Απόψε πήρε άδεια…

Ιδρώνεις… Τα πόδια σου τα νιώθεις να ζεσταίνονται, οι πατούσες και οι φτέρνες σου πονούν, αλλά εσύ δεν πρέπει να σταματήσεις.

ΤΑΚΟΥΝΙ! ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΑΚΟΥΝΙ! ΧΤΥΠΗΣΤΕ ΤΑΚΟΥΝΙ!

Το πρώτο συναίσθημα που σε διακατέχει στο στρατό, είναι το συναίσθημα εκείνο που έχεις όταν είσαι σε εγρήγορση – όχι ακριβώς καχυποψία, άλλωστε οι γύρω σου στην ίδια θέση με σένα είναι. Είναι περισσότερο ένα συναίσθημα του ότι δεν ξέρεις τι θα σου ΄ρθει την επόμενη στιγμή. Είσαι καινούργιος, σε ένα νέο περιβάλλον, και με τόσες νέες φάτσες τριγύρω σου δεν ξέρεις τι να πράξεις.

ΤΕΕΕΕ-ΤΑΡΤΟΣ ΛΟΧΟΣ! ΚΕΦΑΛΗ ΔΕΕΕΕ-ΞΑΤ!

Άσχετα με το τι νιώθεις, όμως, το πρώτο πράγμα που κάνει οποιοσδήποτε φαντάρος είναι να γνωριστεί. Είναι μια αυθόρμητη κίνηση, φυσική και ανθρώπινη. Γνωρίζεσαι με τους γύρω σου, και σε λίγη μόνο ώρα φτάνεις να ΄χεις ένα σωρό ανθρώπους που, πια, “τους ξέρεις”. Το είχε πει άλλωστε κάποιος άγνωστος “σοφός”: όλοι φίλοι είμαστε, απλώς δεν έχουμε γνωριστεί ακόμα…

ΗΜΙ-ΑΝΑΠΑΥΣΙΣ“!

Το φως που διαλύει τα σκοτάδια κάθε πρωί που ξυπνάνε οι φαντάροι έρχεται αργά. Σχεδόν, πιστεύεις ότι δεν θα ΄ρθει ποτέ. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρόνου στον στρατό: είναι όπως η θάλασσα. Η θάλασσα δεν είναι κρύα και δροσερή το καλοκαίρι και ζεστή τις συννεφιασμένες μέρες. Πάντα την ίδια θερμοκρασία έχει – απλώς, εξαρτάται από τις έξω συνθήκες αν θα σου φανεί ζεστότερη ή πιο κρύα. Έτσι κι ο χρόνος στο στρατό: λόγω του ότι πάντα ξυπνάς νωρίς, σου φαίνονται αιώνες οι ώρες. Είναι, π.χ., μόλις 10 το πρωί, κι εσύ νομίζεις ότι είναι μεσημέρι. Ο χρόνος δεν κυλάει πιο αργά, απλώς είναι άλλο το περιβάλλον και οι συνθήκες.

ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΧΕΙΣ ΒΑΛΕΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΜΠΕΡΕ; ΣΑ ΜΑΓΕΙΡΑΣ ΕΙΣΑΙ!

Από τη στιγμή που θα μπεις στο στρατόπεδο, ρίχνεσαι σε μια ζωή όπου δεν έχεις πρωτοβουλία. Πρέπει να κάνεις ό,τι σου λένε οι ανώτεροι. Κι ένας κοινός δόκιμος ακόμα μπορεί να σε διατάζει και να σε κάνει να τρέχεις όλο το απόγευμα, αν κάνεις κάτι που δεν του αρέσει. Δεν είναι αυτό το χειρότερο, όμως, νομίζω. Το χειρότερο στο στρατό είναι που την πληρώνουν όλοι (όλος ο λόχος, όλο το τάγμα, όλο το σύνταγμα) για μερικούς. Όχι, δεν είναι “αντισυναδελφικό” αυτό που λέω. Είναι τρόπος σκέψης, απ΄ ότι φαίνεται. Και είναι σωστός – είναι τρομερό να βλέπει αυτός ο ένας, που δεν πήγε καλά στο βήμα ή που βαριόταν να σηκώσει το χέρι του στην παρέλαση ή που λουφάριζε στην αγγαρεία, κλπ, όλους τους άλλους να ξανακάνουν από την αρχή όλο το βαρετό και κουραστικό πρόγραμμα εξαιτίας του. Και αυτό, τον βάζει σε σκέψεις να καλυτερέψει και να μην το ξανακάνει – είναι όμως επώδυνο.

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΑΣ! ΣΑΝ ΚΟΠΑΔΙ ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΙΣΤΕ!

Έχει όμως και τα καλά του ο στρατός. Όταν είσαι τόσες ώρες τη μέρα με τους ίδιους ανθρώπους, ενώ αργότερα κοιμάσαι μαζί τους, τρως μαζί τους, κλπ, αναπόφευκτα δένεσαι. Αυτό είναι ίσως το καλύτερο πράγμα του στρατού: οι φίλοι που κάνεις. Κι αν είσαι τυχερός και πετύχεις καλά παιδιά, τότε περνάς καλύτερα, συνεννοείσαι και καλύτερα, τη βγάζεις καλύτερα. Λέω ότι στάθηκα τυχερός…

ΚΛΙΝΑΤΕ ΕΠ΄ ΑΡΙΙΙ-ΣΤΡΑΤ!

Πάντως, ένα έχω να πω: είχα τρομάξει από τις περιγραφές που άκουγα για το στρατό. Ότι το φαϊ είναι άθλιο, ότι δεν παλεύονται οι συνθήκες, ότι είναι πολύ βρόμικα (σ.σ. σ΄ αυτό δεν αντιλέγω: οι στρατιωτικές τουαλέτες είναι ό,τι το αηδιαστικότερο, πραγματικά…), και άλλα πολλά. Ένα έχω να πω σ΄ όλους αυτούς: είναι στον άνθρωπο. Εγώ βρήκα καλές συνθήκες, καθαρά όλα, καλοί φίλοι (που ούτε… Ζαζόπουλο ακούν τα βράδια, ούτε ασχημονούν, ούτε τίποτα), καλό φαϊ (λίγο, βέβαια, αλλά καλό), και πάνω απ΄ όλα καλούς αξιωματικούς. Τι να πω, ίσως όσοι τα έλεγαν αυτά να ήταν καλομαθημένοι και βολεμένοι, και τους πείραξε που ζορίστηκαν λίγο. Εμένα δε με πείραξε κάτι, εξόν απ΄ τη βρομιά την ανυπόφερτη.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ! ΠΡΟΥΣΟΥΟΟΟΟ-ΧΙΕΕΕΕ”!

Εν κατακλείδι, η πρώτη βδομάδα στο στρατό δικαίως ονομάζεται “της προσαρμογής”. Γι΄ αυτό και δεν “καμπανιάζεσαι”, και δεν έχεις τόση πίεση, κλπ. Τα δύσκολα ξεκινάνε από την άλλη βδομάδα, που και ποινές θα μετράνε κανονικά, και η αυστηρότητα θα είναι μεγαλύτερη. Δεν είναι τίποτα όμως, ο στρατός. Είναι οι τελευταίες μεγάλες διακοπές στη ζωή του άρρενος πολίτη. Και, λοιπόν, ας τις απολαύσουμε!!!

By stokegeo Posted in 1

4 comments on “Απόψε πήρε άδεια…

  1. Ωραίο κείμενο. Δεν περίμενα να το πω για ένα κείμενο με περιεχόμενο τον στρατό😛

    Κάλα πάνε τα πράγματα δηλαδή… και ακόμα καλύτερα να συνεχιστούν.

    …και με την τσέπη άδειααα σαλαλα

  2. Μια χαρά την παλεύεις, ψαρούλη! Άμα είσαι έτσι τον πρώτο καιρό, λογικά δε θα έχεις πρόβλημα ούτε στο υπόλοιπο της θητείας σου, που τα πράγματα είναι πολύ πιο χαλαρά!🙂

  3. @ JoaN: Σου είχα υποσχεθεί μια “πολεμική” ανταπόκριση, αν θυμάσαι!!! Ε, την έλαβες! Χαίρομαι που σου άρεσε..😀

    @ J: Ο βασιλιάς της σκόνης, όντως. Ελπίζω να μη γίνω και ο βασιλιάς των κοριών εκεί μέσα…

    @ The_Stranger: Εννοείται ότι την παλεύω! Κάποια πράγματα είναι λίγο “απάλευτα”, αλλά στην πλειοψηφία τους δεν είναι αχτύπητα. Αναμένω, όμως, τις δυσκολότερες βδομάδες που έρχονται.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s