To 2009 γράφεται με παχύ “λ”

Ήρθε λοιπόν και το 2009ο έτος. Και, όπως μου υπενθύμισε με τα ευφάνταστα sms του ο Stranger, ό,τι κάνεις την Πρωτοχρονιά, το κάνεις όλη τη χρονιά! Είχε λόγο που το είπε: μόλις πριν λίγο, τον είχα ενημερώσει ότι έπαθα… γαστρεντερίτιδα, την παραμονή της αλλαγής του χρόνου! Λέτε να ξέρει κάτι παραπάνω αυτή η… σοφή παροιμία;

Όπως και να ΄χει, και όπως καταλάβατε, η χρονιά δε μπήκε και τόσο καλά για μένα. Τουλάχιστον, με επανέφερε στα βασικά, εκείνα που μας έλεγε κάποτε η μανούλα μας και εμείς θυμώναμε: μην τρως ποτέ με βρόμικα χέρια (ή, αργότερα, όταν εξελιχθήκαμε “διαιτολογικά”: μην τρως τα βρόμικα χέρια – όσοι είστε φανατικά ονυχοφάγοι, θα με καταλάβετε). Κάπως έτσι την έπαθα, αλλά ευτυχώς το μόνο που κόστισε ήταν μια ωρίτσα στο αναρρωτήριο και μερικά επιπλέον χάπια. Βγήκε όμως και σ΄ ένα καλό: αναγκαστικά, δεν έφαγα την πρωτοχρονιάτικη πίτα που κόψαμε στο ΚΨΜ!!! Ήταν τσουρέκι, βλέπετε, και δεν τα πολυσυμπαθώ… Να, δεύτερη παροιμία που χτυπάμε σήμερα, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

Κατά τ΄ άλλα, όσες ευχές και να δώσουν οι επιτελάρχες, οι ταξίαρχοι, οι συνταγματάρχες όλου του έθνους, κανείς δε μπορεί να με πείσει ότι η Πρωτοχρονιά (κι όχι μόνο) μακριά απ΄ το σπίτι σου είναι μια όμορφη Πρωτοχρονιά. Ναι, το ξέρω, πάλι εξασκώ το αγαπημένο μου άθλημα, τη γκρίνια. Αλλά τι να γίνει; Αφού δεν είναι ωραίο! Πάλι καλά που οι πρώτοι πυρήνες παρεών και φίλων έχουν σχηματιστεί – κι άλλωστε, στο στρατό, ό,τι κι αν λένε, το κυρίαρχο ρητό (για μένα), και 3ο για σήμερα, είναι ένα: όλοι οι άλλοι στην ίδια κατάσταση με σένα είναι, οπότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα.

Για μένα, πάντως, εδώ πάνω στην Αλεξανδρούπολη, το 2009 θα γράφεται με παχύ “λ”. Λόγω των πάμπολλων βορειοελλαδιτών συναδέλφων/στελεχών/διοικητών, βέβαια. Μέχρι το Μάιο, έχουμε πολλλλά ν΄ ακούσουμε σ΄ αυτό το λλλλόχο που μας έβαλαν… Προς Θεού, δεν θέλω με την καμία να προσβάλλω τους βορειοελλαδίτες! Ίσα ίσα, η επαφή με άτομα μακριά από την πρωτεύουσα ίσως μου/μας κάνει και καλό, εμένα/εμάς του/των Αθηναίου/Αθηναίων!!! Άλλωστε, κάποτε, ένας άνθρωπος που εγώ θεωρούσα απόλυτο και σπούδαζε Καβάλα, είπε ότι “από τα Τέμπη κι απάνω, δεν είναι Ελλάδα, είναι άλλη χώρα” (Αθηναίος αυτός). Οι περισσότεροι από τους εδώ συναδέλφους είναι Μακεδόνες, και έχουν βοηθήσει εμάς τους “ποντικούς” Αθηναίους περισσότερο απ΄ όσο πιθανώς να μας βοηθούσαν οι κακομαθημένοι πρωτευουσιάνοι… Αυτό είδα εγώ, και μακάρι να συνεχιστεί έτσι.

Αναφορικά με τα όσα ειπώθηκαν (και) αυτή την Πρωτοχρονιά, είμαι σίγουρος ότι δεν έχασα και πολλά (λόγω της δεδομένης έλλειψης χρόνου και τηλεοπτικής συσκευής εδώ): οι γνωστές ευχές, τα ίδια γνωστά λόγια θα τα ΄παν και πάλι, οι πολιτικοί, οι ηγέτες όλου του κόσμου – ειρήνη, αγάπη, συμφιλίωση, αναπτυσσόμαστε, ανεβαίνουμε, κάντε υπομονή, κλπ. Την ίδια ώρα, οι Ισραηλινοί πάλι βομβάρδιζαν (σ.σ. συγκλονιστική η φωτό του Άραβα Παλαιστίνιου με το καταματωμένο πρόσωπο που ξεπηδά μέσα από τους σοβάδες του κατεστραμμένου σπιτιού του, όλοι την είχαν πρωτοσέλιδο…). Απόδειξη ότι οι βλάκες είναι αήττητοι, τα ΄χουμε πει αυτά.

Όπως και να ΄χει, και για μένα και για τον κόσμο όλο θα είναι μια (μαζί με τις προηγούμενες) δύσκολη χρονιά. Για μένα, θα γραφτεί με λάμδα παχύ, πασπαλισμένη με τη λάσπη του χειμώνα, τη σκόνη απ΄ το αδιάβροχο, τις βρόμικες αρβύλες, τις κρύες νύχτες, και όλα τα άλλα. Για τον υπόλοιπο κόσμο, θα είναι άλλη μια μακρά σεζόν δύσκολων “αγώνων”, γεμάτη με “ντέρμπυ” για την αποφυγή του “υποβιβασμού” μας.

Εγώ θέλω να ευχηθώ, για τη χρονιά αυτή που τώρα βρίσκεται “στη σέντρα” και ξεκινά, ακριβώς αυτό: να μην “υποβιβαστούμε” φέτος. Να μην “πέσουμε κατηγορία”. Όχι σαν έθνος ή σαν ήπειρος ή οτιδήποτε τέτοιο – σαν άτομα, ο καθένας μας μόνος του. Να πάμε καλύτερα από την περσινή σεζόν. Να “βγούμε Ευρώπη” με όσα θα κάνουμε, να μπούμε “στους ομίλους” μιας καλύτερης ζωής.

Να κερδίσουμε το “κύπελλο της ζωής”, που τραγουδούσε πριν χρόνια ο Ρίκυ Μάρτιν…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Τις επικαλαμίδες σας, τις φορέσατε;…

Δεν αντέχω, (δεν την παλεύω με τίποτα)
κοντά μου να μη σ’ έχω, (μέρες μετράω αντίστροφα)
στην αγκαλιά σου τρέχω, (μακριά και πέρα απ’ τα σύνορα)
μακριά σου δεν αντέχω!!! (301 και σήμερα)

Για μένα, βέβαια, 312 και σήμερα, έτσι;…


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s