2009

Σήμερα, στην Αλεξανδρούπολη, έχουν ένα ενδιαφέρον έθιμο: οι άνθρωποι ψήνουν και πίνουν κρασί, στους δρόμους, οπουδήποτε o καθένας θέλει. Aυτό τo έθιμο χάνει τις ρίζες του στο χρόνο.

Kαι, φυσικά, αυτό τo έθιμο έχει νόημα επειδή συμβαίνει μόνο την τελευταία ημέρα του έτους!

Pώτησα μερικούς ανθρώπους ενώ περιπλανιόμουν στους δρόμους, ποιο είναι το όνομα αυτού του εθίμου: κανένας δεν ήξερε το όνομά του. Λίγη σημασία είχε.

Kαι, βέβαια, επειδή ο κόσμος δουλεύει (ακόμα και σήμερα), αρκετοί είναι αυτοί που γιορτάζουν μπροστά απο τα… μαγαζιά τους, καλώντας φίλους και γνωστούς, και κερνώντας και περαστικούς…

Ποιoς θα μπορούσε να φανταστεί οτι θα τελείωνα το 2008 περιπλανώμενος στους δρόμους της Aλεξανδρούπολης, μυρίζοντας την τσίκνα απ’ τα ψητά, και τη γλυκιά μωρωδιά του κρασιού…

Η ζωή είναι το ωραιότερο παιχνίδι…

Kαλή χρονιά!!!

Kαι όχι,

happy new fear…

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (28/12/2008)

Η κλεψύδρα του 2008 στερεύει πια για τα καλά. Σχεδόν τίποτα δεν έμεινε πια, δυό τρεις μερούλες μόνο. Το 2009 έρχεται με βήμα ταχύ, κι όλοι θα το γιορτάσουν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Εγώ, για φέτος, θα γιορτάσω τον ερχομό του νέου χρόνου με ένα πρωτότυπο, αλήθεια, τρόπο: με όπλο και ξιφολόγχη μέσα στα χιόνια, στη σκοπιά, στην αγγαρεία, κλπ!

Όπως και να ΄χει, όμως, δε γνωρίζω πότε θα μπορέσω να ξαναγράψω στο blog μου. Οπότε, με τούτο το Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει, θα ρίξω δύο ματιές (μια θετική και μια αρνητική) στη χρονιά που φεύγει σε λίγο!!!

Μ΄ αρέσει

1. Οτιδήποτε χαρούμενο, ευτυχές, επιτυχημένο και ωραίο έκανα/είδα/είπα/άκουσα/δέχτηκα, κλπ,  φέτος. Από την “κατάκτηση της Αγγλίας” μέχρι το ξένοιαστο καλοκαίρι, και από την πορεία του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι την εκπόρθηση ενός από τους “εφιάλτες” μου: την απόκτηση διπλώματος αυτοκινήτου!

Δε μ΄ αρέσει

2. Ότι άσχημο μου/μας συνέβη το έτος που πέρασε. Θυμάμαι όλους αυτούς που έλεγαν ότι είναι δίσεκτο το 2008 και πρέπει, δήθεν, να προσέχουμε. Εννοείται ότι τα κακά που έγιναν δεν έγιναν λόγω… δίσεκτου!!! Έγιναν λόγω του ακλόνητου χαρακτηριστικού μας: της ανθρώπινης βλακείας. Από τον πρόσφατο θάνατο του 15χρονου, τις εκατόμβες νεκρών σε τόσες χώρες από ατυχήματα ή πολέμους ή αρρώστιες, μέχρι τον… αποκλεισμό της Εθνικής μας από το Euro με την ουρά στα σκέλια (αυτό στενοχώρησε κι όχι ο αποκλεισμός), η βλακεία είναι που φταίει κι όχι το δίσεκτο! Όσο για μένα, αφήνω πίσω όσα δε μ΄ άρεσαν, κι ήταν (όπως κάθε χρόνο) πολλά. Οφειλόμενα κι αυτά στη βλακεία, κάποιες φορές των άλλων, κάποιες φορές τη δική μου.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος (όπως μου ευχήθηκαν πρόσφατα), που λέει και ο Φοίβος Δεληβοριάς!!!

24

Σήμερα κλείνω 24 χρόνια ζωής.

Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν! Σαν χθες θυμάμαι τον ιδρώτα των Πανελλήνιων του 2002. Σαν χθες θυμάμαι την μεγάλη σιδερένια πόρτα του Γυμνασίου, που την αντίκριζα τόσο εχθρική, όταν απ΄ το Δημοτικό και τους τόσους φίλους βρέθηκα μακριά και δίχως κανέναν, στο Γυμνάσιο. Σαν χθες θυμάμαι την ορκωμοσία στο Πανεπιστήμιο, το ταξίδι στην Αγγλία, το τέλος του σχολείου, την κάθε γνωριμία με τους λίγους καλούς φίλους που ΄χω κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια, το κάθε παιχνίδι που παίξαμε στο θρυλικό μας γήπεδο, με την ομάδα, το πρόσωπο του στρυφνού αλφαμίτη που με υποδέχθηκε στο στρατόπεδο που κατατάχθηκα, και τόσα άλλα…

Σαν χθες γυρίζουν στο νου μου βροχερά απογεύματα, ηλιόλουστες μέρες, χιονισμένα πρωινά, ζεστά και παγωμένα βράδια. Στιγμές και εικόνες, μυρωδιές και ανάσες, καυτά φιλιά σε δωμάτια που έκαιγαν, γλυκές γεύσεις και πικρές εντυπώσεις, η αίσθηση της αλμύρας στο σώμα, συζητήσεις, χαρές και λύπες.

Πραγματικά το πιστεύω ότι οι ζωές όλων μας δεν είναι τίποτε άλλο από μεγάλα παζλ – και ότι το κάθε κομμάτι δεν είναι απλώς κάτι που συμπληρώνει τα υπόλοιπα: είναι κάτι το αναπόσπαστο, το απαραίτητο, το νευραλγικό, το σπουδαιότατο. Είτε ήταν για καλό, είτε ήταν για κακό.

Αν πρέπει να παραδεχτώ κάτι, είναι ότι τα τελευταία 24 χρόνια που ζω, το πιο σταθερό πράγμα που κάνω είναι να γκρινιάζω. Να διαμαρτύρομαι. Για το ένα, το άλλο, το παράλλο.

Όπως επίσης το άλλο σταθερό που έχω είναι ότι διαρκώς μετανιώνω. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, για πράγματα που δεν έκανα – δύσκολο πράγμα να μετανιώνεις διαρκώς. Καλά γι΄ αυτά που έκανες και αποδείχθηκαν «άνθρακες», αλλά όσα δεν έκανες και αργότερα το μετάνιωσες διαρκώς (θα) είναι εκεί να στοιχειώνουν…

Όπως και να ΄χει, όμως, η μέρα των γενεθλίων μου ήρθε ξανά. Πολλοί εκμυστηρεύονται ότι η μέρα αυτή τους προξενεί μελαγχολία. Σε μένα; Κάθε άλλο! Αυτή η μέρα είναι πάντα μέρα γιορτής. Για ένα και μόνο λόγο…

 

Γιατί δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, απ΄ το να παλιώνουμε – και ειδικά, απ΄ το να παλιώνουμε όμορφα, που τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος μια εποχή…

By stokegeo Posted in 1

Μπάλα και Χριστούγεννα

Ίπρ (Βέλγιο), παραμονή Χριστουγέννων, 1914

“Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος μετρά ήδη τέσσερις μήνες…

Όλα ξεκίνησαν όταν μερικοί Γερμανοί στρατιώτες, κοντά στη βελγική πόλη Ιπρ, αποφάσισαν ότι θα ήταν καλή ιδέα να στολίσουν τη δική τους πλευρά των χαρακωμάτων. Έτσι, έβαλαν μικρά κεράκια πάνω στα δέντρα και άρχισαν να τραγουδούν τα κάλαντα. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι Βρετανοί, άρχισαν και αυτοί να τραγουδούν στη δική τους γλώσσα. Όλα αυτά συνέβαιναν ενώ η κάθε πλευρά ήταν κρυμμένη. Ο φόβος ότι αν κάποιος έκανε το πρώτο βήμα και άφηνε τη θέση του, θα είχε κάνει και το μοιραίο λάθος, παρέλυε τις αισθήσεις. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη κι ύστερα από λίγη ώρα άρχισαν και οι ανταλλαγές ευχών και δώρων ανάμεσα στους στρατιώτες, που σύντομα συναντήθηκαν στη νεκρή ζώνη. Ουίσκι, τσιγάρα και σοκολάτες άλλαζαν χέρια. ‘Αγκάλιαζα ανθρώπους που πριν από λίγη ώρα προσπαθούσα να σκοτώσω’, είχε πει ένας Άγγλος στρατιώτης μιλώντας χρόνια αργότερα στο BBC.
Μια μαρτυρία ενός Βέλγου αναφέρει: ‘Η ομίχλη είχε σχεδόν διαλυθεί, όταν άκουσα μια φωνή να λέει ότι Βρετανοί και Γερμανοί είχαν βγει από τα χαρακώματα και αντάλλασσαν δώρα. Σύντομα εμφανίστηκε ένας Σκοτσέζος στρατιώτης κρατώντας μια μπάλα ποδοσφαίρου, που φαινόταν καινούργια αλλά έμοιαζε τελείως παράταιρη με το σκηνικό της μάχης. Μέσα σε λίγα λεπτά ο αγώνας είχε αρχίσει. Το να παίζεις πάνω στον πάγο δεν ήταν καθόλου εύκολο, παρόλα αυτά προσπαθήσαμε να μείνουμε πιστοί στους κανονισμούς’. Και όλα αυτά χωρίς διαιτητή, παρακαλώ. Το παιχνίδι διήρκησε μία ώρα και οι Γερμανοί τελικά κίνησαν 3-2. Τι σας θυμίζει αυτό; Σύμφωνα μάλιστα με τις μαρτυρίες, η αναμέτρηση έληξε άδοξα όταν η μπάλα έσκασε χτυπώντας σε ένα συρματόπλεγμα. Όταν τελείωσε το ματς, οι δύο πλευρές πήραν πίσω από τη νεκρή ζώνη τους ανθρώπους που είχαν χάσει τη ζωή τους και τους έθαψαν με όλες τις τιμές που θα μπορούσαν να τους αποδώσουν υπό αυτές τις συνθήκες.
Η ανακωχή στο βελγικό μέτωπο κράτησε μόνο για το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, όμως σε άλλες περιοχές συνεχίστηκε μέχρι την Πρωτοχρονιά. Αυτά τα γεγονότα μαθεύτηκαν, όπως ήταν φυσικό, πολύ γρήγορα και δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες. Οι στρατηγοί της κάθε πλευράς δεν χάρηκαν ακούγοντας τα νέα. Τις επόμενες χρονιές, ανήμερα των Χριστουγέννων διατάχθηκαν εκτεταμένοι βομβαρδισμοί, ενώ οι στρατιώτες δεν έμεναν ποτέ σταθεροί σε ένα μέτωπο, ώστε να μην έρχονται κοντά με τους αντιπάλους.
Το 1999, στο σημείο από όπου ξεκίνησε η ανακωχή στήθηκε ένας ξύλινος σταυρός, για να θυμίζει σε όλους εκείνο το βράδυ του 1914. Ο τελευταίος εν ζωή στρατιώτης που είχε πάρει μέρος στην ποδοσφαιρική αναμέτρηση, ο Σκοτσέζος Άλφρεντ Άντερσον πέθανε το 2005 σε ηλικία 109 ετών”.

Υ.Γ.1: Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το βιβλίο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου, Παιχνίδι χωρίς όρια – Ποδοσφαιρικές στιγμές που έγραψαν ιστορία (2008, εκδόσεις Τόπος).

Υ.Γ.2: Δε γινόταν να μην συνδυάσω την μεγάλη αγάπη μου, τη μπάλα, με τα Χριστούγεννα! Και κακώς δεν τα συνδύασα νωρίτερα σήμερα, με αποτέλεσμα να ανεβάσω 2 κείμενα τούτη τη μέρα…

Υ.Γ.3: Πολύ φαϊ σήμερα, ρε παιδί μου… Φτάσανε στο σημείο τα Χριστούγεννα να είναι συνώνυμο της μάσας!

Ευχή

Κόκκινα Χριστούγεννα ας έχουμε όλοι, αλλά δίχως αίμα!!!

Μόνο κόκκινα, κατακόκκινα, από χαρά, ευτυχία και υγεία!

Καλά Χριστούγεννα!!! Είτε πιστεύετε, είτε όχι (στο ότι έγινε άνθρωπος Εκείνος)…

By stokegeo Posted in 1

Τα Χριστούγεννα του Γιώργου

Το ξέρω, η πλειονότητα των ανθρώπων στις μέρες μας δε χαίρεται τα Χριστούγεννα. Για πολλούς λόγους: άλλοι πιστεύουν ότι η γιορτή έχασε το νόημά της, άλλοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να γιορτάζουμε ενώ συμβαίνουν τόσα κακά στον κόσμο, κλπ. Καλά όλα αυτά, και σωστά, αλλά επειδή αύριο είναι Χριστούγεννα, και παρά τη δική μου στενοχώρια (για πολλά θέματα) δε μπορώ να μείνω με σταυρωμένα χέρια, είπα να γράψω ένα κείμενο αντλώντας εμπειρίες από μια “σίγουρη” πηγή: τα χρόνια που πέρασαν! Για να δούμε, λοιπόν, πώς περνούσε τα Χριστούγεννά του κάποτε ο Γιώργος (προτού “μεγαλώσει”, ή και όταν πια “συμμορφώθηκε” κι έγινε “άντρας”).

Ξεκινώντας, να αναφέρω την μακράν σταθερότερη ανάμνηση που έχω από τα Χριστούγεννα: το διαχρονικό μου μίσος για τα κάλαντα!!! Ποτέ δεν ήθελα να πηγαίνω να τα λέω, ίσως διότι μου το παρουσίαζαν ως κάτι που “πρέπει να γίνει“. Όχι, πίεση δεν υπήρχε, αλλά το παρουσίαζαν ως αναπόσπαστο κομμάτι της όλης γιορτής (που είναι, βέβαια), και που εγώ έπρεπε οπωσδήποτε να ακολουθήσω! Και, επειδή ντρεπόμουν να πηγαίνω από σπίτι σε σπίτι, δεν είναι παρά ελάχιστες οι φορές που έχω πει τα κάλαντα, τόσα Χριστούγεννα πια. Προσοδοφόρο, μεν, δε λέω, ως δραστηριότητα! Αλλά, τι να το κάνεις, δεν “το είχα” μέσα μου. Δε μ΄ άρεσε ποτέ.

Η πρώτη ανάμνηση από Χριστούγεννα που έχω είναι πολύ παλιά. Θα πρέπει να ήμουν γύρω στα 3 ή 4. Θυμάμαι ένα φουσκωτό Άγιο Βασίλη, και τις χρυσοκόκκινες γιρλάντες γύρω γύρω σε ένα δωμάτιο. Μπορεί να ΄ταν το δικό μου, μπορεί το χωλ, δε θυμάμαι καθόλου. Και, βέβαια, δε θυμάμαι ούτε τι δώρο είχα πάρει!

Σίγουρα, πάντως, θυμάμαι το δώρο που με είχε κάνει να χαρώ περισσότερο: ήταν μερικά χρόνια αργότερα, ήμουν αρκετά μεγαλύτερος, και ζαχάρωνα, τότε, το κάστρο των ιπποτών της Playmobil (σ.σ. φανατικός, ποτέ δε συμπάθησα τα αντιπαθή Lego). Το έλεγα καιρό στη μάνα μου, στον πατέρα, τίποτα! Όλο “όχι” έλεγαν.. Να όμως, που ήρθε εκείνο το μαγικό πρωινό εκείνων των Χριστουγέννων, και το τεράστιο κουτί με τις κορδέλες κάτω απ΄ το δέντρο είχε μέσα το ΚΑΣΤΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ! ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

Επίσης, μπορώ να θυμηθώ και τον “κοινό παρονομαστή” των Χριστουγέννων που έκανα παλιά: το στόλισμα του δέντρου, το οποίο γινόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο κάθε χρόνο. Κατέβασμα των κουτιών από τη ντουλάπα, συναρμολόγηση του πλαστικού δέντρου, στόλισμα, λαμπάκια, άναμμα! Σχεδόν πάντα, την ίδια περίοδο (μία βδομάδα περίπου πριν τις γιορτές). Παλιότερα, δε, όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρότερος, βάζαμε στο ράδιο και κασέτες να παίζουν, στη διαπασών. Είτε με τραγούδια, είτε με παραμύθια (αν θυμάστε, υπήρχε μια σειρά με κασέτες που διάσημοι ηθοποιοί διηγούνταν παραμύθια, και τώρα κάπου την είχα πετύχει σε ένα σούπερ μάρκετ, βγαίνουν ακόμα!) – πιστέψτε με, ακόμα και τώρα, πιο πιστευτός μου φαίνεται ο Παπουτσωμένος Γάτος που άκουγα τότε, ή ο δράκος και η κακιά μάγισσα, παρά οι ισχυρισμοί του Κούγια για τον εξοστρακισμό της σφαίρας.

Κατά κύριο λόγο, τα Χριστούγεννα που έκανα μικρός είχαν σαν δώρα παιχνίδια. Ψεύτικα μπιστόλια, στολές, Playmobil, κλπ. Τα “κομβικά” Χριστούγεννα ήταν εκείνα που έκανα στη δευτέρα Γυμνασίου. Εκείνη τη χρονιά, το δώρο που πήρα ήταν το FIFA 98… Αν και ακόμα έπαιζα με τα Playmobil τότε (αυτό ονομάζεται εκτεταμένη νεότητα, και λίγοι μόνο μπορούν να το εκτιμήσουν), εντούτοις ο νέος κάτοικος του δωματίου μου είχε έρθει για να μείνει. Και η δημιουργικότητα των Playmobil όπως και η φαντασία, έδωσαν σιγά σιγά τη θέση τους τα επόμενα χρόνια στα χρωματιστά pixel του FIFA και στις καταστήσεις του Μουντιάλ με το Σαν Μαρίνο και τον Σεντ Κιτς και Νέβις. Από ‘κείνο σημείο και μετά, το χριστουγεννιάτικο δώρο μου ήταν το νέο FIFA (μαζί με βιβλία ή/και ρούχα, περιοδικά, για να μη με νομίσετε και μονοδιάστατο). Κακά τα ψέματα, πάντως, η εισβολή του ηλεκτρονικού κόσμου στη ζωή μου είχε γίνει πολύ πρωτύτερα, και πάλι μέσω Χριστουγέννων! Όταν είχα πάρει το Sega, με μερικά παιχνίδια. Ακόμα, όμως, τα Playmobil κρατούσαν γερά.

Δεν ήταν όμως όλα τα Χριστούγεννα εντός σπιτιού (αν και, παραδοσιακά, δε μου αρέσει να φεύγω από το σπίτι τα Χριστούγεννα). Κάποιες φορές είχα πάει και εκδρομές, ενώ μια από τις λίγες φορές που θυμάμαι το χωριό μου μουντό, κρύο και χιονισμένο έτυχε να ΄ναι σε Χριστούγεννα σε εκδρομή (το χωριό μου είναι συνυφασμένο με το καλοκαίρι, νησιωτικό γαρ…). Συγκριτικά όμως με τις φορές που έμεινα σπίτι, οι φορές που έφυγα ήταν ελάχιστες.

Κι αν έπρεπε να βρω έναν ακόμα κοινό παρονομαστή των παλιών μου Χριστουγέννων, θα έλεγα σίγουρα την συχνή συγκέντρωση των συγγενών στο σπίτι, αλλά και τα μελομακάρονα της γιαγιάς μου, που δε μου άρεσαν ποτέ (ίσως επειδή ήταν καλοφτιαγμένα – αντιθέτως, τα μελομακάρονα του κοντινού φούρνου, που ποιος ξέρει τι είχαν μέσα, μου άρεσαν: μια ζωή στο ανθυγιεινό!). Ίσως γι΄ αυτό να μου άρεσαν από τότε τα Χριστούγεννα, πιο πολύ κι απ΄ το Πάσχα: διότι έβλεπα όλους εκείνους τους ανθρώπους που αγαπούσα μαζεμένους. Δεν είχαμε ευκαιρίες πολλές για να βλεπόμαστε έτσι όλοι μαζί, και στις γιορτές που μαζευόμασταν πάντα μ΄ άρεσε (άσε που έτρωγα και όσο ήθελα, και μάλιστα σπέσιαλ φαγιά!!!). Με τα χρόνια κι αυτό “καταργήθηκε”, αφού άλλοι έφυγαν κι άλλοι “έφυγαν”. Έτσι πάει…

Τα Χριστούγεννα των τελευταίων χρόνων δε θα έλεγα ότι τα θυμάμαι πιο καλά απ΄ ότι τα παλαιότερα. Τα δώρα πάντως λιγόστεψαν και άλλαξαν για τα καλά μορφή (σχεδόν αποκλειστικά πλέον ρούχα, ή gadgets ή βιβλία, ή cd μουσικής), ενώ πολλά δώρα πια δεν προέρχονταν αποκλειστικά και μόνο από τους συγγενείς – “χρόνια πολλά μωρό μου, είσαι το καλύτερο δώρο για μένα τις γιορτές αυτές“, κι άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια βιώσαμε κι εμείς, διαβάζοντάς τα πάνω σε καρτούλες…

Γεγονός είναι, πάντως, ότι τα Χριστούγεννα, με τον καιρό, άρχισαν να γίνονται, όχι ακριβώς μοναχικά, περισσότερο απρόσωπα. Ο καθένας άρχισε να κλείνεται στον εαυτό του περισσότερο, τα δώρα άρχισαν να ανοίγονται νωρίτερα “γιατί δεν προλαβαίνω, θέλω να βγω σε λίγο“, και εν γένει η όλη μαγεία του μαζέματος και της γενικευμένης ευφορίας χάθηκε. Όχι, δεν έχασαν το νόημά τους τα δικά μου Χριστούγεννα, απλώς άλλαξε λίγο η μορφή τους. Ίσως να έπρεπε να γίνει κι αυτό, αλλάζουν κι οι γιορτές όπως κι εμείς…

Το σίγουρο είναι ότι τα Χριστούγεννα ήταν, είναι, και θα παραμείνουν η αγαπημένη γιορτή μου!!! Τι κι αν το κάστρο των ιπποτών αντικαταστάθηκε από το σύγχρονο mp3; Πάντα την ίδια τρεχάλα κάνω για να φτάσω κάτω από το δέντρο, κάθε πρωί της 25ης Δεκεμβρίου!!! Χρόνια τώρα…

Βρίσκω ζωή, στα μαύρα τα Χριστούγεννα

Χριστούγεννα κόκκινα όλοι έχουμε συνηθίσει. Αυτά τα Χριστούγεννα, όμως, δεν είναι κόκκινα από τη στολή του Αγίου Βασίλη, τις γιρλάντες ή τη μύτη του ταράνδου Ρούντολφ: είναι κόκκινα, διότι κόκκινο είναι το αίμα που τα ΄χει βάψει. Το αίμα του παιδιού εκείνου που σκοτώθηκε, και με το οποίο κανάλια, ραδιόφωνα, blogs, κ.ά., ασχολούνται, ηρωοποιούν, αναθεματίζοντας τον αστυνόμο-δράστη και την πολιτεία.

Ακολουθούν δύο σημαντικές, για μένα, τοποθετήσεις.

Πρώτη τοποθέτηση: Δε μπορώ, με κανένα πραγματικά τρόπο, να χρησιμοποιήσω τη λέξη “ο Αλέξης” για να αναφερθώ στο νεκρό μαθητή. Πιστεύω, με καταλάβατε – “ο Αλέξης που πέθανε” και “για χάρη του Αλέξη να αντισταθούμε“, κλπ. Θεωρώ ΓΕΛΟΙΟΥΣ όσους το κάνουν, όσους τον προσφωνούν με το μικρό του όνομα (στα posts τους, στα δελτία τους, κλπ), σαν να τον ήξεραν χρόνια. Για μένα είναι απλώς ένας ξένος, που πλήρωσε ακριβά το τίμημα της βλακείας κάποιου, βέβαια – δεν τον ήξερα, όμως, δεν τον γνώριζα, δε μου είναι οικείος, οπότε “Αλέξη” δεν τον προσφωνώ. Οι ίδιοι γελοίοι, άλλωστε (προερχόμενοι από πολλούς χώρους, κανάλια, ραδιόφωνα, blogs, κ.ά.) προσφωνούσαν την αδικοχαμένη εκείνη κοπέλα “Αμαλία“. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι απ΄ αυτούς ούτε καν είχαν καταλάβει για τι αγωνίστηκε αυτός ο άνθρωπος. Έτσι και τώρα.

Δεύτερη τοποθέτηση: Δεν ήμουν μπροστά στο περιστατικό του θανάτου του μαθητή. Οπότε, δε γνωρίζω και τι έγινε.. Ιδίως δε μέσα στο στρατόπεδο, όπου η πληροφόρηση είναι ελάχιστη, δε μπόρεσα να εκφέρω γνώμη. Κι επειδή, μαθημένος έτσι, δεν μπορώ να χρησιμοποιώ αβίαστα τους όρους “δολοφόνος”, “θύμα”, “ήρωας”, “σύμβολο”, κλπ (κάποιοι το βρίσκουν ευκολότερο), γιατί το σημασιακό τους περιεχόμενο είναι βαρύτατο, θα ήθελα απλώς να γνωρίζω εμπεριστατωμένα τι έγινε. Στο στρατό, βέβαια, άκουσα πολλών λογιών απόψεις: “άντε μωρέ με το αλητάκι, τα ΄θελε και τα ΄παθε, εγώ στα 15 μου ούτε στα μάτια δεν τους κοίταγα τους μεγαλύτερους κι εκείνο πήγε να σπάσει το περιπολικό“, ή ακόμα “μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι” ή ακόμα “μακάρι ο θάνατος του νεαρού να επιφέρει μια αντίδραση από όλους“, και άλλα πολλά. Ο καθένας το μακρύ και το κοντό του. Εγώ, ώσπου να μάθω τι έγινε ακριβώς, γνώμη δεν εκφέρω – οπότε, ούτε ηρωοποίηση του νέου θα δείτε εδώ, ούτε καταδίκη εις το πυρ το εξώτερον του αστυνόμου επίσης!

Υποσημείωση: Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι ότι ο Κούγιας λέει μ@λ@κίες, για μια ακόμα φορά (με τους εξοστρακισμούς). Όλα τα πιστεύω, αλλά τον Κούγια ποτέ!!! Αυτός είναι ικανός, αν τον συμφέρει, να αποδείξει ότι ακόμα και η γόβα της Βατίδου είχε… εξοστρακιστεί και τον είχε βρει κατά λάθος!

Να πω όμως και κάτι ακόμα; Κάθε Χριστούγεννα πρέπει να ονοματίζονται “μαύρα”, με τόσους θανάτους, εικόνες μιζέριας, ντροπής, φτώχειας, πείνας, κλπ, που μας βομβαρδίζουν καθημερινά! Ο θάνατος του μαθητή αυτού είναι το μόνο που μας συγκλονίζει; Τόσα άλλα γίνονται, μόνο αυτό μας πειράζει; Και, εν τέλει, έπρεπε να συμβεί ο θάνατος του νεαρού, για να αφυπνιστούμε και να “ανακαλύψουμε” όλα όσα μας πιέζουν και μας στενοχωρούν; Νομίζω ότι ανακαλύπτουμε διαρκώς την Αμερική, μετά από παρόμοια συμβάντα – όλοι γνωρίζουμε τι μας βασανίζει και τι μας καταπιέζει, αλλά προσπαθούμε λίγο. Όπως έγινε και με την Αμαλία Καλυβινού: όλοι “εξεγέρθηκαν” και “πόνεσαν” και “ορκίστηκαν δικαιοσύνη”: είδατε να γίνεται τίποτα; Ελπίζω να μη γίνει το ίδιο και με την περίπτωση αυτή, τι να πω..

Να βρούμε όλοι μας ζωή στα μαύρα αυτά Χριστούγεννα! Κάθε Χριστούγεννα, μαύρα είναι – απλώς το ξεχνάμε. Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ. Χρειάζεται να σκεφτούμε, να πονέσουμε και να αναλογιστούμε. Χρειάζεται όμως και να χαρούμε – δε γίνεται να μη χαμογελάσεις και λίγο!..

Καλές γιορτές!

324 ακόμα…

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (21/12/2008)

Κανονικά, θα έπρεπε να βολτάρω ασταμάτητα στους δρόμους της νέας πόλης που με φιλοξενεί (αφού πλέον έφυγα από την Κόρινθο): βρίσκομαι στην όμορφη Αλεξανδρούπολη, στην άλλη άκρη της χώρας! Και, παρά το κρύο, ήδη έχω γυρίσει τα σημαντικότερα spots (που λένε και οι ταξιδιωτικοί πράκτορες) της πόλης. Ωραίο περιβάλλον…

Με το που είδα όμως το πρώτο netcafe στο δρόμο μου, θυμήθηκα αυτομάτως ότι είναι και Κυριακή… Και οι Κυριακές τούτου του blog είναι μονίμως κατειλημμένες!

Μ΄ αρέσει

Που από αύριο, Δευτέρα, και για 8 μέρες, θα κάνω γιορτές με την οικογένεια και τους φίλους μου!!! Μακριά από παραγγέλματα, χακί, όπλα, εξαρτύσεις, αγγαρείες, κλπ.

Δε μ΄ αρέσει

α. Η τρομερή ταλαιπωρία που υφίστασαι, αν κάνεις με πούλμαν την απόσταση Κόρινθο-Αλεξανδρούπολη. Μιλάμε για μια απόσταση 12 και πλέον ωρών (με πούλμαν, που μας πήγαν εμάς), που σε εξαντλεί.

β. Που, για κάθε μου έξοδο (είτε σε Κόρινθο, είτε αλλού), για να κάνω όλα όσα θέλω, πρέπει να δώσω σίγουρα πάνω από 15ευρο. Καταντά γελοία τόση ακρίβεια, από ένα σημείο και μετά.

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (14/12/2008)

Πέρασ΄ ήδη ένας μήνας υπηρεσίας προς την πατρίδα, και σαν χθες θυμάμαι τις πρώτες εκείνες μέρες που είχα μπει. Μέρες ανασφάλειας και φόβου, αλλά και πίστης. Τώρα, πιο άνετος πια, μέχρι το τέλος της βδομάδας θα ΄χω μάθει που θα πάω, και θα ΄χω φύγει κιόλας από το κέντρο εκπαίδευσης… Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο στρατός και ο χρόνος περνούν γρήγορα, τελικά.

Αυτή τη βδομάδα, λοιπόν, θα έχουμε ξανά μετακινήσεις, ιστορίες, αποσκευές, νέες παραστάσεις, κλπ. Δε γνωρίζω πότε θα μπορέσω να επιστρέψω σε τούτο το blog, και να γράψω δύο λόγια. Όχι ότι όταν μπορώ, επιστρέφω! Πολλές φορές, είναι τόση η κούραση, αλλά και η ανάγκη να αφοσιωθείς σε άλλα πράγματα, που με κρατούν μακριά από τούτο το blog. Όσο να ΄ναι, όμως, δε μπορώ πριν φύγω να μην καταθέσω ένα ακόμα (συντετμημένου τύπου) Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει! Για να δούμε, λοιπόν!

Μ΄ αρέσει

Που, είτε απ΄ το πεδίο βολής είτε από τους (εξωτερικούς) χώρους εκπαίδευσης μέσα στο στρατόπεδο, η υπέροχη Ακροκόρινθος φαίνεται, την βλέπουμε, και ξεχνιόμαστε λίγο…

Δε μ΄ αρέσει

Η λογική της βίας και των καταστροφών ως μέσο εκτόνωσης. Ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα μέσα έχουν χαθεί, δε γίνεται να καταφεύγεις εκεί.

Γαία πυρί μιχθήτω

Τις προάλλες ήμουν τουαλετοφύλακας. Είναι, όπως σωστά καταλάβατε, μια υπηρεσία “του κώλου”, πραγματικά! Εκείνο το βράδυ, όμως, πέρασε γρήγορα, διότι μαζί με τον συνάδελφο που “φυλούσαμε” μαζί (γιατί πρέπει να ΄μαστε δύο που φυλάμε τις άθλιες τουαλέτες μας), ακούγαμε από το ραδιόφωνο όσα γίνονταν ανά την Ελλάδα: τις καταστροφές στην Αθήνα, τη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη, την Κοζάνη, το χρονικό της μεγάλης αυτής ταυτόχρονης “εξέγερσης”, ας πούμε, που έλαβε χώρα σε τόσες πόλεις.

Ξέραμε ήδη για τον μικρό που σκοτώθηκε. Και ότι αυτό είχε οξύνει τα πνεύματα. Αλλά σε τόσο μεγάλο βαθμό, δεν περιμέναμε κι εμείς να προχωρήσουν οι αντιδράσεις.

Σε ένα τοίχο κάποτε, είχα δει το γκραφίτι: “Οι όμορφες πόλεις όμορφα καίγονται“. Μακάρι, συμπληρώνω εγώ, από τις στάχτες της πόλης μας να ξεπηδούσε κάτι ομορφότερο και καλύτερο, κάτι πιο σωστό.

Αλλά δε θα γίνει!!!