Το Κύπελλο Ελλάδος όπως το ονειρεύομαι

Τα βράδια της θαλαμοφυλακής, όπως και τα ταξίδια στο στρατό, μέσα στα Στάγιερ ή στα πούλμαν, είναι ενίοτε πηγές μεγάλης έμπνευσης. Ιδίως, δε, αν είσαι και ποδοσφαιρόφιλος, μπορείς, μέσα σε μια ώρα, να κατασκευάσεις ολόκληρες… διοργανώσεις, αν το θες!

Τις προάλλες έτυχε να πέσει στα χέρια μου ένα φύλλο της αθλητικής εφημερίδας Goal, κι έτυχε να ΄ναι δευτεριάτικο φύλλο. Που σημαίνει ότι περιείχε όλη την αγωνιστική δράση του σαββατοκύριακου που είχε προηγηθεί – όχι μόνο στην Α’ Εθνική, αλλά και σε όλες τις άλλες (τις χαμηλότερες) κατηγορίες της χώρας: από την Α’ Αθηνών και τις κατηγορίες της Μακεδονίας, ως τις μικρότερες κατηγορίες των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων, κλπ.

Η ποικιλία των ονομάτων, των χρωμάτων και των ομάδων, καθώς και των πόλεων που αυτές έδρευαν και εκπροσωπούσαν, απίστευτη. Μια πανδαισία εναλλαγών, μια παράθεση όλου του φάσματος και των εκφάνσεων της χώρας. Από τις μικρές ομαδούλες των αθηναϊκών προαστίων (Άρης Βύρωνα, Σεπολιακός, Φοίνικας Καλλιθέας), μέχρι τη θρακιώτικη Εχίνος Σπορ (που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από παίκτες μουσουλμανικής πίστης και καταγωγής!), τη Ζάκυνθο, την ιστορική Κόρινθο, την πάλαι ποτέ μεγάλη Δόξα Δράμας, την “Ελαφρά Ταξιαρχία” του Απόλλωνα Αθηνών (που παίζει πια στη Δ΄ ΕΘνική…), τον σπουδαίο Πανελευσινιακό (που παίζει πια στην Α’ Κατηγορία της Ανατολικής Αττικής…), ένα γιγάντιο δίχτυ από ομάδες με παρέσυρε. Κι έπιασα τον εαυτό μου να κάθεται και να διαβάζει το ρεπορτάζ της… Γ’ Αθηνών, ή για το πώς ο Βισαλτιακός έκανε το… “μπαμ” με την απόκτηση κάποιου… Κουτσομήτρα, κλπ! Άρθρα, λέξεις, φράσεις, ειδήσεις, που κανείς σχεδόν ποτέ δεν προσέχει, και υπάρχουν για να γεμίζουν το χώρο στα φύλλα των εφημερίδων – κάποιος πρέπει ν΄ ασχοληθεί και μ΄ αυτά.

Και μετά, έφερα στο νου μου την αγγλική εμπειρία μου. Οι Άγγλοι, μια χώρα κατά πολύ μεγαλύτερη από τη δική μας, όταν πρόκειται για την ιστορικότερη, σπουδαιότερη και αρχαιότερη διοργάνωση ποδοσφαίρου, το Κύπελλό τους, για το οποίο και καμαρώνουν, δεν διστάζουν: ΟΛΕΣ οι ομάδες της χώρας συμμετέχουν στη διοργάνωση!!! Εννοείται, όλες οι ομάδες που έχουν ένα υποτυπώδες στάτους ομάδας και συμμετέχουν σε κάποια αναγνωρισμένη λίγκα της ομοσπονδίας. Θέλετε και ονόματα; Να, π.χ., στο φετινό προκριματικό του Κυπέλλου Αγγλίας (Ιούλιος), έπαιξαν ομάδες σαν την Bedlington Terriers (κάτι σαν τα Πράσινα Πουλιά), την Kingsbury London Tigers, την Pegasus Juniors, την Stone Dominoes (!), και πόσες ακόμα τέτοιες μικρές ομάδες απ΄ τα τοπικά της Αγγλίας. Ουδεμία ελπίδα, βέβαια, δεν έχουν να προκριθούν στα upper stages του τουρνουά, διότι το ερασιτεχνικό τους στάτους δε θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν παραπάνω [1]. Κι όμως, ορισμένες από αυτές έκαναν αξιοπρόσεκτες πορείες τα τελευταία χρόνια, φτάνοντας αρκετά ψηλά για τα δεδομένα τους στο ιστορικό αυτό Κύπελλο [2].

Το μυαλό άρχισε να δουλεύει αυτόματα: δε θα ΄ταν τέλειο ένα παρόμοιο σύστημα διεξαγωγής και για το Κύπελλο Ελλάδος; Να ΄μπαιναν όλες οι μικρές ομάδες, όλης της χώρας, στα προκριματικά, σε μονούς αγώνες (όπως στην Αγγλία), και να έπαιζαν μεταξύ τους! Σιγά σιγά, όσο οι γύροι θα ανέβαιναν, θα έμπαιναν στο παιχνίδι και οι επαγγελματικές ομάδες (των πρώτων κατηγοριών των τοπικών, της Δ’ Εθνικής, της Γ’, της Β’ και της Α’, φυσικά). Φανταστείτε, λοιπόν, κόντρα στη λογική, να βλέπαμε, με ένα τέτοιο σύστημα, τον Ολυμπιακό να φιλοξενείται από τον… Αστέρα Εξαρχείων, ή τον Άρη Θεσσαλονίκης να κοντράρεται εκτός έδρας με το μεγαθήριο του Βαρβασιακού Χίου! Ή, πάλι, τον Παναθηναϊκό να αποκλείεται (χαχα!) από την Νίκη Πλάτης Μεσσηνίας!!! Τι; Περίεργο το βρίσκετε; Στην Αγγλία, όπου οι ομάδες δε φοβούνται να παίξουν στα ίσα τον αντίπαλό τους, οι μεγάλες του “νησιού” έχουν έρθει πολλές φορές σε δύσκολη θέση, αντιμετωπίζοντας ερασιτεχνικές ομάδες στο Κύπελλο Αγγλίας!!! [3]

Η ουσία είναι, βέβαια, ότι το Κύπελλο Ελλάδος δε θα διοργανωθεί έτσι ποτέ. Θα μείνει ως έχει (με συμμετοχή μόνο των ομάδων Α’, Β’ και Γ’ Εθνικής). Είναι δύσκολο να συνηθίσει κάποιος στην ιδέα, ενώ και για τις ομάδες (ιδίως τις ερασιτεχνικές) να συμμετάσχουν, με τα λίγα λεφτά τους και τις μηδαμινές προοπτικές επιτυχίας.

Για φανταστείτε το, όμως… Εμένα, μ΄ αρέσει!!!

Υποσημειώσεις

[1]. Σε κείμενο στο Internet που διάβαζα πέρσι, όταν ήμουν στην Αγγλία, η ομάδα της Τορκί (σ.σ. Κόνφερανς Αγγλίας), την οποία και θα αντιμετώπιζε μια ερασιτεχνική ομάδα που ΄χε καταφέρει να φτάσει αρκετά ψηλά στο Κύπελλο, περιγραφόταν ως “γίγαντες” (για τα δεδομένα των ερασιτεχνών)!!!

[2]. Πάλι από την αγγλική μου εμπειρία, στο Stoke είχαμε ασχοληθεί εκτενέστατα με τον αποκλεισμό-σοκ της Port Vale (ομάδας της Γ’ Εθνικής Αγγλίας, League 1), από τους ερασιτέχνες της Chasetown!!!

[3]. Η Λίβερπουλ, π.χ., πέρσι αντιμετώπισε στο Anfield την ομάδα της Havant and Waterlooville, την οποία και κέρδισε με 5-2, βέβαια, αλλά έχανε 1-2 στο πρώτο ημίχρονο!!! Στη συνέχεια της ίδιας διοργάνωσης, η Λίβερπουλ αποκλείστηκε χάνοντας εντός έδρας από την Μπάρνσλεϋ, ομάδα Β΄ Εθνικής!!!

Advertisements

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (22/2/2009)

Περιέργως, αυτή η βδομάδα πέρασε αργά. Είχα την πεποίθηση ότι, όταν απασχολείσαι αρκετά στο στρατό, οι ώρες και οι μέρες περνούν γρηγορότερα. Δεν ξέρω γιατί αυτή η βδομάδα άργησε τόσο να περάσει. Όπως και να ΄χει, όμως, το τέλος της θα είναι πανομοιότυπο με όλων των προηγούμενων: με το Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει!!!

Μ΄ αρέσει

1. Που, φέτος τις Απόκρικες, ντύθηκα… πολίτης! Η 24ωρη άδεια που πήρα βοήθησε σ΄ αυτό!!!

2. Η πόλη των Φερών. Γραφικότατη, και πολύ ήσυχη – κάτι που δε συνάδει με το παρελθόν της, απ΄ ότι μας είπε ένας ανθυπολοχαγός εδώ: 15 χρόνια πριν οι Φέρες ήταν “πρώτη μούρη” στην περιοχή, μεγαλύτερη και από την Αλεξανδρούπολη ακόμα (λέμε τώρα…)!!! Τώρα έχει παρακμάσει κάπως, αλλά παραμένει εξαιρετική πόλη, ότι πρέπει για εκδρομή.

3. Η μπουγάτσα με κιμά!

Δε μ΄ αρέσει

1. Το παράγγελμα “ημίσεια κλίση επί δεεεε-ξάπ!“, που ισούται με ένα πράγμα μόνο: κάμψεις!!! Ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσες κάμψεις έκανα αυτή τη βδομάδα (είτε στη σωματική αγωγή, είτε σαν τιμωρία, κλπ): τόσες, όσες δεν είχα κάνει σ΄ όλη τη ζωή μου.

2. Που είναι ακριβά τα μαγαζιά, και στις Φέρες και στην Αλεξανδρούπολη.

3. Η ήττα με κατεβασμένα τα χέρια του Ολυμπιακού από τη Saint Etienne. Το 1-3 αυτό να γίνει μάθημα στο Θρύλο να σέβεται περισσότερο.

8 μήνες

Πάει και ο 8ος μήνας μας…

Όσο περισσότερο τους μετράω, τόσο πιο πολύ πείθομαι! Και χαίρομαι…

21 Φλεβάρη

Απορία

Στο στρατό, παλιά, τους άθεους τους περιλάμβαναν υπό “ειδικό καθεστώς”…

Από τότε μέχρι σήμερα, όμως, αυτοί ήταν οι άθεοι, ή (γενικά) οι του στρατού δεν έχουν το θεό τους;…

Καλαμοβάμονες

Παλιότερα, ειδικά, μετά από βαριές ήττες του Ολυμπιακού ήμουν πραγματικά “σκασμένος” για μέρες. Στενοχωριόμουν πολύ. Αργότερα, όσο πέρασε ο καιρός, επαναξιολόγησα ορισμένα πράγματα και κατάλαβα ότι δεν αξίζει να στενοχωριέμαι – το ότι ακόμα, όμως, συνεχίζω να στενοχωριέμαι, μού αποδεικνύει ότι παραμένω ένας τύπος που, απλώς, αγαπάει τον Ολυμπιακό (την ιδέα, αν θέλετε – κι ας ξέρω πολλά και για τις ατασθαλίες, την εύνοια, τα “πέτσινα μπέναλντυ”, όλα…). Είμαι, ήμουν, και θα είμαι Ολυμπιακός.

Η τελευταία φορά που στενοχωρήθηκα τόσο πολύ για ήττα του Ολυμπιακού, μετά το προχθεσινό 1-3 από το “Λεβαδειακό της Γαλλίας” (όπως χαρακτήρισε τη Σεντ Ετιέν ο Κώστας Καίσαρης του “Goal” – άποψη και παραλληλισμός ιερόσυλα, βέβαια, σα να συγκρίνεις τον Βύντρα με τον Πελέ…), ήταν πάλι για ένα… ευρωπαϊκό 1-3: η ήττα από τη Ρόζενμποργκ για το Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2005-2006 με είχε λυπήσει πολύ. Για τον ίδιο λόγο με τώρα: ο Θρύλος έπαιζε με υποδεέστερη ομάδα, και απέτυχε. Λόγω του ότι, και στις δύο περιπτώσεις, υποτίμησε τον αντίπαλο.

Και, όπως μας εξήγησε και ο (ΑΕΚ-τζής) ανθυπολοχαγός μας εδώ στο στρατόπεδο, πολλές φορές η ενέργεια που διαθέτεις για να πετύχεις ένα στόχο είναι μεγάλη – αυτό όμως ενίοτε γυρίζει και μπούμερανγκ εναντίον σου! Όταν θες, κοινώς, κάτι πάρα πολύ, ο αντίπαλός σου έχει πολλές πιθανότητες να το πάρει εκείνος…

Έτσι κι έγινε και με το Θρύλο.Μαζί και με την υποτίμηση του αντιπάλου…

Δεν πιστεύω ότι θα προκριθεί ο Ολυμπιακός – είναι βαρύ το σκορ. Δεν ανατρέπεται. Ας γίνει μάθημα, όμως, διότι, όταν παίζεις με μια ομάδα όπως η Σεντ Ετιέν, με όνομα βαρύ σαν ιστορία, είτε 18η είναι στο πρωτάθλημά της είτε 1η, είναι η Σεντ Ετιέν.

Άντε, του χρόνου πάλι…

Υ.Γ.: Είπαμε, να υποστηρίζουμε τις ελληνικές ομάδες σε μια μετάδοση, αλλά ο Δημοσθένης Καρμοίρης στη μετάδοση του ματς παραήταν με τον Ολυμπιακό. Σε σημείο παρεξηγήσεως…

Ποδοσφαιρικός στρατός (Part 2)

Αναμφίβολα, η ομάδα του στρατού δεν έχει μόνο τα βασικά στελέχη που παρουσιάσαμε στο προηγούμενο άρθρο. Έχει και κάποιους ακόμα παίκτες, οι οποίοι είναι, θα λέγαμε, ορισμένες “αλλαγές” της ομάδας – απαραίτητοι, όμως! Για να τους δούμε.

– Πρωτίστως, οι δύο εξαιρετικοί Ισπανοί αμυντικοί χαφ, οι άσσοι José Miguel Asimuzio (Χοσέ Μιγκέλ Αζιμούθιο) και Alberto Santiago Lójos (Αλμπέρτο Σαντιάγκο Λόχος).

– O δυναμικός Αυστριακός αριστερός μπακ, Wolfgang Steyr (Βόλφγκανγκ Στάγιερ).

– Ο θαυμάσιος Λετονός αριστερός εξτρέμ, Kaspars Tankss (Κάσπαρς Τανκς).

– Ο αποτελεσματικός δεξιός μπακ, Ισραηλινός Yotas Halperin (Γιοτάς Χαλπερίν).

– Ο αναπληρωματικός γκολκίπερ, ο “εκρηκτικός” Ιταλός Massimo Gitria (Μάσσιμο Τζιτρία).

– Ο Λιθουανός κεντρικός αμυντικός, ο πανύψηλος Gintaras Kampsys (Γκιντάρας Κάμψις).

– Και, τέλος, ο Εσθονός σέντερ φορ, ο γρήγορος Urno Pyyr (Ούρνο Πυρ).

Σύμβολο της Πίστεως (των ποδοσφαιρόφιλων)

Το Πιστεύω όλων των ποδοσφαιρόφιλων! Βλάσφημο; Μπορεί. Ποδοσφαιρικότατο; Σίγουρα!!

Το σύμβολο της (τραπεζας) Πίστεως (ληστεύω)

Πιστεύω εις ένα Τεο, πατερα, παντοκράτορα,

ποιητήν ουρανού και Γκιγκς, ορατών τε Χαρτσον και προβατων.

Και εις ένα Ροναλντινιον, τον υιό του Θεού τον μονογενή,

τον εκ του πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων·


Φως αλσατος, Θεόν αληθινόν, εκ Θεού αληθινού

γεννηθέντα, ου Ζαλαγετα, ομο-Λούσιον τω Ανρί, δι’ ου τα πάντα εγένετο.

Τον Αϊμάρ τους ανθρώπους και Ντιαρά την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των Βερον, και Ντρασένα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.

Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Γεωργάτου, και παθόντα και Αλμπέλντα.
Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γκαλας.
Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ Σεβαντόν του Ρεμπροφ.

Και πάλιν ερχόμενον μετά Μποκσιτς κρίναι ζώντας και νεκρούς,

ου της Βασιλειείας ουκ Νεστα τέλος.

Και εις το Λεμαν το ‘Αγιον, το κύριον, το Μοντραγκον, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον,

τον συν Ανρί και Ετό συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των προπονητών.

Εις μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Ποδοσφαιρικήν Εκκλησίαν.

Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών.

Προσδοκώ ανάστασιν Μπουφόν. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.

Αμήν

Ποδοσφαιρικός στρατός

Οι όροι που συναντά κανείς στο στρατό είναι πολλοί – και, σαν μόνιμο χούι που έχω να τα ποδοσφαιροποιώ όλα, ήταν κάτι απολύτως φυσιολογικό να τους μετρατρέψω κι αυτούς σε παίκτες!

Αν λοιπόν ο στρατός είχε ομάδα, να ορισμένοι παίκτες που θα σταδιοδρομούσαν με τη φανέλα του!!!

Augustine Epοpé (Αγκουστίν Επόπ, FRA)

Juan Francisco Schinacchia (Χουάν Φρανσίσκο Σκινάκια, ARG)

Mokanga-Ekakia Pery-Polo (Μοκάνγκα-Εκάκια Περί-Πολο, CAM)

Marcelo dos Santos Scopetto (Μαρσέλο ντος Σαντος Σκοπέττο, BRA/POR: είναι διπλής υπηκοότητας)

Thalam O’ Fylax (Θάλαμ Ο’ Φύλαξ, NIR -Βόρειος Ιρλανδία-)

Sergio Cabbana (Σέρτζιο Καμπάνα, SMR)

Luccio Ippi-Rescia (Λούτσιο Ιππι-Ρεσία, ΙΤΑ)

Darío Stratigo (Νταρίο Στρατιγκό, POR)

Stewart Goping (Στούαρτ Γκόπινγκ, ENG)

Amedeo Callioppi (Αμεντέο Καλλιόππι, ΙΤΑ)

Sun Ji Ka-Psi-Mi (Σουν Τζι Κα-Πσι-Μι, KOR)

Damagoj Skopja (Νταμαγκόι Σκοπιά, MKD)

Florin Decanea (Φλορίν Ντεκανέα, ROM)

“Αίνιγμα”, πάντως, αποτελεί το όνομα της ομάδας του στρατού. Να το αφήσω στη διακριτική σας ευχέρεια, ή να προσπαθήσω να εφεύρω κάτι εγώ; Ομολογώ ότι δεν προσπάθησα να βρω το όνομα της ομάδας – κάτι όμως σε Πανχακιακός ή Στρατιωτικός Ποδοσφαιρικός Οργανισμός ή Αθλητική Ένωση Πεζικάριων, κλπ, θα ήταν αποδεκτό.

Και, βέβαια, να αναφέρω ότι το κείμενο αυτό υπήρχε “στο συρτάρι” για να ανέβει εδώ και καιρό – δεν είχε ανέβει για ποικίλους λόγους. Ευχαριστώ τους φίλους Formy και Jerry, που μου υπενθύμισαν ότι ως παρέα έχουμε ακόμα την ευχάριστη ικανότητα να μιλάμε την ίδια γλώσσα – αυτή η υπενθύμιση με έκανε να ανεβάσω το κείμενο!!!

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (15/2/2009)

Κυριακή δεν είναι σήμερα; Ναι, Κυριακή. Τόσες μέρες μακριά από τον πολιτισμένο κόσμο έχασα και το μέτρημα των ημερών.. Συνεπώς, αφού είναι Κυριακή, ένα πράγμα πρέπει να “ανέβει”: το νέο Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει!!!

Μ΄ αρέσει

1. Η παραμονή μου στο φυλάκιο, τη βδομάδα που μας πέρασε! Ότι καλύτερο για ένα στρατιώτη (ιδίως μετά από μια δύσκολη περίοδο): σου φεύγει η ψυχολογική πίεση, το κυριότερο. Όχι ότι κάνεις τίποτα το τρομερό, αλλά όσο να ΄ναι απαλλάσσεσαι (για λίγο) από ό,τι σε πρήζει στο τάγμα (αναφορές, φωνές, πίεση, άγχος, κλπ).

2. Ο ΠΑΟΚ. Γενικά, φέτος, μου συμβαίνει αυτό το εξής παράδοξο: όποτε σκέπτομαι τον ΠΑΟΚ (του ποδοσφαίρου), δεν ξέρω, χαίρομαι…

3. Που, λόγω του ότι πρέπει να εκπαιδευτώ ως δεκανέας για δύο εβδομάδες, θα χάσω τα προγραμματισμένα για τις δύο εβδομάδες αυτές “σκηνάκια”, που θα γίνουν!!! Και δεν είμαι και εκδρομικός τύπος, όσο να ΄ναι…

Δε μ΄ αρέσει

1. Η ατέλειωτη λάντζα, με την οποία βρέθηκα αντιμέτωπος πρόσφατα στα μαγειρεία της προσωρινής μονάδας μου… Τώρα καταλαβαίνω περί τίνος βραχνά πρόκειται.

2. Που, όσο καλό κι αν είναι το φυλάκιο, αν δεν έχεις τι να κάνεις από ένα σημείο και μετά “πήζει” ο νους σου. Μετά την τέταρτη μέρα, είχα βαρέσει μπιέλλες!

3. Η επιλογή του Γιόνας Καζλάουσκας ως του νέου προπονητή της (σταθερά επιτυχημένης και με διάρκεια) εθνικής ομάδας μας του μπάσκετ. Δε νομίζω ότι θα μας πάει μακρύτερα απ΄ όσο μας πήγε ο “Δράκος” Γιαννάκης.

Και προσεχώς…

…δεκανέας!!! Μετά από δύο βδομάδες…

Και με 23 μέρες να απομένουν για την επάνοδο στο σπίτι μας!

Μέχρι τότε, παραθέτω αυτούς τους ωραίους στίχους, για να φαίνεται κάτι ωραίο όταν ανοίγει τούτο το blog-άκι!!!

Για σένα…

Να μ’ αγαπάς
Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ’ όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί…

271 και σήμερα…