Λιώνω, μα δεν παλιώνω…

Η μέρα όπου ο στρατιώτης αρχίζει και αισθάνεται κάπως καλύτερα στη θητεία του, είναι η μέρα εκείνη όπου, και επίσημα, “παλιώνει”. Κι αυτή η μέρα, είναι όταν “βάζει μέσα” μια νέα σειρά στρατιωτών.

Σαν σήμερα, δηλαδή!!!

Πριν από τρεις μήνες, ακριβώς, ερχόμουν εδώ στο στρατόπεδο, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, σε ένα άγνωστο περιβάλλον, σε μια άγνωστη κατάσταση, και θυμάμαι ακόμα εκείνο το βαρύ αίσθημα αμηχανίας και αδυναμίας – ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη! Αδυναμία. Διότι, όταν δεν έχεις από που να πιαστείς, νιώθεις πραγματικά αδύναμος.

Σήμερα, λοιπόν, άλλοι νέοι στρατιώτες θα βαδίσουν στα ίχνη που βαδίσαμε εμείς κάποτε, κάμποσους μήνες πριν. Και εμείς είμαστε πια στη θέση εκείνων που τότε είδαμε ως “παλιούς” (κι έχουν φύγει πια απ΄ τη μονάδα μας). Ο αέναος κύκλος των σειρών θα συνεχιστεί (μέχρις ότου να καταργηθεί ο στρατός; Ποιος ξέρει…).

Από σήμερα, όμως, επίσημα πια, απονέμω στον εαυτό μου το δικαίωμα να με αποκαλώ “παλιό”!!!🙂

3 comments on “Λιώνω, μα δεν παλιώνω…

  1. Γεια σου Γιώργη παλιέ!!!!! άντε δυο σειρές ακόμα και με την τρίτη έφυγες!

    Σουχω κι ένα σχολιάκι σε προηγούμενο ποστ !🙂

  2. Ελαααααααααααα Ρε παλιέεεεεεε ! ΟΟλλΛΛεεε

    (Τώρα μου ρθε στο μυαλό ΠΑιδιά της Ελλάδος… πάω να δω😛 )

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s