24

Σήμερα κλείνω 24 χρόνια ζωής.

Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν! Σαν χθες θυμάμαι τον ιδρώτα των Πανελλήνιων του 2002. Σαν χθες θυμάμαι την μεγάλη σιδερένια πόρτα του Γυμνασίου, που την αντίκριζα τόσο εχθρική, όταν απ΄ το Δημοτικό και τους τόσους φίλους βρέθηκα μακριά και δίχως κανέναν, στο Γυμνάσιο. Σαν χθες θυμάμαι την ορκωμοσία στο Πανεπιστήμιο, το ταξίδι στην Αγγλία, το τέλος του σχολείου, την κάθε γνωριμία με τους λίγους καλούς φίλους που ΄χω κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια, το κάθε παιχνίδι που παίξαμε στο θρυλικό μας γήπεδο, με την ομάδα, το πρόσωπο του στρυφνού αλφαμίτη που με υποδέχθηκε στο στρατόπεδο που κατατάχθηκα, και τόσα άλλα…

Σαν χθες γυρίζουν στο νου μου βροχερά απογεύματα, ηλιόλουστες μέρες, χιονισμένα πρωινά, ζεστά και παγωμένα βράδια. Στιγμές και εικόνες, μυρωδιές και ανάσες, καυτά φιλιά σε δωμάτια που έκαιγαν, γλυκές γεύσεις και πικρές εντυπώσεις, η αίσθηση της αλμύρας στο σώμα, συζητήσεις, χαρές και λύπες.

Πραγματικά το πιστεύω ότι οι ζωές όλων μας δεν είναι τίποτε άλλο από μεγάλα παζλ – και ότι το κάθε κομμάτι δεν είναι απλώς κάτι που συμπληρώνει τα υπόλοιπα: είναι κάτι το αναπόσπαστο, το απαραίτητο, το νευραλγικό, το σπουδαιότατο. Είτε ήταν για καλό, είτε ήταν για κακό.

Αν πρέπει να παραδεχτώ κάτι, είναι ότι τα τελευταία 24 χρόνια που ζω, το πιο σταθερό πράγμα που κάνω είναι να γκρινιάζω. Να διαμαρτύρομαι. Για το ένα, το άλλο, το παράλλο.

Όπως επίσης το άλλο σταθερό που έχω είναι ότι διαρκώς μετανιώνω. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, για πράγματα που δεν έκανα – δύσκολο πράγμα να μετανιώνεις διαρκώς. Καλά γι΄ αυτά που έκανες και αποδείχθηκαν «άνθρακες», αλλά όσα δεν έκανες και αργότερα το μετάνιωσες διαρκώς (θα) είναι εκεί να στοιχειώνουν…

Όπως και να ΄χει, όμως, η μέρα των γενεθλίων μου ήρθε ξανά. Πολλοί εκμυστηρεύονται ότι η μέρα αυτή τους προξενεί μελαγχολία. Σε μένα; Κάθε άλλο! Αυτή η μέρα είναι πάντα μέρα γιορτής. Για ένα και μόνο λόγο…

 

Γιατί δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, απ΄ το να παλιώνουμε – και ειδικά, απ΄ το να παλιώνουμε όμορφα, που τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος μια εποχή…

By stokegeo Posted in 1

3 comments on “24

  1. Αυτά που γραψες ελπίζω να τα πιστεύεις!
    Μαζί σου φίλε.Και χρόναι σου πολλά!🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s