεν ξέρω παρά ελάχιστα τραγούδια του, και τα περισσότερα από αυτά (τα ελάχιστα!) απλώς τα ξέρω σαν tunes, μελωδίες δηλαδή, και δε γνώριζα ότι ήταν δικά του! Όπως το Smooth Criminal, π.χ.! Ας είναι καλά οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, που γέμισαν τις χθεσινές τους playlists με τραγούδια του “Βασιλιά της Ποπ”, και άκουσα και κατάλαβα και έμαθα.

Φωτογραφικό, κινηματογραφικό, ηχητικό και διαφόρων άλλων τύπων υλικό παρουσιάστηκε από τα Μέσα για το θάνατο του Τζάκσον (αλλά και της Φώσετ και του Κάρανταϊν, νωρίτερα). Δε στενοχωρήθηκα που πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον: ιδίως τη στιγμή που πεθαίνουν τόσοι άλλοι συνάνθρωποί μας που απόλαυσαν ψίχουλα απ΄ τη ζωή μπροστά σ΄ όσα κατάφερε κι είχε αυτός. Άλλωστε, γνωστή είναι η κοινή μας μοίρα: χώμα είσαι, και στο χώμα θα καταλήξεις (χους ει και εις χουν απελεύσει).

Στενοχωρήθηκα που τον θυμούνται, εκτός από τις αστραψιές των χορευτικών και μουσικών ικανοτήτων του, και για ένα σωρό άλλα σκάνδαλα. Επίσης, στενοχωριέμαι που έδωσε τόσο πολύ τη ζωή του στα σαρκοβόρα ΜΜΕ, και ξεφτιλίστηκε πολλές φορές. Ποιος ξέρει ποιοι και πόσοι έπαιξαν τα δικά τους παιχνίδια στην πλάτη του, προσπαθώντας να βγάλουν λεφτά από το ταλέντο του… Κι ήταν θαυμάσιος χορευτής, απ΄ όσο γνωρίζω. Τεράστιο ταλέντο! Και δημοφιλής: ούτε κι εκείνος ήξερε πόσα ρεκόρ έσπασε με τις πωλήσεις του κάθε άλμπουμ του!!!

Όπως και να ΄χει, αυτή είναι η αλήθεια που ξεχνάμε όλοι εμείς, όταν ένας “σταρ” πεθαίνει: για να μην πω ότι το ξεχνάνε και οι ίδιοι οι “σταρς” – ο βαρκάρης, ο ferryman, δεν κάνει διακρίσεις. Όση δόξα και να απέκτησες, όση φήμη, όση δύναμη, και βέβαια όσα λεφτά και να ΄χεις, στο τέλος μόνο ένα νόμισμα θα σου είναι αρκετό: εκείνο που θα του δώσεις, για να σε περάσει στην απέναντι όχθη, όπως πίστευαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι.

Αμέρικα Αμέρικα

Τα ψάρια

Το 1997 μια τηλεοπτική διαφήμιση της Fox Sports παρακινούσε το θεατή να παρακολουθήσει ποδοσφαιρικούς αγώνες υποσχόμενη: “Παρακολούθησε πώς το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό“. Ήταν μια πρόσκληση για πλήξη. Ευτυχώς στο Παγκόσμιο Κύπελλο του ΄98, σε περισσότερες από μια περιπτώσεις, το μικρό ψάρι ήταν αυτό που καταβρόχθισε το μεγάλο. Αυτό το καλό έχουν μερικές φορές το ποδόσφαιρο και η ζωή“.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου

Τελικά, η Αμερική είναι ακόμα η χώρα των ευκαιριών!!!

ΗΠΑ – ΙΣΠΑΝΙΑ 2 – 0 (1-0) – Ημιτελικός Κυπέλλου Συνομοσπονδιών

Γκολ: Άλτιντορ 27′, Ντέμπσι 74′

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (από 24/5/2009 έως 24/6/2009)

Χρωστάω ένα καλό, “γεμάτο” Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει σε αυτό το blog (που τόσο έχω παραμελήσει τις τελευταίες βδομάδες – κάτι η εμπλοκή, κάτι η βαρεμάρα, κάτι η απίστευτη εκείνη αίσθηση του βουλιάγματος όταν είσαι στο στρατό, δίχως όρεξη για τίποτα παρά μόνο για τα εύκολα και τα γρήγορα, με κράτησαν μακριά από το γράψιμο).

Να λοιπόν ένα Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει πολύ έξω από το φυσικό του χώρο, εκείνον της Κυριακής. Τα χρωστούμενα, όμως, πρέπει να εξοφλούνται!!

Μ΄ αρέσει

1. Το υπέροχο σκηνικό στο στρατόπεδο: φύση παντού! Ποτάμι δίπλα, δέντρα και βουνό από εμπρός, καθαρός αέρας, καθαρή ατμόσφαιρα, χωμένο μέσα στο βουνό, το μικρό στρατόπεδό μας είναι ειδυλλιακά τοποθετημένο!

2. Η μετεγγραφή του Όλοφ Μέλμπεργκ στον Ολυμπιακό. Θέλουμε το Σουηδό μας!

3. Που η στρατιωτική θητεία θα μειωθεί. Έστω κι αν δε μας πιάσει εμάς.. Και μόνο που ανακουφίζονται τόσοι και τόσοι στρατιώτες, με κάνει να νιώθω ωραία! Και, στο βάθος βάθος, όσο ο νόμος δεν επικυρώνεται και δεν ψηφίζεται, πάντα μένουμε με την ελπίδα κι εμείς…

4. Η νέα μονάδα μου, και από άποψη καλοπέρασης. Καμία σχέση με τους “τέντες” της Αλεξανδρούπολης, που σε τιμωρούσαν αν υπήρχε μισός κόκκος σκόνης στα άρβυλά σου! Εδώ, χαλλλλαρά, φιλαράκι!!!

5. Το ταξίδι μου στη Νάξο για τις Ευρωεκλογές.

6. Η ήττα της πάντοτε αντιπαθέστατης εθνικής Ιταλίας, με τους υπερκορεσμένους και βαριεστημένους παίκτες, από τους φρέσκους και καλοστημένους Αιγύπτιους, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών (1-0).

7. Τα όνειρα και οι προσδοκίες που αναλύω με το νου μου και σκέπτομαι, κατά τη διάρκεια κάθε μου σκοπιάς.

8. Να ακούω μουσική από το mp3 μου, κοιτάζοντας την απέραντη κοιλάδα που εκτείνεται μπροστά από το στρατόπεδό μας.. Ιδίως, κατά τις 8, την ώρα που ο ήλιος δύει σταδιακά και η κάψα φεύγει. Η ώρα που ο ήλιος σου επιτρέπει πια να βγεις χωρίς προφυλάξεις.

9. Η εξαιρετική παρέα που έχω στη νέα μονάδα. Αν δεν υπήρχαν κι αυτοί… Το παν στο στρατό, πραγματικά! Η παρέα…

10. Η Μπαρτσελόνα. Και ο τρόπος με τον οποίο παγίδευσε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό του “Ολίμπικο” για το Τσάμπιονς Λιγκ.

Δε μ’ αρέσει

1. Η ειρωνεία των περισσότερων αξιωματικών της νέας μονάδας προς εμάς.

2. Η βρόμα του στρατοπέδου. Υψίστου βαθμού! Να κάτι για το οποίο νοσταλγώ την προηγούμενη μονάδα.

3. Τα κουνούπια και οι επιδρομές τους!!! Για να μη μιλήσω για τους κοριούς.. Είναι τόσοι πολλοί και τόσο μας… αγαπούν, που, όταν θ΄ απολυθούμε, θα συγκροτήσουν τιμητικό άγημα και θα μας αποχαιρετήσουν με κατά ριπάς στον αέρα και λευκά μαντήλια. Τόσο πολύ θα τους λείψουμε!!!

4. Η ανεξήγητη συμπεριφορά των στρατιωτών και συναδέλφων μας της 304. Ναι, έφαγαν τρελή εμπλοκή. Δεν είμαστε όμως εχθροί τους, εμείς της 305 – κι εμείς το ίδιο είμαστε. Ούτε ανώτεροι, ούτε κατώτεροί τους. Κι κάτι ακόμα σ΄ αυτό, μιας και το ανέφερα: είναι πραγματικά ΓΕΛΟΙΟΙ όλοι εκείνοι της 304 (στο νέο τάγμα) που μας μιλάνε και μας συμπεριφέρονται ως… ανώτεροί μας (λόγω παλαιότητας)! Δε δικαιολογείται σε καμία περίπτωση το ύφος ταξίαρχου (τουλάχιστον..) που έχουν, για 3 μήνες μόνο διαφορά… Έλεος με τους πουθενιάδηδες στην πολιτική ζωή τους, που βγάζουν όλα τα κόμπλεξ τους στο στρατό (για 3 μήνες διαφορά)…

5. Η εμπλοκή. Ευτυχώς που η μονάδα και η υπηρεσία είναι χαλαρές, αλλιώς δε θα την παλεύαμε..

6. Το καλοκαιρινό μπαράκι δίπλα ακριβώς απ΄ το στρατόπεδό μας. Εκτός του ότι βάζει όλη μέρα, κάθε μέρα, τα ίδια 20-30 τραγούδια, τα βάζει και δυνατά. Για ανθρώπους που κοιμούνται, κατά μέσο όρο, 4-5 ώρες τη μέρα, είναι τραγικό να τους έχεις και το νταπαντούπα κι από πάνω…

7. Αρκετά με το στρατό. Πάμε σε άλλου τύπου Δε μ΄ αρέσει: Δε μ΄ αρέσει, λοιπόν, η μεταγραφή του Κακά στη Ρεάλ. Άλλος ένας παίχτης-ηγέτης και σύμβολο μιας ομάδας που πάει σε μια άλλη, για χάρη των ευρώ. Ίσως γίνει κι εκεί ηγέτης (κάτι που η Ρεάλ χρειάζεται), αλλά οι ρομαντικοί του ποδοσφαίρου βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να αναστενάξουν με λύπη..

8. Η τρομολαγνεία με αφορμή την έξαρση της γρίπης των χοίρων.

9. Η νέα οργάνωση που θα αλλάξει αυτόν τον τόπο δολοφονώντας ανθρώπους, η “Σέχτα των Επαναστατών”. Κι εμένα μου τη σπάνε οι πολιτικοί. Αν μου τη σπάει κάτι, όμως, το αλλάζω, δε… σπάω το ίδιο το πράγμα!

10. Το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου. Όχι μόνο διότι δουλεύουν εκεί μερικοί από τους καλύτερους φίλους μου και έχασαν τη δουλειά τους – κυρίως για το ότι τόσοι άνθρωποι πληρώνουν τη μεγαλομανία του ενός (ή της μιάς, αν θέλετε), που ήθελε να παίξει, σα μεγάλο παιδί με πολλά “μωβ”, με μια εφημερίδα και τελικά δεν του/της βγήκε!!!

7 φαιοπράσινοι μήνες

Long time, no hear, θα έλεγαν οι Άγγλοι – πολύ καιρός χωρίς σημάδια ζωής, εναλλακτικά και ελληνικά. Σημαδιακή η μέρα η σημερινή, όμως: πάνω που συμπληρώνω 7 μήνες ακριβώς, ψηφίστηκε οριστικά η απόφαση για τη μείωση της θητείας μας.

Από τότε που είχα μπει εκείνο το ζεστό πρωινό στην Κόρινθο για να καταταγώ, η ίδια ιστορία: θα μειωθεί η θητεία σας, μας λέγανε. Μόνο που επίσης μας λέγανε, “περιμένετε, όχι ακόμα”. Οι μέρες περνούσαν, με τα θαλαμοφυλίκια μου, τα επισκεπτήρια, τα εγερτήριά μου, τα ξυρίσματα και τα γυαλίσματά μου, περιμένοντας (κι εγώ κι οι άλλοι) το περίφημο αυτό φιρμάνι για τη μείωση της θητείας.”Περιμένετε, ακόμα δεν ξέρουμε”.

Ρωτούσαμε από ΄δω, ρωτούσαμε από ΄κει, κανείς δεν ήξερε. Ούτε οι αξιωματικοί του κέντρου, ούτε της μονάδας. Οι μέρες, οι μήνες περνούσαν. Πρωτοχρονιά στη μονάδα, με γαστρεντερίτιδα. Μετά, οι σκοπιές στο βοριά της Αλεξανδρούπολης (από τη ζεστή και υγρή Κόρινθο, στην κρύα Αλεξανδρούπολη), κατόπιν τα ΛΥΒ, το “δεκανίκι” και η πρώτη άδεια – τι γλυκό συναίσθημα: η πρώτη άδεια για το σπίτι… Συνέχεια στα εγερτήρια, στις σκοπιές, φρουρές, δουλειές. Πουθενά η μείωση.

Έφυγε η παραμεθόριος, όπως οι ανάσες που έπαιρνα στην παραλία της Αλεξανδρούπολης, μπροστά απ΄ το γιγάντιό της φάρο. Κι ύστερα ήρθαν οι Σέρρες, και η επίσημη συμπλήρωση επτά μηνών θητείας.

Και τώρα, μετά τις εκλογές, η θητεία μειώνεται!!! Μετά την συντριβή της Ν.Δ. στις εκλογές, η θητεία με μιας μειώθηκε! Το ψήφισμα πέρασε με τη μια, τάκα τάκα που λέμε, και σερβιρίστηκε γαρνιρισμένο στους στρατιώτες με μια δόση πανηγυρικού τόνου! Μόλις έχασαν, οι κυβερνώντες με τη μια άρχισαν να περνάνε τα σχέδιά τους… Η απόλυτη ανάγκη για παραμονή στις καρέκλες τους τούς έκανε να επισπεύσουν τις διαδικασίες.

Και η δύσμοιρη η 305, στην απ’ έξω… Ούτε μείωση, ούτε τίποτα. Κι όπως εύστοχα μου ‘πε φίλος που μπήκε τον Μάιο, τώρα: “Πάλιωσα δύο μήνες σε μια μέρα! (σ.σ. με το ψήφισμα)…

7 μήνες αναμονής, για το τίποτα.

Και συνεχίζουμε…

152 κ.σ.!

(από το www.slang.gr)

Πίπα κώλο εμπλοκή

“Στο στρατό, μια δύσκολη περίοδος όταν οι άδειες είναι ανύπαρκτες, οι υπηρεσίες πολλές, οι έξοδοι μετρημένες, και παράλληλα η μονάδα είναι σε επιφυλακή, έχει έρθει επίσκεψη κάποιος υψηλόβαθμος και γενικά όλοι τρέχουν πανικόβλητοι”.

Καλωσήλθατε στις Σέρρες!!!

(πάλι καλά που ήρθαν κι οι εκλογές και μας έδιωξαν υποχρεωτικά με άδεια για να ψηφίσουμε…)