ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

ME ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ…

Οι δύσκολοι αντίπαλοι προϋποθέτουν και δύσκολα απογεύματα – όχι όμως για τα Πράσινα Πουλιά, την εκπληκτική μεσσηνιακή ομάδα που εντυπωσιάζει στο φετινό Κύπελλο Ελλάδος! Οι Μεσσήνιοι, που αντιμετώπιζαν τον ομόχρωμό τους Ακράτητο (σωματείο Δ’ Εθνικής), κέρδισαν στα Λιόσια με 1-0, παίρνοντας το εισιτήριο για τον πρώτο γύρο του Κυπέλλου!!! Επίτευγμα, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακό!

Ας δούμε όμως τι έγινε στα Λιόσια.

Το ξεκίνημα του αγώνα βρήκε τον τερματοφύλακα των φιλοξενούμενων, Ηλιόπουλο, σε εγρήγορση: ο Γιακουμπάκης σούταρε από καλή θέση, αλλά το σουτ του αποκρούστηκε (2ο λεπτό). Η αμέσως επόμενη φάση ήταν εξ ολοκλήρου δείγμα της εξαιρετικής κατάστασης των φιλοξενούμενων: σέντρα από δεξιά του Χορταρέα, κεφαλιά-πάσα του Ασημακόπουλου στον Συρόπουλο, και εκείνος με σουτ εξ επαφής νίκησε το γκολκίπερ Ράπτη, για το 0-1 (5ο λεπτό)!

Οι πανηγυρισμοί όμως δεν κράτησαν πολύ, αφού, παρά το σάστισμα, ο Ακράτητος ενέτεινε την πίεσή του. Ό,τι και να έκαναν όμως οι γηπεδούχοι, «σκόνταφτε» πάνω στον εξαιρετικό αμυντικό χαφ ντ’ Αντρέ, ο οποίος «έλυνε και έραβε» στο χώρο του κέντρου. Παράλληλα, ο αριστερός χαφ Σιδηρόπουλος με τις κούρσες του κρατούσε σε επαγρύπνηση τους αμυντικούς του Ακράτητου, ενώ ο επιτελικός χαφ Σεβαστόπουλος με τις έξυπνες πάσες του δημιουργούσε διαρκώς κινδύνους.

Το ημίχρονο έληξε 0-1, με τον Ακράτητο να έχει σαφή υπεροχή, αλλά όχι γκολ. Το δεύτερο μέρος, όμως, ανήκε ολοκληρωτικά στους Μεσσήνιους. Όχι μόνο ο Ακράτητος δεν κατάφερε να κάνει ευκαιρία, αλλά ούτε να κυκλοφορήσει σωστά τη μπάλα, την ώρα που οι καλοστημένοι φιλοξενούμενοι ανάγκαζαν τους γηπεδούχους στο ένα λάθος πίσω απ΄ τ΄ άλλο.

Με το άγχος και την πίεση να τους λυγίζει, οι γηπεδούχοι επιτίθονταν συνεχώς, αλλά άκαρπα. Ο Λιάπης είχε ένα καλό σουτ στο 70ο λεπτό, αλλά πέραν τούτου… μηδέν στο πηλίκο!

Τα Πράσινα Πουλιά κράτησαν εξαιρετικά, άντεξαν, και το σφύριγμα της λήξης βρήκε τους παίκτες τους ένα κουβάρι στη σέντρα του γηπέδου να πανηγυρίζουν: ήξεραν ότι είναι μια από τις ελάχιστες ερασιτεχνικές ομάδες, που κατάφεραν να βρουν μια θέση στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου, «αποδρώντας» επιτυχώς από τους πρώτο και δεύτερο προκριματικούς της διοργάνωσης…

Χάιλαϊτ της λήξης, ο μέσος του Ακράτητου Σαρμαντζής να ζητάει τη φανέλα του… ντ’ Αντρέ των φιλοξενούμενων!!!

Facebook έχεις; Υπάρχεις!

Να ένα περιστατικό που μου έκανε εντύπωση.

Βράδυ, καθισμένος μπροστά από την οθόνη του pc, χωμένος στο net (για μια ακόμα φορά). Σερφάρω ατέλειωτα στις σελίδες, ψάχνω για παίκτες, ομάδες (γύρισα όλη την ιστοσελίδα του τοπικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του νομού Ηρακλείου Κρήτης! Απίστευτες ομάδες…), μπήκα ξανά και στη Φρικιπαιδεία να γελάσω. Μέχρι που πέρασε από το λαμπικαρισμένο νου μου, έτσι όπως είχα χωθεί στο διαδίκτυο και είχα εθιστεί (ξανά), μια ιδέα…

Άρχισαν να περνάνε από μπροστά μου, το ένα πίσω απ΄ τ΄ άλλο, τα ονόματα διαφόρων αξιωματικών του λόχου μου, κάποιων ΕΠ.ΟΠ., συναδέλφων άλλων.. “Ρε, λες να ΄ναι χωμένοι στο Facebook κι αυτοί;“, είπα.

Κι άρχισα να ρίχνω στο search τα ονόματα που μου ΄ρχονταν στο νου. Και, μετά από διάφορες προσθαφαιρέσεις γραμμάτων (για να μας βγει το σωστό πρόσωπο), έβγαλα το συμπέρασμά μου σ΄ αυτό το μίνι γκάλοπ:

Όλα σχεδόν τα ονόματα που έψαξα, είχαν προφίλ στον ιστότοπο αυτόν!!! Τι λες τώρα, αναφώνησα (με το νου μου); Είναι δυνατόν; Τόση πέραση έχει πια αυτό το Facebook;

Προφανής, πιστεύω, η δύναμη της μόδας. Είδανε όλοι, μπήκανε όλοι, χώθηκαν όλοι, και τώρα όλους τους βρίσκεις. Ακόμα και άτομα που τα βλέπεις στο δρόμο και δεν τα χαιρετάς πια, εντούτοις τα ΄χεις “friends” για να τους στέλνεις/σου στέλνουν δωράκια, applications, βλακειούλες, και δε συμμαζεύεται.. Πολλοί έχουν υποκύψει στη μόδα, είτε ακολουθώντας παραδείγματα άλλων, είτε απλώς για πλάκα, είτε και από ανάγκη, ακόμα.

Συν τοις άλλοις, επειδή το ΄χω δει (ή ακούσει, δε θυμάμαι τώρα..), ορισμένοι, πια, όταν φλερτάρουν, δε ζητάνε το κινητό ή κάποιο άλλο τηλέφωνο: ζητάνε το αν έχεις ο/η άλλος/η… Facebook!!! Για να μιλήσουν από εκεί. Άσε που μπορείς κι ο ίδιος να φλερτάρεις, πια, στο Facebook, κλπ (όπως έκανες βέβαια και σε άλλα sites πριν επικρατήσει αυτό, και όπως θα γίνεται και στα sites που θα επέλθουν στα χρόνια που θα ΄ρθουν).

Όταν ήμουν ακόμα φοιτητής, μια καθηγήτρια μας είχε πει ότι, σε τέσσερα περίπου χρόνια από τότε, το Facebook δε θα είναι πια τόσο της μόδας. Μπορεί και να μην υπάρχει πια. Προσωπικά, δε νομίζω ότι θα εξαφανιστεί – ίσως απλώς μειωθούν οι χρήστες.

Είναι όμως τόσο προσφιλές, τόσο εθιστικό, τόσο εύχρηστο και με τόσες δυνατότητες για (απλώς) προσχώρηση κάποιου κάπου (σε ομάδες, γκρουπάκια, κλπ), που σε κάνει εύκολα να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου. Άλλωστε, οι διαδικτυακές κοινότητες είχαν εμφανιστεί πολύ πριν την επέλαση και επικράτηση του Facebook: αυτό, απλώς, επιρρώνει τη δύναμή τους. Είναι ανάγκη μας να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου. Απλώς, ενώ είναι πολύ δυνατές οι διαδικτυακές κοινότητες (κάτι που φαίνεται και από τη δύναμη των bloggers, μεταξύ άλλων), δε μπορώ να είμαι σίγουρος για το πόση πραγματική δύναμη έχουν: εννοώ, βέβαια, δεν μπορώ να πω κατά πόσο πραγματικά αλλάζουν τα πράγματα ή παρέχουν δύναμη σ’  αυτούς που ανήκουν στους κόλπους τους.

Στο Facebook είδα μέχρι και… πολιτικά groups, με συνθήματα, και άλλα διάφορα groups που δεν ανήκουν καθόλου στη σφαίρα της πλάκας ή της ευθυμίας, ενώ είναι κανόνας το ότι σε κάθε γεγονός της επικαιρότητας που μονοπωλεί το ενδιαφέρον, σίγουρα θα ανοίξει έστω ένα group στο Facebook (από την Πετρούλα ως το χαμό του Αλέξη Γρηγορόπουλου). Και, βέβαια, από τους ΕΠ.ΟΠ. του λόχου μου ως τους διάφορους σταρ και από τους ψηφοθήρες πολιτικούς μέχρι τον Θιβετιανό μοναχό, χιλιάδες ανά τον κόσμο θα μπαίνουν και θα φτιάχνουν προφίλ καθημερινά, στο Facebook: δε θα αλλάξει σύντομα αυτό.

Μέχρις ότου, ίσως, να ανοίξει το επόμενο πιο ελκυστικό site, για να τραβήξει τις μάζες προς τη μεριά του.

Είναι σωστό να λέμε ως τότε, όμως, “Έχω προφίλ στο Facebook, άρα υπάρχω;“…

Προσωπικά, δε θα το ΄λεγα.

Έξω απ΄ το pc, υπάρχει και ο έρωτας/έξω απ΄ την tv, υπάρχει κι η ζωή, διάβασα κάπου κάποτε.

Το Κύπελλο Ελλάδος όπως το ονειρεύομαι: Τα ρεπορτάζ (4)

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ

Τα θαύματα είναι για να επαναλαμβάνονται

Μια συνέντευξη με ένα μεγάλο σταρ των γηπέδων είναι όνειρο κάθε δημοσιογράφου – όπως και το να πάρεις συνέντευξη από έναν προπονητή μιας ομάδας που αγγίζει το όνειρο! Ο Επαμεινώνδας Παττακός, προπονητής των Πράσινων Πουλιών, της ομάδας που έκανε το μέγιστο “μπαμ” στο Κύπελλο Ελλάδος, ανοίγει την καρδιά του και προειδοποιεί: Όποιος μας υποτιμήσει, θα τον… τσιμπήσουμε!.

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Πώς φτάσατε στη μεγάλη πρόκριση επί του ΠΑΟ Ρουφ (σ.σ. 0-2 μέσα στο Ρουφ);

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ: Δεν ήταν εύκολο. Πρώτα απ΄ όλα, τα παιδιά έδωσαν το 110% των δυνατοτήτων τους. Εκεί είναι η βάση της επιτυχίας. Τα υπόλοιπα, ήταν απλώς τακτική.

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Δηλαδή;

Ε.Π.: Παίξαμε με αντεπιθέσεις, τη στιγμή που ο ΠΑΟ Ρουφ προτίμησε περισσότερο παιχνίδι οργανωμένο με κάθετες πάσες. Κόψαμε το ρυθμό τους, και με τρία αμυντικά χαφ οχυρώσαμε την άμυνα. Παίξαμε με αντεπιθέσεις, και έτσι ήλθαν και τα γκολ: σέντρα μετά από κούρσα, κεφαλιά ή σουτ και γκολ.

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Αναμφίβολα, ο ΠΑΟ Ρουφ φαντάζει σα “μεγαθήριο”, λόγω του χαμηλού στάτους της ομάδας σας. Τώρα που ξαναπαίζετε με ένα επίσης επαγγελματικό σωματείο (σ.σ. Ακράτητο), τι προβλέψεις κάνετε;

Ε.Π.: Προβλέπω ένα δύσκολο παιχνίδι. Απλώς, φανταστείτε ότι ο Ακράτητος πριν από 2-3 σεζόν έπαιζε ακόμα Α’ Εθνική, έτσι; Εμείς θα παλέψουμε όσο μπορούμε, θεωρώ ότι με έξυπνο τρόπο μπορούμε να πάρουμε ξανά μια μεγάλη νίκη!

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Έξυπνο τρόπο; Δηλαδή;

Ε.Π.: Δε μπορώ φυσικά να σας ανοίξω τα χαρτιά μου! Κακά τα ψέματα, η πρόκριση είναι κάτι που το θέλουμε πολύ… Και είμαστε αποφασισμένοι. Θα σας πω μόνο ότι θα δώσουμε όλο μας το είναι. Τίποτα περισσότερο.

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Πιάσατε, η αλήθεια είναι, τη χώρα κάπως… απροετοίμαστη! Πείτε μας δυό λόγια για την ομάδα σας, μιας και τόσοι και τόσοι δε γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτήν.

Ε.Π.: Στην ομάδα μας, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, δεν έχουμε παίκτες εκτός Μεσσηνίας! Είμαστε καθαρά Μεσσήνιοι, με παίκτες που εμείς έχουμε παράξει και δουλέψει στα φυτώρια. Θέλω να τονιστεί αυτό: λείπει το δούλεμα του Έλληνα νεαρού παίκτη! Πρέπει να δουλέψουμε πάνω στα ταλέντα.. Από εκεί και πέρα, έχουμε έναν ξένο μόνο, που έπαιξε και στο πρώτο παιχνίδι, τον Φρανκ Ντ’ Αντρέ, που κατάγεται από τη νήσο Μονσερράτ. Είναι και 27 φορές βασικός με την Εθνική του, οπότε καταλαβαίνετε ότι είναι και διεθνής! Εξαιρετικό αμυντικό χαφ.. Η βάση του παιχνιδιού μας είναι το καλό παιχνίδι του αμυντικού χαφ… Αν παίζει καλά ο αμυντικός χαφ, είμαστε καλυμμένοι.

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Μήπως η υπερβολική προσήλωση στην άμυνα αποδειχθεί κακός σύμβουλος;

Ε.Π.: Ε, κοιτάξτε, με ανώτερη ομάδα παίξαμε στον πρώτο γύρο, με ανώτερη θα ξαναπαίξουμε. Πρέπει να διασφαλίσουμε πρώτα τα νώτα μας.

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Τι πιθανότητες δίνετε στα Πράσινα Πουλιά να ξαναπροκριθούν;

Ε.Π.: Τόσες, όσες θα μας προσφέρει η απόδοσή μας. Αν παίξουμε καλά, οι πιθανότητές μας αυξάνονται κατακόρυφα, τι να λέμε τώρα… Αυτό θέλω κι εγώ από τους παίκτες μου: προσπάθεια και δουλειά στο γήπεδο.

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Είναι στο μυαλό σας η πιθανότητα να αντιμετωπίσετε μια εκ των κορυφαίων ελληνικών ομάδων, όπως Ολυμπιακό, ΠΑΟ, ΑΕΚ, κλπ;

Ε.Π.: Τρώγοντας έρχεται η όρεξη…

ΓΙΩΡΓΟΣΠΟΡ: Προφητεία, ή απλώς αποφασιστικότητα;

Ε.Π.: Θα δείξει…

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (15/3/2009)

Ούτε που το καταλαβαίνεις για πότε περνούν οι μέρες: ΙΔΙΩΣ εκτός στρατού! Σα να ‘ταν μόλις χθες, θυμάμαι, που ‘φευγα απ΄ το τάγμα, παρέδιδα λουκάνικο στην αποθήκη, και έφευγα με προορισμό εννέα μέρες μακριά από τα επ’ ώμου, τις παρελάσεις, τα ξυρίσματα, κλπ…

Και να πάλι απόψε, που ξαναμπαίνω στο ρυθμό του 12μηνου αυτού άχρηστου μαραθωνίου. Τι να γίνει. Το μόνο που εύχομαι, είναι να περνούσαν οι μέρες στο στρατό τόσο γρήγορα, όσο περνάνε όταν είσαι εκτός στρατού. Γίνεται; Δε γίνεται!

Ας δημοσιεύσω, λοιπόν, το καθιερωμένο κυριακάτικο post, έτσι, σαν παρηγοριά.

Μ’ αρέσει

1. Όλα αυτά που πρόλαβα να κάνω, όσο ήμουν στην άδεια αυτή!!!

2. Ο άκρως ποδοσφαιρικός διάλογος που άνοιξα με Ισπανούς φιλάθλους της Βιγιαρεάλ, παραμονές του αγώνα της ομάδας τους με τον Παναθηναϊκό (την Τρίτη), στο κέντρο, σε μαγαζί που πουλούσε ποδοσφαιρικές φανέλες! Η τελική ατάκα του Ισπανού, ήταν όλα τα λεφτά: Estoy alérgico de Madrid (σ.σ. Είμαι αλλεργικός στη Ρεάλ Μαδρίτης)!!!

3. Η “ποικιλία μπύρας” για τέσσερα άτομα της μπυραρίας Εν Αιθρία, στη Φιλαδέλφεια (Βρυούλων 2).

Δε μ’ αρέσει

1. Που λόγω της φαρυγγίτιδας που με ταλαιπώρησε, έχασα τουλάχιστον 2 μέρες κρεβατωμένος και σε άσχημη κατάσταση!!! 😦

2. Ο αποκλεισμός του βαζέλα από το Τσάμπιονς Λιγκ. Κακά τα ψέματα, είναι σπουδαίος ευρωπαϊκός μας εκπρόσωπος. Ήθελα να προκριθεί…

3. Που δεν πρόλαβα να κάνω κάποια άλλα πράγματα, με αποτέλεσμα να τα αναβάλλω για την επόμενη φορά…

Γκρινιάξτε: Γιατί έχετε το… δικαίωμα!!!

Σπανίως παίρνω “πάσες” για blog-o-παίχνιδα! Καμιά φορά μου πετάει καμία η JoaN, άλλες ο Άνθρωπος του Μετρό.. Αυτή η τελευταία πάσα που έλαβα, όμως, από τον Άνθρωπο του Μετρό, δεν έπρεπε να πάει χαμένη! Διότι αφορά στη γκρίνια, “το αγαπημένο σπορ των νεοελλήνων” (όπως εύστοχα είπε κάποτε κάποιος που ως συνήθως δε θυμάμαι το όνομά του). Συνεπώς, θα δώσω κι εγώ πέντε πράγματα που με κάνουν να γκρινιάζω – συμπυκνώνεται όμως η τόση γκρίνια σε πέντε μόνο πράγματα; Εγώ θα προσπαθήσω να τη συμπυκνώσω!!!

1. Γκρινιάζω όταν δεν έχει καλό φαγητό στο σπίτι! Το φαγητό είναι κάτι το εξαιρετικό, συνεπώς δε δέχομαι στο τραπέζι να υπάρχουν φαγητά τύπου όσπρια, λαχανικά, ζαρζαβατικά, ή οτιδήποτε από αυτά που οι γιατροί ονομάζουν “υγιεινά”! Δε θέλουμε υγεία, θέλουμε γεύση!!! (εννοείται, σαλάτες τρώμε, μην πάθουμε και κανένα σκορβούτο, έτσι;..)

2. Γκρινιάζω όταν χάνω στο FIFA (οποιοδήποτε FIFA)! Μα είναι δυνατόν να σφυροκοπώ ανελέητα την εστία της Ίντερ, αυτή να μην έχει κάνει ευκαιρία, και στο τέλος να με κερδίζει 0-1 με καραμπόλα και αυτογκόλ; Ε, σπας το pc μετά ή όχι; (σ.σ. προχώρησα σε αυτή την ενέργεια πέρσι το καλοκαίρι, και το μετάνιωσα: α ρε άτιμη Αrezzo, για σένα έσπασα ολόκληρο pc…)

3. Γκρινιάζω όταν τρώμε γκολ με την ομάδα της γειτονιάς! Και, συχνότατα, φταίω εγώ για το γκολ (πέρασμα μπάλας κάτω απ΄ τα πόδια, μεγαλοπρεπές “τσαφ” στο διώξιμο, χάσιμο μπάλας στην άμυνα, κλπ), αλλά οι άλλοι πάντα πρέπει να φταίνε! Και γκρινιάζω! Όχι και τόσο αντικειμενικός, έτσι;

4. Γκρινιάζω με τη μοναδική ικανότητα ορισμένων να αργούν στα ραντεβού τους μαζί μου! Ιδίως οι κοπέλες, φυσικά… Μα, γιατί έρχονται στις 10.20, όταν τους έχεις πει να είναι εκεί στις 10; Τόσο απλό! Και τόσο δύσκολο να απαντηθεί. Δικαιολογίες, πάντως, εύκολα αποδέχομαι. Καταγράφω, επίσης, στο ιστορικό μου, και μια αναμονή… 2 ωρών για ένα άτομο (που δεν ήρθε ποτέ).

5. Γκρινιάζω όταν οι άλλοι δε μπορούν να καταλάβουν/κατανοήσουν/αποδεχθούν/επεξεργαστούν μια ή περισσότερες απόψεις μου! Προσοχή, όχι να ενστερνιστούν. Να κατανοήσουν, απλώς. Να κατανοήσουν λόγους, αιτίες, αφορμές, παρελθόν και στοιχεία που για μένα (ναι!) είναι σημαντικά. Γιατί ο καθένας πρέπει να κρίνει και να εξετάζει μόνο από αυτό που φαίνεται, και μόνο από αυτό που ο χαρακτήρας του τού επιτρέπει; Μπες και λίγο στη θέση του άλλου!!!

Μικρά ιστορικά

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων, μεταξύ όλων των άλλων που έκανα (ή κάναμε, καλύτερα) με την παρέα ήταν και η δημιουργία διαφόρων θεωριών, ας πούμε.. Μια από τις δεκάδες θεωρίες που φτιάξαμε τότε, ήταν και η θεωρία της γκρίνιας.

Απηυδησμένοι από τους ανθρώπους που απεχθάνονται όσους γκρινιάζουν, και με δεδομένη την αγάπη μας και τη ροπή μας προς τη γκρίνια, δημιουργήσαμε το ακόλουθο motto παύλα θεωρία της γκρίνιας:

Φίλοι γκρινιάρηδες, αγνοήστε όσους σας κατακρίνουν. Είναι πάρα πολλά όσα μας κάνουν να θέλουμε να γκρινιάξουμε. Μην νιώθετε ενοχή. Γκρινιάξτε: έχετε το δικαίωμα!!!

Η τελευταία υπογραμμισμένη φράση αποτελεί, στην ουσία, τη βαθιά αλήθεια της γκρίνιας της ίδιας. Ας λένε οι υπόλοιποι να μη γκρινιάζουμε, να αποδεχόμαστε καταστάσεις, να είμαστε στωικοί (“πωπω όλο γκρινιάζεις!“), και τα λοιπά. Έχετε το δικαίωμα στη γκρίνια!

Είναι αναφαίρετο!!!

4 μήνες Ζ.Ε.Λ.Ε.

Σήμερα, το καλεντάρι γράφει 11 Μαρτίου. Συμπληρώνονται ακριβώς τέσσερις μήνες από εκείνο το φωτεινό πρωινό, όταν είχα διαβεί την πύλη του στρατοπέδου στην Κόρινθο, για να παρουσιαστώ ως υπηρέτης της πατρίδας (“όταν την πύλη διάβηκα/μου λέει ο αλφαμίτης/γύρνα παιδί μου για να δεις/τι πάει να πει πολίτης“): καθήκον που ελάχιστα με ενδιέφερε, για να πω την αλήθεια, αλλά που έπρεπε να γίνει. Κάτι σαν τα εμβόλια – και, όπως οτιδήποτε μου το επιβάλλουν το απεχθάνομαι (είτε καλό είτε κακό), έτσι απεχθάνομαι και το στρατό.

1/3 θητείας, καλύφθηκε! Άλλα δύο έμειναν… Πώς πέρασε ο καιρός…

Οι πρώτες 40 μέρες πέρασαν στο κέντρο. Εκπαίδευση, βήμα, παρελάσεις, η πρώτη επαφέ με το όπλο, οι πρώτες σκοπιές, τα πρώτα θαλαμοφυλίκια: σαν ανάμνηση από το μέλλον μου ως φαντάρος, όλα αυτά. Ή μήπως νομίζει κανείς ότι ο φαντάρος θα κάνει κάτι διαφορετικό στην υπόλοιπη θητεία του; Τα ίδια και τα ίδια! Τότε ακόμα δεν το ήξερα, όμως. Και, πλάι στο φόβο των ποινών και στην ανάγκη για προσαρμογή στο νέο περιβάλλον, να σου και οι πρώτες φιλίες, οι πρώτες παρέες, τα πρώτα αξιόλογα άτομα που γνώριζα. Χέρι-χέρι βέβαια με φωνακλάδες λοχαγούς, εκνευριστικούς δόκιμους, σπαστικούς ανθυπολοχαγούς, εξυπνάκηδες επιλοχίες, και άλλα πολλά “μυρωδικά”. Περισσότερο ο νους τους στο ψάρωμά σου, παρά στην εκπαίδευσή σου, είχα την εντύπωση ώρες ώρες… Ο χρόνος έμοιαζε να ΄χει κολλήσει, και φαινόταν σα να μην υπήρχε διέξοδος από την Κόρινθο.

20 Δεκέμβρη: Ηλιόλουστο πρωινό, και το πούλμαν μας πηγαίνει στον επόμενο στρατιωτικό προορισμό μας. Αλεξανδρούπολη. Εκπαιδευμένοι (υποτίθεται) και έτοιμοι για υπηρεσία στη μονάδα (υποτίθεται), άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη (κυριολεκτικά!). Εμείς πηγαίναμε στα βόρεια, στη στεριά (ευτυχώς) και όχι πάνω στην επικίνδυνη γραμμή των συνόρων (ευτυχώς). Ένα νέο ξεκίνημα άρχιζε.

Και δώσ΄του πάλι να μάθεις τους ανθρώπους, το περιβάλλον, τους ρυθμούς. Αλλαγή, σαν μετακόμιση. Πάνω που λες “βρήκα το ρυθμό μου”, σε παίρνουν και σε πετάνε σ΄ ένα νέο λάκκο. Κι άντε να τα ξαναβρείς. Είναι κι αυτό μέρος της περιπέτειας του στρατού. Κι αυτό το μέρος της περιπέτειας ζω ακόμα, μιας και το Μάιο, περίπου, αφήνω τη μονάδα, για την κάλυψη του άλλου μισού της θητείας. Προσωπική ευχή: μακάρι να έμενα Αλεξανδρούπολη. Ούτε καν φανταζόμουν ότι θα περνούσα τόσο καλά στη μονάδα, που μας την περιέγραφαν με τόσο κατάμαυρες εικόνες οι (σε εντεταλμένη υπηρεσία “ψαρώματος”) ανώτεροί μας στο κέντρο! Απείρως καλύτερη η μονάδα απ΄ ότι το κουραστικό και αγχωτικό κέντρο.. Τι να γίνει, όμως, δικαιούμαστε μια μετάθεση ακόμα, βλέπεις. Μακάρι να πάμ’ κοντά στα σπίτια μας.

Σε τέσσερις μήνες θητείας, λοιπόν, ας δούμε κάμποσα πραγματάκια που κερδίσαμε:

1. Οι πολλοί και καλοί φίλοι. Είναι απίστευτο το πώς πραγματικά η συνύπαρξη σε μια βίαιη και εχθρική κατάσταση ενώνει τόσο γρήγορα και εύκολα τόσους ανθρώπους. Καλά λένε (και κάνουν) όσοι υμνούν τις “φιλίες στο στρατό”.

2. Γνώσεις! Ακόμα και σε αντικείμενα που δεν θα μου χρησιμεύσουν σε τίποτα στη ζωή μου (εκτός κι αν αγοράσω κάμποσα ΤΟΟΥ και αρχίζω να μπαζουκώνω πολυκατοικίες για να σπάω πλάκα), απέκτησα γνώσεις και χάρηκα γι΄ αυτό! Είναι ωραίο να καταπιάνεσαι με πράγματα που πιο πριν δεν τα γνώριζες, είναι ωραίο να μαθαίνεις.

3. Ωραίες εικόνες της φύσης. Δε θα ξεχάσω την υπέροχη Ακροκόρινθο, τον ηλιόλουστο Κορινθιακό κόλπο, την έξοχη πεδιάδα του Έβρου, τα σμήνη των πουλιών να πετάνε από πάνω μας στο ηλιοβασίλεμα (σε Κόρινθο και Αλεξανδρούπολη), τις ανθισμένες αμυγδαλιές δίπλα στο σημείο που βάζαμε υπογραφή στο περίπολο, τη χιονοθύελλα στις Φέρες, και πόσα άλλα ακόμα.

4. Το βαθμό του δεκανέα. Δεν είμαστε πια απλοί στρατιώτες, έχουμε κι ένα βαθμό.

5. Τον στρατιωτικό τουρισμό. Περιδιαβαίνοντας διάφορες πόλεις της Ελλάδας, για τις ανάγκες της στρατιωτικής θητείας, αναγκαστικά γίνεσαι μέρος των πόλεων αυτών. Τις ζεις, τις ψάχνεις, τις μαθαίνεις, κι αργότερα, απολυμένος πια αν ξανάρθεις, θα νιώθεις ότι έρχεσαι σε κάτι οικείο! Αυτό ονομάζεται στρατιωτικός τουρισμός!

Άντε, και καλή συνέχειά μας (και βοήθειά μας)!!!

244

To Κύπελλο Ελλάδος όπως το ονειρεύομαι – Τα ρεπορτάζ (3)

ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΠΑΝΝΑΞΙΑΚΟ!

Σε τηλεπαιχνίδι αν κέρδιζαν μια δωρεάν ξενάγηση στο γήπεδο του Ολυμπιακού, οι παίκτες του Πανναξιακού, σίγουρα θα χαίρονταν – πόσο μάλλον να παίξουν κιόλας, απέναντι στον πρωταθλητή Ελλάδος! Να, όμως, που η κληρωτίδα του Κυπέλλου Ελλάδος τούς έκανε το χατήρι, κι έτσι θα βρεθούν στο στάδιο Καραϊσκάκη για το δεύτερο προκριματικό του τουρνουά!

Ο ναξιώτικος σύλλογος (που στον πρώτο προκριματικό απέκλεισε την ΠΕ Βαθύ, από τη Σάμο) δεν έχει βλέψεις, φυσικά, για πρόκριση, αλλά αναμένεται να διασκεδάσει όσο δεν πάει το παιχνίδι, όπως υποστηρίζει ο προπονητής της ομάδας, Δημήτρης Καπούνης: “Ούτε το λεωφορείο της ομάδας θα βάλουμε μπροστά στο τέρμα, ούτε θα παίξουμε μαζική άμυνα! Θα ευχαριστηθούμε το παιχνίδι. Τέτοια ματς έρχονται μια φορά στη ζωή ενός αθλητή, μιας ομάδας, ενός προπονητή. Θα το διασκεδάσουμε!“. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι δηλώσεις του αρχηγού, Τάσου Δημητροκάλλη: “Λες και παίζουμε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ νιώθουμε! Πάμε για την εμπειρία και μόνο.. Και, ποιος ξέρει;…“, ολοκλήρωσε με νόημα. Ο σύλλογος της Νάξου αγωνίζεται στην Α’ κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος Κυκλάδων.

Ο κόουτς του Ολυμπιακού, Ερνέστο Βαλβέρδε, μετά την εύκολη πρόκριση επί του ΠΟ Κω (7-0) στον πρώτο προκριματικό, προετοιμάζει με τον ίδιο τρόπο την ομάδα για το παιχνίδι με τους Ναξιώτες: δηλαδή, πολλοί νέοι παίκτες, λίγοι από την πρώτη ομάδα, και ελεύθερο πνεύμα στον τρόπο παιχνιδιού: “Οι αντίπαλοί μας θα παίξουν ελεύθερα. Εμείς γιατί να παίξουμε αγχωμένα; Πάμε για τη νίκη, με καλό ποδόσφαιρο, κι ελπίζω να ΄χουμε αρκετό κόσμο στο πλευρό μας, παρά τη μικρή δυναμικότητα του αντιπάλου“.

Στο στάδιο Καραϊσκάκη αναμένεται να βρεθούν 1000 με 1500 φίλοι του Ολυμπιακού, ενώ τυπώθηκαν συνολικά 3000 εισιτήρια. Περίπου 50 οπαδοί του νησιωτικού συλλόγου θα ακολουθήσουν την ομάδα τους.

ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΟ-ΑΕΚ

Ο δε Παναθηναϊκός (6-0 τη Δόξα Πίνδου στον πρώτο προκριματικό) δε θα μπορούσε να ευχηθεί για πιο εύκολο έργο στο β’ προκριματικό: ο αδύναμος ΠΑΣ Αιδηψού (ομάδα της Εύβοιας, Β’ Τοπικό του νησιού) θα υποδεχθεί το “τριφύλλι”, και βέβαια έχει σημάνει… συναγερμός στην πόλη των ιαματικών πηγών! Οι “πράσινοι” αναμένεται να παραταχθούν εκ νέου με πολλές αλλαγές, ενώ ο Χενκ Τεν Κάτε θα δοκιμάσει στο ξερό γήπεδο των αντιπάλων και το νέο απόκτημα της ομάδας, τον Ιταλό Alessio Pikermi. Το χωρητικότητας… 70 φιλάθλων γήπεδο του ΠΑΣ Αιδηψού αναμένεται να είναι… κατάμεστο, ενώ σίγουρα η προσέλευση των οπαδών θα ξεπεράσει και τις πιο τρελές προσδοκίες των ανθρώπων της ομάδας. Ο ΠΑΣ Αιδηψού είχε αποκλείσει στον πρώτο προκριματικό τον Πλάτωνα Σαμοθράκης (2-0).

Το ίδιο θα συμβεί και στην Θεσσαλονίκη, όπου η Αναγέννηση Τούμπας θα παίξει με την ΑΕΚ! “Κιτρινόμαυροι” εναντίον “κυανόμαυρων” (αφού αυτά είναι τα χρώματα των γηπεδούχων, ομάδας Α’ Τοπικού Θεσσαλονίκης), και, με την επικράτηση της ΑΕΚ σχεδόν βέβαιη, οι άνθρωποι της ομάδας της Τούμπας τύπωσαν 200 εισιτήρια για το παιχνίδι, προσδοκώντας τουλάχιστον κάποια κέρδη από το “βαρύ”, φυσικά, όνομα του αντιπάλου. Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς θα ρίξει στη μάχη της πρόκρισης το νέο άσσο της ομάδας, το Τζαμαϊκανό δεξί χαφ John Rastaman, με την ελπίδα να δει καλά στοιχεία σε αυτό το εύκολο παιχνίδι. Από την άλλη, η Αναγέννηση Τούμπας θα παραταχθεί με σκοπό την αξιοπρεπή εμφάνιση, άσχετα αν ο παλιός άσσος του ΠΑΟΚ, Νίκος Κολομπούρδας, που παίζει (στα 39 του!) στην ομάδα, έδωσε σύνθημα για κάτι περισσότερο: “Θα πρέπει να παλέψει η ΑΕΚ για να περάσει από ΄δω“. Η Αναγέννηση απέκλεισε στον πρώτο προκριματικό γύρο νησιωτική ομάδα, την ΑΕ Κυθήρων, με 5-1 στην παράταση (κ.α. 0-0).

ΛΟΙΠΑ ΝΕΑ

Κατά τα λοιπά, οι ομάδες της Σούπερ Λιγκ κληρώθηκαν ξανά με ερασιτεχνικά και αδύναμα σωματεία, κάτι που θα διευκολύνει το έργο τους. Η έκπληξη, πάντως, του πρώτου προκριματικού, το μεσσηνιακό σωματείο Πράσινα Πουλιά (σ.σ. απέκλεισε τον ΠΑΟ Ρουφ, ομάδα Δ’ Εθνικής), δεν απέφυγε πάλι τα δύσκολα, αφού κληρώθηκε με τον Ακράτητο, ομάδα Δ’ Εθνικής ξανά. Ο προπονητής τους, πάντως, Επαμεινώνδας Παττακός, δεν πτοείται: “Πάμε για ό,τι καλύτερο! Είτε νίκη, είτε αξιοπρεπή εμφάνιση!“.

Υπενθυμίζουμε, ότι στην παρούσα φάση του τροπαίου μετέχουν συνολικά 512 σωματεία.

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (8/3/2009)

Δυόμισι μήνες μακριά από το σπίτι δεν είναι λίγο πράγμα! Κι αν στην Αγγλία περνούσα καλά, τι κι αν ήμουν μακριά από το σπίτι, στο στρατό μαθαίνεις να διπλοεκτιμάς την αξία πραγμάτων που δεν τους έδινες και τόση σημασία.

Όπως και να ΄χει, πάντως, η καθιερωμένη κυριακάτικη στήλη του blog αυτού “ανεβαίνει” ξανά!

Μ΄ αρέσει

1. Που ξαναγύρισα σπίτι μου! Τι να λέμε τώρα.. Όχι ότι περνάμε κι άσχημα στην Αλεξανδρούπολη, αλλά το νόστιμον ήμαρ είναι πιο σημαντικό.

2. Η νίκη του Πανσερραϊκού και ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού στο Κύπελλο! Είναι κρίμα, για μια ομάδα που επένδυσε τόσα λεφτά, που έδωσε τόσες υποσχέσεις, που φόρτωσε το μυαλό του κόσμου της με τόσες προσδοκίες, να αποτυγχάνει στο τέλος, παραμένοντας για μια χρονιά ακόμα δίχως τίτλο. Μπράβο στον Πανσερραϊκό, που απέδειξε πως τα λεφτά δεν παίζουν μπάλα (για μια ακόμα φορά).

3. Η περίπολος και σκοπιά που έκανα αυτή τη βδομάδα, με το ίδιο άτομο: δεν ήταν η υπηρεσία που ήταν καλή, ήταν το άτομο με το οποίο την έκανα!!! Ο ιδανικός τύπος για να περάσει η ώρα, σ΄ αυτά τα βασανιστικά δίωρα των υπηρεσιών.

Δε μ΄ αρέσει

1. Η πρόκριση του Ολυμπιακού επί του ΠΑΟΚ στο Κύπελλο – μια φορά χωρίς διαμαρτυρίες των αντιπάλων μας, δε μπορούμε να πάρουμε έναν αγώνα;

2. Η τραγική διαπίστωση ότι, στο στρατό, έχεις δίκιο μόνο όταν σου το επιτρέψουν…

3. Που παραέχω φάει σουβλάκια πια! Έφτασα στο σημείο να τα βλέπω και να φεύγω πέρα.. Το πολύ το Κύριε Ελέησον το βαρέθηκε κι ο παπάς!!!

To Κύπελλο Ελλάδος όπως το ονειρεύομαι – Τα ρεπορτάζ (2)

ΣΑΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΠΛΟ…

ΚΩΣ Του ανταποκριτή μας, Γιώργου Υλατζή

Ένα εύκολο ξεκίνημα είχαν φανταστεί στο θεσμό του νέου Κυπέλλου Ελλάδος οι παίκτες του Ολυμπιακού, κάτι που έγινε πραγματικότητα στην Κω. Ο τοπικός ΠΟ Κω προσπάθησε, αλλά το τελικό 0 – 7 με το οποίο ηττήθηκε απλώς επιβεβαίωσε τα προγνωστικά. Οι ερυθρόλευκοι, παίζοντας με αναπληρωματικούς και παίκτες από την ομάδα Νέων, επιβλήθηκαν άνετα, μπροστά σε ένα κοινό 700 και πλέον ατόμων (sold out στο Δημοτικό Στάδιο Κω!), αποδίδοντας κατά διαστήματα ωραίο ποδόσφαιρο και δείχνοντας το εξαιρετικό υλικό των ακαδημιών τους.

Το σκορ άνοιξε στο 10ο λεπτό ο νεαρός Μπαλοδήμος, όταν αξιοποίησε με αριστερό “ξερό” σουτ σέντρα από δεξιά του Πάντου (ο μόνος από τους “μεγάλους” που ακολούθησε την αποστολή στο ακριτικό νησί). Το 0-2 και το 0-3 ήλθαν στα τελευταία λεπτά του πρώτου μέρους, κι ενώ ο ΠΟ Κω προσπαθούσε να αντιδράσει: σκόρερ οι Καϊλόγλου και Σουβαλιώτης, αμφότεροι με κεφαλιές.

Στην επανάληψη, οι γηπεδούχοι έπαιξαν πιο ανοιχτά, αλλά τα σουτ των Λυτρίβη, Κατσιάνου και Πύρζα δεν ανησύχησαν τον γκολκίπερ Πρώιο. Αντίθετα, ο ομόλογός του του ΠΟ Κω, Μπαμπόπουλος, νικήθηκε για τέταρτη φορά από το νέο αστέρι των ακαδημιών του Ολυμπιακού, τον 16χρονο Αγκολανό João Perreira Agrinho (Ζοάο Περρέιρα Αγρίνιο), ο οποίος με πολύ δυνατό βολέ εκτός περιοχής πέτυχε το ωραιότερο γκολ του αγώνα. Τα τρία τελευταία τέρματα των ερυθρολεύκων σημειώθηκαν στα τελευταία λεπτά του αγώνα, από τους Γκιάτα, Δαλλιάνη και Μισέντο.

Πριν την έναρξη του ματς, ο δήμαρχος Κω, κ. Μαυρογιαλλουρίδης, τίμησε με πλακέτα τον “αιώνιο πρωταθλητή” (όπως δήλωσε) Ολυμπιακό.

Οι συνθέσεις:

ΠΟ Κω: Μπαμπόπουλος, Λυτρίβης Φ., Λυτρίβης Π., Γιαννακίδης, Πύρζας (61′ Ζερβός), Μανταλιάς, Τόσκας, Κεραμάρης (75′ Μαμελετζής), Φαντούρος, Φαγάς, Κατσιάνος (52′ λ. τρ. Τσάμπος).

Ολυμπιακός: Πρώιος, Μήτσης, Πάντος, Πινακάς, Μπαλοδήμος, Πολυχρονόπουλος (60′ Αγρίνιο), Πηλιχός, Καραχάλιος (65′ Γκιάτας), Καϊλόγλου, Σουβαλιώτης, Μισέντος (65′ Δαλλιάνης).

ΣΤΟ ΡΕΛΑΝΤΙ Ο ΠΑΟ – ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΗΚΕ Η ΑΕΚ!

Ανάλογα εύκολη ήταν και η αναμέτρηση για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος αντιμετώπισε τη Δόξα Πίνδου εκτός έδρας. Οι ερασιτέχνες της ηπειρώτικης ομάδας δέχθηκαν έξι τέρματα (0-6 τελικό σκορ) στο πρώτο ημίχρονο (!) και όλα από τον ίδιο παίκτη: τον Αντώνη Πετρόπουλο, το μόνο παίκτη από την πρώτη ομάδα που βρισκόταν στην αποστολή της ομάδας! Κατά τ΄ άλλα, στην κατάμεστη έδρα της γηπεδούχου (400 άτομα και άλλοι τόσοι στα… γύρω μπαλκόνια!) ο Παναθηναϊκός δεν απειλήθηκε σχεδόν καθόλου, οι γηπεδούχοι δεν προσπάθησαν να απειλήσουν, και το ματς κύλησε απολύτως ομαλά για τους “πράσινους”.

Δε συνέβη όμως το ίδιο και για την ΑΕΚ! Οι “κιτρινόμαυροι” έπαιζαν στην Κρανούλα με τον τοπικό Αστέρα, και “τα χρειάστηκαν” όταν βρέθηκαν να χάνουν με 1-0 μόλις στο 16ο λεπτό από το γκολ του 35χρονου φορ Μπαμπασίδη!!! Για 40 λεπτά, ο Αστέρας κρατούσε το “όνειρο” στα χέρια του με μαζική άμυνα, αλλά ο εξαιρετικός συνδυασμός του 56ου λεπτού των Μπίμπα-Σιδηρόπουλου και Δράκου έφερε την ισοφάριση (σκόρερ ο τελευταίος με πλασέ). Από εκεί και έπειτα οι γηπεδούχοι κατέρρευσαν αγωνιστικά και ψυχολογικά, και δέχθηκαν άλλα τέσσερα τέρματα στο διάστημα που απέμενε. Σκόρερ οι Θεοδωρίδης (2), Κυρέζης και Κουκάρας.

ΛΟΙΠΑ ΝΕΑ

Κατά τα λοιπά, τα επαγγελματικά σωματεία που συμμετείχαν στον πρώτο προκριματικό δεν αντιμετώπισαν προβλήματα με τους ερασιτέχνες (ως επί το πλείστον) αντιπάλους τους. Στο “ντέρμπυ” του γύρου, ΠΑΣ Γιάννινα-ΑΕΛ, νικητής αναδείχθηκε ο ΠΑΣ (1-0, με σκόρερ τον Τσιλογλανίδη) μπροστά σε 10.000 θεατές στους “Ζωσιμάδες”!!! Το μοναδικό θύμα έκπληξης στην πρώτη αυτή φάση ήταν ο ΠΑΟ Ρουφ (ομάδα Δ’ Εθνικής), ο οποίος ηττήθηκε 0-2 εντός έδρας από τα Πράσινα Πουλιά (σωματείο της Β΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Μεσσηνίας)! Σκόρερ του μεγάλου “μπαμ”, οι Σωτηρόπουλος και Συρόπουλος.