Καλό ταξίδι (Ευγένιε)

Ποτέ δεν ήμουν “φαν” του Καραγκιόζη. Όταν ήμουν μικρός, μας είχαν πάει να δούμε 2-3 παραστάσεις του, αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκα μαζί του περισσότερο (είτε σαν ήρωα, είτε σαν μορφή τέχνης – θέατρο σκιών, βέβαια).

Συχνά-πυκνά έβλεπα στην περιοχή μου τοιχοκολλημένες αφίσσες με “παράσταση Καραγκιόζη, κάθε Σάββατο 11 το πρωί“, κλπ, από τοπικούς καραγκιοζοπαίχτες. Δεν αποπειράθηκα ποτέ να πάω. Και, αλήθεια, περισσότερες φορές χρησιμοποιούσα τη λέξη “Καραγκιόζης” ως βρισιά, προς άλλους… [που δεν έχει και νόημα ως βρισιά: karagöz στα τούρκικα σημαίνει “μαυρομάτης”!] Είναι άλλωστε κι αυτή μια από τις “εθνικές” μας βρισιές (μαζί με το μαλάκας).

Από το λίγο που είδα (μέσω Internet), τα κούφια λόγια της πολιτείας και των Μ.Μ.Ε. (ελαχίστων εξαιρουμένων) είχαν κι εδώ την τιμητική τους, τώρα που πέθανε ο άνθρωπος που ‘δωσε ψυχή στον Καραγκιόζη. Ο Ευγένιος Σπαθάρης σήμερα κηδεύεται, συνοδευόμενος από τα ίδια και τα ίδια λόγια που έχουμ’ ακούσει για τόσους άλλους, τόσες φορές. Τώρα, βλέπετε, η πολιτεία “θυμήθηκε” τον δάσκαλο αυτό αυτής της εξαίσιας λαϊκής παράδοσης, πέραν από κάποιες σποραδικές τιμές.

Αν κάτι, όμως, θαυμάζω στον ήρωα πίσω απ’ το πανί, αλλά και στον ίδιο το παιδί του, είναι η επιμονή τους. Γνήσιο ελληνικό στοιχείο (πλεονέκτημα, μειονέκτημα, αναλόγως: συστατικό κομμάτι της ελληνικής ψυχής, όμως!). Η επιμονή να ζουν, να υπάρχουν, να πολεμούν, ακόμα και όταν όλα γύρω τούς σαρώνουν. Θέλει πυγμή, κότσια, πίστη κι αγάπη για να είσαι τόσο επίμονος και τόσο διαχρονικός…

Και κάτι ακόμα: πολλοί έγραψαν και είπαν ότι ο “ο Καραγκιόζης αντιστάθηκε, σε μια εποχή κυριαρχίας των video games, των dvd, των Internet Cafe“, κλπ – παρουσιάζοντας δηλαδή τα video games, τα dvd και τα Internet Cafe σαν κάτι “κακό” ή όχι ισάξιο του Καραγκιόζη ή τέλος πάντων κάτι μακριά από την “εξαίσια αίγλη” του Καραγκιόζη. Δηλαδή, εμένα που μου αρέσει να πηγαίνω στα Internet Cafe, που τρελαίνομαι να παίζω FIFA και που πάντα νοικιάζω ένα dvd-άκι όταν οι φίλοι δε μπορούν για έξοδο, που με κατατάσσουν όλοι αυτοί; Στους υπανάπτυκτους; Στους μη “ρομαντικούς”; Στους ξενέρωτους; Στους ανθρώπους που δεν ξέρουν να εκτιμούν το ωραίο; Στους αποβλακωμένους; Σ’ αυτούς που έχουν “ξεχάσει τις ρίζες τους”; Γιατί πρέπει να αισθάνομαι ένοχος που μ’ αρέσουν όλα τα παραπάνω και που δεν ασχολήθηκα με τον Καραγκιόζη; Και πώς να ονομάσω αυτήν την τάση, τέλος, όλων αυτών που απαξιώνουν τα επιτεύγματα της σύγχρονης εποχής, προτείνοντας το “παλιό καλό”;

Θα τους αποκαλούσα “καραγκιόζηδες”, αλλά… ας μην το κάνω!!!

Καλό ταξίδι, ευγενή δάσκαλε!! Και μόνο που ΄δωσες όνειρα σε τόσους, φτάνει…

One comment on “Καλό ταξίδι (Ευγένιε)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s