Χμμ…

Τα ξημερώματα σήμερα, λέει (Δευτέρας), κάποιοι πυροβόλησαν έναν αστυνομικό, 21 ετών, που νοσηλεύεται (μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το μικρό κομμάτι) στο νοσοκομείο – σε σταθερή, αλλά πάντα σοβαρή κατάσταση.

Οι σφαίρες που τον χτύπησαν, μάλιστα, αποδείχθηκαν ότι είχαν κάτι… ιδιαίτερο: ρίχθηκαν με το ίδιο Καλάσνικοφ, που είχε βάλλει πριν από 1-2 βδομάδες εναντίον της κλούβας των αστυνομικών, στου Γουδή.

Άρα, πιθανώς να ήταν και ο βάλλων, ο ίδιος με τότε…

Κι αναρωτιέμαι, τώρα εγώ: για το παιδί αυτό, τον αστυνομικό εννοώ, θα κλάψει κανείς; Θα στενοχωρηθεί κανείς; Θα “εξεγερθεί” κανείς; Θα βγουν “προοδευτικοί” κι “επαναστάτες” σε όλα τα κανάλια, να ωρύονται και να αναθεματίζουν;

Το παιδί αυτό δεν έχει οικογένεια; Δεν έχει μάνα, πατέρα, συγγενείς, φίλους, σπίτι, το δικό του κόσμο, εν τέλει; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι τώρα δεν ανησυχούν, δεν ξενυχτούν, δεν βιώνουν μια κατάσταση οδύνης και ανείπωτης στενοχώριας;

Δύσκολα, λέω εγώ, όμως, θα δούμε την κινητοποίηση που είδαμε για τον νεαρό Αλέξη Γρηγορόπουλο. Λες και είναι “άγιος” ο ένας, που πήγε να σκοτώσει άνθρωπο, και “κάθαρμα” ο άλλος, που πήγε να σκοτώσει άνθρωπο…

Και, για να προλάβω διάφορους που πιθανώς να νομίσουν ότι είμαι κανένας τύπος που μισεί τον νεαρό Αλέξη Γρηγορόπουλο, ή που δε λογαριάζει το τι έγινε, κλπ, θα δηλώσω το εξής: η οδύνη για το θάνατο του νεαρού μαθητή είναι και για μένα δεδομένη. Απλώς, προσπαθώ να δω λίγο πιο σφαιρικά και αντικειμενικά τα πράγματα. Και πιστεύω ότι για τον νεαρό αστυνομικό (εν ονόματι Διαμαντή Μαντζούνη, παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με το ρεπορτάζ) δε θα “κλάψουν” τόσοι και τόσοι (ούτε θα καταδικάσουν).

Κακώς, κατά τη γνώμη μου…

Υ.Γ.1: Και η τραγωδία συνεχίζεται, στα ματωμένα χώματα.

Υ.Γ.2: Α ρε dorothea.. Είχες δίκιο. “Τι μαύρος, τι λευκός, ο δυνάστης του κόσμου μας δε θα αλλάξει τακτική“. Πόσο λάθος είχα!!! Κι εγώ, και όλοι όσοι αναθαρρήσαμε με την εκλογή Ομπάμα.

Υ.Γ.3: Μα, πόσο κρύο έχει εδώ πάνω; Κόκκινα αυτιά, σκασμένα χέρια, πατούσες σα να τις έχεις ποτίσει με αναισθητικό, και να ΄χεις και οπλοασκήσεις να κάνεις! Έχουμε (πάλι) έξοδο, τουλάχιστον…

Υ.Γ.4: Μ΄ έχει φάει αυτό το στιχάκι, απ΄ το πρωί. Να ΄ναι καλά ο Φοίβος Δεληβοριάς, που το ΄γραψε για όλους εμάς: σε θέλω, σε σκέφτομαι, κι απλώς ονειρεύομαι σε σένα να τελειώνει αυτός ο κάτω κόσμος

310 και σήμερα…

By stokegeo Posted in 1

2 comments on “Χμμ…

  1. Φίλε, κανένας δεν πηγαίνει άκλαυτος-από την αμοιβάδα μέχρι τον άνθρωπο.
    Υπάρχουν οι ποιητές, που έχει από κάπου οριστεί σ’ αυτούς να πονάνε όλο τον πόνο του κόσμου για να χαίρωνται οι άλλοι.
    Ευτυχώς που στην περίπτωση του Διαμαντή δεν χρειάζεται να πονέσω τέτοιον πόνο:ο Διαμαντής θα είναι γρήγορα κοντά μας.
    Μα να, είπα να γράψω δυο συμπαθητικά της περιπέτειάς του και σιγουριάς της ανάρρωσής του λόγια:

    ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΑΝΤΖΟΥΝΗΣ

    Φεύγοντας απ’ την μαύρη τη Ζαχάρω
    φίλον μου που θρηνούσα έναν καμένο,
    καθάριο αέρα λίγον για να πάρω
    το βήμα μ’ έσερνε το ζαλισμένο

    στην όμορφή σου την Κυπαρισσία.
    Μα τώρα εκεί αν πάλι ξαναπάω
    από αίμα οσμή θα μ’ απωθεί απαισία
    και δολοφόνες σφαίρες θα μετράω.

    Κι έτσι, αγαπημένε Διαμαντή μου,
    οι άθλιοι ταγοί μας όπως κυβερνάνε,
    κάμαν οι τόποι οι κάποτε δικοί μου
    ξένοι για μένα όλοι να μετράνε.

    Μα όμως θα ‘σαι γρήγορα κοντά μας!
    Κι όλα θα γίνουνε πάλι δικά μας!

    Γιώργης Χολιαστός

  2. Θα ήθελα να βγουν και για χάρη του όλοι οι φωνασκούντες και να εξεγερθούν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s