Επαγωγική σκέψη

Στα μπουρδέλα, συνήθως, πληρώνουμε για να πάμε να “ζωγραφίσουμε”.

Ο Ελληνικός Στρατός είναι κομμάτι του κράτους, άρα πληρώνεται από αυτό – τουτέστιν, από εμάς.

Άρα, πληρώνουμε για να μας “ζωγραφίζουν” επί 12, 9, 6 ή και 3 μήνες…

Το κοινό στις δύο προτάσεις αυτές, είναι ότι το περιβάλλον είναι ένα… μπουρδέλο!!!

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (25/1/2009)

Η μόνιμη στήλη της Κυριακής, για αυτό το blog, είχε ολίγον τι χάσει το δρόμο της! Κάτι η αδυναμία για ανέβασμα, κάτι μερικές ποινές προ εβδομάδων, κράτησαν το Μ΄ αρέσει-Δε μ΄αρέσει σε απραξία.

Τώρα, όμως, επιστρέφουμε, και (σε συντετμημένη, “στρατιωτική” μορφή, πάντα), γράφουμε όσα μας άρεσαν (και όχι) τη βδομάδα που πέρασε!!!

Μ΄ αρέσει

1. Η εκπαίδευση της εβδομάδας που πέρασε. Είδαμε από κοντά τανκάκια, ερπυστριοφόρα, μάθαμε 5-6 πράματα, κάναμε κάτι διαφορετικό, εν τέλει. Δεν ξέρω για τους άλλους, εμένα μ΄ άρεσε!

2. (από χθες) Η διαφορά των 12 βαθμών του Ολυμπιακού από τον (αιωνίως) δεύτερο Παναθηναϊκό, μετά την ήττα του τελευταίου από τους Εργοτελίτες!!! Μια επιτυχία, στην οποία ήσαν πολλοί οι… μέτοχοι… Πολυμετοχική, δηλαδή!

3. Η είδηση ότι ο Κροάτης διεθνής αμυντικός (της Ντινάμο Ζάγκρεμπ) Ντίνο Ντρπιτς και η καλή του, Νίβες Κέλσιους (μοντέλο), έκαναν έρωτα στη σέντρα του γηπέδου της ομάδας του παίκτη, του θρυλικού Μάξιμιρ!!! Η απόλυτη φαντασίωση του κάθε ποδοσφαιρόφιλου…

Δε μ΄ αρέσει

1. Που, χθες βράδυ, κι ενώ φίλος μας στο θάλαμο είχε φέρει κιθάρα και μπαγλαμαδάκι και δεξιοτεχνικά μας ψυχαγωγούσε με ωραία τραγούδια, ο ΕΠΟΠ-αρος που είχαμε ως υπεύθυνο διέταξε να σταματήσουμε, “μην τυχόν και μας ακούσει κανένας ανώτερος και μπει μέσα και μοιράσει ποινές“… Και μετά αναρωτιούνται γιατί οι νέοι μισούν τη στρατιωτική θητεία τους…

2. Η αποκάλυψη του πραγματικού χαρακτήρα πολλών ανθρώπων, όταν έρχονται στο στρατό: και αναφέρομαι στο πόσο κακομαθημένοι είναι τόσοι και τόσοι, και φαίνεται αυτό εδώ (και την πληρώνουμε όλοι οι άλλοι, βέβαια).

3. Η αγένεια των ανθρώπων που είναι καιρό στο στρατό (αξιωματικών, συνήθως).

Οι γλάροι

Κάθε μέρα πετούν πάνω απ΄ το στρατόπεδο γλάροι. Δεκάδες γλάροι. Διόλου παράξενο, μιας και η Αλεξανδρούπολη λιμάνι είναι – η ευτυχία του γλάρου: ένα στρατόπεδο γεμάτο κάδους με σκουπίδια! Που να βουτάει και να ψάχνει στη μολυσμένη θάλασσα; Μολυσμένο κι εκεί, μολυσμένο κι εδώ.. Δεν τους χάλασε!!!

Τα δεκάδες λοιπόν αυτά γλαρόνια κάθε μέρα κοιτάνε από ψηλά εμάς, τους ταλαίπωρους φαντάρους, σίγουρα με κάποια ευγνωμοσύνη – τόσα σκουπίδια τους αφήνουμε, άλλωστε… Και κρώζουν, συνέχεια, λοιπόν! Όλη την ώρα οι κραυγές τους αντηχούν στο στρατόπεδο. Πότε διακεκομμένες, κρα, κρα, κρα, πότε συνεχόμενες, κραααα-κραααα-κραααα, πότε πιο αργές, και πάει λέγοντας.

Όταν ένας γλάρος, πάντως, κράζει συνεχόμενα και σπαστά, κρα-κρα-κρα, κάπως έτσι, και γρήγορα κιόλας, ακούγεται σαν γέλιο. Σαν εκείνο το γέλιο το σπαστικό, αλλά και το τόσο αυθόρμητο – μου θυμίζει το γέλιο της γιαγιάς μου, ιδίως όταν την έπιανε εκείνο το τρελό, που δε σταμάταγε με τίποτα…

Και χαίρομαι πάρα πολύ, όταν ένας γλάρος αρχίζει και κράζει με αυτό τον τρόπο όταν είμαστε μαζεμένοι στην αναφορά τάγματος, λόχου, ή οτιδήποτε τέτοιο… Σα να γελάει, από πάνω μας, με τα επ΄ ώμου μας, τα παρουσιάστε μας, τις χαιρετούρες, τα ουρλιάσματα των ανώτερων, τις ανούσιες εντολές, με όλα εν τέλει τα άχρηστα πράγματα που, όλα μαζί, συνθέτουν ό,τι ονομάζεται ελληνικός στρατός.

Σα να γελάει αυτός, τις στιγμές εκείνες που δε μπορούμε να γελάσουμε εμείς με όλα αυτά!!!

Μήπως να τον ευχαριστούσα(με) κιόλας;…

Το θαύμα του Ερυθρού Αστέρα Νόβι Σαντ

Κάτι πρωτόγνωρο συμβαίνει στην ομάδα του Ερυθρού Αστέρα του Νόβι Σαντ. Και δεν εννοούμε το ότι η μικρομεσαία ομάδα του περιφερειακού πρωταθλήματος της Σερβίας, που εδρεύει στην ομώνυμη πόλη, μάχεται για να αποφύγει τον υποβιβασμό για πρώτη φορά στην 10χρονη ιστορία της, αλλά το ότι στο ρόστερ της βρίσκουμε ποδοσφαιριστές καταγόμενους από τις επτά δημοκρατίες που κάποτε απάρτιζαν την ενωμένη Γιουγκοσλαβία!!! Γεγονός, αναμφίβολα αξιοσημείωτο…

Ο Κροάτης Μίρκο Μάλτσιτς (Mirko Malcic, αριστερό μπακ), ο Σλοβένος Σεργκέι Μπαρμπέρι (Sergei Barberj, αμυντικός χαφ), ο Σκοπιανός Μίλκο Τάφραλιτς (Milko Tafraljic, δεξί μπακ), ο Κοσοβάρος Αλντίν Παπουτσί (Aldin Papuxhi, γκολκίπερ), ο Βόσνιος Χασάν Ντελιχασάνοβιτς (Hasan Delihasanovic, κεντρικός μπακ), και ο Μαυροβούνιος Σλαβόιε Καρακάλιτς (Slavoje Karakaljic, σέντερ φορ), είναι οι έξι παίκτες από τις έξι κάποτε ομόσπονδες γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες που με την συνύπαρξή τους στο γήπεδο θυμίζουν τον χαρακτήρα και την υπόσταση της κάποτε ενωμένης και ισχυρής τους πατρίδας. Όλοι οι υπόλοιποι άσσοι του ρόστερ είναι Σέρβοι, με καλύτερο παίκτη τον Νεμπόισα Τότσκιτς (Nebojsa Tockic), το δεξί χαφ της ομάδας, που είναι και ο γηραιότερος παίκτης (38 ετών). Κι όλα αυτά, βέβαια, σε μια σέρβικη, αν δεν το καταλάβατε, ομάδα.

Πώς συνυπάρχουν όμως όλοι αυτοί, σ΄ αυτή τη χώρα με το τόσο ευαίσθητο παρελθόν;

Ακόμα θυμάμαι τους βομβαρδισμούς στο χωριό μου, αν και ήμουν μόλις δύο ετών“, διηγείται ο Βόσνιος Ντεληχασάνοβιτς, γεννημένος το ’91. “Εδώ στην ομάδα, όμως, δεν έχω να χωρίσω τίποτα και με κανέναν, όλοι έχουμε ένα κοινό σκοπό, και δε βάζουμε τα πολιτικά στη μέση“, ολοκληρώνει.

Βασιλικότερος του… βασιλέως εμφανίζεται ο Κροάτης, ο Μάλτσιτς: “Ομόνοια – μόνο ομόνοια! Αν θέλαμε να κάνουμε πολιτική, θα φορούσαμε ένα κουστούμι και θα μπαίναμε στο Κοινοβούλιο“, λέει, για να τον συμπληρώσει ο Σκοπιανός, Τάφραλιτς: “Εδώ δεν είμαστε ούτε Κροάτες, ούτε Σέρβοι, ούτε τίποτα: είμαστε ο Ερυθρός Αστέρας Νόβι Σαντ!!!“.

Ο πόλεμος που διέλυσε την πρώην Γιουγκοσλαβία ξεκίνησε το 1991 και έληξε το 1996, αφήνοντας πίσω του χιλιάδες θύματα και πέντε νέα κράτη: Βόσνιοι, Σλοβένοι, Σέρβοι, Κροάτες και Σκοπιανοί χωρίστηκαν σε έθνη. Το 2007 ανεξαρτητοποιήθηκαν οι Μαυροβούνιοι, και το 2008 οι Κοσοβάροι. Ο εμφύλιος δίδαξε στα αδέλφια πώς να σκοτώνουν, να βιάζουν και να δολοφονούν τους αδελφούς τους δίχως τύψεις, ενώ έπληξε ακόμα και το ποδόσφαιρο της χώρας: λόγω του πολέμου, η Γιουγκοσλαβία αποκλείστηκε από το Euro ’92, και τη θέση της πήρε η Δανία (που κατέκτησε αργότερα το Κύπελλο). Και, τι ειρωνεία: το 1991, λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου, με παίκτες από όλες τις δημοκρατίες της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας (Προσινέτσκι – Κροάτης, Ναϊντόσκι/Πάντσεφ – Σκοπιανοί, Σαμπανάτζοβιτς – Βόσνιος, Μιχαϊλοβιτς/Στογιάνοβιτς/Γιούγκοβιτς – Σέρβοι, Σαβίτσεβιτς – Μαυροβούνιος) και σύμβολο της ενότητας της χώρας, κατακτούσε στο Μπάρι το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας στα πέναλτυ τη Μαρσέιγ…

Οι λαοί μας πια προσπαθούν να ξεχάσουν. Εγώ Γιουγκοσλάβος νιώθω, ειλικρινά. Πανηγύριζα σαν τρελός, πιτσιρικάς, το Κύπελλο που πήραμε το ’91! Απορώ που δίνετε τόση βάση στο ότι εδώ παίζουμε από τόσες εθνικότητες“, μας… ακυρώνει θαρραλέα ο Μαυροβούνιος φορ, Καρακάλιτς – “όλοι αδέλφια είμαστε“, ολοκληρώνει.

Λιγότερο… ενωτικοί, πάντως, παρουσιάζονται ο Κοσοβάρος Παπουτσί και ο Σλοβένος Μπαρμπέρι, με τον δεύτερο να δηλώνει: “Καλή η ενότητα, αλλά εγώ μπορώ να αισθάνομαι Σλοβένος; Κι εγώ θέλω να ξεχάσω, αλλά Σλοβένος ένιωθα πάντα“.

Η ομάδα τώρα προσπαθεί να σωθεί και να μην πέσει στα τοπικά της Σερβίας. Αν κάτι όμως έχει καταφέρει ως τώρα, είναι να ενώσει, υποτυπωδώς, την Γιουγκοσλαβία ξανά!!! Έστω και μέσα στο γήπεδο, απλώς… Κι είναι ένα επίτευγμα κι αυτό…

Υ.Γ.1: Το κείμενο, τα ονόματα και τα πρόσωπα είναι απολύτως φανταστικά (τα αληθινά, βέβαια, εξαιρούνται).

Υ.Γ.2: Το κείμενο αυτό εγκαινιάζει την κατηγορία κειμένων Από τη φαντασία στο πληκτρολόγιο – κείμενα κατευθείαν βγαλμένα από το νου, περνάνε στο blog. Το παρόν κείμενο έχει και την ιδιότητα να ΄χει γραφτεί κατά τη διάρκεια υπηρεσίας… θαλαμοφυλακής!!!

Επέτειος

Δεν ξέρω αν θυμάσαι λεπτομέρειες, αλλά εγώ θυμάμαι κάθε λεπτό από εκείνο το βράδυ. Ήταν ένα ζεστό βράδυ Ιουνίου, εγώ είχα μόλις δυό βδομαδούλες  επαναπατρισμού από τα ξένα και την Αγγλία, και στην οθόνη της καφετέριας, αν θυμάσαι, έδειχνε Κροατία-Τουρκία 1-1 (2-2 παράταση, στα πέναλτυ η Τουρκία, αλλά αυτό δεν παίζει καν να το θυμάσαι).

Εκείνο που θυμάμαι πιο έντονα, από τις πολλές βέβαια λεπτομέρειες, ήταν ο τρόπος που με κοίταγες. Ξέρεις κάτι; Ίσως, απ΄ όλα όσα ήδη ήξερα για σένα και όσα έβλεπα ο ίδιος, να ΄ταν εκείνο που να μ΄ έπεισε ότι με ήθελες τόσο πολύ. Πίστεψέ με, φαινόταν! Ομολογώ ότι λίγες φορές με έχουν κοιτάξει έτσι, με τόση πλησμονή και έρωτα μοναδικό.

Οι αριθμοί λένε, ότι την 21η Ιουνίου του 2008 γίναμε ζευγάρι. Και, ότι σήμερα, την 21η Γενάρη του 2009, κλείνουμε μαζί επτά μήνες. Να συνεχίσω τα στατιστικά; Ο αριθμός αυτός των επτά μηνών είναι η αμέσως μεγαλύτερη σχέση που έκανα (η μεγαλύτερη είναι ακόμα αριθμός απλησίαστος – όχι ακατάρριπτος, όμως!!!), και έπεται και συνέχεια, βέβαια.

Το κακό είναι, ότι δε σε έβλεπα πολύ. Σε πήραν οι φίλες σου το καλοκαιράκι, με πήραν οι δικοί μου, χωριστήκαμε αρκετά. Μετά, ήρθε η μαμά πατρίδα για να με ξανατραβήξει μακριά σου. Πιο πολύ, δηλαδή, μακριά βρισκόμαστε, παρά κοντά, τελικά!

Δεν είναι κακό όμως αυτό. Γιατί με γεμίζει με προσμονή. Μου δίνει υπομονή. Και με οπλίζει με επιμονή – όχι μόνο για να δικαιώσω την αντοχή μου, αλλά και για να ξέρω ότι, όταν θα βγω, θα πρέπει να αναπληρώσω όλο τούτο το χαμένο χρόνο με το να σε γνωρίσω, να σε ψάξω, να σε μάθω, να σε κάνω δική μου.

Φοβάμαι… Ότι όταν απολυθώ και φύγει το βάρος τούτο από πάνω μου, ότι ο χρόνος θα μας έχει κάνει κακό. “Μάτια που δε βλέπονται…“, δε λένε;… Δε θέλω να το πιστέψω αυτό. Και ξέρεις γιατί;

Γιατί κάθε φορά που πέφτω να κοιμηθώ, παρέα με τους ψύλλους και τα ροχαλητά των άλλων φαντάρων, εγώ τα μάτια σου σκέφτομαι. Και εκείνο το βλέμμα που είχες εκείνο το τόσο μακρινό βράδυ του Ιουνίου, που εγώ είχα μόλις δυό βδομαδούλες  επαναπατρισμού από τα ξένα και την Αγγλία, και στην οθόνη της καφετέριας έδειχνε Κροατία-Τουρκία 1-1.

Αυτό με κρατά να αντέχω.

Καλή μας επέτειο!!!

21/6/2008 – 21/1/2009

Μετρώ τις μέρες…

…μετρώ τις ώρες, μετρώ τα βήματα, λέει το γνωστό τραγούδι του Πορτοκάλογλου. Κάπως έτσι είναι και η στρατιωτική θητεία: ένα μέτρημα.

Όχι μόνο ημερών, λεπτών, μηνών, αλλά και στιγμών. Εντάξει, ας μην είμαστε γκρινιάρηδες διαρκώς: έχει και καλές στιγμές ο στρατός. Να, π.χ., τις προάλλες που μας ανέβαζαν με το Στάγιερ πάνω στο βουνό, ήμασταν καμιά δεκαριά άτομα μέσα και τραγουδούσαμε τραγούδια για φαντάρους!!! Και δώσ΄ του το Φαντάρο της Αλεξίου, το Απολύομαι, και πολλά ακόμα που δεν τα θυμάμαι τώρα! Ή, πάλι, όταν ανεβήκαμε στο βουνό, είχαμε όλη την πανέμορφη κοιλάδα του Έβρου στα πόδια μας, χιονισμένη και στο πιάτο για να τη θαυμάσουμε…

Γενικά, από το στρατό έχω εξαιρετικές εικόνες που έχω αποκομίσει. Κάποιες από αυτές τις έχω αναφέρει και σε τούτο το blog. Η όμορφη Ακροκόρινθος, που ήταν απέναντί μας στο πεδίο ασκήσεων, αλλά και στο πεδίο βολής. Τα μεγάλα σμήνη πουλιών, που έσχιζαν τον ουρανό από πάνω μας τα απογεύματα όταν κάναμε τις οπλοασκήσεις. Ο πανέμορφος Κορινθιακός κόλπος, που εκτεινόταν μπροστά μας στο χώρο αναφοράς… Σ΄ αυτές τώρα (και σ΄ όλες τις άλλες) προστέθηκαν και οι καινούργιες τούτες ωραίες εικόνες και στιγμές. Πιο πολύ απ΄ όλα, όμως, μ΄ αρέσει όταν ξυπνάω τα Σαββατοκύριακα (που ξυπνάμε στις 7.30 κι όχι στις 6.30), που απέναντι, στο παράθυρο, φαίνεται πορτοκαλί η ανατολή του ήλιου, προσφέροντας ένα θέαμα μοναδικό, έτσι όπως ο ήλιος σκίζει και διώχνει τα σκοτάδια. Και χάρηκα πολύ, μια μέρα, που είχα σκοπιά 6-8 το πρωί: είδα τούτο το μοναδικό θέαμα σε όλο του το μεγαλείο!!! Ο ουρανός βάφτηκε με ένα χρώμα, κάτι ανάμεσα σε πορτοκαλί, ροζ και άσπρο! Καλά τα ΄λεγε ο Όμηρος, όταν μιλούσε για τη “ροδοδάχτυλη αυγή” που φώτιζε τα πεδία των μαχών στην Τροία – κάτι τέτοιο θα σκεπτόταν..

Και η καταμέτρηση στιγμών, συνεχίζεται…

Σώπα

(του Αζίζ Νεσίν)

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
“σώπα”.

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :”εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!”

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
“κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ….σώπα!”

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
“Τι σε νοιάζει εσένα;”, μου λέγανε,
“θα βρείς το μπελά σου, σώπα”.

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
“Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα”

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε “Σώπα”.

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
“Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα”
Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του “Σώπα”.
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το “Σώπα”.

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές “έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς”
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!…

Ευτυχώς μιλάνε αρκετοί πια στις μέρες μας…

Χμμ…

Τα ξημερώματα σήμερα, λέει (Δευτέρας), κάποιοι πυροβόλησαν έναν αστυνομικό, 21 ετών, που νοσηλεύεται (μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το μικρό κομμάτι) στο νοσοκομείο – σε σταθερή, αλλά πάντα σοβαρή κατάσταση.

Οι σφαίρες που τον χτύπησαν, μάλιστα, αποδείχθηκαν ότι είχαν κάτι… ιδιαίτερο: ρίχθηκαν με το ίδιο Καλάσνικοφ, που είχε βάλλει πριν από 1-2 βδομάδες εναντίον της κλούβας των αστυνομικών, στου Γουδή.

Άρα, πιθανώς να ήταν και ο βάλλων, ο ίδιος με τότε…

Κι αναρωτιέμαι, τώρα εγώ: για το παιδί αυτό, τον αστυνομικό εννοώ, θα κλάψει κανείς; Θα στενοχωρηθεί κανείς; Θα “εξεγερθεί” κανείς; Θα βγουν “προοδευτικοί” κι “επαναστάτες” σε όλα τα κανάλια, να ωρύονται και να αναθεματίζουν;

Το παιδί αυτό δεν έχει οικογένεια; Δεν έχει μάνα, πατέρα, συγγενείς, φίλους, σπίτι, το δικό του κόσμο, εν τέλει; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι τώρα δεν ανησυχούν, δεν ξενυχτούν, δεν βιώνουν μια κατάσταση οδύνης και ανείπωτης στενοχώριας;

Δύσκολα, λέω εγώ, όμως, θα δούμε την κινητοποίηση που είδαμε για τον νεαρό Αλέξη Γρηγορόπουλο. Λες και είναι “άγιος” ο ένας, που πήγε να σκοτώσει άνθρωπο, και “κάθαρμα” ο άλλος, που πήγε να σκοτώσει άνθρωπο…

Και, για να προλάβω διάφορους που πιθανώς να νομίσουν ότι είμαι κανένας τύπος που μισεί τον νεαρό Αλέξη Γρηγορόπουλο, ή που δε λογαριάζει το τι έγινε, κλπ, θα δηλώσω το εξής: η οδύνη για το θάνατο του νεαρού μαθητή είναι και για μένα δεδομένη. Απλώς, προσπαθώ να δω λίγο πιο σφαιρικά και αντικειμενικά τα πράγματα. Και πιστεύω ότι για τον νεαρό αστυνομικό (εν ονόματι Διαμαντή Μαντζούνη, παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με το ρεπορτάζ) δε θα “κλάψουν” τόσοι και τόσοι (ούτε θα καταδικάσουν).

Κακώς, κατά τη γνώμη μου…

Υ.Γ.1: Και η τραγωδία συνεχίζεται, στα ματωμένα χώματα.

Υ.Γ.2: Α ρε dorothea.. Είχες δίκιο. “Τι μαύρος, τι λευκός, ο δυνάστης του κόσμου μας δε θα αλλάξει τακτική“. Πόσο λάθος είχα!!! Κι εγώ, και όλοι όσοι αναθαρρήσαμε με την εκλογή Ομπάμα.

Υ.Γ.3: Μα, πόσο κρύο έχει εδώ πάνω; Κόκκινα αυτιά, σκασμένα χέρια, πατούσες σα να τις έχεις ποτίσει με αναισθητικό, και να ΄χεις και οπλοασκήσεις να κάνεις! Έχουμε (πάλι) έξοδο, τουλάχιστον…

Υ.Γ.4: Μ΄ έχει φάει αυτό το στιχάκι, απ΄ το πρωί. Να ΄ναι καλά ο Φοίβος Δεληβοριάς, που το ΄γραψε για όλους εμάς: σε θέλω, σε σκέφτομαι, κι απλώς ονειρεύομαι σε σένα να τελειώνει αυτός ο κάτω κόσμος

310 και σήμερα…

By stokegeo Posted in 1

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (4/1/2009)

Για τη μόνιμη κυριακάτικη στήλη του blog αυτού, το Μ΄αρέσει-Δε μ΄αρέσει, το 2009 ξεκινά καλά: την πρώτη κιόλας Κυριακή του έτους μπορώ και ανεβάζω κείμενο! Θα είναι συντετμημένου τύπου, βέβαια, αλλά όχι και εντελώς… ξερό! Για να δούμε μερικά πράγματα που μας άρεσαν και κάποια που δε μας άρεσαν, την εβδομάδα της αυγής του νέου έτους.

Μ΄ αρέσει

1. Που όλοι προσπαθήσαμε, στο στρατόπεδο, για μια όσο το δυνατόν καλύτερη Πρωτοχρονιά, μακριά από τα σπίτια και τους δικούς μας.

2. Που αυτή η βδομάδα ήταν σαν βδομάδα προσαρμογής, με “σεβαστές” εξόδους και ευκαιρίες για χαλάρωμα αρκετές!

3. Το νετκαφέ Login, στην Αλεξανδρούπολη. Φτηνό, καλό, και “ζεστό” (σα χώρος).

4. Τα έξοχα στενάκια της πόλης, τα οποία “διακοσμούνται” από χαμηλόφωτα, καλόγουστα μπαράκια, καφετέριες, εστιατόρια, κλπ. Γενικότερα, μ΄ αρέσει σ΄ αυτή την πόλη ότι έχει απ΄ όλα και σε μεγάλες ποσότητες: κουρείο ζητάς; Ξαφνικά βλέπεις τρία, μαζεμένα!!! Σουβλατζίδικο ζήτησες; Το ένα δίπλα (ή πίσω) απ΄ τ΄ άλλο, σε αποστάσεις μηδενικές, κ.ο.κ.! Τα στενάκια, όμως, όπως προανέφερα, είναι πολύ ωραία.

5. Που δεν έφαγα (λόγω της γαστρεντερίτιδας) από την πρωτοχρονιάτικη πίτα του τάγματος!!! Μα, τσουρέκι; Πώς τους ήρθε; Αντί να φτιάξουν μια πρωτότυπη πιτούλα, με κάτι πιο “μακεδονικό”, ξέρω ΄γω, έβαλαν τα τυπικά γνωστά τσουρέκια (σε πιο μεγάλο μέγεθος, απλώς) και μας τα ΄ριξαν να τα φάμε!

Δε μ΄ αρέσει

1. Που η χρονιά μπήκε για μένα άσχημα, με την γαστρεντερίτιδα που είχα (έστω και για λίγο).

2. Που τα κάποτε θύματα, έγιναν θύτες τώρα. Μ΄ άλλα λόγια, που οι Ισραηλινοί σκοτώνουν και δολοφονούν (πάλι) ανθρώπους. Όπως και οι απαντήσεις των Παλαιστίνιων, βέβαια (δίκαιες ή άδικες). Στο αέναο αυτό γαϊτανάκι αυτής της αιματοβαμμένης γωνιάς του κόσμου. Μισώ τον πόλεμο!

3. Που, στο στρατό, συνάντησα νέα παιδιά, ανθρώπους 19-25 ετών, που δεν ήξεραν ούτε να διαβάζουν ούτε να γράφουν…

4. Ο θάνατος του Αχιλλέα Γραμματικόπουλου, τερματοφύλακα του Ολυμπιακού στις τρεις πρώτες δεκαετίες της ιστορίας του Θρύλου. Ήταν 100 ετών. Μαζί του, όπως και μαζί με όλους τους άλλους βετεράνους εκείνων των παλαιών εποχών, πεθαίνει η πραγματική ιδέα του να είσαι Ολυμπιακός και να παίζεις για τον Ολυμπιακό. Εκτός του ότι πρόκειται για έναν από τους σκαπανείς του ποδοσφαίρου γενικότερα στη χώρα μας, πρόκειται και για έναν άνθρωπο που συμβόλιζε αξίες, οράματα και ιδέες πια παρωχημένες – που, άραγε, να πέθαναν οριστικά μαζί του;

5. Θέλει και ρώτημα; Που άλλαζε ο χρόνος κι εγώ ήμουν μακριά από το σπίτι!!!

To 2009 γράφεται με παχύ “λ”

Ήρθε λοιπόν και το 2009ο έτος. Και, όπως μου υπενθύμισε με τα ευφάνταστα sms του ο Stranger, ό,τι κάνεις την Πρωτοχρονιά, το κάνεις όλη τη χρονιά! Είχε λόγο που το είπε: μόλις πριν λίγο, τον είχα ενημερώσει ότι έπαθα… γαστρεντερίτιδα, την παραμονή της αλλαγής του χρόνου! Λέτε να ξέρει κάτι παραπάνω αυτή η… σοφή παροιμία;

Όπως και να ΄χει, και όπως καταλάβατε, η χρονιά δε μπήκε και τόσο καλά για μένα. Τουλάχιστον, με επανέφερε στα βασικά, εκείνα που μας έλεγε κάποτε η μανούλα μας και εμείς θυμώναμε: μην τρως ποτέ με βρόμικα χέρια (ή, αργότερα, όταν εξελιχθήκαμε “διαιτολογικά”: μην τρως τα βρόμικα χέρια – όσοι είστε φανατικά ονυχοφάγοι, θα με καταλάβετε). Κάπως έτσι την έπαθα, αλλά ευτυχώς το μόνο που κόστισε ήταν μια ωρίτσα στο αναρρωτήριο και μερικά επιπλέον χάπια. Βγήκε όμως και σ΄ ένα καλό: αναγκαστικά, δεν έφαγα την πρωτοχρονιάτικη πίτα που κόψαμε στο ΚΨΜ!!! Ήταν τσουρέκι, βλέπετε, και δεν τα πολυσυμπαθώ… Να, δεύτερη παροιμία που χτυπάμε σήμερα, ουδέν κακόν αμιγές καλού!

Κατά τ΄ άλλα, όσες ευχές και να δώσουν οι επιτελάρχες, οι ταξίαρχοι, οι συνταγματάρχες όλου του έθνους, κανείς δε μπορεί να με πείσει ότι η Πρωτοχρονιά (κι όχι μόνο) μακριά απ΄ το σπίτι σου είναι μια όμορφη Πρωτοχρονιά. Ναι, το ξέρω, πάλι εξασκώ το αγαπημένο μου άθλημα, τη γκρίνια. Αλλά τι να γίνει; Αφού δεν είναι ωραίο! Πάλι καλά που οι πρώτοι πυρήνες παρεών και φίλων έχουν σχηματιστεί – κι άλλωστε, στο στρατό, ό,τι κι αν λένε, το κυρίαρχο ρητό (για μένα), και 3ο για σήμερα, είναι ένα: όλοι οι άλλοι στην ίδια κατάσταση με σένα είναι, οπότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα.

Για μένα, πάντως, εδώ πάνω στην Αλεξανδρούπολη, το 2009 θα γράφεται με παχύ “λ”. Λόγω των πάμπολλων βορειοελλαδιτών συναδέλφων/στελεχών/διοικητών, βέβαια. Μέχρι το Μάιο, έχουμε πολλλλά ν΄ ακούσουμε σ΄ αυτό το λλλλόχο που μας έβαλαν… Προς Θεού, δεν θέλω με την καμία να προσβάλλω τους βορειοελλαδίτες! Ίσα ίσα, η επαφή με άτομα μακριά από την πρωτεύουσα ίσως μου/μας κάνει και καλό, εμένα/εμάς του/των Αθηναίου/Αθηναίων!!! Άλλωστε, κάποτε, ένας άνθρωπος που εγώ θεωρούσα απόλυτο και σπούδαζε Καβάλα, είπε ότι “από τα Τέμπη κι απάνω, δεν είναι Ελλάδα, είναι άλλη χώρα” (Αθηναίος αυτός). Οι περισσότεροι από τους εδώ συναδέλφους είναι Μακεδόνες, και έχουν βοηθήσει εμάς τους “ποντικούς” Αθηναίους περισσότερο απ΄ όσο πιθανώς να μας βοηθούσαν οι κακομαθημένοι πρωτευουσιάνοι… Αυτό είδα εγώ, και μακάρι να συνεχιστεί έτσι.

Αναφορικά με τα όσα ειπώθηκαν (και) αυτή την Πρωτοχρονιά, είμαι σίγουρος ότι δεν έχασα και πολλά (λόγω της δεδομένης έλλειψης χρόνου και τηλεοπτικής συσκευής εδώ): οι γνωστές ευχές, τα ίδια γνωστά λόγια θα τα ΄παν και πάλι, οι πολιτικοί, οι ηγέτες όλου του κόσμου – ειρήνη, αγάπη, συμφιλίωση, αναπτυσσόμαστε, ανεβαίνουμε, κάντε υπομονή, κλπ. Την ίδια ώρα, οι Ισραηλινοί πάλι βομβάρδιζαν (σ.σ. συγκλονιστική η φωτό του Άραβα Παλαιστίνιου με το καταματωμένο πρόσωπο που ξεπηδά μέσα από τους σοβάδες του κατεστραμμένου σπιτιού του, όλοι την είχαν πρωτοσέλιδο…). Απόδειξη ότι οι βλάκες είναι αήττητοι, τα ΄χουμε πει αυτά.

Όπως και να ΄χει, και για μένα και για τον κόσμο όλο θα είναι μια (μαζί με τις προηγούμενες) δύσκολη χρονιά. Για μένα, θα γραφτεί με λάμδα παχύ, πασπαλισμένη με τη λάσπη του χειμώνα, τη σκόνη απ΄ το αδιάβροχο, τις βρόμικες αρβύλες, τις κρύες νύχτες, και όλα τα άλλα. Για τον υπόλοιπο κόσμο, θα είναι άλλη μια μακρά σεζόν δύσκολων “αγώνων”, γεμάτη με “ντέρμπυ” για την αποφυγή του “υποβιβασμού” μας.

Εγώ θέλω να ευχηθώ, για τη χρονιά αυτή που τώρα βρίσκεται “στη σέντρα” και ξεκινά, ακριβώς αυτό: να μην “υποβιβαστούμε” φέτος. Να μην “πέσουμε κατηγορία”. Όχι σαν έθνος ή σαν ήπειρος ή οτιδήποτε τέτοιο – σαν άτομα, ο καθένας μας μόνος του. Να πάμε καλύτερα από την περσινή σεζόν. Να “βγούμε Ευρώπη” με όσα θα κάνουμε, να μπούμε “στους ομίλους” μιας καλύτερης ζωής.

Να κερδίσουμε το “κύπελλο της ζωής”, που τραγουδούσε πριν χρόνια ο Ρίκυ Μάρτιν…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Τις επικαλαμίδες σας, τις φορέσατε;…

Δεν αντέχω, (δεν την παλεύω με τίποτα)
κοντά μου να μη σ’ έχω, (μέρες μετράω αντίστροφα)
στην αγκαλιά σου τρέχω, (μακριά και πέρα απ’ τα σύνορα)
μακριά σου δεν αντέχω!!! (301 και σήμερα)

Για μένα, βέβαια, 312 και σήμερα, έτσι;…