Πιθανός… διεθνής;

Δύσκολο να μη σεβαστείς τις υπερδυνάμεις του ποδοσφαίρου – Μπραζίλα, Ισπανία, Αγγλία (μη διαφωνήσετε με αυτό! Αγγλάρα ολέο!), και τόσες άλλες, τις λατρέψαμε και τις απολαμβάνουμε… Άλλο τόσο εγώ όμως σέβομαι και τις ομάδες εκείνες που σε κάθε κλήρωση προκριματικών, ξέρουν από πριν ότι θα αποτελέσουν τον σάκο του μποξ! Που ξέρουν ότι θα τελειώσουν τα προκριματικά με διαφορά τερμάτων πάνω απ΄ τα 40, ότι θα τρώνε κατά μέσο όρο 4 με 5 γκολ ανά αγώνα, ότι θα σκοράρουν μόλις ένα ή δύο γκολ σ΄ όλο το προκριματικό τουρνουά, κλπ!!!

Σαν Μαρίνο, Ανδόρρα, Λιχτενστάιν, Νήσοι Φερόες, Λουξεμβούργο. Ομάδες-φετίχ για όσους λατρεύουν την υπερπροσπάθεια και την επιμονή, ξανά και ξανά, για ένα θετικό αποτέλεσμα. Για μια αίσθηση της γλυκιάς γεύσης της επιτυχίας. Μια ισοπαλία, μια νίκη, είναι όχι απλώς επιτυχίες για τις εθνικές τούτων των μικρών “μικροκρατών” (microstates), αλλά απόδειξη ότι πρέπει να προσπαθείς, κι ας αποτύχεις, ξανά και ξανά (όπως μνημειωδώς γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος στο νεοεκδοθέν βιβλίο του Ποδόσφαιρο: Παιχνίδι χωρίς όρια, με αφορμή την νίκη 1-2 των Λουξεμβούργιων επί των Ελβετών, στα τέλη του 2008)!!!

Φανταστείτε με, λοιπόν, πολιτογραφημένο Σανμαρινέζο, ή Ανδορανό, να παίζω με την εθνική των χωρών αυτών! Το λέγαμε με τους φίλους μου: ερασιτέχνες αυτοί, το ίδιο κι εμείς! Θα μας καλούσαν στην εθνική, θα παίζαμε εναντίον των (πραγματικά) κορυφαίων του πλανήτη, και θα πραγματοποιούσαμε το όνειρό μας, να πατήσουμε το χορτάρι σπουδαίων γηπέδων του κόσμου!!! Θα τρώγαμε 7 γκολ, βέβαια, αλλά ποια η σημασία, όταν θα λέγαμε στα εγγόνια μας ότι μας έσκασε ντρίμπλα πάνω απ΄ το κεφάλι ο Φάμπρεγκας, ή ότι μας κάρφωσε με φαλτσαριστό σουτ-κεραυνό ο βαν Πέρσυ;

Προβλέπω ένα ταξίδι στην Ανδόρρα τα προσεχή χρόνια, αν αποτύχω στον τομέα του αντικειμένου που σπούδασα! Δεν είναι τίποτα: 2-3 χρονάκια στη χώρα, παίρνω υπηκοότητα, παίζω εθνική! Θα είμαι τότε 28-29 χρονών, στην “ώριμη” παικτική μου ηλικία, με διάθεση να προσφέρω στο νέο μου εθνόσημο!!!

Φάση από τα προκριματικά του Euro 2016: Γαλλία-Ανδόρρα 0-0 (με μαζική άμυνα) ως το 89′, βγάζω σέντρα-σουτ και η μπάλα στα δίχτυα των Γάλλων, 0-1! Πανηγυρίζω έξαλλα μπροστά στους θεατές που με μουτζώνουν, φιλώντας το εθνόσημο της Ανδόρρας!!! Ο 38χρονος Ανρί δεν ξέρει από που να φύγει, ο Ριμπερί στα τελευταία του ένσημα κι αυτός αγκομαχάει να με φτάσει, και ο Αμπιντάλ τρώει τις σβουριχτές μου τρίπλες!
Μεγαλεία…

Άτυχη μοίρα: γιατί δε γεννήθηκα Φεροανός;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s