Τα Χριστούγεννα του Γιώργου

Το ξέρω, η πλειονότητα των ανθρώπων στις μέρες μας δε χαίρεται τα Χριστούγεννα. Για πολλούς λόγους: άλλοι πιστεύουν ότι η γιορτή έχασε το νόημά της, άλλοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να γιορτάζουμε ενώ συμβαίνουν τόσα κακά στον κόσμο, κλπ. Καλά όλα αυτά, και σωστά, αλλά επειδή αύριο είναι Χριστούγεννα, και παρά τη δική μου στενοχώρια (για πολλά θέματα) δε μπορώ να μείνω με σταυρωμένα χέρια, είπα να γράψω ένα κείμενο αντλώντας εμπειρίες από μια “σίγουρη” πηγή: τα χρόνια που πέρασαν! Για να δούμε, λοιπόν, πώς περνούσε τα Χριστούγεννά του κάποτε ο Γιώργος (προτού “μεγαλώσει”, ή και όταν πια “συμμορφώθηκε” κι έγινε “άντρας”).

Ξεκινώντας, να αναφέρω την μακράν σταθερότερη ανάμνηση που έχω από τα Χριστούγεννα: το διαχρονικό μου μίσος για τα κάλαντα!!! Ποτέ δεν ήθελα να πηγαίνω να τα λέω, ίσως διότι μου το παρουσίαζαν ως κάτι που “πρέπει να γίνει“. Όχι, πίεση δεν υπήρχε, αλλά το παρουσίαζαν ως αναπόσπαστο κομμάτι της όλης γιορτής (που είναι, βέβαια), και που εγώ έπρεπε οπωσδήποτε να ακολουθήσω! Και, επειδή ντρεπόμουν να πηγαίνω από σπίτι σε σπίτι, δεν είναι παρά ελάχιστες οι φορές που έχω πει τα κάλαντα, τόσα Χριστούγεννα πια. Προσοδοφόρο, μεν, δε λέω, ως δραστηριότητα! Αλλά, τι να το κάνεις, δεν “το είχα” μέσα μου. Δε μ΄ άρεσε ποτέ.

Η πρώτη ανάμνηση από Χριστούγεννα που έχω είναι πολύ παλιά. Θα πρέπει να ήμουν γύρω στα 3 ή 4. Θυμάμαι ένα φουσκωτό Άγιο Βασίλη, και τις χρυσοκόκκινες γιρλάντες γύρω γύρω σε ένα δωμάτιο. Μπορεί να ΄ταν το δικό μου, μπορεί το χωλ, δε θυμάμαι καθόλου. Και, βέβαια, δε θυμάμαι ούτε τι δώρο είχα πάρει!

Σίγουρα, πάντως, θυμάμαι το δώρο που με είχε κάνει να χαρώ περισσότερο: ήταν μερικά χρόνια αργότερα, ήμουν αρκετά μεγαλύτερος, και ζαχάρωνα, τότε, το κάστρο των ιπποτών της Playmobil (σ.σ. φανατικός, ποτέ δε συμπάθησα τα αντιπαθή Lego). Το έλεγα καιρό στη μάνα μου, στον πατέρα, τίποτα! Όλο “όχι” έλεγαν.. Να όμως, που ήρθε εκείνο το μαγικό πρωινό εκείνων των Χριστουγέννων, και το τεράστιο κουτί με τις κορδέλες κάτω απ΄ το δέντρο είχε μέσα το ΚΑΣΤΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ! ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

Επίσης, μπορώ να θυμηθώ και τον “κοινό παρονομαστή” των Χριστουγέννων που έκανα παλιά: το στόλισμα του δέντρου, το οποίο γινόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο κάθε χρόνο. Κατέβασμα των κουτιών από τη ντουλάπα, συναρμολόγηση του πλαστικού δέντρου, στόλισμα, λαμπάκια, άναμμα! Σχεδόν πάντα, την ίδια περίοδο (μία βδομάδα περίπου πριν τις γιορτές). Παλιότερα, δε, όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρότερος, βάζαμε στο ράδιο και κασέτες να παίζουν, στη διαπασών. Είτε με τραγούδια, είτε με παραμύθια (αν θυμάστε, υπήρχε μια σειρά με κασέτες που διάσημοι ηθοποιοί διηγούνταν παραμύθια, και τώρα κάπου την είχα πετύχει σε ένα σούπερ μάρκετ, βγαίνουν ακόμα!) – πιστέψτε με, ακόμα και τώρα, πιο πιστευτός μου φαίνεται ο Παπουτσωμένος Γάτος που άκουγα τότε, ή ο δράκος και η κακιά μάγισσα, παρά οι ισχυρισμοί του Κούγια για τον εξοστρακισμό της σφαίρας.

Κατά κύριο λόγο, τα Χριστούγεννα που έκανα μικρός είχαν σαν δώρα παιχνίδια. Ψεύτικα μπιστόλια, στολές, Playmobil, κλπ. Τα “κομβικά” Χριστούγεννα ήταν εκείνα που έκανα στη δευτέρα Γυμνασίου. Εκείνη τη χρονιά, το δώρο που πήρα ήταν το FIFA 98… Αν και ακόμα έπαιζα με τα Playmobil τότε (αυτό ονομάζεται εκτεταμένη νεότητα, και λίγοι μόνο μπορούν να το εκτιμήσουν), εντούτοις ο νέος κάτοικος του δωματίου μου είχε έρθει για να μείνει. Και η δημιουργικότητα των Playmobil όπως και η φαντασία, έδωσαν σιγά σιγά τη θέση τους τα επόμενα χρόνια στα χρωματιστά pixel του FIFA και στις καταστήσεις του Μουντιάλ με το Σαν Μαρίνο και τον Σεντ Κιτς και Νέβις. Από ‘κείνο σημείο και μετά, το χριστουγεννιάτικο δώρο μου ήταν το νέο FIFA (μαζί με βιβλία ή/και ρούχα, περιοδικά, για να μη με νομίσετε και μονοδιάστατο). Κακά τα ψέματα, πάντως, η εισβολή του ηλεκτρονικού κόσμου στη ζωή μου είχε γίνει πολύ πρωτύτερα, και πάλι μέσω Χριστουγέννων! Όταν είχα πάρει το Sega, με μερικά παιχνίδια. Ακόμα, όμως, τα Playmobil κρατούσαν γερά.

Δεν ήταν όμως όλα τα Χριστούγεννα εντός σπιτιού (αν και, παραδοσιακά, δε μου αρέσει να φεύγω από το σπίτι τα Χριστούγεννα). Κάποιες φορές είχα πάει και εκδρομές, ενώ μια από τις λίγες φορές που θυμάμαι το χωριό μου μουντό, κρύο και χιονισμένο έτυχε να ΄ναι σε Χριστούγεννα σε εκδρομή (το χωριό μου είναι συνυφασμένο με το καλοκαίρι, νησιωτικό γαρ…). Συγκριτικά όμως με τις φορές που έμεινα σπίτι, οι φορές που έφυγα ήταν ελάχιστες.

Κι αν έπρεπε να βρω έναν ακόμα κοινό παρονομαστή των παλιών μου Χριστουγέννων, θα έλεγα σίγουρα την συχνή συγκέντρωση των συγγενών στο σπίτι, αλλά και τα μελομακάρονα της γιαγιάς μου, που δε μου άρεσαν ποτέ (ίσως επειδή ήταν καλοφτιαγμένα – αντιθέτως, τα μελομακάρονα του κοντινού φούρνου, που ποιος ξέρει τι είχαν μέσα, μου άρεσαν: μια ζωή στο ανθυγιεινό!). Ίσως γι΄ αυτό να μου άρεσαν από τότε τα Χριστούγεννα, πιο πολύ κι απ΄ το Πάσχα: διότι έβλεπα όλους εκείνους τους ανθρώπους που αγαπούσα μαζεμένους. Δεν είχαμε ευκαιρίες πολλές για να βλεπόμαστε έτσι όλοι μαζί, και στις γιορτές που μαζευόμασταν πάντα μ΄ άρεσε (άσε που έτρωγα και όσο ήθελα, και μάλιστα σπέσιαλ φαγιά!!!). Με τα χρόνια κι αυτό “καταργήθηκε”, αφού άλλοι έφυγαν κι άλλοι “έφυγαν”. Έτσι πάει…

Τα Χριστούγεννα των τελευταίων χρόνων δε θα έλεγα ότι τα θυμάμαι πιο καλά απ΄ ότι τα παλαιότερα. Τα δώρα πάντως λιγόστεψαν και άλλαξαν για τα καλά μορφή (σχεδόν αποκλειστικά πλέον ρούχα, ή gadgets ή βιβλία, ή cd μουσικής), ενώ πολλά δώρα πια δεν προέρχονταν αποκλειστικά και μόνο από τους συγγενείς – “χρόνια πολλά μωρό μου, είσαι το καλύτερο δώρο για μένα τις γιορτές αυτές“, κι άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια βιώσαμε κι εμείς, διαβάζοντάς τα πάνω σε καρτούλες…

Γεγονός είναι, πάντως, ότι τα Χριστούγεννα, με τον καιρό, άρχισαν να γίνονται, όχι ακριβώς μοναχικά, περισσότερο απρόσωπα. Ο καθένας άρχισε να κλείνεται στον εαυτό του περισσότερο, τα δώρα άρχισαν να ανοίγονται νωρίτερα “γιατί δεν προλαβαίνω, θέλω να βγω σε λίγο“, και εν γένει η όλη μαγεία του μαζέματος και της γενικευμένης ευφορίας χάθηκε. Όχι, δεν έχασαν το νόημά τους τα δικά μου Χριστούγεννα, απλώς άλλαξε λίγο η μορφή τους. Ίσως να έπρεπε να γίνει κι αυτό, αλλάζουν κι οι γιορτές όπως κι εμείς…

Το σίγουρο είναι ότι τα Χριστούγεννα ήταν, είναι, και θα παραμείνουν η αγαπημένη γιορτή μου!!! Τι κι αν το κάστρο των ιπποτών αντικαταστάθηκε από το σύγχρονο mp3; Πάντα την ίδια τρεχάλα κάνω για να φτάσω κάτω από το δέντρο, κάθε πρωί της 25ης Δεκεμβρίου!!! Χρόνια τώρα…

2 comments on “Τα Χριστούγεννα του Γιώργου

  1. Αχ αυτό το κάστρο! Έχουμε κάνει μια τέλεια φάρσα μ αυτό το κάστρο! Πόσο πίσω με πήγες…

    (χμ.. να κλείσω με μια ευχή)

    Καλά…

    … καλά.

  2. Για πολλά χρόνια, τούτο το κάστρο δέσποζε σε περίοπτη θέση στο καθιστικό…
    Τώρα, διαλυμένο κείτεται στη ντουλάπα – υπάρχει ακόμα όμως!!!
    Την ευχή στο τέλος δεν την έπιασα, αλλά αφού ευχήθηκες, να ΄σαι καλά και καλές γιορτές!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s