Η διοργάνωση που αγάπησα

Ήταν ζεστός εκείνος ο Μάιος. Κι εγώ καθόμουν στην τηλεόραση, παραμονές εξετάσεων, Τρίτη Γυμνασίου (μπορεί και να ΄ταν μέσα στις εξετάσεις, δε θυμάμαι..). 19 Μάη, σα σήμερα: τελικός Κυπέλλου Κυπελλούχων (1998-1999), Λάτσιο-Μαγιόρκα. Στο Μπέρμιγχαμ.

Ο τελευταίος τελικός της διοργάνωσης, μιας και το τουρνουά θα συγχωνευόταν με το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ από την επόμενη σεζόν. Και θα καταργούνταν, βέβαια…

Ο Βιέρι το 1-0, στο 7′. Στο 11′, ισοφαρίζουν οι νησιώτες Ισπανοί, με σκόρερ ένα παίχτη που τότε δεν περίμενα ότι κάποτε θα αποθέωνα (μάταια, όπως αποδείχτηκε): το Ντάνι Γκαρσία Λάρα. Τον θυμάστε; Εκείνη η παλτουδιά που ‘παιξε πρόπερσι στο Θρύλο, που φόραγε το #4 (όσα και τα παιχνίδια του περίπου στον Ολυμπιακό), και είχε βάλει ελάχιστα γκολ. Τότε ήταν πρώτη φίρμα, και βασικός στους εκπληκτικούς Ισπανούς.

Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα είναι ο Βιέρι. Κάπου, κάπως, είχε χτυπήσει στον αγώνα εκείνο, προερχόμενος από μια έξοχη προηγούμενη σεζόν (με Ατλέτικο Μαδρίτης) και με πολλή φόρα και εκείνη τη σεζόν, κι έπαιζε με το κεφάλι χωμένο στους επίδεσμους. Τέτοια λεόντεια επιμονή και τέτοιο πείσμα πρώτη φορά τότε έβλεπα. Έπρεπε να δω τη Δανιηλίδου στο τέννις του Αθήνα 2004 για να ξαναποτυπωθεί τόσο πάθος στη μικρή οθόνη μου. Μεγάλος παίχτης! Όχι σαν τώρα που έγινε περιπλανώμενος ευρωσυλλέκτης σε ομαδούλες. Τότε ήταν ο “Μπόμπο” ακόμα, ο Βιέρι.

Στο 81′, ο Νέντβεντ, ο θαυμάσιος Τσέχος μέσος, που ακόμα έπαιζε στη Λάτσιο (πριν πάει στη Γιούβε), με δυνατό βολέ εκτός περιοχής νίκησε ένα γκολκίπερ που θαύμαζα, τον Αργεντίνο Κάρλος Ρόα (που ΄γινε παπάς ενώ έπαιζε μπάλα, τα παράτησε και ξαναγύρισε κάτω απ’ τα δοκάρια!): 2-1!!! Τι γκολ… Δε θα μπορούσε να ΄ταν αλλιώς: το μακρινό 1960 όταν ξεκίναγε η διοργάνωση, πάλι Τσέχος είχε βάλει το πρώτο γκολ στα χρονικά, ένας παίκτης της Ρούντα Χβέζντα Μπρνο (Ερυθρός Αστέρας Μπρνο), στους αγώνες εναντίον της Φόρβαρτς Ανατολικού Βερολίνου… Με Τσέχο άρχισε, με Τσέχο τέλειωσε το Κύπελλο Κυπελλούχων!!!

Την αγάπησα αυτή τη διοργάνωση, όσα χρόνια έβλεπα. Όχι μόνο διότι επέτρεψε στις ομάδες μας να μαζέψουν μπόλικους βαθμούς για το ποδόσφαιρό μας αντιμετωπίζοντας σχετικά εύκολους αντιπάλους και προκρινόμενες στους τελικούς γύρους των τουρνουά, αλλά διότι ήταν ένα τουρνουά που κράτησε από την αρχή ως το τέλος την αυθεντικότητά του: Κύπελλο Κυπελλούχων! Μόνο οι Κυπελλούχοι παίζανε, όχι οι τριτοτέταρτοι των πρωταθλημάτων.

Επιπλέον, η διοργάνωση έδωσε την ευκαιρία σε ομάδες να αγγίξουν ένα σεβαστό ευρωπαϊκό επίπεδο, κερδίζοντας έναν τίτλο και να μείνουν στην Ιστορία. Δε νομίζω να τα κατάφερναν σε άλλο Κύπελλο ομάδες όπως το Μαγδεμβούργο (1974), η Ντυναμό Τιφλίδας (1981), η Παρί Σεν Ζερμέν (1996), η Σλόβαν Μπρατισλάβας (1969), η Αμπερντίν (1983), η Μαλίν (1988), η Σαμπντόρια (1990), η Σαραγόσα (1995), και άλλες, να σηκώσουν την κούπα!!! Εντάξει, λίγα “τρανταχτά” ονόματα έπαιζαν κάθε χρόνο στο Κύπελλο Κυπελλούχων, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ήταν αμελητέα διοργάνωση. Οικονομικά, δε συνέφερε τους “μεγάλους” της ΟΥΕΦΑ – εμένα μου άρεσε όμως..

Η Λάτσιο, για να πάρει το τελευταίο Κύπελλο Κυπελλούχων της ιστορίας του ποδοσφαίρου, στους προημιτελικούς εκείνης της σεζόν είχε περάσει και μια βόλτα από την “Πλατεία”, τη δικιά μας: μέσα στη λασπουριά, έβλεπα Πανιώνιος-Λάτσιο. 0-4 είχε έρθει, σε παράλληλη μετάδοση με το μπασκετικό Παναθηναϊκός-Μπενετόν Τρεβίζο, αν θυμάμαι καλά, για την Ευρωλίγκα. Και τα δύο τα ΄δειχνε ο Άλφα. Στη ρεβάνς, 3-0 οι Ιταλοί, νέα νίκη, με τον Πανιώνιο να στέκεται λίγο καλύτερα.

Όπως και να ΄χει, σαν σήμερα, παίχτηκε εκείνος ο τελικός εκείνης της καθαρά ρομαντικής διοργάνωσης. Θυμήθηκα, και μου άρεσε!!!

Η Λάτσιο το σηκώνει - κοιτάχτε παικταράδες: Βιέρι με την κούπα, δίπλα του ο Μαρσέλο Σάλας, ο Χιλιανός (τι σκόρερ!), πίσω τους διακρίνεται ο Νέντβεντ, και δίπλα τους με το γκρι μπλουζάκι, ο Τζουζέπε Πάνκαρο

Η Λάτσιο το σηκώνει - κοιτάχτε παικταράδες: Βιέρι με την κούπα, δίπλα του ο Μαρσέλο Σάλας, ο Χιλιανός (τι σκόρερ!), πίσω τους διακρίνεται ο Νέντβεντ, και δίπλα τους με το γκρι μπλουζάκι, ο Τζουζέπε Πάνκαρο

4 comments on “Η διοργάνωση που αγάπησα

  1. Πραγματικά το απόλαυσα αυτό το κείμενο! Κυρίως επειδή θυμήθηκα πρωταγωνιστές των εφηβικών ποδοσφαιρικών μου αναμνήσεων: Ρόα, Βιέρι, Σάλας, Μαρκετζάνι…Ωραίες εποχές, έτσι;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s