Επέτειος

Χαριτολογώντας, αναρωτιόμουν χθες αν ο στρατός αναγνωρίζει ως αργία την 21η Απριλίου. Του 1967, εννοείται. Τότε που πριν από 42 χρόνια, ο στρατός κατέλαβε την εξουσία για να προλάβει τον “κομμουνιστικόν κίνδυνον“, όπως έλεγαν.

Κι επειδή ξεκίνησε από το στρατό, όλο αυτό, έλεγα μήπως αναγνωρίζεται ως αργία κιόλας (κάτι που ευτυχώς δε συμβαίνει).

Πολλοί έχουν πει κι έχουν ξαναπεί, έχουν γράψει και έχουν ξαναγράψει, για τη δικτατορία. Όπως κάθε δικτατορία στον κόσμο που σέβεται τον εαυτό της, εννοείται ότι και η δική μας επιτέλεσε οποιοδήποτε άλλο σκοπό εκτός από εκείνον που δηλώθηκε ως η αιτία της! Να προλάβει, δηλαδή, τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

(Παρένθεση: Μου φαίνεται ως εξαιρετικό θέμα εργασίας το εξής: Ποδόσφαιρο και χούντα(ες)!!! Λίγο-πολύ, όλες οι χούντες της ιστορίας του 20ού αιώνα φρόντισαν να κηδεμονεύσουν και τη μπάλα, μεταξύ άλλων. Όπως κι εδώ.)

Το θέμα τελικά με τη χούντα είναι ότι πληθαίνουν οι φωνές εκείνων που την αναπολούν και την αποζητούν. Μάλιστα, υπάρχει στη Βουλή και κόμμα, αποτελούμενο από εμπράκτως και αποδεδειγμένα φίλους της χούντας.. Στα πλαίσια της Δημοκρατίας, σέβομαι και αποδέχομαι τις απόψεις αυτών των ανθρώπων, όπως προστάζει το δημοκρατικό (μας) ήθος να κάνουμε.

Το ότι αυτοί δε σέβονται τις δικές μου ιδέες και απόψεις, είναι άλλο θέμα. Όρια στη Δημοκρατία δε μπορούν να μπουν σε αυτά τα ζητήματα: πρέπει να σέβεσαι τον άλλο.

Ίσως το μόνο όριο που θα μπορούσε να μπει, θα ήταν να μη σέβεσαι τέτοιους ανθρώπους, όταν βλέπεις ότι καταστρατηγούν, προσβάλλουν και διαστρεβλώνουν την δημοκρατία, την ιστορία, κλπ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s